Odnoszę wrażenie, że ostatnimi czasy na rynku pojawia się coraz więcej polskich powieści science fiction. Mało tego, każda kolejna powieść podnosi coraz wyżej poprzeczkę. Nie mamy już tylko jednego lub dwóch autorów, którzy specjalizują się w gatunku, ale już niezłą ich grupę. Dowodem tego są między innymi tegoroczne nominacje do nagród, jak np. do Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego czy Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla. Ale czy omawiana w tej recenzji powieść Mikołaja Marii Manickiego Diabeł już tu nie mieszka wpisuje się w trend dobrego jakościowo SF, który opisałem?

Piekło Kosmosu” Artura Tojzy to powieść inspirowana przede wszystkim grami komputerowymi, nie siląca się na stawianie filozoficznych pytań o naturę wszechświata czy człowieka – to w zasadzie stwierdza sam autor w przedmowie. Czy to źle? Skądże. Nie każda opowieść musi zostawiać po sobie trudne pytania skłaniające nas do intelektualnych rozmyślań, za to każda powinna dostarczyć rozrywki. I „Piekło kosmosu” dostarcza jej hurtowo!