Najnowszy numer

„Chciałbym, żeby było to święto ekspresji, indywidualnego przeżycia” – tak mówił rok temu na KFASONIE (Krakowskim Festiwalu Amatorów Strachu, Obrzydzenia i Niepokoju) Wojciech Gunia, myśląc o kształcie następnego rocznika Snów umarłych. Redaktor naczelny antologii (i naczelny twórca polskiego weirdu) pragnął, aby opowiadania odzwierciedlały przede wszystkim autorskie wnętrza, a nie były jedynie gatunkowymi kliszami.

Kochani! To już jutro! Nie zdziwcie się moją ekscytacją. Mamy w fandomie kilka najważniejszych punktów na mapie konwentowej, które przyciągają tłumy. Jest Pyrkon w Poznaniu, na pewno największa pod kątem ilości uczestników w kraju, są Wrocławskie Dni Fantastyki, Falkon w Lublinie czy Copernicon w Toruniu. Jednak moim zdaniem jednym z ważniejszych jest Polcon, w tym roku odbywający się w Białymstoku od jutra czyli ósmego sierpnia do niedzieli.

Kolejne głosowanie na Nagrodę im. Janusza A. Zajdla zbliża się wielkimi krokami. Ważna chwila dla fandomu, zarówno z perspektywy czytelników jak i naszych rodzimych pisarzy. Święto nas jako społeczności, chociaż również zdaję sobie sprawę, że obecnie nie każdy ją kojarzy lub nawet jeśli, to nie słyszał o niej za dużo. Szkoda, bowiem jest to właśnie Nagroda Fandomu Polskiego, czyli taka, w której decydujemy my, fani. Oczywiście nie jest to Nobel, czy taka Nike, ale to bez znaczenia. Zajdel od początku do końca, to dobra zabawa oraz dreszczyk emocji, komu się uda.

Podczas tegorocznego Polconu (8-11 sierpnia) odbędzie się premiera trzeciej już antologii z cyklu „Ścieżki wyobraźni”. Poprzednie tomy, czyli „Zabawa w Boga” oraz „Skafander i melonik” zostały dobrze przyjęte przez czytelników, o czym świadczy fakt, że aż dwa opowiadania z zeszłorocznego zbioru otrzymały nominację do nagrody im. Janusza A. Zajdla. I również w tym roku magazyn „Biały Kruk” został patronem medialnym „Ścieżek wyobraźni”!

Wrzesień zawitał do naszego kraju. Wakacje się skończyły, uczniowie znowu siedzą nad zeszytami, powoli zbliżają się deszczowe dni. Jednakże dla redakcji „Białego Kruka” wrzesień jest szczególny. To właśnie w tym miesiącu minie rok od premiery pierwszego numeru naszego magazynu! I z tej okazji postanowiliśmy zorganizować coś specjalnego.

Dobrych antologii nigdy za wiele, zwłaszcza w dobie dominacji powieści, lecz krótkie formy prozatorskie podnoszą głowę. Powstaje coraz więcej projektów antologii, konkursów oraz czasopism specjalizujących się w opowiadaniach. I wśród tego grona pojawiają się Fantazmaty.

Zafascynowana słowem, często żyję w równoległym świecie wyobraźni, wpadając na sto pomysłów na minutę. W wolnych od pisania chwilach próbuję swoich sił w rysowaniu – z różnym skutkiem. Jako wielbicielka fantasy wszelkiego typu, chciałabym by magia zagościła w naszym świecie i zmieniła jego strukturę, łamiąc konwencje.

W górach szaleństwa jest chyba najlepszym przykładem opowiadania, którego głównym celem jest nie groza, lecz ilustracja filozofii Samotnika z Providence. Jest to jeden z tych utworów Lovecrafta do którego warto i trzeba wracać.

Katarzyna Bonikowska, szerzej znana jako Liz Katrin, to artystka prawdziwie zadziwiająca. Znam wielu wokalistów i wokalistek, ale niewiele z nich jest w stanie pochwalić się tyloma stylami śpiewania, nie mówiąc o komponowaniu własnej muzyki, również w wielu stylach. Na początku tego roku miałem okazję przeprowadzić wywiad z przedstawicielką tej niesamowitej grupy, czyli z Liz Katrin właśnie.

Piotr Musiał to decydowanie jeden z najlepszych kompozytorów polskiej branży gier video i piszę to z całą stanowczością. W samej branży nazwisk mamy niewiele, ale każde z nich prezentuje światowy poziom oraz reprezentuje własny, niepowtarzalny styl. Mamy z kogo być dumnymi, oni zaś mogą być dumni ze swojego dorobku artystycznego. Przyznaję, że wywiad z Piotrem chciałem zrobić już od dawna, dlatego cieszy mnie, że drugi numer magazynu dał mi wreszcie ku temu sposobność.