Chcielibyśmy serdecznie podziękować poniższym fanzinom za wsparcie podczas tworzenia naszego czasopisma i reklamę:

Japonia, kraj, który fascynuje niejednego w naszym kraju. Nie tylko ze względu na mangę oraz anime, ale również jest kochana za kulturę, sztukę i historię. Bo kto nie słyszał o honorowych samurajach, dzielnych bogach, mądrych mnichach, okrutnych Oni czy tajemniczych Kami? Japonia ma swych koszmarów i mitów bez liku.

Również i nas w „Białym Kruku” Japonia i jej mitologia fascynuje. Tak bardzo, że sam zebrałem się i pojechałem tam, by na własnej skórze się o tym przekonać. Jak widać Oni mnie nie zjadły. Tym numerem chcemy Wam nieco przybliżyć Kraj Kwitnącej Wiśni.

A w numerze znajdziecie artykuł Justyny Jaśniak o „Nawiązaniach mangi i anime do japońskich tradycji”, recenzje, niesamowicie klimatyczne opowiadania, również nawiązujące do Japonii i nie tylko oraz nowe części „Powieści w Odcinkach”.

W imieniu swoim, jak i redakcji „Białego Kruka”, życzę Wam miłej lektury.

Redaktor Naczelny

Grzegorz Czapski

ARTYKUŁ

Nawiązanie mangi i anime do japońskiej tradycji

Justyna Jaśniak

Niewątpliwie manga oraz anime w dużym stopniu reprezentuje japońską kulturę. Odbiorcy, którzy nie znają Japonii, ze względu na obecność wielu motywów kultury w mandze zaczynają się interesować tradycjami, mitologią oraz popkulturą Japonii. Dlatego warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki przejawiają się one w mandze. Aby zrozumieć te powiązania, należy najpierw skupić się na jej pochodzeniu i historii.

Japonia dopiero pod koniec lat 90-tych XX wieku zaczęła dostrzegać, jak duży potencjał ukryty jest w tych wytworach kultury rozpoczynając u progu XXI wieku, program badań na ten temat, a nawet wykorzystując siłę perswazji w międzynarodowej dyplomacji, ale przede wszystkim ustanawiając poświęcone im muzea i organizując wystawy . W Polsce i na całym świecie organizowane były liczne wystawy związane z mangą i anime. J. Zaremba Penk omawia katalog wystawy „Manga, Manggha, manga”, poświęconej komiksowości i animacji w sztuce japońskiej, która odbyła się w roku 2001 w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie: ”[…] doskonale charakteryzuje punkt widzenia w kwestii postrzegania mangi: […] rząd japoński dopiero ostatnio wydał decyzję uznającą mangę za komiks japoński za jedną ze sztuk.. Wystawa „dała jednak podwaliny […] do historycznie uzasadnionego oddzielenia mang od komiksów reszty świata, podkreślając ich wartość estetyczną.

Przytoczyłam niniejszy fragment, aby zwrócić uwagę na uznanie mangi za sztukę, co zaowocowało zainteresowaniem ze strony obcokrajowców, dzięki m.in. wspomnianym powyżej wystawom. Autorka potwierdza fakt zainteresowania Krajem Kwitnącej Wiśni, spowodowany popularnością mangi i anime: Czarodziejka z Księżyca autorstwa Naoko Takeuchi znacznie przyczyniła się do wzrostu zainteresowania nie tylko komiksem japońskim, ale Japonią w ogóle pośród młodzieży na całym świecie.. Istnieje wiele pozycji z zakresu mangi i anime, które stawały się znane w wielu krajach, jednocześnie zapoczątkowując modę na Japonię wśród odbiorców konkretnych pozycji mang oraz anime.

Za pierwowzór mangi uznawane są karykatury – obrazy o charakterze religijnym, które pochodzą z VII w. Zostały one odnalezione na murach świątyni Hōryūji i miały charakter obrazoburczy, stąd przez długi okres czasu pozostawały ukryte. Natomiast od VIII wieku (okres Nara) do wieku XII (okres Heian) wraz z rozwojem malarstwa pojawiły się zwoje emakimono. B. Koyama Richard podaje, że liczyły one po kilkanaście metrów długości i były niewygodne przy czytaniu. Ukazywały życie dworskie i przeznaczono ich do użytku dla arystokratów oraz kapłanów. Składały się z malowanych scen i wykaligrafowanych tekstów przekazujących tradycyjną japońską kulturę oraz ilustrując m. in. sceny religijne. Są one świadectwem historycznym, a zwojem, który uznano za skarb narodowy jest Genji Monogatari Emaki.

Producent studia Ghibli, Takahata Isao w swej pracy Jūniseiki no antemion kokuhōmakimono ni miru eigatekianimatekinaru mono („Anime w XII wieku. Elementy XII-wiecznych zwojów malarskich zaklasyfikowanych, jako skarb narodowy przypominające filmy i kreskówki”) wyjaśnił związek między mangą a zwojami: „emakimono są rozwijane stopniowo, dzięki czemu dają wrażenie upływu czasu i rozwoju akcji. Tak samo historie w mangach i anime są podzielone na części”. Zdarza się, że postacie z dawnych zwojów są pierwowzorem dla postaci w dzisiejszych mangach. Przykładowo postać Tengu o długim nosie z mangi „Przygody Schōchana” bardzo przypomina karykaturę z Hōryūji, mimo, że powstanie tych rysunków dzieli trzynaście stuleci. Tengu są obecne w tradycyjnej japońskiej literaturze i są jednymi z yōkai, stąd już w tak dawnych czasach zaczęto je rysować w karykaturach. Tengu są ogromnymi, muskularnymi kreaturami z wyjątkowo długimi nosami, z jasnoczerwoną skórą i masywnymi pierzastymi skrzydłami. Najsilniejsze nazywane są O-Tengu (Wielkie Tengu) i są liderami klanów Tengu.

Warto wspomnieć o bohaterze mangi komediowej Doraemon – śmiesznym niebieskim stworku przypominającym kota, który do dzisiaj jest wizytówką Japonii oraz symbolem jej dorobku kulturowego w dziedzinie komiksu. Postać Doraemona została wykreowana na podstawie postaci z mangi Tanku Tankuro autorstwa Sakumoto Gajō wydanej już w 1934 r. w czasopiśmie Yōnen Club. Bohater, Tanku Tankuro, uznawany jest za przodka Astro Boya Tezuki Osamu i Doraemona, autora uważa się zaś za protoplastę mang science fiction. W Chiba City Museum of Art w Japonii w 1999 r. została zorganizowana wystawa „Ilustrowane zwoje emakimono – źródła filmów animowanych. Wystawa ta wskazuje na powiązania między postaciami obydwu gatunków: mangi oraz zwojów.

W zwojach ludzie przedstawiani byli jako zwierzęta: małpy, żaby itd.. Również w dzisiejszych mangach bohaterami są często zwierzęta np. w dziełach Osamu Tezuki, który był zafascynowany owadami. Już w zwojach pojawiły się pierwsze dymki obok postaci, a sposób rysowania polegał na użyciu pospiesznej kreski, taki jak w obecnych komiksach. Przykładem takiej kreski i użycia „dymku” jest zwój Chōjūjinbutsu giga, przedstawiający humorystyczne obrazy zwierząt i ludzi. Z pyska zwierzęcia unosi się para – ten biały dymek, świadczący o włożonym w walkę (o której opowiada zwój) wysiłku, jest elementem podobieństwa zwoju do mangi, a sam zwój obrazuje walki sumo. Pojawia się zatem nawiązanie do narodowego sportu Japonii, a ludzie na zwoju są przedstawieni jako zwierzęta. Zwierzęta te to często postacie zwierząt zodiaku. Zwój jest zatem ściśle związany z mitologią. Występowanie zwierząt na zwojach, innych formach sztuki oraz w mangach i anime ma ścisły związek z japońską kulturą. Związek ten dokładnie tłumaczy M. Tomaszewska-Bolałek w książce „Zwierzęta zodiaku”: „Zwierzęta zodiaku […] stanowią pewien kulturowy wizerunek składający się na charakterystyczny obraz świata. Dobór zwierząt lub symboli świadczy o tym, co w danej kulturze było ważne lub nietypowe”. Autorka tłumaczy znaczenie chińskiego zodiaku oraz zwierzęcych wyobrażeń, które około VII w. dotarły na archipelag japoński: „[…] wywarły duży wpływ na kształtowanie się w tym kraju kultury i sztuki[…] zaczął stanowić również źródło inspiracji w innych dziedzinach kultury i sztuki […] zachowania świata zwierzęcego bardzo często alegoryzowano. Zwierzęta zodiaku zostały poddane procesowi antropomorfizacji i personifikacji. Przykładem antropomorfizmu mogą być przedstawienia ikonograficzne obecne w japońskiej sztuce: […] pojawiające się w podaniach i legendach postacie zwierzęce poddane personifikacji zostały obdarzone mnogością ludzkich cech charakteru oraz typowych dla ludzi zachowań” (Tomaszewska – Bolałek: 9-10). Autorka wspomina, że obrazy zwierząt pojawiają się również we współczesnych mangach i anime.

Kolejną charakterystyczną cechą mangi, którą zapoczątkowały zwoje jest dynamika. W zwoju Shigisan engi emaki prędkość, ruch koła i upływ czasu są wyraźnie uwidocznione.

Wraz z początkiem epoki Edo (XV-XVII w.) rozwinęły się drzeworyty. Miały „charakterystyczne plamy barwne, kompozycję, szerokie plany oraz stosowano w nich perspektywę z lotu ptaka” (Koyama-Richard: 73). Wpływ na tworzenie drzeworytów miało społeczeństwo klasowe. Kupcy i rzemieślnicy bogacili się ze względu na spokojne życie samurajów, dzięki czemu klasa mieszczan zajęła się rozwojem sztuki. W przeciwieństwie do zwojów, drzeworyty były tanie i ogólnie dostępne oraz miały odmienne od nich funkcje. Otóż spełniały one funkcję reklam i były podobiznami znanych ludzi np. aktorów kabuki i kurtyzan, wyznaczając nowe trendy w modzie oraz miały znaczenie pedagogiczne

Drzeworyty ukazywały życie mieszkańców z epoki Edo, i były obrazem tradycyjnej kultury życia Japończyków. Niektóre przedstawiały nawet porady medyczne. Tematem zwoju Nara Ehon w okresie Nara było święto Tanabaty, które jest w Japonii obchodzone do dzisiaj. Drzeworyty były nawet źródłem wiedzy o geograficznym położeniu Japonii. Na tworzenie drzeworytów wpłynęła aktywność sejsmiczna kraju, zmuszająca do tworzenia dzieł zabezpieczonych przed wpływem tego częstego kataklizmu. Wierzono, że to bogowie zsyłali klęski i odpowiednie drzeworyty uchronią ludzi przed boskim gniewem. W Edo pojawiły się książki z ilustracjami, które miały różne typy: czerwone – dla dzieci, czarne i zielone – typowe dla sztuki kabuki oraz żółte – baśnie, opowiadania i powieści. Książki te zapoczątkowały cechy mang: różne gatunki, wydawanie dzieł w odcinkach, z których najlepsze wydawano w tysiącach egzemplarzy. Również dzisiaj w Japonii mangi wydawane są w czasopismach, takich jak Nakayoshi czy Shōnen Jump, które zawierają pojedyncze rozdziały kilku tytułów mang. Czytelnicy głosują na najlepsze tytuły, które są wydawane w postaci tomikowej.

W drzeworytach w pewnym momencie pojawił się problem cenzury, tak jak w mangach i anime. Najczęściej była to cenzura polityczna – nie wolno było krytykować organów władzy, dlatego często przedstawiano członków japońskiej władzy np. członków rządu, jako zwierzęta w sytuacjach symbolicznie opisujących ówczesne problemy Japonii, które każdy odbiorca z łatwością mógł rozpoznać, tak jak poszczególne postacie drzeworytu. Drzeworyty te były metaforą sytuacji politycznej Japonii: krytykowano reformy, ukazywano walki historyczne oraz system edukacji. Przykładem jest drzeworyt „Sum przelatujący nad górą Fuji”. Sum ten symbolizuje członków rządu, zaś kot grający na samisenie – gejsze, które ich kontrolują, dlatego znajdują się one jeszcze wyżej, nawet od góry Fuji, którą widać w tle.

W anime cenzura dotyka głównie scen, które nie są przeznaczone dla dzieci, ale zgodnie z tym, o czym wcześniej wspominałam dorośli z poza Japonii tego nie rozumieją. Dlatego w przeświadczeniu, że to bajka dla dzieci, cenzura obejmuje erotykę bądź przemoc, a czasami nawet papierosy (tak jak to miało miejsce w anime Naruto). Nie emitowano nawet niektórych odcinków, głównie ze względu na śmierć głównych bohaterów (ostatnie dwa odcinki pierwszej serii Sailor Moon).

Drzeworyty również zapoczątkowały istotną cechę mangi tj. dymek wraz z tekstem, który przedstawia drzeworyt nishikie z kategorii namazue. W tym przypadku widoczny jest dymek nad postacią oraz tekst obok postaci. Przykładem obecności takiego elementu mangi jest drzeworyt „Dziecko dręczone koszmarem i jego matka”, na którym widnieje dymek wraz z tekstem. Ilustracje trzytomowej książki Toriyama Yakio Hyakki Yagyō są rysowane m.in. techniką autora Mizuki Shigeru, zbliżoną do mangi: „rysuje postaci piórkiem, następnie kolorował je przy użyciu siedmiu naturalnych barwników, które łączył, otrzymując pożądane odcienie”.

Za protoplastę mangi uznawany jest Hokusai – jeden z najbardziej utalentowanych japońskich twórców, który mając osiemnaście lat tworzył w pracowni drzeworytów Katsukawy Shunshō i zadebiutował portretami aktorów. Miał wielu uczniów i mimo młodego wieku dalej dążył do perfekcji, zachęcając innych do rysowania. Jego znany pseudonim „Hokusai” oznacza „Hokusai szalejący za rysunkami”. Stworzył cykl „Trzydzieści sześć widoków na górę Fuji”, znany na całym świecie. Stworzył m.in. zbiór 15 tomów mang zawierających jego szkice do nauki rysowania mangi – Edehon Hokusai Manga. Stosowaną przez niego techniką było piórko i tusz, oddawanie upływu czasu i krótkości chwili oraz ukazywanie dynamiki sceny, tak jak we współczesnych mangach. Prace Hokusaia były ogromną inspiracją dla zagranicznych twórców różnych gatunków sztuki rysunku. Jeden z drzeworytów, który bardzo przypominał mangę, to Prace Rolne. Jest to drzeworyt nishikie, ponieważ jest w nim podział na okienka podobny do układu stron w mangach.

Drzeworyt z lat trzydziestych wieku XX zatytułowany „Urok drzeworytów nishikie przedstawia dziewczynkę o wielkich oczach charakterystycznych dla postaci z mang, a więc z czasem postacie z drzeworytów coraz bardziej upodabniano do tych z mang. W latach pięćdziesiątych XX wieku Japończyk Osamu Tezuka zaczął rysować mangi oraz tworzyć pierwsze anime. Okrzyknięto go „bogiem mangi”. Tezuka również stworzył podstawy nowoczesnej mangi: graficzny styl narracji, zmiany wysokości planów, perspektywy i kadry patrzenia. Były one widoczne w jednej z jego prac: Shin Takarajima (Nowa Wyspa Skarbów). Jednak dzieło, które wyniosło go do mangowego panteonu to Tetsuwan Atomu (Astro Boy). W latach sześćdziesiątych XX wieku ukazało się wiele dziecięcych magazynów komiksowych z seryjnymi opowieściami. Najpopularniejszy w tym okresie był Tetsuwan Atomu Tezuka Osamu, który stał się pierwszą kreskówką telewizyjną (Redakcja Japan echo Inc. 1989: 127). W swych mangach Tezuka rysował postaciom duże oczy, a fabuła była skomplikowana i przeznaczona dla dorosłych poruszając trudną problematykę życia i śmierci. Długość życia jest głównym wątkiem jego mangi Hi no tori (Ognisty ptak). Twórca ten skończył medycynę i doświadczenia ze studiów, jak sam stwierdził, pozwalały mu w jego dziełach poruszać problematykę życia i śmierci. Przykładem wykorzystania tych doświadczeń jest manga Black Jack. Tezuka był zainspirowany Disneyem i pragnął tworzyć w tym samym stylu. Postać chłopca z Astro Boy wzorował na Myszce Miki Walta Disneya. Stąd pojawiła się jego pasja, aby stworzyć animacje dorównujące Disneyowi, czego skutkiem jest rozwój anime w latach siedemdziesiątych. Japońskie dzieła były inspiracją dla zachodnich artystów, którzy wzorowali się na Osamu Tezuce, zapożyczając jego techniki przekazu. Jest to dowodem istotnego faktu historycznego – japońska kultura nie pozostawała tylko w obrębie swojego kraju, lecz miała wpływ na twórców zagranicznych, co wpłynęło na rozpowszechnianie kultury japońskiej na całym świecie poprzez mangę.

W okresie Meiji (XVII-XVIII w.), kiedy Japonia otworzyła się na Zachód, dogłębnie poznawała zachodnią kulturę i fascynowała się nią, czego dowodem może być budynek Rokumeikan. Zbudowano go na wzór zachodni i odbywały się tu spotkania i bale w stylu zachodnim oraz obowiązywały zachodnie stroje, maniery i zwyczaje. Po wtargnięciu Stanów Zjednoczonych do zatoki Uraga, w społeczeństwie japońskim u schyłku Edo pojawiła się nie tylko fascynacja kulturą Zachodu, ale też kpina z wpływu zachodniego stylu życia. Taki przekaz ma ilustracja Kawanaba Kyōsaia w powieści Seiyō dochū hizakurige przedstawiająca Japończyków ubranych po części w zachodnim i w japońskim stylu. Kyōsai pokpiwa z nadmiernego ulegania zachodnim wpływom przez swych ziomków i z humorem obserwuje, jak wahają się między dwoma stylami.

Postawy Japończyków wobec wtargnięcia obcej kultury było podzielone. Japończycy odnosili się do niej dość negatywnie, jednak zachodni artyści niezwykle cenili sobie kulturę japońską. Bigot – francuski rysownik mieszkający w Japonii, jest autorem karykatury Aukcja dobroczynna w Rokumeikanie. Zawiera ona napis powstały z połączenia języka japońskiego i francuskiego. Zainteresowanie obcą kulturą przejawia się również wśród japońskich rysowników, a wpływ Zachodu jest widoczny we współczesnych mangach. Mangacy są mocno zainspirowani Zachodem. Powstały wersje zachodnich książek w formie japońskiej mangi, np. „Czarnoksiężnik z krainy Oz” czy „Sherlock Holmes”. Bardzo sławna na świecie grupa mangaków Clamp czerpała wzorce twórcze z obrazów Alfonsa Muchy, którego litografia „Cztery pory roku” jest tego wyraźnym przykładem. Bardzo znanym mangaką zgłębiającą w swych dziełach historię krajów europejskich jest Riyoko Ikeda ukazująca w swych dziełach historię Francji (Lady Oscar jap. Versailles no Bara) oraz historię Polski (Aż do nieba). Nawet sam Tezuka narysował mangę na podstawie Zbrodni i Kary autorstwa rosyjskiego pisarza Fiodora Dostojewskiego. Uwzględniając ich tematykę mogę stwierdzić, iż stają się one warte zainteresowania obcokrajowców. Z pewnością wielu zachodnich czytelników sięgnęło po mangi, gdy dowiedziało się, iż niektóre są oparte na historii oraz kulturze Zachodu. We Francji dorośli czytelnicy dowiedzieli się o mandze dzięki Lady Oscar, zaintrygowani faktem, że opowiada ona o historii Francji przeczytali tę mangę. W Polsce z kolei pierwsza wydana manga „Aż do nieba” odnosiła się do historii Polski.

Autorka książki Anime – w poszukiwaniu istoty fenomenu twierdzi, że dzięki zaczerpnięciu tradycyjnych motywów animacje osiągają wyższy poziom. Twórcy rzadziej odnoszą się do obecnych wydarzeń dziejących się na świecie, gdyż nawiązywanie przez nich do sytuacji i osób, które odegrały ważną rolę w przeszłości Kraju Kwitnącej Wiśni, przemieszane z fantazją autorów daje interesujący efekt. Wynika stąd, że jest to kolejny powód, dla którego anime jest inspirujące dla obcokrajowca, ze względu na sposób, w jaki została ukazana w nim japońska kultura.

Seiunkoku Monogatari to anime, w którym twórcy wykorzystali ogólną wiedzę historyczną, mieszając ją z fikcją. Autor na podstawie informacji o wyglądzie dwóch stolic – Kioto i Nary, połączył ich cechy, w efekcie tworząc z nich jedną stolicę przypominającą obydwa te miasta, ale nieodwzorowującej dokładnie żadnego z nich. Oglądając tę produkcję można podziwiać pałac cesarski – Daidari. Niektóre zwyczaje społeczeństwa charakterystyczne dla poszczególnych okresów są pomieszane. Zatem autor wykorzystuje jedynie swą powierzchowną wiedzę o dawnej Japonii. Widoczny jest tu kolejny sposób ukazania, jakkolwiek powierzchownego, japońskiej kultury w omawianym anime. Jest to np. sposób przyrządzania tradycyjnych dań oraz ceremoniał parzenia herbaty. Ponadto, ukazuje ono cesarza, jego dwór, urzędników oraz poddaje krytyce prawo cesarskie. Dostarcza w ten sposób informacji o funkcjonowaniu społeczeństwa klasowego i zmusza do refleksji, czy było ono właściwe – twórca anime poddaje ocenie fakty historyczne. Z anime dowiadujemy się m.in. o czasie pracy urzędników, które wynosiły 6 dni w tygodniu. Takie przepisy obowiązywały w Japonii do niedawna, zaś w niektórych firmach obowiązują do dzisiaj. Widz dowiaduje się, że taki system pracy ma swoje korzenie w dawnej Japonii. Poruszona została również rola i pozycja kobiety w społeczeństwie – niezwykle ważny problem aktualny do dzisiaj. Ten aspekt ukazano na przykładzie ukochanej cesarza – bohaterki omawianego anime. Nie mogła ona piastować funkcji urzędniczych, gdyż kobiety nie były dopuszczane do egzaminu państwowego. Cesarz – postać z anime, zmienia prawo specjalnie dla niej. Nasza bohaterka zdaje egzamin z bardzo dobrym wynikiem. Widzimy tutaj jednoznaczną krytykę ograniczania praw kobiet w społeczeństwie, które domagają się równouprawnienia.

Mangacy często tworzyli mangi na podstawie japońskich baśni i książek np. manga Taketori monogatari (Legenda o zbieraczu bambusów) opowiada legendę o zbieraczu bambusów, nawiązując do dawnych wierzeń i tradycyjnej japońskiej literatury. W mangach i anime często widoczny jest w tle wielki posąg buddy, świątynie jinjia i otera oraz kapłanki miko (jedna z głównych bohaterek Sailor Moon była taką kapłanką), co może wzbudzać zainteresowanie obcokrajowca religią Dalekiego Wschodu.

Podsumowując, zwoje i drzeworyty zapoczątkowały cechy typowe dla mangi, poruszając podobną problematykę. Niektóre nawiązywały do tych samych legend i historii oraz były pierwowzorem dla wielu postaci z mang. Należy dodać, że zwoje oraz drzeworyty są ważnym elementem tradycji Japonii różnych epok, a co z tego wynika – tradycja ta jest dalej przekazywana również w mangach. Poprzez ukazanie historii mangi starałam się wykazać silną pozycję mangi w japońskiej kulturze oraz ukazać, jak wiele istotnych elementów zarówno współczesnej, jak i tradycyjnej japońskiej kultury, można odnaleźć w mangach. Za pośrednictwem mangi, obcokrajowiec może poznać wspaniały, choć obcy, ale jakże fascynujący dorobek kultury Kraju Wschodzącego Słońca.

Justyna Jaśniak

kulturoznawca o specjalności kultura Japonii i anglista, obecnie tłumacz symultaniczny j.japońskiego przy wspólpracy z MOK w Siedlcach, nauczyciel j.japońskiego i angielskiego oraz bibliotekarz. W przeszłości działacz na rzecz fandomu mangi i anime. Szczególnie pasjonują ją zwierzęta, kultura i popkultura japońska, taniec, rysowanie i podróże.

RECENZJA

DRRR!! Tom pierwszy – o miejskich legendach, wariatach i ich miłości

Naturalną koleją rzeczy jest to, że społeczności miast i miasteczek tworzą legendy na kanwie istniejących, wyróżniających się z tłumu postaci czy silnych emocji, najczęściej strachu. Warszawa jeszcze do niedawna miała Czarnego Romana, charakterystycznie odzianego jegomościa, którego bardzo często można było spotkać w okolicach Krakowskiego Przedmieścia, Chmielnej, czy Nowego Światu. Mężczyzna nieraz wieszczył ogromną katastrofę lub śmierć przypadkowych przechodniów, czego echa można odnaleźć w sieci oraz fantastycznej serii Marcina Jamiołkowskiego o warszawskim magu Herbercie Kruku, wydanej przez Genius Creations. W świadomości zbiorowej dzieciaków wychowanych w czasach PRLu na stałe zagościła niesławna czarna wołga, mająca zresztą porywać samotnie spacerujące berbecie. Uczniów łomżyńskiej podstawówki z przełomu tysiącleci sepleniąca woźna straszyła „szatanistami”, którzy rzekomo pewnego dnia włamali się do szkoły i ukradli z sali lekcyjnej żyrandole w celach z pewnością bezbożnych, o czym świadczyła krew na schodach wejściowych i potłuczone szyby.

Pozostańmy jednak przy fantastyce i przenieśmy się hen, daleko, na drugą półkulę, gdzie urodzony w Tokio Ryohgo Narita, poczytny autor lightnovel (serii książek skierowanych głównie do młodzieży, okraszonych mangowymi ilustracjami), na kanwie mitologii irlandzkiej stworzył bardzo ciekawą istotę. Umieścił ją w Ikebukuro – gęsto zaludnionym handlowym i rozrywkowym dystrykcie japońskiej stolicy, gdzie co rusz wybrzmiewają echa wojen kolorowych gangów ulicznych.

Mowa oczywiście o Celty Sturluson, jednej z głównych bohaterek serii „Durarara!!”, zdecydowanie unowocześnionym dullahanie (mrocznym bezgłowym jeźdźcy) pomykającym po ulicach Tokio na czarnym motocyklu w kasku z kocimi uszami. Ów motor sunie przez ulice bez świateł, nie wydając z siebie praktycznie żadnego dźwięku. Celty przybyła do Japonii około dwudziestu lat przed rozpoczęciem akcji powieści w poszukiwaniu głowy, którą w chwili nieuwagi ktoś jej ukradł. Od tamtej pory wykonuje różne mniej lub bardziej nielegalne zlecenia, a w wolnej chwili poszukuje zguby. Przez cały ten czas pomieszkuje u dziwacznego lekarza zajmującego się pacjentami z półświatka.

Durarara!! – Square Enix

Z miejską legendą prędzej czy później styka się wiele indywiduów: pozornie zwyczajny licealista Mikado Ryuugamine, który dopiero co przeprowadził się do Tokio; jego dobry kumpel z dzieciństwa Masaomi Kida; niebezpieczny, choć kochający całą ludzkość powiernik informacji Izaya Orihara; nienawidzący go nade wszystko silny barman Shizuo Heiwaijima; czarnoskóry naganiacz z rosyjskiej restauracji serwującej sushi (!) Simon; licealista Seiji Yagiri zakochany w czymś nie z tego świata i maniakalnie kochająca go prześladowczyni, siostra licealisty darząca go uczuciami zdecydowanie zbyt intensywnymi jak na rodzeństwo. Jakby ich było mało, dochodzi jeszcze masa innych nadzwyczajnych osób, które prędzej czy później zostaną wciągnięte w poszukiwania zagubionej głowy, czy wojny gangów.

Tom pierwszy lightnovel, tak jak cztery pierwsze tomy mangi, skupia się na zamieszaniu wywołanym przez Seijiego, który najprawdopodobniej zabił prześladującą go stalkerkę, oraz poszukiwaniach głowy Celty i działalności tajemniczego gangu Dollars (w książce użyto polskiego nazewnictwa, manga pozostała przy wersji angielskiej). Nie chcę nikomu psuć zabawy związanej z obcowaniem z tytułem, ale zdradzę tylko, że się dzieje. Jeśli do jednego tytułu wrzuci się tyle chaotycznych postaci, nie może być normalnie. To jest popaprane. Zupełnie popaprane, ale jakie fajne.

Przyznam, że z serią spotkałam się przez przypadek. Waneko, wydawca mangowej odsłony „DRRR!!” (czy też „Durarara!!” – w sieci znajdziecie różne sposoby zapisu tytułu) rozpoczął wyprzedaż starszych serii, między innymi tej, a że ostatnio dość często robię u nich komiksowe zakupy, postanowiłam zbadać sprawę. Pierwszy tom zakupiłam używany i wsiąkłam zupełnie, pochłonięta przez tą szaloną opowieść o dziwnie, może nie zawsze stosownie lokowanych uczuciach i dawnych zatargach. Z przyjemnością odkrywałam każdą z postaci, nieraz czułam się pozytywnie zaskakiwana, jednak czułam ogromny niedosyt – komiks nie oddawał wszystkiego tak dokładnie, jak potrzebowałam. Był raczej dodatkiem dla fanów, którzy już się z tytułem zetknęli za sprawą anime lub powieści. Dlatego nic dziwnego, że jednak postanowiłam zapoznać się z książką.

Lightnovel napisana jest prostym, nieskomplikowanym językiem, czego nie uważam za jej wadę. Opisy lub bohaterowie w swoich wypowiedziach bardzo często nawiązują do popkultury, czytają te same książki i komiksy, co żyjący naprawdę ludzie i odwiedzają rzeczywiste lokalizacje. To sprawia, że w czytelniku, przynajmniej we mnie, obudziła się chęć odwiedzenia Ikebukuro w poszukiwaniu tego unikalnego klimatu. W moim odczuciu powieść niemal we wszystkich aspektach przewyższa mangę, choć i tę bardzo lubię. Gdybym miała wymienić to, co według mnie było o wiele lepiej zrobione w komiksie, bez wahania wskazałabym na wygląd bohaterów oraz zapis ich konwersacji na czacie, które w książce są po prostu zbyt chaotyczne, nawet jak na ten tytuł.

W Polsce od kwietnia 2016 ukazało się już dziesięć z trzynastu tomów głównej serii odsłony powieściowej pod szyldem wydawnictwa Kotori, tymczasem japońscy czytelnicy od 2014 roku mają szansę śledzić wciąż ukazujący się powieściowy sequel – „Durarara!! SH”, który w chwili pisania tych słów liczy już cztery tomy. Trzymam kciuki, by ukazał się i u nas.

Dotychczas większość moich spotkań z japońskimi lightnovel (celowo zaznaczam, że z japońskimi, bo rodzime „Kawaii Scotland” wielbię za jej celowe bycie złym tytułem) można było zilustrować bardzo prosto: po raz kolejny głową w mur. Owszem, znam i cenię „Na skraju jutra” Hiroshiego Sakurazaki, ale pozostałe nowelki, z którymi się stykałam, odrzucały mnie przez infantylne opisy, które może przemówiłyby do kogoś, kto dopiero uczy się czytać lub lubi do znudzenia wałkowaną kliszę o grach komputerowych i braku możliwości wylogowania (na to chyba się zrobiłam za stara). Odkryłam, że o wiele bardziej przemawia do mnie nakreślenie wizerunku danego miejsca i umożliwienie poznania go przez pryzmat mieszkających tam dziwnych person, szczególnie tych nie z tego świata. Dlatego też z gorącym postanowieniem śledzenia serii już wygospodarowałam sobie miejsce na regale, co i wam polecam z całego odurzonego kofeiną, tęskniącego już za wariatami z Ikebukuro serduszka.

Małgorzata Gwara

rocznik ‘89. Miłośniczka fantastyki i japońskiego komiksu, dziecię marnotrawne blogosfery. Debiutowała opowiadaniem „Cicha przystań” publikowanym w antologii wydawnictwa Pearlic, zdobyła wyróżnienie w konkursie literackim na drabble „Halloween w stu słowach”, jej utwory i przekłady pojawiały się na łamach „Szortalu na wynos”. W nielicznych wolnych chwilach rysuje, majsterkuje oraz pielęgnuje domową dżunglę.

RECENZJA

Potępiona

Jeszcze do niedawna dobry horror kojarzył mi się w szczególności z zagranicznymi autorami takimi jak Stephen King, Matthew Lewis czy Lovecraft. Ostatnio miałam jednak okazję przeczytać wydaną nakładem Domu Horroru powieść grozy polskiego autorstwa Bartłomieja Fitasa. Nie ukrywam, miałam wobec książki spore oczekiwania – nasz rodzimy rynek powieściowy jest wypełniony raczej powieściami fantasy, historycznymi lub romansami, a recenzowana przeze mnie książka do horroru dodaje również wątek kryminalny. Dzięki takiemu połączeniu tym chętniej sięgnęłam po „Potępioną”.

Jak na powieściowy debiut, jest to solidny kawał prozy. Z drugiej jednak strony te 300 stron czyta się dość szybko dzięki wyjątkowo krótkim rozdziałom. Okładka bez wątpienia przyciąga uwagę, nie tylko stonowanymi kolorami czerni i bieli, ale też przedstawionym na niej wizerunkiem demonicznej zakonnicy, co przywodzi na myśl typowe amerykańskie horrory.

I tutaj przechodzimy do treści książki. Historia zaczyna się jak kryminał – zimą, w podkrakowskim domu dziecka prowadzonym przez zakonnice dochodzi do tajemniczej, brutalnej śmierci wszystkich pracownic oraz zniknięcia wychowanków. Sprawą zajmuje się para detektywów, jednak wkrótce tajemnicza demoniczna siła zaczyna wpływać na życie jednego z nich, sukcesywnie pozbawiając go członków rodziny. Do tego wszystkiego na miejscach zbrodni pojawiają się ćmy... Czytelnik zostaje wciągnięty w śledztwo i razem z głównym bohaterem kluczy od poszlaki do poszlaki, jednocześnie śledząc losy jednego z wychowanków domu dziecka, który odegra w fabule kluczową rolę.

Ciekawym zabiegiem jest zastosowanie dwóch planów czasowych: teraźniejszego z detektywem jako główną postacią i przeszłego przypominającego bardziej horror. Razem oba te elementy trzymają w napięciu i czytelnik chce dowiedzieć się, co będzie w następnym rozdziale oraz jak potoczą się losy danej postaci.

Jak dla mnie Fitas za bardzo popuścił wodze fantazji, jeśli chodzi o kwestię brutalności. Przesadna wręcz ilość zakrwawionych czy rozczłonkowanych ofiar odpycha, zamiast należycie szokować i straszyć. Wiele z opisanych morderstw przypomina sceny rodem z filmów gore, a co za tym idzie, muszą być i są opisy reakcji bohaterów na przedstawione niezwykle „krwiste” widoki. Jak gęsto karty powieści spływają krwią, tak często czytelnik natyka się na opisy strachu czy reakcji fizjologicznych takich jak dreszcz na plecach czy wymiotowanie. Za którymś razem przestajemy współczuć bohaterom, a ich odczucia stają się wręcz męczące.

„Gotycka” warstwa horroru jest napisana dużo lepiej. Wprowadzenie postaci kobiecego demona-kusicielki żądnej zemsty za dawne krzywdy oraz motywu ciem, które wedle słowiańskich wierzeń mogą zabierać ludzkie dusze, na pewno zadowoli fanów motywów słowiańszczyzny.

Trzeba również przyznać, że książka jest napisana bardzo klimatycznie. Już sam czas akcji to szara, nieprzyjemna zima. Czytelnik przemieszcza się od miasta do położonego na obrzeżach lasu sierocińca oraz samego lasu. Przez napięcie cały czas towarzyszące bohaterom pomieszczenia wydają się klaustrofobiczne, a wyjście z nich wcale nie daje okazji do wzięcia głębokiego oddechu. Tak samo jest przez całą powieść – czytelnik (jak i główny bohater) myślą, że to już koniec, że zaraz rozwiążą zagadkę i odkryją, co tam naprawdę stoi za tajemnicą domu dziecka, ale fabuła zwraca się nagle, jakby grając czytelnikowi na nosie.

Jeśli chodzi o bohaterów, tutaj też jest nierówno. Przez książkę przewija się sporo postaci, nieźle jak na debiutanta napisanych. Najbardziej oprócz detektywa na pierwszy plan wysuwa się Kacper. Mamy tutaj obok diabolicznej demonicy pragnącej zemsty, która posługuje się ćmami (i nie tylko), bohaterów stereotypowych jak na przykład detektywa-palacza, despotyczną zakonnicę-dyrektorkę czy postacie z marginesu społecznego.

Opisy miejsc akcji są na tyle pobieżne, że akcja mogłaby dziać się w zasadzie w każdym innym mieście w Polsce. Autor skąpi szczegółowych opisów, ograniczając się do najważniejszych jak wnętrze mieszkania czy szpitalnej sali. Szkoda, bo Kraków oraz okolice mają dużo ładnych czy ciekawych miejsc, których opis mógł ubarwić „Potępioną” i na moment odwrócić uwagę czytelnika od makabry rozgrywającej się co kilkanaście stron.

Ogólne wrażenie jest dobre (pomijając kilka wyraźnych chochlików drukarskich i sporo zagubionych przecinków, które umknęły korekcie), „Potępiona” jest przykładem na to, że powieść grozy w Polsce może być równie ciekawa jak te zagraniczne. Potrzeba tylko więcej wyważenia, a ta gałąź może rozrosnąć się w naprawdę dobrym kierunku. Oby tak dalej!

Gabriela Tyńska

obecnie studentka piątego roku polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od ponad roku czynnie działa w internetowym magazynie “Biały Kruk” jako członkini redakcji oraz korektorka, podobne funkcje spełnia na portalu “Kultura na co dzień”. W wolnych chwilach pisze własne utwory prozatorskie oraz poetyckie. Najbardziej lubi czytać powieści z gatunku horroru oraz fantasy, choć nieobce jej są również romantyzm i Młoda Polska.

OPOWIADANIE

Fasolka i tofu

Agnieszka Żak

Posterunkowy Henryk Białowolski jechał powoli gruntową drogą oświetloną wyłącznie reflektorami jego samochodu. Rozglądał się uważnie, wypatrując Joanny Jeżyk. Normalnie nie podejrzewałby ciotki o bieganie po lesie, ale to była dziwna noc, kontynuacja dziwnych dni. Przed rozpoczęciem sezonu w malutkiej nadmorskiej miejscowości zwykle nie działo się tak wiele…

Z mroku wynurzyła się sylwetka; policjant zahamował gwałtownie. Odetchnął głęboko z ulgą, widząc, że nikogo nie przejechał. W stojącym na drodze mężczyźnie rozpoznał Piotra Izdebskiego.

– Dobry wieczór, panie Piotrze! – zawołał, wysiadając. Zauważył, że sąsiad wyciera dłonie w szmatę. – Samochód się panu zepsuł?

– A, to? Nie, już kończę sprzątać – zapewnił spokojnie.

– To dobrze. A ja szukam ciotki.

– Pani Joasia już się znalazła – poinformował wesoło mężczyzna.

Henryk odetchnął z ulgą. Miał nadzieję, że sprawa jego ciotki zakończy się na grzywnie. Co prawda Joanna wystraszyła parę osób, ale na pewno mogła wszystko wyjaśnić. Już miał zapytać o szczegóły, gdy zwrócił uwagę na dziwny kolor trzymanej przez Piotra szmaty. Była czarna, ciężka od cieczy, którą nasiąkła, ale w blasku świateł połyskiwała szkarłatnie. Izdebski podłapał zdziwione spojrzenie młodego policjanta. Z szerokim uśmiechem nacisnął zamek i uniósł klapę bagażnika.

Policjant powstrzymał przypływ mdłości. Nagie kobiece ciało leżało zwinięte w nienaturalnej pozycji; martwe oczy spoglądały na posterunkowego z wyrzutem. Mężczyzna wyciągnął broń. Wiedział, że głos mu zadrży, ale i tak powiedział:

– Ręce do góry.

***

Kiedy światła radiowozu zabłysły w oddali, Henryk poczuł, że całe ubranie, łącznie z czapką, ma przepocone. Zerknął na Piotra skutego na tylnym siedzeniu. Izdebski był szokująco spokojny. Owszem, ostatnio zachowywał się nietypowo i wszedł z Jeżykami w konflikt, ale żeby tak to się miało tragicznie skończyć?

– Jesteście! – zawołał z ulgą do dwóch starszych stopniem policjantów. – Ofiara to Joanna Jeżyk, zatrzymałem Piotra Izdebskiego, gdy… – Przerwał, bo mężczyźni patrzyli na niego dziwnie.

– Gdzie jest ciało?

– W bagażniku. Niczego nie ruszałem. – Nagle zdał sobie sprawę, że coś było nie tak. Auto Izdebskiego wyglądało na dużo starsze niż wcześniej. Uniesiona klapa była mocno przerdzewiała. W środku leżała częściowo zeżarta przez robaki zdechła wrona.

Henryk poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. Trup Joanny zniknął bez śladu. Skoczył do radiowozu; zamiast Piotra znalazł spory konar z kajdankami zawieszonymi na gałęziach. Rozejrzał się w pełnej przerażenia panice. Chciał biec w pole, szukać zabójcy, na szczęście koledzy go powstrzymali. Zobaczył tylko cienie umykających zwierząt wystraszonych krzykami.

Każdej innej nocy czekałyby go poważne konsekwencje, jednak tym razem policjanci tylko odwieźli Henryka do domu, nerwowo zapewniając, że odkręcą zgłoszenie i sugerując, że powinien wziąć kilka dni wolnego. Sami też wyglądali, jakby potrzebowali odpoczynku.

Zaraz po dotarciu do domu Henryk rzucił się do przetrząsania szafki w przedpokoju. Trzymał tam stare rachunki, szpargały i oczywiście książeczkę adresową. W czasach telefonów komórkowych nikt już nie zapisywał numerów, ale Henryk zatrzymał notes z sentymentu – stanowił nietypową pamiątkę po babci, która powiedziała mu kiedyś, że któregoś dnia może potrzebować jednego ze znajdujących się w środku telefonów. Kiedy? Będzie wiedział.

Sądził, że to takie tam gadanie babci, co prawda kochanej, ale już nie czującej się najlepiej. Miała jednak rację, wiedział. Odnalazł niewyraźnie nabazgraną notatkę: „W razie kłopotów – Zbyszek”.

***

Zmęczona czasem, przerdzewiała nad kołami renówka zajechała pod Restaurację i Pokoje Gościnne „Mewa”. Kierowca chciał wykręcić, by zająć jedno z miejsc dla gości, ale wsteczny nie zaskoczył i samochodem szarpnęło do przodu. Zaklął, mocując się ze skrzynią biegów.

Gdy wysiadł, rozległ się głośny trzask, jakby wszystkie kości wskakiwały z powrotem na właściwe miejsca. Musiał jechać całą noc – miał zaczerwienione oczy, a czarne włosy opadały na kark w nieładzie. Na nadgarstku dyndała kolekcja bransoletek. Czego tam nie było – krzyż obok pentagramu, jakieś runy i egipskie symbole, podkowa na szczęście i kamienie w srebrnych oprawkach… Łańcuszki wystające spod luźnego czarnego swetra sugerowały, że jest tego więcej. Posterunkowy rzucił okiem do wnętrza samochodu – wszechobecny bałagan, a także poduszki i koc sugerowały, że auto służyło nie tylko jako środek transportu.

Tadeusz Jeżyk głośno chrząknął i posłał siostrzeńcowi wątpiące spojrzenie. Henryk uśmiechnął się pocieszająco, nie dając po sobie poznać, że też go rozczarowuje wygląd przybysza. Musiał mu dać szansę, w końcu sam go wezwał.

– Zbyszek – przedstawił się lakonicznie, podając kościstą dłoń. Ruchem głowy wskazał na szyld. – Można tu coś zjeść?

Na dole budynku znajdowała się smażalnia ryb, na górze zaś: pokoje dla gości. Tadeusz przygotował na szybko danie i oglądał teraz, jak Zbyszek wsuwa dorsza prawie bez gryzienia.

– Znam ten wyraz twarzy – powiedział przybysz, wycierając sos z podbródka. – Zapewniam, że cokolwiek mi pan opowie, uwierzę w każde słowo, nawet jeśli sam pan sobie nie dowierza.

Henryka wyraźnie podbudowała ta krótka przemowa, ale Tadeusz spochmurniał jeszcze bardziej. Mimo to zaczął opowiadać:

– Wychowałem się w okolicy, ale po szkole wyjechałem na Śląsk. Dobrze mi się układało, założyłem rodzinę i miałem restaurację, ale tęskniłem do morza. Zaproponowałem Joasi, znaczy mojej żonie, żeby kupić agroturystykę albo hotel i wrócić w rodzinne strony. To malutkie miasteczko, bez żadnych szczególnych atrakcji, do morza idzie się pół godziny przez las, ale w sezonie turystów jest zatrzęsienie. Parę miesięcy byśmy pracowali, a resztę spędzalibyśmy z dziećmi…

Henryk odchrząknął, by zachęcić wujka do przejścia do rzeczy.

– I wtedy zaczęła się ta sprawa z Izdebskim. Twierdzi, że robimy mu nieuczciwą konkurencję. Ale my mamy ryby, a on pizzerię. Zresztą co to za konkurencja, kiedy u nas są wszystkiego cztery punkty gastronomiczne i dwa sklepy spożywcze? Mówi, że mu podkradliśmy klientów i zdemolowaliśmy lokal. A sam odstraszał ludzi.

– Albo ktoś lub coś, co się pod niego podszywa! – wtrącił zniecierpliwiony Henryk. – Bo w tym czasie, co on się niby awanturował, widziano go w kompletnie innym miejscu! Jakby ich było dwóch!

W tym momencie w drzwiach stanęła zgrabna blondynka ubrana w górę od kostiumu kąpielowego i luźną zieloną spódnicę. Na kostce miała pasującą odcieniem bransoletkę, a na szyi sznur perełek. Mokre włosy zdążyły częściowo przeschnąć, a skórę pokrywała gęsia skórka.

– O, panienka Alicja chciała zjeść u Izdebskiego, ale ją wygonił – zagadał Tadeusz.

– To prawda. Krzyczał na klientów bez powodu, wykłócał się o pieniądze, a mi nawet groził takim dużym nożem! – Przewróciła teatralnie oczami, jakby sytuacja ją bawiła.

– I przyszłaś wtedy tutaj? – zapytał Zbyszek.

– Tak. Pani Joasia była tak miła, że wynajęłam też pokój. A o co chodzi? – Wbiła ciekawskie spojrzenie w Zbyszka, ale ten w odpowiedzi odprawił ją gestem. Zrobiła naburmuszoną minę i zniknęła na schodach.

– Czyli na konflikcie z Izdebskim naprawdę zyskaliście?

Tadeusz niechętnie przytaknął.

– No proszę. – Zbyszek wyciągnął nogi przed siebie. Patyczakowate kończyny zajęły całe przejście. – Ale przez telefon mówiłeś, że chodzi o panią Joannę. Co ona ma z tym wspólnego?

– Hmmm, bo Joasia też zaczęła się dziwnie zachowywać. Przestała jeść normalnie, zaczęła tańczyć do późna z gośćmi, wszędzie porozstawiała jakieś durnostojki. – Wskazał na drewnianą figurkę zwierzęcia. – Przestała być sobą.

– A potem zaczęła nago biegać po ulicach i straszyć ludzi – dodał Henryk. Mąż kobiety zaczerwienił się gwałtownie, a policjant zaczął opowiadać o tym, co mu się przydarzyło – …i wtedy się okazało, że to była halucynacja! Izdebski w tym czasie spokojnie spał i nikogo nie zabił. A ja zrobiłem z siebie wioskowego głupka, strach się w pracy pokazać.

– A Joanna? Gdzie w końcu była?

Tadeusz poczerwieniał jeszcze bardziej i rozkaszlał się paskudnie.

– Tańczyła na plaży. Odstawiliśmy ją do szpitala, ale będziemy musieli ją ukarać…

– I to nie był sobowtór, tylko ona? – zapytał Zbyszek. Nawet mu powieka nie drgnęła na wieść o kompromitującym zachowaniu kobiety, co Tadeusz przyjął z lekką ulgą.

– Ona osobiście.

– To tak jeszcze żeby wykluczyć parę rzeczy: paktowała z demonami? Rzucała zaklęcia? Przesądna chociaż była?

Jego rozmówcy spojrzeli po sobie niepewnie.

– A ten dom? Umarł tu ktoś? Zwłaszcza śmiercią samobójczą?

– Nic mi o tym nie wiadomo, kupowaliśmy go przez agencję… ale spotkałem się z właścicielką i żyła. Musiała zwinąć interes, bo miała tu sushi. Wiadomo, ludzie nie przyjeżdżają nad morze, żeby tego typu rzeczy jeść. Swojska polska rybka…

– Henryku, sprawdź to dla mnie na wszelki wypadek. – Przerwał Tadeuszowi Zbyszek. – A czy żona pluła gwoźdźmi, lewitowała, mówiła językami? Rozmawialiście z księdzem? Egzorcystą?

– Co pan! – Tadeusz w końcu stracił cierpliwość. – Szatanem mnie pan straszy?!

– Nie powinien się pan dziwić, wezwaliście łowcę potworów, duchów i demonów.

Tadeusz zaczął nerwowo krążyć po pomieszczeniu.

– Boże, Boże… Ale jeśli nie, to znaczy, że Joasia straciła rozum! Sam nie wiem, co mam o tym myśleć! A niech pan robi, co pan uważa! – stwierdził w końcu, opadając ciężko na krzesło.

***

Było jeszcze wcześnie, więc Zbyszek ruszył do pizzerii jedną z niewielu wyasfaltowanych dróg w miasteczku. Panował spokój – czekano na rozpoczęcie sezonu.

– Hej! – Jeszcze na podjeździe „Mewy” dogoniła go Alicja. – Idziesz do Izdebskiego? Mogę z tobą? Chciałabym zobaczyć, jak się wypędza demona!

– Nie będę…

– Kiedy ja wszystko słyszałam! Stałam na schodach i… – Zdała sobie sprawę, że właśnie przyznała się do podsłuchiwania. Spuściła zawstydzona wzrok. – Obiecuję, że nie będę przeszkadzać. Wierzę w istnienie duchów i demonów, ale jeszcze nigdy nie spotkałam prawdziwego egzorcysty! I chciałabym zobaczyć…

– Nie jestem egzorcystą. I lepiej nie wierzyć. Mniejsza szansa, że cię dopadną – poradził szorstko.

Nagle usłyszeli krzyki. Ruszyli biegiem przed siebie. Wpadli na rodzinę, która wśród wrzasków dzieci uciekała z pizzerii. Gdy zajrzeli do ogródka, zobaczyli człowieka pasującego do opisu Piotra Izdebskiego – niskiego i krępego, z krzaczastym wąsem. W ręku trzymał nóż i groził nim wysokiej kobiecie.

Scena powinna mrozić krew w żyłach, ale coś się w niej nie zgadzało. Po podłużnej, prawie trójkątnej twarzy kobiety błąkał się uśmieszek. Skośne oczy o wąskim rozstawie błyszczały psotnie, a ciosów unikała, wykonując piękne piruety, które wprawiały w obrót sukienkę i rozrzucały na boki rude lśniące włosy. Nie wyglądała na ofiarę – z Izdebskim tworzyli bardziej parę tancerzy odstawiających dramatyczne przedstawienie.

Zbyszek skierował wzrok na bok, by postaci znalazły się na krawędzi pola widzenia. Sztuczka polegała na tym, by nie skupiać się na niczym konkretnie, lecz pozwolić, by prawda sama wypłynęła z mglistego obrazu. Po chwili zobaczył dwie istoty na cienkich nogach ciągnące coś za sobą… Poruszające się w morderczym tańcu postaci ciężko było na dłużej złapać kątem oka i nie potrafił dostrzec szczegółów.

– Zrób coś! – Alicja złapała go mocno za ramię.

Stwierdził, że na razie to dość informacji. Z pewnością nie miał do czynienia z ludźmi, a to oznaczało, że mógł brać się do roboty. Wyciągnął ukryty pod swetrem sztylet o trójkątnym ostrzu. Oczy Alicji rozszerzyły się do rozmiaru spodków. Zbyszek, ku jej zaskoczeniu, sieknął uciekającą kobietę na odlew po plecach.

Buchnęło dymem, a postać wycofała się pod ścianę pizzerii.

– Kolego, to jest walka jeden na jeden! – krzyknął z udawanym oburzeniem sobowtór Izdebskiego. – Ta pani obraziła moją pizzę, więc mam prawo…

Zamilkł, gdy zobaczył, że jego towarzyszka nerwowo kręci głową. Zbyszek też zauważył ten gest i zaatakował, nim demony zyskają szansę, by się przegrupować. Wtedy niespodziewanie przed Izdebskiego wskoczyła Alicja.

– Jezu, nie zabijaj go!

Zbyszek potknął się o własne nogi w desperackiej próbie ominięcia dziewczyny. Wypuścił broń z dłoni; ostrze uderzyło z głośnym brzdękiem o chodnik. Łowca wpadł na dziewczynę i oboje runęli na ziemię. Fałszywy Izdebski już sięgał po sztylet, gdy rozległo się donośne szczekanie. Oba demony wpadły w popłoch, najeżyły się i przeskoczyły przez płot, zmieniając postać. Po drugiej stronie wylądowały na czterech łapach, ale Zbyszek nie dał rady dostrzec, jaką formę przyjęły.

– Co ci strzeliło do głowy?! Mogłem cię zabić! – wrzasnął rozwścieczony na Alicję.

– Mnie albo Izdebskiego! – odkrzyknęła, trąc poobijane przy upadku łokcie. – Myślałam, że przeprowadzimy egzorcyzm ze świecami albo…

– To nie był on!

Jak na zawołanie do restauracyjnego ogródka wpadł Piotr Izdebski we własnej osobie, trzymając na smyczy wyrywającego się do przodu wielkiego wilczura. W drugim ręku miał reklamówkę z logo apteki.

– Panie Piotrze… – Z pizzerii wyłonił się młody mężczyzna w fartuchu, blady jak ściana. – Widziałem… Ale pan… Dlatego zadzwoniłem…

Obaj mężczyźni wyglądali, jakby mieli za chwilę postradać zmysły. Zbyszek poderwał się z ziemi, otrzepał kolana i zabrał do tłumaczenia.

– Panie Izdebski, zostałem wezwany przez Jeżyków do pomocy…

– Nic nie zrobiłem! Byłem w aptece! Patrz, dzieciaku, ile leków musiałem nakupować, bo mam nerwy w strzępach. Wykończą mnie Jeżykowie jak nic. – Złapał się za serce. – Ale szybciej umrę, niż pozwolę im wygrać! Mam świadków na to, że byłem w aptece! Mam paragon z godziną! Marek do mnie dzwonił i rozmawiał ze mną, gdy ten oszust, co się pode mnie podszywa, atakował ludzi! Jeżykowie próbują zrobić ze mnie wariata! Nasyłają na mnie policję, a oceny w Internecie… Zaraz się sezon zaczyna, a ludzie tam straszne rzeczy wypisują! Zrujnują mnie!

– To nie Jeżykowie. Zarówno pan, jak i oni, padliście ofiarą demona.

Izdebski zamilkł zaskoczony. Jego pracownik, choć wydawało się to niemożliwe, pobladł jeszcze bardziej, aż Alicja musiała mu pomóc usiąść.

– Demon podszywa się pod pana i rujnuje pański biznes, by przynieść korzyść Jeżykom. Klasyczny przykład zawarcia umowy z siłami nieczystymi. Niech pan nie ma pretensji do pani Joanny, prawdopodobnie nie miała pojęcia, że to się tak skończy. Demony oszukują na kontraktach.

Zapadła cisza. Jedynie z oddali dobiegało wycie policyjnej syreny. W końcu Izdebski poderwał się gwałtownie, złapał Zbyszka w mocny uścisk i rozpłakał się.

– Człowieku, nie zdajesz sobie sprawy, co to dla mnie znaczy!

Zbyszek dzielnie znosił pot i łzy Piotra wsiąkające w jego sweter. W końcu Izdebski go puścił, ale dla odmiany zgniótł prawą dłoń w żelaznym uścisku.

– Wiedziałem, że to muszą być jakieś nadprzyrodzone działania! Tylko komu miałem o tym powiedzieć, policji? Cud, że mnie jeszcze nie zamknęli, ale oni chyba też coś przeczuwają, bo ludzie w całej okolicy mają zwidy. I w końcu ktoś to powiedział na głos! Człowieku, ty nas wszystkich uratujesz!

Zbyszek ucieszył się, że nie będzie musiał spędzić trzech godzin na tłumaczeniu, że owszem, demony naprawdę istnieją. Sceptycy byli najgorsi.

– Tak, co do policji… – Wskazał głową w kierunku, z którego dobiegało wycie syreny. – Ja się tym nie zajmuję, ale problem demona na pewno rozwiążę. Niech mi pan powie, gdzie tu jest najbliższy cmentarz?

***

Do pełni zostało parę dni, ale Zbyszek nie zamierzał tyle czekać. Spoglądał na zegarek, wyczekując wybicia północy. Wybrał rozdroża z dala od wszelkich zabudowań, by żaden przejeżdżający samochód nie przerwał rytuału. Za plecami miał sosnowy las, zza którego dobiegał szum fal.

Wyciągnął skrzynkę z ziemią świeżo wykopaną z grobu. Cisnął zawartość na rozstaje. Następnie naciął ramię i pozwolił, by spłynęła na nią krew. Obok leżała przygotowana ofiara.

Powietrze przeciął krótki błysk; między światem ludzi a drugą stroną utworzyła się cienka szparka – nawet palca nie dałoby rady w nią wsadzić. Przesączył się przez nią czarny dym. Zaczął krążyć wokół stóp i łydek Zbyszka. Łowca stał niewzruszony. Znał te próby zastraszenia. Demon w końcu go zostawił i przyjął kształt odwróconej łzy. Z dymu wyjrzały trzy pary żółtych podłużnych oczu bez źrenic.

– Ryba?

– Przecież jesteśmy nad morzem.

– Dobra chociaż?

– Flądra.

Dym zafalował; wyłoniły się z niego powykręcane kończyny, ludzkie i zwierzęce. Po chwili demon wrócił do zwartej formy. Zgodził się przyjąć ofiarę.

– Czego chcesz?

– Powiedzmy, że jestem pełnomocnikiem Tadeusza i Joanny Jeżyk. W ich imieniu żądam zerwania kontraktu.

– Obawiamy się, panie mecenasie, że nie możemy pomóc. – Żółte oczy wygięły się w łuki. Demon wyglądał na rozbawionego. – Nie mamy takiego kontraktu.

– Słuchajcie, wszystko mi jedno, kto zawarł kontrakt, może to był Piotr Izdebski, może Henryk Białowolski, wiecie, o co mi chodzi. Jedna restauracja zyskuje na nieszczęściu drugiej. To jest wasz sposób działania. A jakiś kruczek w kontrakcie sprawił, że wzięliście sobie duszę Joanny wcześniej.

– Jakże to tak, oskarżać porządne demony o oszustwo? Kontrakt to kontrakt. Ci, co działają bez umowy… Do nich pan mecenas powinien mieć pretensje.

Zbyszek skrzywił się, niezadowolony z sugestii demona.

– Wiedzieliśmy, że te nicponie ściągną w końcu na siebie uwagę. Nam to nawet na rękę, wlazły na nasz teren i się panoszą… A jakbyśmy zaoferowali ci kontrakt? Dusza pana mecenasa – czy też może powinniśmy powiedzieć: pana łowcy – w zamian za wskazanie sprawców?

– Dusza nie, ale może moglibyśmy się dogadać inaczej? – zaproponował ostrożnie. – Skoro te „nicponie” tak wam brużdżą, mogę ich dla was zlikwidować w zamian za coś innego.

Oczy na chwilę zniknęły, gdy kłąb dymu zawirował.

– Nie jesteśmy autoryzowani do zawierania takich kontraktów. Tylko dusze.

– To może porozmawiam z waszym przełożonym?

– Nie kombinuj, łowco. Bierz, co ci dają albo radź sobie sam.

Zbyszek wzruszył ramionami. I tak nie zamierzał wchodzić w żaden biznes z demonami. Wskazał ruchem brody na rybę. Z czerni wyłoniły się trzy rzędy zębów, by wgryźć się z chrzęstem w ofiarę. Ości bryzgnęły Zbyszkowi na ubranie. Nim jednak demon przełknął, jego żółte oczy zaszły czerwoną mgiełką. Splunął czarną mazią, parę zębów popłynęło razem z nią na piach. Czarny dym załopotał, szarpany niewyczuwalnym wiatrem. Demon zwinął się z cichym piskiem w kulę i zniknął.

Ryba zamoczona w wodzie święconej to trochę za mało, by zabić demona, ale dość, by go poważnie zranić. Przynajmniej przez jakiś czas nie będzie mógł zaczepiać ludzi. Problemu Jeżyków to nie rozwiązywało, ale przynosiło choć trochę spokoju okolicy.

***

Zbyszek zaparkował pod smażalnią. Ziewnął i oparł głowę na kierownicy. Sytuacja niezbyt mu się podobała. Demon nie miał powodu, by kłamać, a to oznaczało, że łowca miał do czynienia z czymś kompletnie innym. Jeśli był to zmiennokształtny, mógł uwięzić Joannę i zająć jej miejsce… Nie, w szpitalu by to zauważyli. Czy był więc to zmiennokształtny, który potrafił też ludziom mieszać zmysły? I to jeszcze taki, który ma na pieńku z lokalnymi demonami… A u Izdebskiego to były co najmniej dwie istoty…

Z zamyślenia wyrwało go stukanie w szybę. Alicja pokazała mu trzymany w dłoniach kubek. Jak na późną porę, była pięknie wystrojona: miała kolczyki dopasowane do pereł na szyi, buciki na obcasie, na sobie zaś błękitną sukienkę opinającą biust, ale z rozłożystą spódnicą.

– Czekałam, aż wrócisz. Pomyślałam, że zmarzniesz. – Podała mu napój, gdy wysiadł. – I co, dopadłeś tego demona?

Zbyszek pociągnął duży łyk herbaty z miodem i cytryną. Gorący płyn poparzył mu język, ale rozlał się przyjemnym ciepłem po skostniałym od nadmorskiego wiatru ciele. Mruknął z wyraźnym zadowoleniem.

– Nie całkiem.

– Och. – Dziewczyna momentalnie posmutniała. – To wszystko moja wina. Gdybym wtedy w pizzerii ci nie przeszkodziła, już by było po wszystkim.

– Prawda.

– Kiedy ja nie wiedziałam. – W jej głosie pojawiły się płaczliwe nuty. – Zawsze wierzyłam, że istnieje coś więcej niż nasz materialny świat, ale demony, które potrafią tak doskonale udawać ludzi? Skąd miałam wiedzieć, że to nie był prawdziwy Izdebski?

– Dlatego właśnie powinnaś zaufać profesjonaliście.

– Przepraszam! Obiecuję, że już nigdy więcej ci nie przeszkodzę! Naucz mnie obrony przed demonami, w końcu ten mi groził. – Rozpłakała się już na dobre, jakby dopiero teraz w pełni dotarła do niej powaga sytuacji. – Nikomu i niczemu już nie ufam. Nawet nie mogę mieć pewności, czy ty jesteś prawdziwy.

– Rzeczywiście, nie możesz.

Alicja zamarła z przerażenia. Zbyszek zreflektował się, że potraktował ją trochę zbyt szorstko. Delikatnie przejechał palcami po jej obtartym łokciu. Dziewczyna wciąż pachniała piaskiem i morzem.

– Wiesz co… Pójdź jutro na jedno z tych stoisk z tanią biżuterią, wiesz, te takie głupie nadmorskie pamiątki. Wybierz wisiorek, który do ciebie przemawia. Zrobię ci z niego amulet ochronny.

– Dziękuję! – Rozpromieniła się natychmiast. Zarzuciła mu ramiona na szyję i pocałowała w policzek. – Chciałbyś może pójść ze mną jutro nad morze? Oczywiście jak już skończysz z demonem.

– Po co?

– Jak to po co? – Roześmiała się, wycierając resztki łez. – Nie możesz wyjechać bez zobaczenia morza!

Zbyszek wzruszył tylko ramionami, zrzucając przy okazji dłonie dziewczyny. Nie zniechęciło jej to.

– Wiesz, póki nie mam tego amuletu, trochę boję się sama spać… Jestem w dwójce. – Wycofała się tyłem do budynku, cały czas zalotnie spoglądając w stronę Zbyszka, aż uderzyła plecami o drzwi. Dopiero wtedy wybuchła nerwowym chichotem i czmychnęła do środka jakby zawstydzona własną odwagą.

Zbyszek widział, jak w oknie pokoju numer dwa zapala się lampka. Odwrócił wzrok w stronę łąki za restauracją. Po polu tańczyły błędne ogniki, a przecież w okolicy nie było bagna. Zły znak. Dopił w samotności przestygłą herbatę.

***

Noc spędził w swoim pokoju, walcząc z przerywającym wi-fi i szukając rozwiązania. Zasnął na krótko nad ranem – obudziło go niecierpliwe pukanie do drzwi. Otworzył Henrykowi w kompletnie pomiętym ubraniu, które miał na sobie wczoraj.

– Ciocia jest na dole.

Zbyszek rozbudził się w pół ziewnięcia, aż coś chrupnęło w szczęce. Zbiegł pędem do kuchni, gdzie Joanna nuciła wesoło nad patelnią, a Tadeusz siedział zatroskany przy stole, zastanawiając się, co goście myślą o śniadaniu przygotowanym przez jego żonę.

– Co powiedzieli lekarze? – rzucił bez przywitania.

– Joasia była tylko odwodniona i wychłodzona, ale to nic poważnego – odpowiedział Tadeusz, nie patrząc na kobietę.

– A jakieś badania krwi i tak dalej?

– Wszystko w normie.

Zbyszek pokiwał głową. Czyli miał do czynienia z ciałem Joanny, nie zmiennokształtnym, który się pod nią podszywał. To narzucało sporo ograniczeń, bo zwykle klienci protestowali przeciwko uszkadzaniu ciał ich bliskich.

– Halo, ładnie tak ignorować damę? – zagadała Joanna, pokazując ostre białe ząbki. W kącikach skośnych oczu wykwitły urocze kurze łapki. Włosy miała puszyste i lśniące, błyszczące rudo, a rysy szlachetne: podłużną twarz o szpiczastym podbródku i wyraźnie zaznaczonych kościach policzkowych. Wyglądała rześko i promiennie. I nieprzypadkowo bardzo podobnie do kobiety-demona z pizzerii. – Zapraszam na spóźnione śniadanko. W szpitalu karmią samymi paskudztwami. Przysięgam, nie dałam rady przełknąć ani kęsa. No już, siadajcie.

Przed mężczyznami stanęły ryżowe kuleczki z pastą z fasolki oraz mocno wysmażone tofu posypane szczypiorkiem i sezamem. Henrykowi aż pociekła na ten widok ślinka; sięgał już po widelec, gdy Zbyszek zdzielił go szybkim uderzeniem w dłoń, jednocześnie rzucając ostrzegawcze spojrzenie.

– Ach, więc to tak. – W oczach Joanny rozbłysły dzikie ogniki. – A gościom bardzo smakuje. To może chociaż jajeczko?

Złapała wciąż upaćkane resztką trawy i kurzymi odchodami jajko. Zgrabnym ruchem rozbiła skorupkę o krawędź stołu, po czym przechyliła głowę i szybko wlała sobie zawartość prosto do ust. Oblizała się powoli z zadowoleniem.

Zbyszek wstał i zamknął drzwi do jadalni.

– Panie Tadeuszu, Heniek, przytrzymajcie ją.

Posterunkowy wykonał natychmiast polecenie, zamykając Joannę w uścisku, na co ta zareagowała tylko pogardliwym uśmieszkiem.

– Co pan chce zrobić? – zapytał zdenerwowany Tadeusz.

– Wyegzorcyzmować.

– Boże! – Tadeusz się przeżegnał. – Czyli jednak powinniśmy pójść po księdza?

– Nie, ten demon nie zachowuje się wcale chrześcijańsko, ksiądz nie będzie wiedział, co z nim zrobić.

Starszy mężczyzna pobladł.

– Joasiu, przepraszam, że cię wyrwałem z miasta na wieś, wiedziałem, że nie jesteś do końca przekonana… Jeśli to tylko taki żart, jeśli robisz mi na złość, proszę, powiedz.

– O czym ty mówisz, kochanie? Uwielbiam ten biznes! Zobaczysz, będziemy mieli…

– Nie pozwólcie jej gadać! – Zbyszek przejął inicjatywę. – Na podłogę!

Kobieta poderwała się z krzesła, ale Henryk nie zwolnił uścisku. Zbyszek celnym kopnięciem w kostkę podciął Joannie nogi, przewracając ją na podłogę. Usiadł na niej okrakiem i podciągnął jej koszulę, odsłaniając pępek. Tadeusz syknął z oburzeniem, ale Zbyszek niewiele się tym przejął. Celowo wybrał brzuch, bo gdy znaki wypalały ludziom brzydkie blizny na czole, ich bliscy dawali mu wycisk.

– Dla całkowitej pewności… – Przyłożył do skóry na brzuchu krzyż i wymamrotał szybko łacińską formułę. Jak się spodziewał, bez efektu. Następnie spróbował Lauburu oraz Ankh. Dziwiło go, jak spokojna pozostaje Joanna. Nie wyrywała się, nie krzyczała. Tylko uśmiechała się złośliwie do łowcy, całkowicie niewzruszona jego wysiłkami. Zbyszek przygryzł dolną wargę. Miał w zanadrzu całą kolekcję symboli, któryś musiał zadziałać.

– Przepraszam? Widzieliście Zbyszka? – Alicja otworzyła drzwi i natychmiast stanęła jak wryta, widząc egzorcyzm.

– Dawaj sól! – krzyknął Zbyszek.

Dziewczyna wahała się tylko chwilę. Złapała solniczkę i wcisnęła koledze w dłoń. Spojrzała na Joannę, która odsłoniła w uśmiechu ostre ząbki i puściła do niej oko. Uśmiech przeszedł w grymas, gdy opętana kobieta oberwała solą po twarzy.

W końcu coś zaczęło się dziać. Przy pępku wyrosło niewielkie wzniesienie, jakby płyn wezbrał pod skórą. Zbyszek wyciągnął sztylet, na co Tadeusz zareagował zdecydowanie, łapiąc go za rękę.

– Oszalałeś?! – krzyknął.

– Wujku!

– Szybko, zanim ucieknie! – Zbyszek wolną dłonią próbował przytrzymać gulę, ale ta zaczęła wędrować po ciele. Bezceremonialnie szarpnął za koszulę, urywając guziki i odsłaniając stanik.

W tym momencie Tadeusz, potężniejszy od Zbyszka, ściągnął go z kobiety i zwalił na podłogę. Henryk nie wiedział, co ma robić, co natychmiast wykorzystała Joanna, wywijając się ze słabnącego uścisku.

– Alicja! Wal w tego bąbla! – Zbyszek rzucił swój sztylet po podłodze w jej stronę. – Chciałaś pomóc, to pomóż!

Dziewczyna złapała broń. Przez chwilę klęczała, zaciskając na niej obie dłonie, aż pobielały jej kostki. Spojrzała na Joannę i wypatrzyła na jej szyi wielką, pełzającą pod skórą gulę. Skoczyła ku starszej kobiecie.

Tadeusz krzyknął ostrzegawczo, ale ostrze zdążyło dosięgnąć celu. Gula pękła, rozsiewając wokół czarny dym, który szybko zaczął przyjmować formę małego tornada. Zerwał się wiatr tak silny, że wszystkich zebranych na chwilę oślepiło. A potem zapadła cisza.

Tadeusz w końcu puścił Zbyszka. Chłopak usiadł, rozcierając obolałe ramię. Joanna opierała się plecami o kuchenkę. Zdążyła złapać jakąś ścierkę i przycisnąć do krwawiącej szyi. Rysy jej twarzy złagodniały, a włosy zmatowiały. Z oczu zniknął zwierzęcy błysk.

– Joasiu! – Tadeusz odsunął szmatkę i obejrzał ranę. – Na szczęście to tylko zadrapanie! Nic ci nie będzie!

Po kuchni rozeszły się kolejne westchnienia ulgi.

– Teraz została nam już tylko jedna rzecz do zrobienia – powiedział Henryk, a reszta, poza Zbyszkiem, przytaknęła ze zrozumieniem.

Nim łowca pojął, co się dzieje, mężczyźni wykręcili mu ręce tak mocno, że aż zachrzęściły kości. Rzucili go na stół; uderzył boleśnie nosem o blat. Alicja przytrzymała go za włosy, by unieruchomić głowę. Zaczął wypowiadać jakieś zaklęcie, ale w usta wepchnięto mu ścierkę. Wciąż krzyczał niewyraźnie, ale zamilkł, widząc Joannę trzymającą kuchenny tasak. Przejechała długim językiem po ostrzu.

Zamiast ciosu poczuł wodę napływającą do ust i nosa. Zaczął kaszleć. Gdy otworzył oczy, zdał sobie sprawę, że nie leży na stole, lecz na podłodze, a Henryk i Alicja patrzą na niego zatroskani. Dziewczyna trzymała dużą miskę.

Zbyszek rozejrzał się zdezorientowany dokoła. Zobaczył Joannę siedzącą na stole, majtającą wesoło nogami. Głaskała czule Tadeusza po ramieniu.

– Ładny egzorcyzm, prawda? – Roześmiała się.

Zrozumiał, że była to halucynacja. Nerwowo złapał amulety owinięte wokół nadgarstka. Żadnego nie brakowało, łącznie z talizmanem Aegishjalmur, który stanowił jego najsilniejszą tarczę i nigdy go nie zawiódł. Przeraziło go nie tylko to, z jaką łatwością demon zesłał na niego wizję, ale też to, że nie potrafił powiedzieć, kiedy się zaczęła. W momencie pojawienia się guli? Już w trakcie śniadania? Niczego nie poczuł, a wszystkie wrażenia były tak realne, jak to tylko możliwe.

– Tadeuszku, mógłbyś proszę wygonić tego kundla? Brzydzę się przybłędami.

Jej mąż wyglądał na całkowicie zrezygnowanego. Pokiwał posłusznie głową.

– Proszę iść.

– Nie skończyłem…

– Powiedziałem: wynocha! Dosyć tego wszystkiego, zostawcie nas w spokoju! – Wyglądał jak ktoś na skraju załamania nerwowego.

Alicja pomogła wstać Zbyszkowi. Chciała go pocieszyć, widząc, jaki jest wstrząśnięty, ale odepchnął ją od siebie.

– Już dobrze, kochanie. – Joanna owinęła ramiona wokół szyi męża. – Teraz już wszystko się ułoży. Odniesiemy razem wielki sukces.

– Mój sztylet! – Zbyszek nie mógł go znaleźć.

– Pozwoliłam go sobie zarekwirować. Jeszcze ktoś mógłby się skaleczyć. – Joanna posłała mu na pożegnanie wyjątkowo paskudny uśmiech.

***

Zbyszek z Henrykiem opierali się o renówkę, spoglądając ponuro w stronę „Mewy”.

– Wiem, że to była halucynacja – powiedział ze zrozumieniem posterunkowy.

– Niech to szlag trafi. – Zbyszek kopnął w koło, na co samochód odpowiedział pełnym wyrzutu skrzypnięciem. Słowa kompana wcale nie przyniosły mu pocieszenia, czuł się poniżony.

– Co teraz?

– Muszę odzyskać moją broń… I muszę się dowiedzieć, czym jest to cholerstwo! Miałeś sprawdzić dom – warknął.

– Yyy, tak. – Mężczyzna z zakłopotaniem pobiegł do swojego samochodu. Wrócił z cienkim plikiem kartek. – Kompletnie o tym zapomniałem, ale to dlatego, że niczego się nie dowiedziałem! To znaczy, poprzedni właściciel rzeczywiście umarł, ale nie tu, tylko w szpitalu, normalnie. Poza tym niczego nie znalazłem, to bardzo spokojny adres.

Zbyszek przebiegł wzrokiem po podsuniętych mu materiałach. Nagle twarz mu stężała. Znów zaczął w zamyśleniu obracać swoje amulety, patrząc gdzieś w dal.

– Rzeczywiście nie mam czegoś takiego… Czy to może mieć aż takie znaczenie…

– Czyli to jednak ważne?!

– Potrzebuję paru godzin, muszę pomyśleć. Albo paru dni, cholera wie.

– A co z ciocią?

– Na razie nic. Czekajcie na mnie.

***

Zbyszek szkicował w grubym zeszycie pełnym notatek i rysunków. Zapadał wieczór, zrobiło się chłodno i ponuro.

– Jak się czujesz? – zapytała Alicja, siadając obok niego na ławce. Za plecami mieli drogę prowadzącą nad morze.

– Znośnie. – Zamknął zeszyt. Ołówkiem zaczął stukać bezmyślnie w okładkę.

– Po egzorcyzmie wyglądałeś… Coż, jakbyś zobaczył ducha, choć dla ciebie to pewnie nic nowego.

– A ty? Joanna już cię nie zaczepiała?

– Troszeczkę, ale nic mi nie zrobiła. To znaczy, to coś co ją kontroluje. Henryk powiedział, że masz nowy plan. To prawda?

– Mam w zwyczaju kończyć to, co zacząłem.

– Tam masz wskazówki? – Dziewczyna ruchem brody wskazała na zeszyt.

– Ach, to tylko… notatki. Zapisuję sobie wszystko, co się wydarzyło. Cechy charakterystyczne potworów, gdzie je napotkałem, czego na nich użyłem. Wszystko, co wiem.

– A jak czegoś nie wiesz?

– To się dowiaduję.

– W bibliotece? – Oczy jej zabłysły. – Przeglądasz stare księgi, jak na filmach?

– W Internecie. – Uśmiechnął się półgębkiem. – Nie mam czasu ani cierpliwości za każdym razem latać do biblioteki, choć tym razem pewnie będę musiał przejrzeć parę tomiszczy, bo to wyjątkowo trudna sprawa…

Alicja objęła jego twarz dłońmi.

– Biedny, nie miałeś się nawet czasu ogolić. Traktowałam to cały czas jak zabawę, ale kiedy cię zobaczyłam opętanego, rzucającego się po podłodze, a potem, gdy się obudziłeś, byłeś taki przerażony… To musi być straszne. Te istoty nieraz próbowały cię skrzywdzić, prawda?

– Ryzyko zawodowe. Zresztą ludzie bywają niedużo lepsi.

– Och… A nie czujesz się czasem samotny? Gdy tak jeździsz po kraju, od wezwania do wezwania, ale z nikim nie zostajesz na dłużej?

– Czasem.

– A teraz?

– Teraz nie.

Pocałowała go. Smakował długim trudnym dniem i drapał jej skórę zarostem. Poczuła na sobie jego ręce, jedną przesuwającą się wzdłuż ciała ku górze, ku dekoltowi, drugą wędrującą po udzie i pod sukienkę. Sama sięgnęła dyskretnie po zeszyt.

– Mmm… Spieszy ci się… – zauważyła z podnieconym rozbawieniem, zaraz jednak rozwarła szeroko oczy, zdając sobie sprawę, że została oszukana. Usłyszała dźwięk pereł uderzających o kamienie u jej stóp. Krzyknęła z bólu.

– Proszę, proszę, dobrze zgadłem. – Zbyszek uśmiechał się złośliwie, w jednej ręce ściskając wystający spod sukienki rudy ogon, a w drugiej – perłę.

– Skąd wiedziałeś… Okłamałeś mnie! – Z Alicji wyszła prawdziwa natura, gdy obnażyła w przypływie wściekłości zęby.

– Bo twoje intencje względem mnie na pewno były uczciwe – skontrował sarkastycznie. – A teraz grzecznie…

***

Joanna tanecznym krokiem weszła do kuchni. Za sobą ciągnęła Tadeusza, by zagonić go do sprzątania po obiedzie – a klientów mieli tylu, co w środku sezonu, oczywiście dzięki jej pomocnikom. Tam przy stole czekali Zbyszek, pobladła i zrezygnowana Alicja oraz trochę zdezorientowany Henryk, który na wszelki wypadek trzymał dziewczynę mocno za ramię.

– Miałaś go uwieść i zlikwidować – warknęła ze złością Joanna.

Zbyszek otworzył dłoń i na blat wypadła perła, trochę nieforemna, prawie niezauważalnie łezkowata. Szturchnął ją sztyletem, który oddała posłuszna mu teraz Alicja. Twarz dziewczyny ściął bolesny grymas.

– Bo on się domyślił – wyjaśniła słabym głosem.

Henryk przejechał wzrokiem po Alicji.

– Jak dałeś radę się jej oprzeć… – Policjant aż się zaczerwienił.

– Jest dla mnie za ładna. Normalnie taka dziewczyna by do mnie nie zagadała. – Wzruszył ramionami. – Poza tym, uwiedzenie to podstawowa broń wielu potworów. Jestem profesjonalistą, zawsze mam się na baczności.

– O co tu chodzi? – zapytał z niepokojem Tadeusz.

– Długo nie byłem w stanie ustalić, z czym mamy do czynienia, dopóki nie zobaczyłem, że poprzednim właścicielem restauracji było małżeństwo polsko-japońskie. Zacząłem szukać informacji o innych demonach niż zwykle i nagle wszystko nabrało sensu: złośliwe halucynacje, pomaganie właścicielom restauracji, strach przed psami, dziwne rysy twarzy, fasolka i tofu, nawet szerokie sukienki, pod którymi można ukryć ogon. I dusza ukryta w perle. – Obrócił lśniącą kulkę w palcach. – Mam rację?

Joanna miała już zripostować, ale widząc błagalne spojrzenie towarzyszki, zamilkła. Twarz kobiety wydłużyła się w zwierzęcy pysk, uszy zaostrzyły, a spod ubrania wychynął rudy ogon z czarnym końcem. Kobieta upadła na kolana; wyskoczył z niej lis na wyjątkowo szczupłych długich nogach. Coś pod podłogą zachrobotało i po chwili dołączyły do niego jeszcze trzy zwierzęta. Jedno z nich miało brzydką szramę na łopatce – zapewne ślad po Zbyszkowym ostrzu, którym trafił go w pizzerii.

We włosach Joanny pojawiły się siwe pasma, a policzki zarumieniły. Znikła gdzieś groźna aura, oczy przybrały lekko zagubiony, ale ludzki wyraz – znów była sobą. Jej spojrzenie padło na Tadeusza i roziskrzyło się z miłością.

– Kochanie!

– Joasia! – Uradowany mężczyzna złapał żonę w objęcia. – Przepraszam, nie dowierzałem w opętanie, a ty naprawdę potrzebowałaś pomocy egzorcysty!

– A-ale to są… – Henryk spojrzał na Alicję. Jej nos się wydłużył i obrósł futrem, a ogon podwijał sukienkę. Czoło miała skroplone potem z wysiłku; próbowała utrzymać ludzką postać. Policjant odskoczył od niej jak oparzony.

– Lisy. Japońskie demony-lisy kitsune. Poprzedni właściciel musiał je tu ze sobą sprowadzić, by dbały o biznes. Gdy zmarł, zaczęły psocić. Zabiorę je od was i…

– Dokąd nas zabierzesz?! Tu jest nasz dom! Ta restauracja to wszystko, co znamy w obcym kraju! – zaprotestował lis ze szramą. Zwiesił pysk i położył po sobie uszy. Wyglądał w tym momencie jak zbity pies.

– My pomagamy! Nasz pan był bardzo zadowolony i sąsiedzi też nie narzekali! – dodał piskliwie najmniejszy z lisów.

– To prawda, chciały tylko pomóc. – Niespodziewanie Joanna wzięła stronę lisów. Miała cichy słaby głos, ale nie było w nim złości. – Przyszły do mnie niedługo po tym, jak się tu sprowadziliśmy. – Napotkała zdziwione spojrzenie męża. – Przepraszam, że ci nie powiedziałam. Myślałam, że nie uwierzysz w gadające lisy! Nie wiedziałam, co zrobić, myślałam, że wyobrażam sobie rzeczy… Ale one wtedy zaczęły do nas ściągać pierwszych klientów. Wystraszyłam się, jakie to może mieć konsekwencje i kazałam im iść do diabła. Przepraszam.

Wszyscy zamilkli, zszokowani, że to Joanna przeprasza lisy, a nie na odwrót.

– My też przepraszamy – odwzajemnił się lisi lider. – Chcieliśmy tylko kontynuować sukcesy restauracji.

– Joasiu, ale one cię opętały! – zaprotestował Tadeusz.

– Myślę, że to się więcej nie powtórzy. Kiedy z nimi… przebywałam, zrozumiałam, że one chcą tylko miseczki tofu od czasu do czasu i kąta do spania. Psa byś na ulicę nie wyrzucił, prawda?

– A Izdebski? – zapytał oskarżycielsko Zbyszek.

– Naprawimy! Pomożemy mu! Będzie miał klientów! – Kuchnia wybuchła kakofonią obietnic i przeprosin. Dwa najmniejsze lisy zaczęły biegać Joannie dokoła nóg.

– Nikomu tak naprawdę nic się nie stało, jeszcze możemy odkręcić sytuację… – zaproponowała kobieta.

– Nie! Naprawianie magii za pomocą większej ilości magii? Oszaleliście? To tak nie działa.

Joanna podeszła do Zbyszka, wyciągając w przód dłoń.

– Czy jeśli zostanę waszą nową panią, będziecie mnie słuchać? Czy obiecujecie nie straszyć ludzi? Czy chcecie razem ze mną uczciwie prowadzić restaurację? – zapytała lisów, a odpowiedziały jej potakujące szczeknięcia. Nawet Alicja gorliwie przytaknęła, choć z każdą chwilą bladła coraz bardziej, zbyt długo rozłączona ze swoją duszą. – W takim razie oddaj perłę. Jutro z samego rana przeprosimy Izdebskiego, a potem ustalimy nowe zasady współżycia. Biorę za lisy pełną odpowiedzialność.

Zbyszek spojrzał na Tadeusza, szukając u niego wsparcia, ale mężczyzna jak zawsze postanowił wziąć stronę żony, tym bardziej że w końcu naprawdę to była jego żona. Henryk też zaczął się wahać, bo zrobiło mu się żal Alicji, którą musiał podtrzymywać, by nie spadła z krzesła.

– Może lepiej oddaj tę perłę.

– Ocipiałeś?! – warknął Zbyszek, podrywając się jak do walki.

– Przypominam, że jestem policjantem, lepiej więc, żeby nie doszło do szarpaniny – ostrzegł Henryk, rozdrażniony tonem łowcy.

Zbyszek parsknął krótko, ale musiał przyznać mu rację. Gdyby go aresztowali, dopatrzyliby się paru innych incydentów z jego udziałem. Nie miał na to czasu. Niechętnie przekazał perłę Joannie.

Kobieta podeszła do Alicji. Dziewczyna otworzyła usta i perła przeturlała się z dłoni na niezdrowo wysuszony język, a następnie głęboko do gardła.

Wściekły Zbyszek wybiegł z restauracji. Ku zaskoczeniu wszystkich, pognała za nim odzyskująca energię Alicja.

– Poczekaj! – Dogoniła go, gdy wsiadał do samochodu. – Nie widziałeś morza… I miałeś mi zrobić talizman, znalazłam muszelkę i pomyślałam, że się nada.

Spojrzał na nią szalonym wzrokiem.

– O czym ty mówisz?

– Nie jestem obrażona. – Wzruszyła ramionami. – Ja chciałam podejść ciebie, a ty mnie. Po prostu byłeś lepszy. Teraz już się wszystko wyjaśniło, więc możemy być przyjaciółmi…

Łowca trzasnął drzwiami; silnik zawył i auto wyjechało na drogę. W głowie już planował, jak zgromadzić więcej informacji o kitsune, znaleźć najlepsze metody na ich zabicie oraz załatwić parę japońskich amuletów. Niech sobie demony i ludzie nie myślą, że mogą się przyjaźnić.

Małgorzata Gwara

Agnieszka Żak

rocznik ‘88, autorka opowiadań fantastycznych. Ukończyła bibliotekoznawstwo, po czym robiła rzeczy kompletnie losowe, jak skanowanie książek czy pisanie tekstów do gry komputerowej. Kocha wąchać książki i czytać e-booki. Fanka fantastyki oraz wydawnictwa Karakter. Neuroatypowa. Latem uprawia na balkonie pomidory, zimą szydełkuje. Od 2014 bierze udział w NaNoWriMo. W sumie to niewiele umie i jeszcze mniej wie, ale się stara. Najbardziej dumna jest z opowiadania “Długo wyczekiwana samotność” w antologii “Rozstaje” Śląskiego Klubu Fantastyki. Publikuje regularnie w antologiach i czasopismach internetowych, m.in. “Silmarisie” i “Magazynie Biały Kruk”. Ma świetne pomysły na powieści, może nawet kiedyś je napisze.

OPOWIADANIE

Ogród kwitnącej wiśni

Aleksandra Cebo

Noc prologu

Cztery drobne osóbki pojawiły się w wiśniowej alei. Ciszę przecięły chichot i szepty. Na chwilę błysnęło światło.

– Zgaś to. – Jedna z osób przysłoniła dłonią żarówkę.

– I co? Tak po ciemku będziemy szły? – spytała druga.

– Księżyc świeci wystarczająco jasno – odpowiedziała pierwsza.

– Jest romantycznie… – dodał trzeci dziewczęcy głos.

– …i trochę upiornie – dokończył czwarty. – Jak super!

Światło zgasło, dziewczynki schwyciły się za ręce i ruszyły szpalerem zaczynających obsypywać się pąkami drzew.

Za nimi podążyły kolejne postaci, wyłaniające się z mroku nocy.

Dzień 1

Kamil Brzozowski i Maja Rozińska okazali ochroniarzowi zaproszenie przy wejściu do chluby Pielgrzymowic – „Ogrodów Nippon”. Po przekroczeniu bramy, jak większość dzisiejszych gości, skierowali się głównymi alejkami prosto do zlokalizowanej we wschodniej części terenu bramy torii. Błyszcząca z oddali żywą czerwienią na tle wszechobecnej zieleni konstrukcja stanowiła wejście do magicznego świata kwitnących wiśni. Po drodze Maja zapytała towarzysza:

– Możesz mi w końcu powiedzieć, co tu robimy i po co tłukliśmy się godzinę drogi od Wrocławia? Bo przecież nie zabrałeś mnie na randkę. Wiesz, że ostatni tydzień na uczelni miałam ostry, więc w pracy mam zaległości… Po co w japońskich ogrodach śledczy zjawisk paranormalnych?

Kamil zerknął z ukosa na dziewczynę i przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. Maja-chłopaczara – taką ją pamiętał z dzieciństwa spędzonego na jednym osiedlu. Taką ją ponownie poznał ponad rok temu, gdy założona przez niego jeszcze na studiach firma konsultingowa zaczęła wreszcie przynosić zyski po trzech latach. Maja zaczynała wtedy studia i, szukając dorywczej pracy, trafiła do KB Consulting. Chcąc pomóc dawnej, ledwie kilka lat młodszej koleżance, przyjął ją do pracy, a przy okazji wciągnął w poboczną działalność, jaką było badanie zjawisk paranormalnych. Zazwyczaj ubrana w znoszone dżinsy lub bojówki oraz nieokreślonego rozmiaru koszulki i swetry, asystentka tym razem założyła białą sukienkę z kwiatowymi motywami, a na stopach zamiast nieodłącznych traperów miała eleganckie czółenka na niewielkim słupku. Ramiona okrywał wpadający w głęboki fiolet szal. Wyglądała wyjątkowo dziewczęco i Kamil nie miałby nic przeciwko randce. Nie podjął jednak wyzwania i powiedział z powagą:

– Jesteśmy tu służbowo, niech ci żadne głupie myśli nie chodzą po głowie. Właściciel ogrodów, prezes Buczek, który nabył posiadłość trzy miesiące temu, zgłosił się przedwczoraj do mnie z opowieścią o duchach.

– O, o duchach w ogrodzie?

– Właśnie. Jego trzynastoletnia córka wraz z kilkoma koleżankami postanowiły nie czekać na oficjalne otwarcie wiśniowego ogrodu i zakradły się tu nocą. Wszystkie do domów wróciły przerażone, opowiadając o duchu, który błąkał się między drzewami.

– No to duch czy duchy?

– Nie wiadomo, bo dzieciaki plątały się co szczegółów.

– Pewnie nazmyślały…

– Też tak podejrzewam. Jednak Buczek błagał mnie, żeby to sprawdzić. A że winien mu byłem z dawnych czasów przysługę, to nie mogłem odmówić. Póki co, jesteśmy tu incognito, jako zwykli zwiedzający, którzy chcą przeżyć małe, stylizowane hanami z dala od Japonii.

– Dlatego kazałeś mi się tak wystroić? – Maja odruchowo poprawiła wystający spod asymetrycznego koczka lok.

– Dziś się tylko rozejrzymy, z tymi tłumami dokoła i tak nie możemy nic zrobić.

W trakcie rozmowy zdążyli podejść pod samą torii. Na poprzecznej belce wisiała tabliczka z japońskim napisem.

– Ciekawe, co oni tam namalowali tymi krzaczkami – powiedziała Maja.

– To nie krzaczki, tylko znaki kanji i hiragana, a znaczą one Sakura no niwa, czyli Ogród kwitnącej wiśni – odpowiedział Kamil.

Asystentka spojrzała na szefa z podziwem.

– Nie wiedziałam, że znasz japoński…

– Bo nie znam. – Mężczyzna wzruszył ramionami i wskazał stojącą obok metalową tabliczkę. – Tu jest wszystko rozrysowane i wyjaśnione. Też to, że założyciel ogrodu nie zgodził się na napisy alfabetem łacińskim, żeby nie psuć klimatu. Takie samo wejście podobno jest tu też do karesansui, znajdującego się gdzieś tam. – Szef machnął ręką do tyłu, w kierunku zachodniego krańca ogrodów.

Weszli między słupy bramy i na widok rozpościerającego się za nią krajobrazu stanęli, w milczeniu chłonąc zachwyconymi spojrzeniami egzotyczną scenerię.

– Niesamowite! – zakrzyknęła zaskoczona Maja. Podobne okrzyki dochodziły ze wszystkich stron. – Widziałeś kiedyś coś podobnego?

Kamil pokręcił głową i dopiero po chwili odpowiedział:

– Nie. Robiąc wstępne rozeznanie widziałem tylko różowo i biało kwitnące wiśnie. Nawet amerykańska odmiana Royal Burgundy jest co najwyżej ciemnoróżowa.

Rozpoczynający się kilka metrów od bramy szpaler obficie kwitnących drzew łagodnym łukiem ciągnął się brzegiem nieregularnego stawu. W tej części ogrodu panowały trzy barwy: mocna czerwień kwiatów, zieleń trawnika i okalających teren gęsto rosnących bambusów oraz błękit nieba odbijający się w nieruchomej tafli, w której przeglądały się wiśnie.

Sylwetki zaproszonych gości sunęły niespiesznie pod rozłożystymi koronami i między rozstawionymi po drugiej stronie stawu stołami z japońskimi przekąskami.

Wiejący od rana zefir pędził niebem obłoki i strącał z gałęzi delikatne pąki. Jeden z cumulusów nadpłynął nad ogród i skrył wszystko w cieniu. Maja, którą nagle przeszedł dreszcz i owionął chłód, objęła się ramionami, wpijając palce w szal. Zacisnęła też mocno szczęki, by nie dzwonić zębami. I wtedy jej spojrzenie padło na wirujące na wietrze krwistoczerwone płatki, zerwane mocniejszym podmuchem z drzew.

Jak zza przesłony dobiegły ją stłumione okrzyki zachwytu i śmiech obsypanych kwiatami kobiet. W oczach Mai jednak to nie drobiny roślin sypały się na zielony kobierzec, ale krople krwi skapywały z gałęzi, tworząc pod nogami karmazynowe kałuże. Do wyczulonego nosa dziewczyny doleciał słodkawo-metaliczny zapach. Zawartość wrażliwego żołądka zaczęła się cofać. Maja przycisnęła dłoń do ust i nosa, nerwowo przełykając ślinę.

Kamil, który zdążył ruszyć dalej, dopiero po kilku krokach zauważył, że jego asystentka wciąż tkwi między słupami torii. Jeden rzut oka i już wiedział, że Maja coś poczuła, może nawet zobaczyła. Ściągnięte brwi, nieprzytomne spojrzenie, drżące ciało mówiły wiele. Szef podszedł do dziewczyny i lekko oparł dłoń na jej ramieniu.

Maja wzdrygnęła się i rozejrzała półprzytomnie, jak obudzona ze snu. Wizja krwi i jej zapach zniknęły. Ciepłe promienie słońca grzały przyjemnie. Na nieme pytanie Kamila dziewczyna odpowiedziała tylko skinieniem głowy. Nie musiała nic mówić.

Zanurzyli się w barwny, pachnący tunel.

Pchnięty nagłym impulsem Kamil ułamał gałązkę obsypaną szkarłatnymi kwiatami i wpiął we włosy Mai, tuż przy koczku. Dziewczyna uniosła dłoń do głowy, czubkami palców macając nową ozdobę i jednocześnie ze zdziwieniem w oczach spojrzała na szefa.

– Nie patrz tak na mnie… – wymamrotał. Po chwili zawahania szybko dodał: – Ja tylko zbieram materiały. Tak to wygląda naturalniej, niż gdybym niósł te kwiatki w ręce.

Wsadził dłonie w kieszenie i ruszył przed siebie. Maja, z mieszaniną dziwnej dla niej samej radości i rozczarowania, rzuciła jego plecom:

– Aha…

Poszła za nim.

Ponownie spacerowali leniwie szpalerem obsypanych intensywnie czerwonymi kwiatami wiekowych drzew kanzan. Kamil rozglądał się uważnie, niby podziwiając wiśnie, a w rzeczywistości lustrując najbliższe otoczenie. Maja miała wypatrywać niezwykłych obiektów lub zachowań ludzi. Jednak gwar licznych odwiedzających, słodki zapach otulający ich ze wszystkich stron i wyjątkowy jak na maj upał, stępiły jej zmysły, uśpiły umysł. Ledwie doszli do końca alei, Maja poczuła się wyjątkowo zmęczona.

Bez słowa usiadła pod jednym z drzew. Oparła plecy o pień i przymknęła oczy. Zamyślony mężczyzna dopiero po chwili spostrzegł, że towarzyszka go opuściła. Przez kilkanaście sekund stał kilka kroków od asystentki i spoglądał na nią, zastanawiając się, co zrobić. Po lekkim zawahaniu postanowił zaufać instynktowi – swojemu i dziewczyny.

Po cichu podszedł i usiadł obok Mai, która zdążyła już zapaść w sen.

Spod ostatniego drzewa w szeregu zaczęły płynąć ostre dźwięki biwy.

Zawodzenie strun szarpanych plektronem spoczywającym w drobnej dłoni gejszy niosło się przez pusty ogród. Maja samotnie błądziła alejkami, to zbliżając się do grającej, to znów oddalając. Nad brzegiem stawiku, w którym pląsały wielobarwne karpie koi, stała ishidoro, a w jej wnętrzu coś się tliło. Zaciekawiona Maja podeszła bliżej i nachyliła się nad kamienną ozdobą. Ciężki i mdlący zapach kadzidełka uderzył w nozdrza.

Dziewczyna ze zdziwieniem patrzyła na własne ciało, osuwające się na trawnik obok latarni. Po chwili podszedł do niej mężczyzna o rozmazanej postaci. Maja nie umiała określić ani jego wieku, ani wyglądu.

Mężczyzna pochylił się nad leżącą i sprawnym ruchem przerzucił ją przez ramię. Maja obserwowała siebie, wiszącą bezwładnie, niesioną jak pakunek. Coś szarpnęło i świadomość Mai popłynęła za ciałem.

Mężczyzna zszedł ze ścieżki i przeszedł przez trawnik, kierując się do otaczającego ogród muru. Bez wahania zagłębił dłoń między pnącza klematisu i otworzył ukryte za nim przejście. Po drugiej stronie przywitał ich szpaler wysokich, gęsto rosnących cisów. Maja czuła się jak w żywozielonym tunelu. Na jego końcu otworzyła się otwarta przestrzeń, ledwie zadrzewiana niewielkimi sadzonkami. Pośrodku błyszczały w słońcu szklane tafle cieplarni, zza której wyrastała prosta bryła budynku. Kilka metrów od zabudowań, na początku szutrowej drogi zaparkowany stał oldtimer z początku dwudziestego wieku.

Emocje musiały pozostać w nieprzytomnym ciele, bo unosząca się w powietrzu świadomość nie odczuwała nic – zdziwienia, ciekawości, strachu, z idealną obojętnością obserwując otoczenie. A to zmieniało się w trakcie dalszej wędrówki. Mężczyzna wszedł do szklarni i szybko mijał rzędy stołów i regałów zastawionych doniczkami i drobnymi narzędziami. Po drugiej stronie czekały już otwarte drzwi do budynku. Jedyne pomieszczenie zapełnione było workami i beczkami oraz wszelkiego rodzaju narzędziami ogrodniczymi. Tylko jeden kąt wolny był od zalegających podłogę sprzętów. Wyraźnie odznaczała się w nim wykonana ze świeżych desek klapa.

Mężczyzna stęknął, schylając się z ciężarem na ramieniu do klapy. Gdy tylko przejście się otworzyło, zszedł do piwnicy.

Maja obserwowała, jak położył jej nieprzytomne ciało na stole, jak konopnym sznurkiem przywiązał ręce i nogi w kilku miejscach do wmontowanych w blat uchwytów. Jak wbił igły w żyły obu rąk.

Świadomość Mai i jej duch, zaczęły się rozwiewać coraz bardziej z każdą ściekającą do szklanych naczyń kroplą krwi. Dopiero w tym momencie tłumione emocje uderzyły z pełną siłą…

Maja obudziła się gwałtownie, szlochając tak, że ledwo mogła złapać oddech. Kamil natychmiast złapał za ramiona drżące ciało i przytulił uspokajająco.

– Już dobrze, Maju. Jesteś cała, a to był tylko sen…

Maja pociągnęła nosem. Towarzysz pogłaskał ją po głowie, muskając wpiętą we włosy żywą ozdobę.

– Maju, skaleczyłaś się gdzieś? – spytał z niepokojem w głosie, przyglądając się ubrudzonemu czerwono palcowi.

– Co?! Nie… Chyba nie.

– Poczekaj, sprawdzę.

Kamil przysiadł na piętach i wyjął kwiat z włosów dziewczyny, po czym niedbale położył na trawie obok kolana. Zaczął z uwagą przyglądać się głowie Mai, szukając rany. W tym czasie dziewczyna wzięła do ręki odłożoną przez szefa gałązkę. I po chwili wydała zduszony okrzyk.

– Co jest? Zabolało? Nic tu nie widzę.

– Nie, to nie to. Spójrz, ta czerwona ciecz wycieka ze środka.

Kamil wziął od Mai gałązkę. Przez kilka sekund wpatrywał się w sączący się z niej powoli krwistoczerwony płyn, po czym przeniósł spojrzenie na pobladłą twarz asystentki. Maja, lekko drżącym głosem, zrelacjonowała sen i pierwsze wrażenie po wejściu do ogrodu.

Szef słuchał, nie przerywając. Nie wszystko było jasne, jednak zaczął im się w umysłach rysować pewien obraz sytuacji. Z pewnością obecność detektywów paranormalnych w tym przypadku była uzasadniona. Szybko podjął decyzję.

– Idziemy. Nic już tu dzisiaj nie zdziałamy. Później przyślę Marcela.

Dzień 2

Odwołany ostatni wykład ucieszył Maję. Dzięki temu mogła wcześniej pójść do biura i zająć myśli pracą. Wolała siedzieć tam do wieczora, niż spędzać czas w domu ciotki i znosić jej humory. Nawet wyraźna niechęć Marcela, współpracownika i pierwszego asystenta Kamila, tak jej nie przeszkadzała, dopóki tylko miała poczucie bycia przydatną w firmie. Dlatego weszła rozpromieniona. Mina jej jednak szybko zrzedła, gdy zobaczyła na swoim biurku stos papierów i teczek. Z ponurym grymasem zapatrzyła się na podrzucone materiały. Nie uszło to uwadze Marcela, który na ten widok uśmiechnął się złośliwie.

– To dokumentacja od właściciela ogrodu. A jakby ci się jeszcze po tym nudziło, to na mailu masz linki i dostępy do zasobów kilku archiwów. Poprzeglądaj to wszystko i znajdź jakieś przydatne fakty.

Maja westchnęła teatralnie, siadając na krześle i uruchamiając komputer.

– Jednym słowem: oddziel ziarna od plew, Kopciuszku…. – mruknęła pod nosem tak cicho, by asystent jej nie usłyszał.

Dziewczyna otworzyła pusty plik arkusza kalkulacyjnego i zabrała się za przeglądanie stosu papierów. Informacje, które uznała za istotne lądowały w odpowiednich komórkach arkusza, powoli ale systematycznie wypełniając tabelę. Nieliczne niemiecko– i japońskojęzyczne dokumenty odkładała na bok. To będzie musiał ktoś przetłumaczyć.

Dopiero, gdy coraz trudniej było jej cokolwiek odczytać, zorientowała się, że zaczęło się już ściemniać, a w biurze została sama. Nawet nie zauważyła, gdy Marcel wyszedł. Przez kilka sekund siedziała bez ruchu, wpatrując się niewidzącym wzrokiem w puste biurko współpracownika. Coś w piersi delikatnie zakłuło. Czy tę niechęć Marcela, będącego w firmie od samego początku, powodował fakt, że nie jest już jedynym asystentem? Że Maja, pracująca tu raptem od roku, niemal od razu otrzymała takie samo stanowisko?

Dziewczyna szybko stłumiła uczucie żalu i wstała, by zaświecić światło. Przy drzwiach prawie zderzyła się z Kamilem, który wszedł do biura, trzymając w rękach papierowe torby z logo pobliskiego fast-fooda.

– Marcel dzwonił, że siedzisz tu od kilku godzin bez obiadu, więc pomyślałem, że pewnie jesteś głodna – powiedział, wciskając jej w rękę jeden z pakunków.

Maja poczuła iskierkę ciepła. „Jednak Marcel nie jest taki zły” – przemknęło jej przez myśl.

– Dzięki bardzo. Faktycznie, zasiedziałam się i nawet nie zauważyłam, że mi zaczyna w brzuchu burczeć.

– Trafiłaś na coś ciekawego? – zapytał szef, siadając przy stoliku. Maja przysiadła się do niego, rozpakowując kanapkę.

– Uhm – wymamrotała z pełnymi ustami. Gdy przełknęła, odpowiedziała: – Znalazłam ciekawą zależność. Jeszcze nie jestem do końca pewna, czy to znaczy to, co podejrzewam, ale możesz rzucić okiem.

Gdy tylko skończyli posiłek, przenieśli się do biurka Mai. Dziewczyna szybko przefiltrowała zawartość tabeli.

– Tu masz lata, tu nazwiska zatrudnionych ogrodników, a w tej kolumnie otwarcie wiśniowej alei dla publiczności. Widzisz te miejsca? – spytała, zaznaczając kilka komórek na czerwono. Kamil spoglądał na monitor sponad jej ramienia i śledził ruch wskaźnika. – Pomijam okres wojny, bo tu nie ma pełnych danych i jednak czas takiej zawieruchy nie jest miarodajny. Ale patrz, w pięćdziesiątym czwartym, potem sześćdziesiątym dziewiątym i jeszcze dwa razy w osiemdziesiątym trzecim i dziewięćdziesiątym dziewiątym. Widzisz? W każdym z tych lat wiśniowa aleja była zamknięta dla zwiedzających. Ze szczątkowych zapisów wynika, że to z powodu koloru kwiatów, który był zwykły różowy, a nie czerwony. W tych samych latach w okresie kwitnienia wiśni albo tuż przed zmieniał się ogrodnik lub wręcz przez kilka tygodni nie było żadnego.

– No i? – rzucił Brzozowski, przyciągając sobie krzesło i siadając obok Mai.

– Nie wydaje ci się to dziwne? Wygląda na to, że drzewa wymagały stałej, określonej pielęgnacji. To nie była nowa odmiana o czerwonych kwiatach, tylko zwykła kanzan. Brak właściwej opieki w danym roku skutkował powrotem do oryginalnej, różowej barwy. Poza tym ogrodnicy zmieniali się częściej, jednak gdy następowało to w innych porach roku, to wiśnie kwitły czerwono i ogrody w pełni były otwarte. Zdążyłam pogrzebać i sprawdzić tylko ostatnią z dat. Marek Mielczarek, który był głównym ogrodnikiem, zginął w wypadku samochodowym jakiś tydzień przed rozpoczęciem kwitnienia. Nowy ogrodnik został zatrudniony dopiero miesiąc po śmierci Mielczarka. A za jego czasów wiśnia znów się czerwieniła. Mam przeczucie, że podobnie było w pozostałych przypadkach…

– A pomocnicy?

– Z tego, co się dowiedziałam oni nie zajmowali się wiśniową aleją, to należało wyłącznie do obowiązków głównego ogrodnika, zwłaszcza wiosną. A nawet jeśli pod nieobecność takowego coś tam robili, to najwyraźniej brakło im wiedzy, żeby osiągnąć pożądany efekt.

– Jak kolejni główni tę tajemną wiedzę nabywali?

– Dobre pytanie. Może to zabrzmi dziwnie, ale powiedziałabym, że dziedziczyli. Oczywiście w przenośni, bo przecież nie byli spokrewnieni…

– Innymi słowy sugerujesz, że mamy do czynienia z czymś, co jest dłużej niż kilka miesięcy zadomowione w ogrodzie? Czymś, co przechodzi na kolejne pokolenia nie związanych ze sobą ludzi?

– Aha.

Szef przez chwilę przyglądał się asystentce z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Rozmyślał o niezwykłej intuicji dziewczyny. Odkąd ją przyjął do firmy, poprowadzili wspólnie trzy śledztwa, ale to wystarczyło, żeby potwierdzić, że może jej w tym względzie zaufać.

– Też myślę, że masz rację. Dobra robota. Idź dalej tym tropem.

Maja ucieszyła się z pochwały i ochoczo zabrała do dalszej pracy. Jednak Kamil wyjął jej z ręki starą teczkę.

– Ale już nie dziś. Jest późno i założę się, że masz jeszcze jakieś zadania domowe do odrobienia na jutro albo naukę do kolokwium.

Maja skrzywiła się i zacisnęła ponownie palce na tekturze. Szef nie puścił, ale pociągnął jeszcze mocniej, wyrywając jej dokumenty.

– Nie rób takiej miny, Plastusiu. – Kamil nazwał Maję dziecięcym przezwiskiem. – Cieszy mnie twój zapał do pracy, ale wiesz, że masz skończyć studia i to z porządnym wynikiem. Bez tego nie dostaniesz podwyżki i nie będzie cię stać na własne lokum… – Maja jeszcze bardziej skrzywiła się na tak bezczelny szantaż. Stary przyjaciel zbyt dobrze znał jej sytuację rodzinną. – Dlatego nie możesz tu siedzieć bez końca.

Dziewczyna z miną cierpiętnicy wyłączyła komputer, posprzątała blat z papierów.

– Dobrze, dobrze… Już sobie idę, ale…

– Żadnego ale.

– …ale jeszcze nie powiedziałeś, co u ciebie. Jednostronna wymiana informacji to nie wymiana.

– U mnie nic. Przez pół dnia próbowałem znaleźć szklarnię i budynek, ale nic takiego nie ma na terenie posiadłości. Nie mam nic więcej do powiedzenia. Mój dzień to totalna klapa.

– A drugie pół dnia? – Maja nie poddawała się zbyt łatwo.

– A drugie pół dnia musiało zarobić na to śledztwo. Nie zapominaj, że mamy też rozgrzebane projekty konsultingowe dla kilku klientów.

Maja nie znalazła innego pretekstu, by opóźnić wyjście z biura. Otwierała już drzwi, gdy Kamil zawołał z progu swego gabinetu:

– A nie widziałaś gdzieś wyników badań? Marcel miał mi je zostawić.

Dziewczyna klepnęła się otwartą dłonią w czoło.

– Zapomniałam na śmierć! Pewnie, że zostawił, ale zakopana w papierach ledwo zwróciłam wtedy na niego uwagę, a później mi to umknęło.

Wróciła do swojego biurka i wysunęła szufladę. Wyjęła kopertę i podała szefowi. Usiedli przy stoliku, na który Kamil wysypał kilka kartek. Natychmiast zaczął je przeglądać, nie zwracając uwagi na dziewczynę.

– No i? – spytała zniecierpliwiona po dłuższej chwili milczenia.

Mężczyzna podniósł na nią spojrzenie i zmarszczył brwi.

– Co ty tu jeszcze robisz? Nie miałaś przypadkiem iść się pouczyć? Sesja za pasem…

– Nie wyjdę, dopóki się nie dowiem, co Marcel wybadał.

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem, aż Kamil się poddał. Nigdy nie umiał wygrać z tą dziewczyną, sam nie wiedział, dlaczego. Przegrywał z nią już wtedy, gdy była kilkuletnim brzdącem. Z równie teatralnym westchnieniem jak ona wcześniej, podał jej pierwszy z arkusików.

– To wyniki analizy składu gleby spod wiśni.

– Nic tu nie ma – wyjąkała z rozczarowaniem dziewczyna.

– Nie ma niczego niezwykłego – poprawił ją szef. – Jest wszystko, co w ziemi w takim miejscu może się znaleźć. Mamy też kilka próbek kontrolnych, które Marcel pobrał w innych częściach ogrodu. Różnią się co najwyżej rodzajem nawozu, w zależności od tego, spod jakiej rośliny pochodzą.

– Czyli co? Nic?

Szef nie odpowiedział, tylko podał jej kolejną kartkę.

– To z kolei analiza gałęzi i kwiatów.

Maja zerknęła na wykres i umieszczoną poniżej tabelkę.

– Uaa… śladowe ilości ludzkiej krwi… Jak?

– Dobre pytanie.

Dzień 3

Charakterystyczny zapach podrażnił nos Mai. Wydawał się znajomy, ale dziewczyna nie mogła skojarzyć jego źródła w suchym ogrodzie karesansui. Ciekawość przezwyciężyła obowiązek i Maja zostawiła przy właśnie ustawionym statywie z kamerą torbę z resztą sprzętu i ruszyła za słodkim aromatem. Na zagrabionym na kształt fal piasku, w cieniu wyspy z głazu, leżał pachnący intensywnie kwiat.

– Biała lilia w maju? I skąd tu…? – wyszeptała do siebie ze zdziwieniem dziewczyna, unosząc kwiat do twarzy. Delikatne muśnięcie czubka nosa płatkiem było ostatnią rzeczą jaką zapamiętała, zanim jej ciało bezwładnie osunęło się na kamienną alejkę.

Maję obudziło lodowate zimno przenikające ciało w miejscach dotyku do szpiku kości. Chór kobiecych głosów usiłował przebić się do jej świadomości. Nie potrafiła jednak rozróżnić wykrzykiwanych i szeptanych słów. Czuła bijące od nich przerażenie i ból, mimo wrażenia, że otacza ją warstwa mgły, tłumiącej dźwięki i zniekształcającej obraz. Dziewczyna z trudem uniosła powieki, które niemal natychmiast opadły z powrotem. Walcząc z sennością jeszcze raz zmusiła się do otwarcia oczu.

Tuż przy niej stał mężczyzna. I tylko tego była pewna, bo jego postać wciąż się rozmywała. Pochylał nad nią białą twarz okoloną ryżawym zarostem i włosami. A po chwili, schylając się gdzieś, musnął odsłonięte ramię czarnym lokiem długich włosów, przesłaniających lekko śniade oblicze. Raz patrzyły na nią szare, wodniste oczy, raz piwne. Rysy twarzy rozmywały się.

„Gdzie jestem? Co się dzieje? Kim on… oni są? Czy to sen? To chyba tylko sen… Tylko sen…”

Maja nie potrafiła się skupić. Nozdrza wciąż wypełniał słodki zapach lilii, w uszach szumiał gwar setek głosów. Powieki ciążyły, a przez umysł coraz leniwiej przepływały pytania bez odpowiedzi i myśli bez znaczenia. Na lewej dłoni, a potem przedramieniu znowu poczuła lodowaty dotyk. Tym razem, pokonana słabością, odpłynęła w nicość.

Maja ocknęła się ponownie, dziwnie otępiała. W skroniach pulsował ból, ociężałe powieki znów nie chciały się unieść. Próbowała wstać, ale nie mogła poruszyć nawet ręką. Po chwili dotarło do niej, że coś ją krępuje. Z trudem otworzyła oczy. Spojrzenie padło na stojące pod wyłożoną burą cegłą ścianą regały.

Na widok znajomych półek i zbiorników leżące bez ruchu ciało przeszył dreszcz. Chłód piwnicy, głuche buczenie jakiegoś urządzenia i wspomnienie snu podniosły włoski na odsłoniętych rękach i wywołały gęsią skórkę. Serce na sekundę stanęło, a następnie zatrzepotało jak szalone. Maja otworzyła usta, łapczywie usiłując złapać oddech przez ściśnięte gardło. Przesunęła spojrzenie wzdłuż prawego ramienia, zwisającego poniżej blatu, na którym leżała. Prawie jak we śnie, ze zgięcia łokcia wystawał wenflon i elastyczna rurka, przez ścianki której karminowo prześwitywała krew, spływająca do stojącej na podłodze zlewki.

W oczach Mai zalśniły łzy. Chciała wstać, uwolnić się, krzyknąć. Osłabione utratą życiodajnego płynu i gwałtownym zrywem serca ciało odmówiło jednak posłuszeństwa. Dziewczyna nie miała siły nawet zaszlochać. Powieki opadły i Maja kolejny raz straciła świadomość.

***

Prezes Buczek oddał detektywom do dyspozycji jednen z pokoi w budynku administracyjnym „Ogrodów Nippon”. Kamil stworzył w nim tymczasowe biuro operacyjne, w którym Marcel właśnie kończył podłączanie i kalibrację sprzętu. Testował połączenia bezprzewodowe z rozstawianymi przez pomocników w ogrodzie urządzeniami.

– Gdzie ona się znowu podziewa? – Marcel zaczynał być coraz bardziej poirytowany. – Naprawdę nie wiem, dlaczego ją trzymasz. Dostała prostą robotę a widzę, że ustawiła i włączyła tylko dwie kamery. A gdzie reszta? Ja w tym czasie już bym miał piątkę gotową…

– Kiedy? – Zaniepokojony szef oderwał się od klawiatury laptopa i zerknął na asystenta.

– Co kiedy?

– Kiedy ustawiła ostatnią kamerę.

Marcel zerknął na parametry odczytu.

– Około pół godziny minut temu.

Kamil wyjął z kieszeni smartfona. Kilka kliknięć i na ekranie pojawiła się mapa ogrodu z nakreśloną czerwoną linią trasą Mai. Asystent bez słowa uniósł brew.

– No co tak patrzysz? Po ostatnich wypadkach dałem jej zegarek z GPS. Za jej zgodą, dla bezpieczeństwa. A jak już o bezpieczeństwie mowa… Dlaczego Maja w ogóle poszła sama?

– Ej, no, miała tylko ustawić kilka kamer… Poza tym wysłanie jej i Patryka osobno przyspieszyło sprawę…

– Nie ma znaczenia. Zasady to zasady. Po to bierzemy w teren dodatkowych ludzi, żeby nikt nie chodził nigdzie w pojedynkę. Powinni pójść razem. Po tylu latach mógłbyś w końcu zapamiętać przykazania Wegnera.

Zbesztany Marcel nie odpowiedział. Obaj mężczyźni z uwagą śledzili trasę przemarszu dziewczyny przez ogród.

– Ok, tu się zgadza. Pierwsza kamera, druga… Trzecia miała być w innym miejscu, a ta polazła w przeciwnym kierunku. Patrz, tu się zatrzymała… – Asystent komentował na głos, jakby chciał zagłuszyć własne, niewesołe myśli.

– Coś mi tu nie gra. Idziemy.

Ton, który zagrał w głosie Kamila, powstrzymał Marcela przed dalszymi uwagami. Wybiegli z budynku i ruszyli najkrótszą drogą w kierunku miejsca, w którym znacznik GPS się zatrzymał. Nie dotarli do niego, ponieważ drogę zastawił im okalający ogród mur, częściowo przysłonięty kwitnącym biało klematisem. Szef zerknął na ekran telefonu. Przeszedł kilka kroków wzdłuż przeszkody, aż jego ślad przeciął się ze śladem Mai, który znikał po drugiej stronie muru.

– Co jest? – mruknął pod nosem.

Asystent zanurzył dłonie w gęstwę liści i kwiatów, odgarniając pnącze. Po chwili odsłonił drewnianą furtkę ze starą, mosiężną klamką. Marcel dotknął wygładzonej powierzchni i nacisnął. Zamek ustąpił i lekkie pchnięcie otworzyło drzwi.

Mężczyźni weszli w szpaler cisów. Widok alejki przywołał wspomnienie snu dziewczyny. Kamil ściągnął brwi i zacisnął pięści.

– Maja… Pośpieszmy się. Mam złe przeczucia.

Niepokój dręczący Brzozowskiego od przejścia przez furtkę zwiększył się, gdy tylko wybiegli zza zakrętu i ich oczom ukazała się olbrzymia szklarnia, jedną ścianą przytulona do zbudowanego z szarego kamienia budynku. Wszystko wyglądało tak, jak opisała to dziewczyna. Tylko drzewa zamykające przestrzeń były wyrośniętymi olbrzymami.

Marcel chciał obiec szklarnię, za którą urywał się sygnał Mai, ale szef wiedział, że to właściwe wejście do budynku prowadzi przez cieplarnię. Gdy drzwi ani drgnęły, Kamil bez chwili wahania uderzył w taflę łokciem. Szkło posypało się na udeptaną ziemię. Marcel przez dziurę wsunął rękę i od środka przekręcił zamek. Kamil w tym czasie otrzepał się z okruchów i wyjął z rozcięcia w rękawie kurtki większy odłamek. Chociaż znalazł się tu po raz pierwszy, pewnie ruszył między rzędami regałów z doniczkami. Marcel pobiegł za nim.

Drzwi do budynku stały otworem. Przez niewielkie okienka wpadało mało światła i wnętrze spowijał lekki półmrok. Majaczyły w nim worki z nawozem, stojak z narzędziami, zwoje węży ogrodowych, puste donice i stosy innych rzeczy, którym Kamil nie próbował się nawet przyglądać. Przypominając sobie słowa dziewczyny, szukał klapy w podłodze. Wypatrzył ją w odległym kącie, częściowo przysłoniętą kosiarką spalinową. Razem z Marcelem szarpnął maszynę, która z oporem przetoczyła się na bok. Otworzył przejście.

Mężczyźni ruszyli w dół. W korytarzu było ciemno, ale na jego końcu majaczyło żółte światło. Poza buczeniem jakiegoś urządzenia i ich własnymi krokami nic nie zakłócało ciszy.

Marcel zatrzymał się gwałtownie w progu wejścia do piwnicy. Stojący za jego plecami Kamil ledwo zerknął ponad ramieniem towarzysza, natychmiast wepchnął go do środka. Obaj rzucili się do stołu, na którym leżała nieprzytomna Maja. Marcel zaczął rozsupływać krępujące dziewczynę sznurki. Kamil ze strachem spojrzał na stojące obok stołu szklane naczynie. Zgodnie z wymalowaną ręcznie na ściane miarką poziom karminowego płynu sięgał już prawie tysiąca trzystu mililitrów.

W pierwszym odruchu Kamil wyrwał z ręki dziewczyny wenflon. Pomógł Marcelowi uwolnić ciało Mai. Teraz mógł zrobić jeszcze tylko jedno, więc rzucił w biegu, opuszczając piwnicę:

– Nie mam sygnału. Lecę na górę zadzwonić po karetkę. Pilnuj jej…

Marcel został sam z nieprzytomną dziewczyną, stojąc przy niej bezradnie. Czasem na nią narzekał i pomstował, ale teraz tego żałował. Nie wiedział, co robić i żeby jakoś zagłuszyć niepokój i nie wpaść w panikę, bezwiednie ściskając zimną dłoń Mai, przemawiał do niej rwącym się głosem, powtarzając w kółko:

– Młoda, trzymaj się. Trzymaj…

Instynkt detektywa nie opuścił Kamila nawet w zaistniałej sytuacji. Wiedział, że zrobił już wszystko, co tylko mógł, żeby pomóc dziewczynie i nie miał zamiaru tracić czasu w bezczynności. Wysłał Marcela na powierzchnię, by wypatrywał ambulansu, a sam wrócił do piwnicy, oczekując na pomoc i zerkając kontrolnie co jakiś czas na Maję, przeszukał dokładnie półki i szafki zajmujące całą jedną ścianę piwnicy. Poza drobiazgami, związanymi ewidentnie z ogrodnictwem i środkami czystości, natknął się na kilka różnej wielkości zlewek laboratoryjnych i menzurek. W jednej z szafek były trzy zamknięte na kluczyk szuflady. Przy pomocy scyzoryka podważył po kolei zamki i bez problemu zaczął przeglądać zawartość.

Przerzucał przez chwilę faktury za nasiona, sadzonki, nawozy. Odrzucił na bok stare kalendarze ogrodnicze, raporty pogodowe sprzed lat. Przekartkował ręcznie zapisane różnymi charakterami pisma zeszyty z notatkami dotyczącymi prowadzenia ogrodu. W końcu uwagę Kamila przykuł wyjątkowo stary manuał, oprawiony w pękającą skórę. Pismo przywodzące na myśl kaligrafię, czarny, lekko wyblakły atrament, a zwłaszcza daty przy poszczególnych wpisach rzuciły się w oczy Brzozowskiego, gdy tylko zerknął do środka.

Przeczytał uważnie jedną stronę, drugą. Nie do końca zrozumiał, na co patrzy, ale przebiegające po kręgosłupie ciarki były dla niego wystarczającym dowodem, że ma w rękach coś bardzo ważnego.

Z góry doleciały go głosy Marcela i ratowników, schował więc szybko notes do kieszeni kurtki.

***

Aparatura przy wezgłowiu łóżka szumiała i pikała cicho i miarowo. Kroplówki podawały krew i płyny infuzyjne. Blada twarz, gdyby nie była okolona ciemnobrązowymi, rozrzuconymi na poduszce włosami, nie wyróżniałaby się na jej tle, zwłaszcza w półmroku, rozpraszanym jedynie wpadającym przez uchylone drzwi światłem z korytarza. Kamil spoglądał przez chwilę na śpiącą Maję, po czym wyszedł. Pora odwiedzin minęła już dawno, na oddziale panował spokój, przerywany od czasu do czasu szuraniem kapci dyżurującej pielęgniarki, która zaglądała kontrolnie do kolejnych sal. To ona, niezadowolona z tak zasiedziałego gościa, ponaglała go gderliwie do opuszczenia szpitala.

W domu Brzozowski zanurzył się w ponownej lekturze, raz już przeczytanych notatek, większą uwagę poświęcając niektórym fragmentom.

03 maja 1915

Sam specyfik ten zdaje się działać jak należy. Jak przewiduje sensei, kwiaty nabierają coraz właściwszej barwy. Jednakże prób jeszcze kilka przed nami, bo proporcje wciąż nie są właściwe. Źródło nowe też pozyskać muszę. Wiąże się to z wyjazdem do Breslau, ale nasze szlachetne sekiyama są warte tego poświęcenia. Może uda się przywieźć dwa lub trzy źródła, żeby oszczędzić częstszej jazdy do metropolii. Jakże żałuję, że nie mogę skorzystać z miejscowych…

Szef szybko się poddał i włączył komputer. Żeby zrozumieć, co pisał autor notatek sprzed ponad wieku, potrzebował słownika. O ile słówko sensei było mu z grubsza znane, to określenie sekiyama musiał sprawdzić. Okazało się, że to oryginalna, ale rzadko używana nazwa odmiany japońskiej wiśni kanzan.

Zapiski wciąż pozostawały zagadkowe, ale dzięki Internetowi robiły się czytelniejsze.

05 maja 1915

Cztery okazy przywiezione z Breslau to za dużo na raz do przechowywania nawet w chłodzie magazynu. Dziś zamówiłem lód. Muszę przeprojektować wszystko tak, by móc w nim przechowywać źródła i specyfik przez dłuższy okres.

Ludzka wścibskość potrafi być uciążliwa. Przychodzą i dziwne pytania zadają. Z tegoż powodu przeprojektować muszę także kompostownik, by odpadki było gdzie składować z dala od ciekawskich spojrzeń.

08 maja 1915

Koniec. Ostatnie kwiaty opadły. 2 litry nawozu to chyba jednak za dużo, wiśnie przekwitły znacznie szybciej niż powinny.

I muszę wymyślić jakiś porządniejszy sposób pozyskiwania nawozu. Podpowiedziany przez sensei, chociaż najprostszy, okazał się bardzo kłopotliwy. Za duże przy nim straty specyfiku i za dużo robi się bałaganu, który trudno posprzątać. Odpływ powinien być niewielki, a materiał zbierany precyzyjniej.

30 kwietnia 1916

Pierwsza tego roku próba podlewania zakończona niepowodzeniem – rozlany wokół pni nawóz częściowo tylko wchłonęła ziemia. Większość zmył ulewny deszcz, który nadszedł wczesnym wieczorem.

Opracować muszę inny system podawania nawozu. Sensei podpowiada, że najlepiej by było wprost do korzeni. Muszę z inżynierem Mireckim na piwo się umówić i za język pociągnąć, jak taką instalację skonstruować.

15 maja 1919

Pierwszy pokaz idealnych kwiatów naszych drogocennych sekiyama. Lata ciężkiej pracy i eksperymentów wydały w końcu owoce. Patrząc na te młode drzewka, czułem dumę sensei, która wypełniała i moją duszę.

Wreszcie znalazłem właściwe proporcje: 1 litr w ciągu 1 dnia dla 1 drzewa, prosto do korzeni. I tego już zawsze należy się trzymać przez cały okres kwitnienia, by kwiat barwę utrzymał.

A zachwycająca jest ona niebywale. Sam Marszałek, odwiedziwszy mój ogród dzisiejszego poranka, przyznał, że czerwień płatków jest jak na fladze naszej pięknej. I tylko pożałował przez chwilę, że tak monobarwna ta aleja, że bieli do kompletu zabrakło.

Między linijkami tekstu rozrzucone były szkice i obliczenia. Szef przyglądał się uważnie każdemu z rysunków. Szczególnie trzy ryciny przykuły jego uwagę. Plan pomieszczeń w budynku z pokojem, na który nie natknął się w trakcie przeszukania. Przekrój kompostownika za budynkiem z zaznaczonym dziwnym urządzeniem, którego przeznaczenia mężczyzna nie potrafił odgadnąć. I ostatni – schemat instalacji zasilanej niewielką pompą, a rozchodzącej się po całej wiśniowej alei.

Dzień 4

Rankiem Kamil ponownie pojawił się w szpitalu. Dobrze wiedział, że mimo natychmiastowego poinformowania ciotki, która po śmierci rodziców Mai stanowiła jej najbliższą rodzinę, dziewczyny nikt nie odwiedził poprzedniego dnia i raczej nie odwiedzi tego ani kolejnego.

Maja zdawała się nabierać sił. Patrzyła całkiem przytomnie na przyjaciela i powitała go wciąż słabym, ale szczerym uśmiechem.

– Jak się masz?

– Dobrze – odpowiedziała cicho, chrypiąc.

– No, młoda, napędziłaś nam niezłego stracha. – Kamil poczochrał delikatnie włosy na czubku głowy Mai. – Ale przeżyłaś, to najważniejsze. Wpadłem tylko na chwilę, żeby upewnić się, że z tobą wszystko okej. A teraz lecę, przede mną masa pracy…

Maja zrobiła jeden ze swoich grymasów.

– To nie fair. Ty się będziesz dobrze bawił, a ja tu będę gnić…

– Gdyby nie twój stan, to trzepnąłbym cię w ucho. Dochodzenie z mordercą na karku to nie zabawa. Tak samo jak prezentacja projektu restrukturyzacji prezesowi Czapskiemu. Do tego mam za chwilę spotkanie na komendzie, ciebie też pewnie odwiedzą z całą listą pytań.

– Aha. Już byli. Minąłeś się z nimi.

Brzozowski ruszył do drzwi.

– Kamil… dziękuję.

Mężczyzna obejrzał się za siebie, uśmiechnął i bez słowa machnął ręką, jakby mówił „nie ma za co”.

***

Telefon zadzwonił, gdy Kamil kończył w pielgrzymowickim biurze przeglądać zapisane na laptopie odczyty z nocnych i porannych pomiarów oraz nagrania z kamer. Właśnie wpatrywał się w szalejące wykresy temperatury, odzwierciedlające fale zimna, które przelewały się do wschodu słońca przez cały ogród.

– Maja? Jak się czujesz?

– Dobrze.

– Myślałem, że coś się stało…

– Nie, nic. Po prostu przeglądając przytaszczone przez Marcela papiery znalazłam jeszcze coś ciekawego…

– Jak to „przeglądając papiery”? Marcel podrzucił ci robotę do szpitala?!

– Wyszłam na własne życzenie, siedzę w biurze.

– Maja!

– Szkoda czasu na droczenie się, szefie. Czuję się dobrze i wolę pracować, niż tkwić bezproduktywnie w łóżku.

Kamil chciał znów coś wtrącić, ale Maja kontynuowała bez chwili przerwy, nie dając mu dojść do głosu.

– Pamiętasz, jak mówiłam, że ogród powstał w tym samym roku, co nasz wrocławski? I żeby było ciekawiej, przy projekcie pracował ten sam japoński ogrodnik Arai Mankichi. Jednak lwią część pracy wykonał jego asystent Tanaka Kazuo, który, jak się okazało, został tu na zawsze jako projektant i główny ogrodnik. I to dosłownie na zawsze, bo zmarł na samym początku tysiąc dziewięćset piętnastego roku w Pielgrzymowicach. Po śmierci jego stanowisko przejął Melchior Ciszewski.

– Czekaj, Melchior? – Szef sięgnął po notes, przełączając telefon na głośnik i kładąc aparat na stole. – Czyżby to ten od notatnika? Tak, to jego nazwisko. No, to teraz rozumiem pojawiające się w jego zapiskach słówko sensei, które musiało odnosić się do Tanaki. Jednak coś tu nadal nie pasuje.

– Najwyraźniej Ciszewski był głównym pomocnikiem Kazuo, a z pewnością znajdował się pod jego dużym wpływem. To on na podstawie projektów Japończyka dokończył ogród wiśniowy i założył karesansui. Zwłaszcza ten pierwszy był podobno oczkiem w głowie Tanaki…

– Podobno?

– Gość swoje notatki sporządzał po japońsku, więc znam je tylko z grubsza. Kolega z japonistyki rzucił na nie okiem i mi streścił. Dokładniejsze tłumaczenie wybranych fragmentów będzie gotowe za jakieś dwa dni. Wracając do tematu ogrodu… To Tanaka pragnął, aby zasadzone przez niego wiśnie kanzan kwitły na czerwono. Chciał by jego ogród był piękniejszy i bardziej wyjątkowy niż ten von Hochberga, a nawet ogrody w jego ojczyźnie. Ewidentnie miał jakąś manię.

– Hm, zdaje się, że jego obsesja przeszła na Ciszewskiego.

– Aha. I kolejnych ogrodników po nim.

Kamil westchnął. Nie chciał przeciążać żadnego z pracowników, a szczególnie Mai, która dopiero co ledwo uszła z życiem. Jednak śledztwo należało prowadzić dalej, a upartej dziewczyny nikt nie był w stanie odsunąć od pracy żadną prośbą ani groźbą.

– Dobra. Szukaj dalej. Zbadaj każdy trop, jaki ci się nawinie. Tylko uważaj na siebie i nie przemęczaj się.

– Jasne, szefie.

Brzozowski wiedział, że dalsze zbieranie informacji może pozostawić asystentce. W związku z tym ruszył na poszukiwania tajemniczego magazynu, o którym pisał w swym notatniku Melchior Ciszewski.

Pod szklarnią minął się z opuszczającą miejsce ekipą techników policyjnych. Na dole zastał jeszcze tylko śledczego Filipa Filipka, dobrego znajomego z komendy we Wrocławiu.

– Co ty tu robisz? – zapytał policjant, patrząc spode łba na wchodzącego.

Kamil nie spodziewał się zastać kogokolwiek, więc zawahał się na moment zanim odpowiedział:

– Chyba zgubiłem tu GPS, chciałem go poszukać…

– To poszukamy razem. Jakiego rodzaju to ustrojstwo i jak małe?

– Eee… w zegarku. Dzięki za pomoc…

– Brzozowski, czy ty masz mnie za idiotę?

„O szlag, Filip zwrócił się do mnie po nazwisku. Nie jest dobrze” – pomyślał Kamil. Uśmiechnął się przepraszająco i potarł nerwowo pliczek. Postanowił powiedzieć jeśli nie całą, to przynajmniej część prawdy. Jeśli coś znajdzie, to i tak będzie musiał zawiadomić policję, a później może nawet być trudniej się ze wszystkiego wytłumaczyć.

– Wybacz, stary nawyk. Wiesz, Maja coś bredziła o jakimś ukrytym przejściu, więc chciałem to sprawdzić. Że podobno jest tu jeszcze jeden pokój…

Filipek przyglądał się Kamilowi przez kilka ciągnących się w nieskończoność sekund. W końcu kiwnął głową.

– Dobra. Masz jakieś wskazówki?

Kamil nie miał żadnych wskazówek. Pół godziny spędzili w niewielkiej piwnicy, nim znaleźli ukryte za jednym z regałów przejście do sąsiedniego pomieszczenia.

– Tylko niczego nie dotykaj – upomniał przyjaciela oficer.

Niezwłocznie zaczęli oglądać uważnie każdy element wyposażenia. Jako pierwsza w oczy rzuciła im się nieczynna w tym momencie pompa z programatorem czasu pracy, tłocząca gdzieś poza budynek zawartość stojącego pod jedną ze ścian sporego zbiornika, przywodzącego na myśl lodówkę przemysłową. Kamil pomyślał o zapiskach i szkicach Ciszewskiego i strach ścisnął mu gardło. Mógłby się założyć, że system rur, wychodzący z rezerwuaru, ciągnie się przez cały wiśniowy ogród. Przez lata detale instalacji zostały najpewniej zmodyfikowane, ale przeznaczenie z pewnością nie uległo zmianie. Ze zbiornika wystawał jeden, nie zakończony nigdzie i niczym, jakby ucięty, elastyczny przewód. Nie mogli dojść, czemu miał służyć.

Gdy Kamil rozmyślał o instalacji nawożącej, Filipek zajrzał do wnętrza. Otworzył go chwytając uchwyt przez chusteczkę.

– O kurwa… – wyrwało się zachowującemu zazwyczaj stoicki spokój policjantowi.

– Co tam…? – Kamil nie dokończył pytania na widok zawartości.

Czerwona ciecz sięgała połowy wysokości ścianek.

– Jezu, tyle krwi… Z ilu osób…? – Pod Kamilem ugięły się kolana. Zasłonił dłonią usta i nos. Cofnął się i oparł bezwiednie o rant blatu warsztatu, dysząc.

Filipek zamknął chłodziarkę i stał przed nią w milczeniu. Zacisnął pięści, aż kłykcie zbielały. Oddychał szybko i płytko. W końcu wziął głębszy oddech i podszedł do ściany obok. Dostrzegł w niej dziwny szyb, który zaczął niezwłocznie oglądać. Policjant sprawiał wrażenie, że usilnie chce zająć myśli czymś innym niż litry chłodzącej się w lodówce krwi.

– Hm, to wygląda jak winda. Ciekawe dokąd prowadzi… Kamil, kojarzysz, co jest nad nami?

Pytanie Filipa wyrwało Kamila z odrętwienia. Brzozowski zastanowił się przez chwilę, przypominając sobie szkice z notatnika.

– Wydaje mi się, że jesteśmy z boku budynku, a to znaczy, że nad nami powinien być kompostownik.

– Dobra. Sprawdzimy na górze. A ty coś masz? – Filipek przeszedł do warsztatu.

Kamil odwrócił się i razem z przyjacielem zaczęli przeglądać leżące na blacie rzeczy. W oczy Brzozowskiego wpadł ucięty fragment przewodu. Idealnie pasował to tego wystającego ze zbiornika. Oba miały ten sam rdzawy kolor osadu we wnętrzu. Przewód wchodził do częściowo rozebranej pompki. Im dłużej Kamil się jej przyglądał, tym bardziej bladł.

– Niemożliwe… – wyszeptał.

Filipek oderwał się od oglądania pojemniczka z wenflonami i igłami i spojrzał na twarz towarzysza. Wystraszył się na jej widok.

– Co jest, stary?

– Poczekaj, muszę coś jeszcze sprawdzić… Inaczej sam w to nie uwierzę.

Kamil ponownie omiótł spojrzeniem pomieszczenie. W końcu znalazł jeszcze jeden fragment elastycznej rurki, niknący w otworze w murze. Kamil przeszedł do głównej piwnicy, a zaintrygowany śledczy podążył za nim. Chwilę zajęło Brzozowskiemu znalezienie zwiniętego i ukrytego w starej doniczce przewodu. Tknięty dziwnym przeczuciem Kamil rozwinął rurkę i pociągnął ją do stołu. Długość idealnie pasowała.

Wrócili do makabrycznego magazynu i warsztatu.

– Filip, widzisz tę pompkę? Założę się, o co chcesz, że przy jej pomocy można wydrenować kogoś z krwi znacznie szybciej niż… – urwał, gdyż gardło ścisnęło mu się, nie pozwalając dobyć głosu. Na czole, mimo wyjątkowego chłodu panującego w podziemiu, pojawiły się krople potu.

Policjant położył dłoń na ramieniu przyjaciela.

– Twoja asystentka miała cholerne szczęście, że to ustrojstwo się popsuło.

AJ - unsplash.com

Dzień 5

– Dzień dobry pani. Śledczy Filip Filipek – przedstawił się policjant.

Wciąż bladą twarz Mai ozdobił uśmiech.

– Maja Rozińska. Przepraszam, ale pana rodzice chyba mieli duże poczucie humoru.

Śledczy spojrzał na swego świadka spod przymrużonych powiek, ale nie odpowiedział na zaczepkę. Zamiast tego przeszedł do rzeczy.

– Zaraz wejdziemy do pokoju technicznego, oddzielonego od pokoju przesłuchań lustrem weneckim. Wie pani jak ono działa, czy muszę tłumaczyć?

– Wiem. Ja widzę wszystko po drugiej stronie, ale spoza niego nie widać mnie.

– Zgadza się. Do pokoju przesłuchań chwilę po nas wejdzie grupa, w której jest także podejrzany. Pani rolą jest przyjrzeć się wszystkim okazanym i rozpoznać sprawcę.

– Filip, czy to naprawdę konieczne? Maja była nieprzytomna… – wtrącił Kamil, który uparł się towarzyszyć dziewczynie na komendzie.

Policjant odwrócił się w stronę mężczyzny.

– Stary, nie wtrącaj się, proszę, bo bez względu na długą znajomość wykopię cię z komendy, albo wsadzę prewencyjnie, żebyś nie utrudniał śledztwa.

Na widok powagi malującej się na twarzy przyjaciela, Kamil uniósł ręce w geście poddania się i zrezygnował z cisnącego się na usta żartu. Najwyraźniej znalezisko w piwnicach przy szklarni zrobiło na Filipku większe wrażenie, niż się początkowo wydawało, bo nie pamiętał, by widział kiedykolwiek śledczego tak zafrasowanego.

– Dobra, dobra. Uznajmy, że mnie tu nie ma.

– I tego się trzymaj. Pani Rozińska, jeszcze jedno. Przebieg okazania jest nagrywany, kamery i mikrofony są w obu pomieszczeniach. Zapraszam do środka.

Towarzyszący im aspirant otworzył przed Mają drzwi. Kamil ruszył za nią, jednak Filipek zastąpił mu drogę. Przez moment obaj mierzyli się wzrokiem.

Kamil został na korytarzu.

Maja wraz z policjantami stanęła przy biurku ulokowanym tuż przed olbrzymią taflą oddzielającą ich od drugiego pokoju. Chociaż starała się grać wyluzowaną i nie pokazywać lęku, to serce biło jej szybciej niż normalnie. Czuła też niecodzienną wilgoć na dłoniach. Nerwowo zaciskała i rozprostowywała palce, kilka razy wbijając boleśnie paznokcie w skórę.

Pokój po drugiej stronie lustra zalało światło i niemal natychmiast, jeden za drugim, weszło do niego sześciu mężczyzn, którzy ustawili się w szeregu. Na pierwszy rzut oka wszyscy wyglądali tak samo – w podobnym wieku, o podobnej budowie ciała, rudzi. Wszyscy ubrani w jednakowe uniformy ogrodników z „Ogrody Nippon”. Jednak różnili się detalami – odcieniem i długością włosów, zarostem, kolorem oczu, kształtem twarzy, wzrostem…

– Proszę się teraz na spokojnie przyj… – Filipek nie skończył, bo Maja złapała go za ramię, mocno wpijając się w nie drżącymi palcami. – Dobrze się pani czuje?

Maja nie usłyszała pytania. Jej ciałem wstrząsały dreszcze, a szeroko otwarte oczy wpatrywały się w drugiego od lewej z okazywanych. Średniej budowy sylwetka lekko falowała, a blada twarz pulsowała i rozmywała się, co chwila prezentując inne rysy. Ścięte na jeżyka ryże włosy przechodziły w czarne, długie loki, zarost znikał i pojawiał się na raz jasnych, a raz ciemniejszych policzkach. Oczy zmieniały kształt i barwę. Jakby ciało nie mogło zdecydować się, jaki ostatecznie przyjąć wygląd – Europejczyka czy Azjaty.

Maja przygryzła wargę, by nie krzyknąć, gdy w głębi umysłu usłyszała obce, gniewnie wykrzykiwane słowa, których znaczenie jakimś cudem zrozumiała: „Oi! Waga itoshi no sekiyama yo! Chida! Omae no chi wo yokose!”[1] Czuła na sobie nienawistne spojrzenie ciemnych oczu. Zadrżała gwałtownie. Chciała krzyknąć, ale przez ściśniętą krtań nie wydostał się żaden dźwięk. Słabość zaczęła ogarniać ciało dziewczyny, a ona sama czuła się, jakby tonęła w czerni wbitych w nią źrenic.

Coraz bardziej zaniepokojony Filipek chwycił wolną ręką dziewczynę za ramię i obrócił w swoją stronę. Odniósł wrażenie, że dotyka bezwolnej kukły.

– Pani Rozińska…

Maja zamrugała szybko kilka razy, jakby obudziła się ze snu. Nieprzytomny wyraz zniknął z jej oczu. Dziewczyna przypomniała sobie gdzie i po co jest. Wzięła kilka głębokich oddechów, żeby się uspokoić.

– Nie… – zaczęła Maja, ale urwała, bo wyschnięte gardło odmówiło posłuszeństwa. Z trudem przełknęła ślinę, odchrząknęła i kontynuowała: – Nie mam wątpliwości. To on. Drugi od lewej. To on podpiął mi wenflon. Tam w piwnicy… On jest… – Chciała jeszcze coś dodać, ale urwała. W ostatniej chwili przypomniała sobie o kamerach. Nie była pewna, czy może powiedzieć tu i teraz absolutnie wszystko to, co chciała.

Okazanie dobiegło końca, więc pokoje opustoszały.

Gdy Maja podpisywała wydrukowane przez aspiranta dokumenty, Filipek powiedział przyciszonym głosem do Kamila:

– Dobrze, że tu jesteś. Nie mam ludzi i możliwości, żeby odwozić świadków, a bałbym się wypuścić tę dziewczynę samą z komendy.

Brzozowski spojrzał pytająco na przyjaciela.

– Teraz wygląda na spokojną, ale już dawno nie widziałem tak gwałtownej reakcji na okazaniu. Jakby zobaczyła ducha…

– Ducha, mówisz? Bo wiesz, ona jest swego rodzaju medium…

– Nie mów mi tylko, że to ma coś wspólnego z tą twoją zabawą, cholerny ghost hunterze… – rzucił detektyw z niepokojem w głosie.

– Tyle razy mówiłem ci, że to nie zabawa. Jestem licencjonowanym detektywem paranormalnym. Wiem, że takie sprawy są dla policji i sądów, wymagających twardych i namacalnych dowodów, słabe pod różnymi względami. Niestety dla ciebie, mamy tu jednak z taką do czynienia. Jak pogadam z Mają poza komendą na spokojnie, to dam ci znać, co zobaczyła i co ustaliliśmy. A ty zrobisz z tym, co będziesz chciał.

– Raczej, co będę mógł… – zgodził się niezbyt szczęśliwy Filipek.

***

Drogę do biura, w którym czekał na nich Marcel, pokonali w milczeniu. Kamil wyraźnie widział, że Maja, choć na pozór opanowana, potrzebuje jeszcze chwili, żeby się całkiem uspokoić.

Gdy usiedli w trójkę z kubkami aromatycznej kawy i herbaty wokół stołu, Brzozowski zaczął:

– Słyszałem od Filipa, że bardzo szybko rozpoznałaś sprawcę. W zasadzie na pierwszy rzut oka. A przecież, jak sama mówiłaś, byłaś nieprzytomna cały czas.

– Prawie cały czas. Raz się ocknęłam. Wtedy i później wydawało mi się, że miałam majaki, więc nie wspominałam o tym nikomu. Jednak teraz, jak tylko stanął przede mną, zobaczyłam dokładnie to samo. Rozmywającą się postać, która wyglądała, jakby nakładały się na siebie hologramy dwóch różnych osób.

– Opętanie?! – Marcel wypuścił z wrażenia łyżeczkę, którą się bawił.

– Tak. Wprawdzie nie widziałam nigdzie zdjęcia Tanaki, ale wnioskując tylko z azjatyckiego wyglądu, to musiał być jego duch.

– Ale on zmarł ponad sto lat temu! – zaprotestował asystent.

– Jak mogłem to wcześniej przegapić! – Kamil zerwał się z krzesła i pobiegł do gabinetu.

– Mnie nie pytaj, aż tak się na duchach jeszcze nie znam, krócej od was jestem w tym biznesie – powiedziała Maja. – Jednak mam taką teorię, że duch Japończyka, obsesyjnie związanego z wiśniowym ogrodem, opętał ogrodnika, który przejął jego stanowisko. A po jego śmierci następnego i tak dalej. Nigdy żaden główny ogrodnik nie odszedł z pracy. Wszyscy piastowali stanowisko do śmierci.

Brzozowski wrócił z notesem Ciszewskiego.

– Snuliśmy jakieś różne głupie teorie przekazywania wiedzy, a rozwiązanie mieliśmy pod samym nosem. Co za bałwan ze mnie…

Kamil szybko znalazł właściwą stronę i pokazał współpracownikom:

15 styczeń 1915

Odszedł wielki człowiek, wspaniały sensei. Tak by się przynajmniej wydawać mogło. Jednak mój mistrz wciąż jest ze mną. Przyszedł dzień po śmierci i powiedział, że dzięki mocy onryō będziemy mogli już zawsze być i pracować razem. Nie wiem, kim lub czym jest ten onryō, ale to nie ma znaczenia. Sensei przekazuje mi całą wiedzę i teraz, bez bariery językowej, o wiele łatwiej mi go zrozumieć. Razem dokończymy wielkie dzieło – najwspanialszy ogród na świecie.

Maja spojrzała pytająco na Kamila. Marcel też sprawiał wrażenie, że nie całkiem rozumie notatkę.

– Czytałem gdzieś kiedyś, że onryō to według japońskich mitów mściwa dusza, która opętuje ludzi i rzuca na nich klątwy.

– Ha! – zakrzyknęła tryumfalnie Maja. Kamil najwyraźniej doszedł do tego samego wniosku, co ona.

– Ciekawe, skąd mu się wzięła tak silna żądza zemsty? – zapytał Marcel.

– Nie wiem i nie wiem, czy kiedykolwiek się dowiemy.

– Prawda. Z notatek Tanaki niewiele przetrwało, a z ocalałych mało co wynika – dodała Maja. – Kolega z japonistyki przetłumaczył, co mu dałam, ale nic specjalnego tam nie ma. Najciekawsze już znamy.

– Czyli sprawę mamy rozwiązaną – podsumował Kamil. – Dzięki systemom wybierania ofiar oraz pozbywania się w kompostowniku rozdrobnionych ciał, opracowanych jeszcze przez opętanego Melchiora Ciszewskiego, jakimś cudem udało się proceder utrzymać w tajemnicy przez ponad sto lat. Teraz jednak to już koniec.

– Prawie – poprawił Kamila Marcel. – Trzeba jeszcze tylko uwolnić dusze ofiar.

– A co z Tanaką? – spytała Maja, skubiąc nitki na skraju swetra.

– Co z nim?

– Przecież jego duch wciąż siedzi w ogrodniku… I on… – Maja nie umiała wydusić dalszych słów. Zbladła na wspomnienie groźby. Towarzysze cierpliwie czekali, aż zbierze się w sobie i dokończy, co zrobiła po krótkiej chwili. – On chce mojej krwi. Powiedział mi to wprost…

– Przecież tam miało być lustro weneckie, zero bezpośredniego kontaktu! – zdziwił się Marcel.

– Najwyraźniej dla onryō to nie przeszkoda…

W biurze zapadło milczenie. Przyjaciele unikali wzajemnie własnych spojrzeń, pogrążając się w myślach. Marcel bawił się pustym kubkiem po kawie. Kamil bębnił palcami po blacie. Maja bezwiednie zaczęła pruć sweter, ciągnąc za urwaną nić.

– Nie widzę innego wyjścia – odezwał się w końcu Kamil – niż egzorcyzmy. Ksiądz Jan nie odmówi. Trzeba będzie załatwić z Filipkiem, żeby dostał się do aresztowanego. Nie możemy tak tego zostawić. Jeśli cokolwiek stanie się ogrodnikowi, to Tanaka znów się przeniesie i wszystko zacznie się od początku. I…

Brzozowski zacisnął pięści, po czym rozprostował je i wstał.

– No dobra, nie ma co siedzieć. Maja, przygotuj raport dla Filipka. Ja pogadam z księdzem. Ty, Marcel, skontaktuj się z Esterą.

– Po co ci medium? Ksiądz Jan sobie sam poradzi z egzorcyzmami.

– Estera musi się zająć ofiarami Tanaki.

Noc epilogu

Prezes Buczek osobiście wpuścił ich do ogrodów, ale odmówił udziału w ceremonii, pozostając przy głównej bramie. W trójkę więc, przyświecając sobie latarkami, przeszli do ogrodu wiśniowego – Kamil, Maja i Estera.

Po przejściu przez torii obie kobiety wzdrygnęły się. Estera, będąca prawdziwym medium znacznie częściej obcującym z duchami, opanowała się szybciej niż Maja. Szybkim krokiem przeszła na środek szpaleru pogrążonych w mroku wiśni. Para detektywów podążyła za nią. Zgodnie ze wskazówkami Estery rozstawili kilka świec. Zgasili latarki. Maja i Kamil, stając za plecami medium, pozostawili teraz wszystko w jej rękach.

Kobieta szeptała coś, czego nie mogli usłyszeć. Im dłużej mówiła, tym więcej cieni gromadziło się między drzewami. Biło od nich takie zimno, że nawet Kamil je poczuł.

– Jesteście wolne! – wykrzyczała Estera, wyrzucając w górę ramiona.

– O mój Boże… – Maja przycisnęła dłonie do piersi.

Cały ogród zajaśniał tysiącami wyłaniających się spomiędzy wiśniowych korzeni białych światełek. Niby stada świetlików, kołysały się przez moment nad ziemią, po czym unosiły i przelatując przez korony przekwitających drzew ulatywały w kierunku gwiazd.

Trójka ludzi do ostatniej iskry obserwowała uwolnione dusze, opuszczające ziemskie więzienie.

Aleksandra Cebo

Nie przepadam za mówieniem o sobie, ale za to mogę godzinami rozprawiać o podróżach, fotografii, opowieściach. A wszystkie te elementy połączone są i czerpią od siebie na wzajem. Czasem najpierw jest podróż, z której przywożę pomysł na historię, czasem historia inspiruje do podróży. Efekty tych przeplatań hobby można przeczytać w kilku numerach Silmarisa, Białego Kruka, Szortalu, fantazmatowej antologii Dragoneza i nawet na papierze w FANTOMIE.

1. Ty! Moje cenne sekiyama! Krwi! Chcę twojej krwi!

OPOWIADANIE

W środku nocy

Ewa Kajtoch

Sorasak - unsplash.com

Hop...! Skoczyłem, chcąc złapać promień księżyca wszystkimi czterema łapami. Oczywiście, udało mi się. Jestem taki zwinny!

Zwinąłem ten promień w kłębek, żeby się trochę pobawić. Wbiłem w niego pazury, po chwili puściłem, poczekałem, aż się rozprostuje i skoczyłem na niego jeszcze raz. To jest to!

Szybko przestałem i pozwoliłem mu wycofać się do cienia tylko z minimalnymi śladami moich kłów i pazurów. Wcale nie dlatego, że co poniektóre skrzaty patrzyły na mnie spode łba, co to, to nie. Po prostu byłem głodny, a światło księżyca nigdy nie zaspokajało mojego apetytu.

Skrzaty pochowały się po krzakach, burcząc coś pod nosem, a ja udawałem, że ich nie słyszę. Jak na razie nie spieszyło mi się. Księżyc przezornie ukrył się za chmurami, a ja przystanąłem, węsząc dookoła. Na chwilę zainteresowałem się nową, nieznaną mi jak dotąd norą. Od pewnego czasu była pusta. Nieźle, tutejsze mruczki nie zasypiały gruszek w popiele. Czy raczej myszy.

Powęszyłem znowu. W pobliskiej wiosce niewiele się działo. Koty żyły tak, jak zwykle, raz lepiej, raz gorzej. Ludzie też, tylko bardziej się nudzili. Na szczęście zjawiłem się ja, żeby pomóc im rozwiązać ten problem. Przynajmniej niektórym z nich, bo nie planowałem zatrzymywać się tu na dłużej. Idę własną drogą.

Od strony stawu coś plusnęło. Według tych nieszczęsnych wodnych stworów to pewnie miała być zachęta. Nie zniżyłem się nawet do tego, żeby na nich prychnąć.

Do wioski nie było daleko. Przeciągnąłem się leniwie i ruszyłem, łapa za łapą, przed siebie.

Hmmm, dawno nie czułem tylu ludzkich zapachów naraz. Od niektórych należało czym prędzej uciekać, ale inne robiły całkiem interesujące wrażenie, np. ciepły ryż, mleko, no i moje ulubione: gotowane ryby! Większość ludzi już dawno zjadła kolację i położyła się spać, ale dzięki mojemu doskonałemu węchowi wiedziałem, co gdzie zjedli, a wybitny zmysł słuchu sprawiał, że doskonale wiedziałem, do którego domu mogę się spokojnie zbliżyć.

Szedłem samym środkiem ulicy. Mój cień rósł w świetle księżyca. Pod jednym z domów coś zaszeleściło i uciekło, ale ja tylko zastrzygłem uchem w tamtą stronę. Interesowało mnie zupełnie coś innego.

Iiii... już jest!

No, no, nieźle się urządziło się to kocisko! Co prawda jeść mu dają na zwykłej, drewnianej misce (ech, pamięta się te porcelanowe cacka!), ale za to rybka prawie świeża!

Wciągnąłem w nozdrza błogą woń (rybka pyszna, ganek pusty, ludzie śpią) i już chciałem dać tryumfalnego susa ku zwycięstwu, gdy nagle...

Zza framugi wychyliła się taka wredna, jednooka morda, że... po dojrzałym namyśle zdecydowałem, że tego kolegi nie będę zaszczycał moim towarzystwem. Zwiałem, nie czekając, aż oprócz mordy zobaczę jego kły i to z bliska.

„Jak to się stało, że go nie wyczułem?” – zastanawiałem się przez chwilę. „Oj, chyba niektórzy mieszkańcy tej wioski wkrótce będą mieli problem i zdziwią się bardzo, kiedy i na tego kota przyjdzie kolej, tak jak kiedyś na mnie. Zresztą pewnie dlatego był w stanie nawet mnie nabrać i nie wiedziałem, że jest w tym domu.”

Nie miałem zamiaru za bardzo zawracać sobie tym głowy. Mój idealny nos aż za dobrze dawał mi do zrozumienia, że lepiej ruszyć przed siebie, zamiast węszyć za tym, co zostało z tyłu.

„Tu jakiś leń ugotował dziś tylko zupę” – myślałem, truchtając niespiesznie w górę ulicy. „Tu już lepiej, potrawka z ryby, ale oczywiście o nikim innym, poza sobą, nie pomyśleli. Tutaj też pozamykane...

A tutaj już nie!

Zapach prawie zwalił mnie z łap i to bynajmniej nie dlatego, że byłem aż tak zachwycony! Ta mieszanka cukierkowej słodyczy z ziołową nutą była dość przerażająca. Zwykle takie wrażenia węchowe sprawiają, że uciekam ile sił w stronę czegoś bardziej miłego i kuchennego, ale nie tym razem! Musiałem się przekonać kto, we własnym mniemaniu, się tak upiększył. Na pewno nie kot!

Faktycznie. O pannicy pewnie nie jedno by się dało powiedzieć, ale nie miała w sobie nic z kociej gracji. Tylko wyraz twarzy taki, jakby za chwilę chciała żałośnie zamiauczeć.

Ma też niebrzydkie, ciemne włosy. Rozpuściła je i siedzi na ganku, wpatrzona w księżyc. W dodatku wzdycha żałośnie, czekając na swojego księcia Genji.

Jestem głodny i dziś zajmuje mnie przede wszystkim szukanie czegoś do jedzenia, ale takiej okazji nie mogę przegapić. Murasaki nie powinna czekać na próżno, nie dziś!

Zastanawiałem się chwilę, jakby sprawić na niej jak najlepsze wrażenie. Cofnąłem się w stronę prania, suszącego się na sznurku i wybrałem sobie stamtąd parę rzeczy. Zaraz wróciłem i ustawiłem się tak, żeby pannica mogła oglądać ten element, który ją może najbardziej zainteresować: mój cień.

Wzdychała, zapatrzona w księżyc, aż ją w końcu zatchnęło. Od pewnego czasu umiałem sprawić, żeby ludzie widzieli głównie to, co im chciałem pokazać i wykorzystałem w pełni swoje umiejętności.

Dziewczyna siedziała z otwartą buzią i wytrzeszczonymi oczami, wpatrując się w cień, który nagle wyrósł przed nią na ziemi. Co za płaszcz, jakie niezwykłe nakrycie głowy! Kim jest ta osoba? Jak się przechadza, bez pośpiechu i z niezwykłym wdziękiem... A w ręce... czy to wachlarz?

To musi być jeden z tych nadzwyczaj wytwornych młodzieńców, o których tyle czytała, ale...

…ale nie chcę się chwalić i nie powiem, do czego by mogło tam dojść – już sobie wyobrażam te wrzaski, krzyki, gonitwy, może nawet jakąś rozbitą głowę – gdyby nie okropna sąsiadka! Cudowna sąsiadka, która dba o swoje koty i szykuje dla nich coś naprawdę pysznego!

Ależ dałem wspaniałego susa! Ręczniki spadły na ziemię, panienka zapiszczała ze zdumienia i strachu, bo pewnie przez moment zobaczyła mój prawdziwy cień. Trzeba przyznać, że różnił się trochę od cienia dworskiego eleganta, ale już o to nie dbałem. Zamierzałem wkrótce zacząć jeść, a do tego nie były mi potrzebne aż tak wyszukane przebrania.

Wkrótce wyczułem, że teraz w ogóle nie napracuję się nad tworzeniem zanadto skomplikowanej iluzji, bo sąsiadka dobrze gotuje, ale źle widzi. Jej kot, który chyba ma na imię Michio, jest czarny i kręci się gdzieś po wiosce, zamiast pilnować miski. W nocy wszystkie koty są czarne. Dzięki mnie nie musisz spieszyć się do domu, Michio.

Tu jesteś, kotku! – woła sąsiadka.

Jestem, jestem. Jestem głodny... pyszna mieszanka ryżu i ryb i gotowanych krewetek i... tak, w tym celu można mnie nawet pogłaskać, przynajmniej po grzbiecie.

No nie, nie pozwalaj sobie, nie po ogonie, po pierwsze, bo nie lubię, a po drugie...

Ależ wrzask! No, dobra, dobra, wszyscy słyszeli, kot-potwór, nekomata rozdwojony ogon, tak, już cała wieś wie, tylko po co tak krzyczeć? Z mojego domu już dawno mnie przegnali, a tutaj i tak nie zamierzam zostawać! A przecież to taki piękny ogon! I komu tu zaszkodziłem? Tylko sobie pożartowałem troszkę, co w tym złego? Już mnie tu nie ma...

Ej, ale też się i najadłem! Jestem genialny!

Zaraz, czy ta droga nie prowadzi do kolejnej wioski?

Ewa Kajtoch

Urodziła się w Krakowie, gdzie do dziś mieszka i pracuje. W wolnych chwilach lubi pisać i czytać. Pisze najczęściej opowiadania i wiersze, a czytać lubi wszystkie książki, z wyjątkiem nudnych.

OPOWIADANIE

O tym, co się stało z moim domem

Bartłomiej Fitas

To, co znalazłem na strychu i wszystkie wydarzenia, jakie były tego następstwem, spowodowały, że wylądowałem w domu dla obłąkanych. Tutaj każdy traktuje mnie jak kompletnego szaleńca, choć nie wątpię w jasność swego umysłu. Po prostu wiem więcej i widziałem więcej, i jestem świadom swojej racji oraz tego, że to nie były zwykłe przywidzenia, co codziennie próbują mi wmówić. Nie jestem chory umysłowo, choć obłąkańcze krzyki innych pacjentów, które słyszę każdej nocy, wkrótce doprowadzą mnie na skraj załamania nerwowego. Nikt nie chce uwierzyć w moje słowa, bo jeżeli ktoś mówi o czymś niewyjaśnionym i bije z tego całkowite przekonanie, ludzie uznają to za objaw choroby psychicznej. Stwierdzono, że mam schizofrenię połączoną z rozdwojeniem osobowości, choć ja bym raczej zaproponował, aby psychiatra najpierw przebadał samego siebie i wyciągnął z tego stosowne wnioski. Jednakże nie zmienia to faktu, iż wylądowałem w tym miejscu i nie mam najmniejszych szans na wydostanie się stąd, nim lekarze nie stwierdzą, że nadaję się do życia w społeczeństwie. Niewykluczone, że będę tu gnił przez całe lata, trapiony potworną świadomością tego, że mój dom jest swoistą bramą do piekła, przez którą wchodzą i wychodzą okropne istoty, o których istnieniu nigdy nie chciałem wiedzieć.

Odkąd tu jestem, mam wrażenie, że zaczynam wariować. Mogłoby się wydawać to paradoksem – w końcu szpital psychiatryczny ma na celu pomóc w leczeniu różnych zaburzeń, a nie potęgować zaszczucie i szaleństwo, które robi z człowieka przepełnioną lękiem i utrapieniem skorupę. Pomimo wszelkich starań lekarzy wspomnienia ze strychu i mojej wyprawy są ze mną przez cały czas, a całkowite odizolowanie od społeczeństwa sprawia, że z każdym dniem jest coraz gorzej. Za oknami widzę szary jesienny krajobraz, który poprzecinany jest grubymi prętami stalowych krat. Liście smętnie powiewają targane chłodnym wiatrem, a po mokrych chodnikach apatycznie błąkają się ludzie, jakby nie mając żadnego celu, zastanawiali się, czy wejść do tego białego budynku i spędzić w nim resztę swoich dni. W oknie oczywiście nie ma klamki, podobnie zresztą jak w drzwiach. Jem przy pomocy plastikowych sztućców, które są mi zabierane, nim zdążę przełknąć ostatni kęs mdłego posiłku. O ile o szpitalnej kuchni krążą legendy, tak w ośrodku zdrowia psychicznego jedzenie jest jeszcze gorsze. Zupełnie jakby pacjenci nie mieli zmysłu smaku (nie wątpię, że w niektórych przypadkach jest tak w istocie), lecz wszystko, co tutaj dostaję, zarówno smakiem jak i wyglądem przypomina papierową pulpę. Każdy kęs jest katorgą dla mojego podniebienia, a żołądek niemal od razu chce się pozbyć tej paskudnej papki. Nie wiem, czym mnie karmią i wolałbym nigdy się o tym nie dowiadywać. Nie mam jednak innego wyjścia, jak cierpliwie znosić tę niewygodę i zjadać swoje porcje bez stawiania oporu. Widziałem jakiś czas temu, jak przy pomocy sondy próbowano nakarmić zbuntowanego pacjenta i wolałbym tego nie przechodzić.

Siedzę zamknięty w pustym pokoju, do którego co jakiś czas przychodzi pielęgniarka postury knura i patrząc na mnie podejrzliwie, sprawdza czy wziąłem leki. Na początku wmuszano we mnie każdą tabletkę, a w ekstremalnych przypadkach przypinano mnie do łóżka i na siłę wciskano czopek. Teraz jednak nauczyłem się tak chować tabletkę, że żadna pielęgniarka nie jest w stanie zorientować się, że nie wziąłem leków, które ściągają mnie coraz niżej w głąb czarnej czeluści szaleństwa. Bez nich jest mi o wiele lepiej. Nie czuję się jak egzystencjalna plwocina szpecąca czystą powierzchnię. Wróciło mi racjonalne myślenie, lecz nadal nie mogę dociec, dlaczego tu jestem. W mojej pamięci jest sporo luk, lecz wiem, że przypomnienie sobie wszystkiego jest kwestią czasu. Próbuję sięgnąć pamięciąwstecz, aby dociec, dlaczego moja rodzina postanowiła zamknąć mnie z daleka od wszystkiego, co dzieje się w miejscu, w którym mieszkałem od urodzenia.

Wszystko zaczęło się w moim rodzinnym domu liczącym sobie już ponad sto lat. Został wybudowany przez mojego świętej pamięci dziadka, który przez całe życie dążył do stworzenia czegoś, co przetrwa wieki, będąc jego pomnikiem na tym padole łez. Muszę przyznać, że mój dziadek dołożył wszelkich starań, aby faktycznie zrealizować ten plan. Zdałem sobie z tego sprawę dopiero niedawno. Pewnego dnia uświadomiłem sobie, że odkąd pamiętam, mój dom nie przechodził żadnego remontu. Wszelkie instalacje, okna, elementy wyposażenia, a nawet farba na ścianach – to wszystko pod koniec września osiągnęło imponujący wiek równych stu lat, przy czym zachowało się w idealnym stanie. Niedawno przyszła mi do głowy dość absurdalna myśl i tak mnie rozbawiła, że nie mogłem powstrzymać obłąkańczego śmiechu. Dostałem wtedy leki na uspokojenie, po których spałem przez kilkanaście godzin, nie śniąc o niczym. Co mnie tak rozbawiło? Może to się wydać dziwne, ale w końcu leżę w szpitalu psychiatrycznym, więc pewnie nikogo nie zaskoczy, że przychodzą mi do głowy takie pomysły. Pomyślałem sobie, że mój dom w jakiś sposób został zakonserwowany. Przed moimi oczami pojawił się obraz przedstawiający ogromną kadź wypełnioną po brzegi formaliną, w środku której stoi mój piękny stuletni dom. Może myśl wydaje się dość egzotyczna, ale myślę, że jest w niej więcej sensu niż początkowo zakładałem. Nigdy bowiem nie widziałem, aby mój ojciec naprawiał cieknący kran, zepsute gniazdko czy cokolwiek, co może ot tak nagle odmówić posłuszeństwa. Dopiero patrząc na to z perspektywy czasu zrozumiałem, że mój dom w jakiś sposób naprawia się sam. Budowla ta jest tak naprawdę niczym niezależny organizm z nadnaturalną zdolnością do regeneracji. Myślę, że nawet szalejący żywioł nie byłby w stanie zniszczyć miejsca, w którym się wychowałem. Ogień, woda czy wreszcie upływ czasu – to wszystko nie było w stanie naruszyć doskonałej struktury mojego domu. Coś nad nim czuwało albo co gorsza, budynek czuwał sam nad sobą.

Przejdę do sedna. Może mam tu dużo czasu na rozmyślania i przedłużanie, ale jeżeli ktoś kiedyś przeczyta mój dziennik spisywany tępym ołówkiem na skradzionych kartkach to nie chcę, aby umarł z nudów w połowie treści.

W chwili, gdy piszę te słowa, mam dwadzieścia pięć lat i jak już mówiłem, przebywam w szpitalu psychiatrycznym. Nim tu wylądowałem, mieszkałem w dużym przedwojennym domu, który wyglądał jakby został wybudowany zaledwie kilka lat temu. Moja fascynacja budynkiem zaczęła się jakieś dwa lata wcześniej. Z początku nie dążyłem do zadawania pytań i szukania na nie odpowiedzi, lecz skupiałem się na obserwacji i wyciąganiu stosownych wniosków. Zaczęło się od chodzenia po wszystkich pokojach i zakamarkach w celu szukania usterek. Szybko jednak zrozumiałem, że moje poszukiwania spełzną na niczym. Przejrzałem każdy, nawet najciemniejszy kąt, i nie znalazłem chociażby drobnego odprysku na ścianie. Stuletni parkiet nie nosił na sobie śladów użytkowania; żadnych zarysowań, czy chociażby skrzypiącej deski. Nawet kit uszczelniający okna nie miał nigdzie pęknięć. Jedynym miejscem, którego nie sprawdziłem, był strych. Niestety nie miałem możliwości, aby tam wejść, gdyż klapa została zamknięta na dość osobliwą kłódkę, która charakteryzowała się tym, że posiadała dwa zamki. Nie miałem pojęcia, na jakiej zasadzie działa tak dziwny mechanizm, ale jedno spojrzenie wystarczyło mi, abym zyskał pewność, że nie będę w stanie tego w żaden sposób obejść. Klucze do tej kłódki z pewnością miał tylko mój ojciec i nawet nie próbowałem zgadywać, gdzie mógł je ukryć. Niewykluczone również było to, że ojciec cały czas nosi je przy sobie. Wtedy zaczęły się moje niewyjaśnione obawy. Dom wydawał się zupełnie inny od wszystkich, jakie widziałem do tej pory.

Kolejny etap mojego małego śledztwa polegał na wypytaniu ojca o ogólny stan budynku oraz o to, czy kiedyś musiał dokonać jakichś napraw. Chciałem to zrobić w stosunkowo delikatny sposób tak, aby nie zaczął domyślać się, że wiem więcej niż powinienem. W mojej rodzinie było bowiem bardzo dużo tematów tabu, których poruszanie zazwyczaj nie kończyło się dobrze. Po usłyszeniu mojego pytania ojciec odchylił się w fotelu i wyjął fajkę z ust. Spojrzał na mnie swoimi przenikliwymi niebieskimi oczami i zmarszczył czoło. Zaszeleściła gazeta, jakby przez jego dłonie przeszedł nagły nerwowy skurcz.

– Nie. – Słowo to wypowiedział oschłym i bezbarwnym tonem, co stanowiło wyraźny znak, że rozmowa została zakończona. Mógłbym próbować nalegać, aby powiedział coś więcej, ale zdawałem sobie sprawę z tego, że to nie ma najmniejszego sensu. Może odpowiedziałby mi na jedno pytanie (zapewne znów usłyszałbym to drażniące uszy „nie”), ale wolałem nie wkładać kija w mrowisko. Uznałem, że to jedno słowo musi mi wystarczyć, po czym poszedłem do swojego pokoju.

Przez pewien czas nie miałem pojęcia, co dalej. Moje śledztwo utknęło w martwym punkcie. Wiedziałem, że z domem dzieje się coś dziwnego, lecz jednocześnie nie miałem na to żadnych dowodów, ani nawet pomysłu na ich zdobycie. Dopiero po kilku dniach bezczynności stwierdziłem, że poddam budynek pewnym testom. Oczywiście na miejsce badań wybrałem swój pokój. Wyjąłem z kieszeni wielofunkcyjny scyzoryk i otworzyłem nóż. Przez chwilę ostrze drżało w mojej dłoni, jakbym w jakiś podświadomy, irracjonalny sposób nie chciał zrobić tego, co zamierzałem. Zaraz jednak przepędziłem wszelkie wahania i przejechałem ostrzem po idealnie równym parkiecie. Od razu uderzyły mnie dwa przerażające fakty. Po pierwsze, ostrze noża nie wyrządziło najmniejszych szkód. Deski zachowały swoją fakturę, po nożu nie została nawet drobna rysa. Drugą i chyba jeszcze gorszą rzeczą było to, że w trakcie cięcia nie dobiegł mnie żaden odgłos. Spodziewałem się usłyszeć suchy chrobot, a zamiast tego odniosłem wrażenie jakbym próbował przeciąć powietrze.

Po tym teście zacząłem zastanawiać się nad próbą wybicia okna i w pewnym momencie prawie z niej zrezygnowałem. Obawiałem się, że będzie miało to efekt podobny do próby z parkietem. Wiedziałem jednak, że opieranie się na jednym eksperymencie nie będzie miarodajne. Parkiet mógł być wykonany z wysokogatunkowego drewna i pokryty bardzo dobrym impregnatem, który po prostu nie poddał się działaniu ostrza. Chcąc lub nie, musiałem przetestować również okno. Rozejrzałem się po pokoju w poszukiwaniu odpowiedniego przedmiotu. Mój wzrok spoczął na drewnianej szkatułce, w której trzymałem osobiste drobiazgi. Zważyłem ją w dłoni i obrzuciłem badawczym spojrzeniem. Postanowiłem wyjąć jej zawartość na wypadek, gdyby jakimś cudem drewno nie wytrzymało kontaktu z szybą.

Nim się zamachnąłem, już wiedziałem, jaki będzie wynik tego eksperymentu i w myślach podziękowałem sobie za pomysł wyciągnięcia zawartości szkatułki. Drewniane, misternie wykonane pudełeczko strzaskało się w drobny mak. Widok ten wywołał u mnie prawdziwe przerażenie. Wiedziałem bowiem, jak niewiele potrzeba, aby wybić okno i szkatułka bez problemu powinna była sobie z tym zadaniem poradzić. Mimo wszystko jednak efekt przeczył prawom logiki. Z pozoru słabszy materiał okazał się o wiele mocniejszy. Podszedłem powoli do okna, słysząc pod nogami nieprzyjemny trzask pękających pozostałości pudełeczka. Zbadałem dokładnie szybę. Jedynym śladem, jaki wskazywał na to, iż rzuciłem w nią twardym przedmiotem, było nieznaczne zabrudzenie w miejscu zderzenia. Starłem palcem pyłek i wytężyłem wzrok w poszukiwaniu pęknięcia. Niczego takiego jednak nie znalazłem.

Moje śledztwo po raz kolejny stanęło w kropce, choć tym razem wiedziałem, co powinienem zrobić, lecz wykonanie tego zadania mogło okazać się niemożliwe. Musiałem wejść na strych. To była jedyna, dotąd niezbadana przeze mnie część domu i całym sobą czułem, że mogę znaleźć tam coś wartego uwagi. Aby jednak dostać się na strych, potrzebowałem kluczy. Po teście w moim pokoju wiedziałem, że próba przepiłowania kłódki zakończy się niepowodzeniem. Musiałem opracować jakiś dobry plan, aby dostać się na górę. Oczywiście najpierw pomyślałem o dorobieniu kluczy, lecz zaraz wybiłem sobie z głowy ten absurdalny pomysł. Kłódka swoją specyficzną konstrukcją, a nawet dziwną, żylastą fakturą materiału, z którego została wykonana, przeczyła możliwościom technicznym człowieka. W całym miasteczku nie było ani jednego zakładu, który byłby w stanie zrobić mi tego typu klucz. Nawet nie musiałem tego sprawdzać, aby mieć stuprocentową pewność.

Zostało mi tylko jedno wyjście – w jakiś sposób wyciągnąć od ojca klucz.

Przez wiele dni błąkałem się po domu, pogrążony w ponurych myślach. Moi rodzice oraz siostry zdawali się w ogóle nie dostrzegać mojej obecności zupełnie jakbym był powietrzem, którym oddychali, nawet nie zastanawiając się nad procesami zachodzącymi w organizmie po każdym wdechu i wydechu. W pewnym sensie odpowiadało mi to. Miałem święty spokój i nikt nie przeszkadzał mi w intensywnych rozmyślaniach, które pochłonęły mnie bez reszty.

Wkrótce miałem w głowie gotowy pomysł. Mój ojciec należał do ludzi, którzy mają swoje lepsze i gorsze dni. Nie chodziło tu jednak o jego wiek (był już dobrze po siedemdziesiątce), lecz o stan umysłu i skłonności do kieliszka. Zazwyczaj nie pił, ale trafiał się okres, kiedy przez kilka dni z rzędu upijał się prawie do nieprzytomności i niczym posąg siedział nieruchomo w fotelu. Mamrotał wtedy pod nosem niezrozumiałe rzeczy, na które do tej pory nie zwracałem uwagi. Denerwowało mnie to zachowanie, lecz teraz zapragnąłem, żeby miał gorszy dzień. Jego upojenie alkoholowe stanowiło dla mnie jedyną szansę na dostanie się na strych. Prawdopodobnie udałoby mi się jeszcze coś od niego wyciągnąć, a dodatkowa wiedza na temat mojego domu była dla mnie cenniejsza od złota. Skoro już wspomniałem o złocie... W domu znajdowała się skrytka, z której każdego dnia ojciec wyciągał niewielką, wypchaną pieniędzmi paczuszkę. Nigdy nie widziałem tej skrytki od środka, więc nie miałem pojęcia, ile jeszcze takich paczuszek może tam być. Ojciec otwierał ją jakimś dziwnym kluczem, który nie przypominał niczego, co mogło zostać stworzone ręką człowieka. Z jednej strony przerażało mnie to, a z drugiej wzbudzało pierwotną, niepowstrzymaną ciekawość. Skąd te pieniądze? Ile ich tam jeszcze jest? Lub najbardziej absurdalna myśl – czy paczki pojawiają się tam same?

Pieniądze to kolejna rzecz, która wprawia mnie teraz w przerażenie. Każdy chce je mieć i nigdy nie narzeka, gdy ma ich całkiem sporo, zwłaszcza jak nie jest to okupione ciężką pracą od rana do nocy. W domu było nas sześcioro – ja, mama i tata oraz trzy siostry. Ojciec codziennie wyjmował ze skrytki paczuszkę, w której z kolei znajdowało się sześć mniejszych kopert. Każde z nas dostawało po jednej i miało to tylko na swoje wydatki. Kiedyś nie wydawało mi się to dziwne, lecz gdy dorosłem i przekonałem się, jak naprawdę wygląda życie, dotarło do mnie, że pieniądze nie spadają z nieba ot tak. Trzeba sobie zapracować, żeby mieć z czego zapłacić rachunki, kupić podstawowe produkty, nie wspominając już o wszelakich zachciankach. Ja natomiast nigdy nie musiałem pracować, ani zamęczać się na uniwersytecie z myślą, że może jak skończę studia, to znajdę dobrze płatną pracę i będzie mi lepiej. Każdego dnia dostawałem dwieście złotych, ot tak, chyba tylko za to, że żyję. W ciągu miesiąca roboczego, który średnio ma dwadzieścia dni, miałem cztery tysiące złotych. Cholera, to chyba lepiej niż przeciętny lekarz, który nie ma perspektyw na otworzenie prywatnego gabinetu.

Żyłem tak z dnia na dzień, nie narzekając na brak pieniędzy czy dachu nad głową. Nie musiałem pracować ani uczyć się, podobnie jak reszta domowników. Nigdy nie słyszałem o tym, żeby moi rodzice pracowali. Siostry skończyły edukację na gimnazjum, mi udało się jeszcze dobrnąć do liceum, lecz zrezygnowałem w drugiej klasie. Matematyka nigdy nie była moją mocną stroną, a brak nacisku ze strony rodziców sprawił, że całkowicie straciłem zapał do nauki i postanowiłem rzucić to w kąt. Poza tym uważam, że wszelką przydatną wiedzę, jaką posiadam wziąłem z wybieranych przez siebie książek. Czytam ich całkiem sporo i uważam, że nauczyły mnie o wiele więcej niż prawie dwunastoletnia edukacja. Może kiedyś skończę szkołę, ale w sumie nawet nie wiem, po co miałbym to robić. Przecież mam dużo pieniędzy. Nawet jak skończę jakieś studia i pójdę do pracy, to nie widzę w tym najmniejszego sensu. Zarobię może dwa tysiące miesięcznie, przy czym będę tracił na tym po osiem godzin dziennie. To najzwyklejsze trwonienie czasu.

Los mi sprzyjał. Jakieś dwa dni po tym jak wpadłem na pomysł, aby wykorzystać gorszy dzień ojca, ten otworzył pierwsze od dłuższego czasu piwo. Teraz musiałem uzbroić się w cierpliwość, gdyż upicie się było u niego procesem trwającym wiele godzin, w trakcie których potrafił wydębić około dwudziestu piw albo prawie dwie butelki wódki – wszystko w zależności od tego, jaki miał dzień.

Siedziałem w kuchni i czekałem, aż zacznie bełkotać. Trwało to prawie trzy godziny, które wykorzystałem na czytanie książki i podziwianie zachodu słońca, jaki ozdabiał rozległe łąki złocistym blaskiem, pod koniec dnia ginącym w koronach odległych drzew.

Wstałem i poszedłem do salonu, gdzie ojciec siedział w niebezpiecznie odchylonym fotelu. Stanąłem przed nim i spojrzałem mu prosto w oczy. Nie był w stanie skupić na niczym wzroku, co chwilę rozglądał się, jakby widział coś strasznego, czego ja nie byłem w stanie dostrzec.

– Pewnie zaczynasz się domyślać, że coś jest nie tak – powiedział wyjątkowo trzeźwym tonem, który stanowił całkowitą przeciwność jego rachitycznego wyglądu. W tym momencie zacząłem tracić wszelkie nadzieje, co do tego, że zdołam wyciągnąć od niego jakieś informacje. Może przed chwilą słyszałem pijacki bełkot, ale z moim ojcem jeszcze nie było tak źle.

– Dlaczego tak milczysz? – zapytał, po czym beknął i potarł pokryty siwym zarostem policzek, czemu towarzyszył nieprzyjemny dla ucha, suchy chrobot.

Chciałem coś powiedzieć, ale nie byłem w stanie wykrztusić z siebie ani jednego słowa. Czułem jak na mojej grdyce zaciska się stalowa łapa, która niemal mnie dusi. Przerażała mnie ta sytuacja i w tamtej chwili najchętniej wybiegłbym z tego przeklętego domu, zapomniał o jego istnieniu i już nigdy w życiu do niego nie wracał. Coś mnie jednak trzymało i wkrótce blokada na moich strunach głosowych zelżała.

– Tak, zauważyłem, że z domem dzieją się dziwne rzeczy – odparłem, nie mogąc się nadziwić nienaturalnie zachrypniętemu tonowi, jaki przybrałem.

Ojciec nic na to nie odpowiedział. Skinął tylko głową, po czym drżącą ręką ściągnął z szyi srebrny łańcuszek, do którego przypięte były dwa klucze o kształcie, jakiego nawet nie jestem w stanie opisać.

– Zapewne będziesz wiedział, co z tym zrobić – powiedział, po czym wręczył mi klucze na strych i opuścił głowę. Usłyszałem ciche chrapanie.

Moje serce zaczęło walić jak oszalałe. Nie mogłem uwierzyć w to, że mój ojciec ot tak pozwolił mi wejść na strych, gdzie nikt poza nim nie miał prawa wstępu. Osiągnąłem swój cel, więc powinienem się z tego cieszyć, lecz gdy czułem w dłoni chłód dziwnego materiału, z którego wykonane zostały klucze, w mojej głowie pojawiły się poważne obawy odnośnie tego, co mogę znaleźć na górze. Z jednej strony chciałem wejść na strych i poznać prawdę o moim domu, lecz z drugiej, coś nakazywało mi oddać ojcu klucze i wyrzucić z głowy to, że kiedykolwiek chciałem poznać mroczną tajemnicę miejsca, w którym mieszkam. Mimo wszystko ludzka ciekawość, która jest pierwotną i niezbywalną cechą, wzięła górę i po chwili zapomniałem o całym strachu. Udałem się na strych.

Kłódka otworzyła się całkowicie bezgłośnie. To spostrzeżenie z pozoru wydawało się proste i nic nieznaczące, lecz w jakimś stopniu wywołało mój niepokój i jeszcze bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie jest ona dziełem ludzkich rąk. To raczej coś, co tutaj było już wcześniej, jeszcze zanim mój dziadek po raz pierwszy wbił szpadel w tutejsze podłoże, aby przygotować je pod budowę fundamentów. Ta kłódka wydawała się być stara jak cały ten świat. Trzymając ją w dłoni, czułem jakbym ściskał kawałek prastarego kosmosu pochodzącego z niewyobrażalnie odległego miejsca, gdzie fizyka ulega załamaniu, a chaos jest czymś normalnym. Całym sobą wiedziałem, że tę kłódkę stworzono w świecie, w którym ład i porządek zatracają się na rzecz całkowitej destrukcji. Z zewnątrz pokrywały ją drobne niebieskie żyłki, które sprawiały, że kłódka wyglądała, jakby była żywym organizmem.

Odrzuciłem od siebie natłok myśli i zdecydowanym ruchem popchnąłem klapę. Gdyby wtedy ktoś mnie widział, to mógłby pomyśleć, że wchodzę na strych w celu przeglądnięcia stosu zalegających tam starych przedmiotów, które mogą zyskać drugą młodość. Byłby to jednak tylko obraz zewnętrzny, który w ogóle nie odzwierciedlał tego, co działo się w moim umyśle. Bałem się i z każdą chwilą stan ten ulegał pogłębieniu. Poczułem się, jakbym znów miał sześć albo siedem lat i został sam w ciemnym pokoju. Teraz jednak nie chodziło o zwykłe potwory z szafy, które są tylko wytworem dziecięcej wyobraźni. Czułem, że na strychu jest coś przerażającego, lecz wtedy przypominało mi się, jak ojciec tam wchodził. Jedyny uraz, jakiego się tam nabawił, to niewielkie zadrapanie na policzku, gdy zawadził o wystającą belkę. Gdyby faktycznie na strychu mieszkał jakiś potwór to myślę, że byłbym świadomy jego istnienia, a nawet, jeżeli nie, to ostrzegłby mnie przed nim ojciec. Z drugiej strony nie miałem pewności, czy mogę mu zaufać. Co prawda był moim rodzicem, lecz ilość tematów tabu i pytań, na które nigdy mi nie odpowiedział, stanowiła tak wysoki procent, że w tym momencie moje wahanie wydawało się całkowicie uzasadnione. A co, jeśli osoba, z którą mieszkam przez całe życie jest innym człowiekiem, niż mi się wydaje?

Potrząsnąłem głową i wgramoliłem się na strych. Zdawało mi się, jakbym to zrobił samym ciałem, dopiero po chwili umysł przetworzył nowe położenie i uświadomiłem sobie, gdzie jestem. Poczułem ostry zapach kurzu i starości. Powietrze, jakie mnie otaczało, przywodziło mi na myśl wodę gazowaną, z której uleciał niemal cały gaz – miałem wrażenie, że czegoś mu brakuje. Jakby w tym miejscu jego proporcje uległy zmianie, przez co nie nadawało się do oddychania. Jednak to, czy miałem wtedy rację, zostanie tajemnicą, której prawdopodobnie nigdy nie poznam.

Camila Quintero Franco - unsplash.com

Powoli wstałem i rozejrzałem się po… pustce. Pomieszczenie było ciemne, ponure i przytłaczające. Ściany i podłoga ginęły w gęstej czerni, przez co wydawało mi się, jakby strych nie miał żadnych granic. Czułem, że mogę teraz pobiec i nie napotkam przeszkody w postaci ściany. Wiedziałem, że mógłbym tak biec aż do całkowitej utraty sił, pokonując kolejne setki metrów tej bezkresnej, zatęchłej pustki, którą tylko z pozoru ograniczają mury mojego domu.

Nieopodal ujrzałem starą skrzynkę po owocach, która wypełniona była jakimiś papierami i drobnymi pamiątkami po dziadku, między innymi sporą kolekcją odznaczeń z drugiej wojny światowej, w której brał udział. Przykucnąłem i sięgnąłem po pierwszą kartkę. W mdłym świetle wpadającym przez otwartą klapę, zacząłem czytać.

„Po raz pierwszy usłyszałem o tych ludziach od jakiegoś brodatego drwala, który był stałym bywalcem browaru, do którego często zaglądałem. Ów mężczyzna opowiadał takie dziwy, że początkowo założyłem, iż to spirytus uderzył mu do głowy i wygaduje głupstwa. Po dłuższym czasie wysłuchiwania jego opowieści oraz minach ludzi, których uszu doszło sformułowanie „dziwni osobnicy”, zacząłem się przekonywać do racji swojego rozmówcy.

Cała rzecz się miała w podgranicznych lasach, rosnących niedaleko Przemyśla. Ludzie z tamtych stron opowiadali o grupce opętanych osób, które kierowane nieznanymi nikomu pobudkami, porzuciły uczciwą pracę na rzecz życia w lesie i urządzania orgii, których nie chciałby widzieć żaden człowiek. Podobno mieli w tym jakiś bliżej nieokreślony cel, który mógł mieć charakter metafizyczny. Może chodziło o jakieś wyimaginowane bóstwo, zbiorową paranoję, jak w przypadku każdej sekty. Coś zawładnęło ich umysłami, przez co nazwano ich dziwnymi osobnikami. Ich zezwierzęcenie zaszło bowiem tak daleko, iż ciężko było ich nazwać ludźmi. Chodzili nago i podobno nosili jakieś dziwne ozdoby w uszach, wargach oraz innych częściach ciała łącznie z narządami płciowymi. Może słowo „ozdoby” jest tu trochę nie na miejscu. W końcu ozdoba to coś ładnego, co ma podkreślać urodę, a nie można tego powiedzieć o kawałku gwoździa wychodzącym z cewki moczowej lub obwisłych kobiecych piersiach, przebitych na wylot grubym na centymetr prętem. Nie mam pojęcia, jakim sposobem ci ludzie byli w stanie tak bardzo się okaleczać, lecz myślę, że bez tej wiedzy moje życie jest znacznie łatwiejsze. Są rzeczy, z których istnienia lepiej w ogóle nie zdawać sobie sprawy, a gdy już coś wpadnie do ucha, starać się nie zgłębiać tematu. Nie ulegało wątpliwości, że kwestie związane z dziwnymi osobnikami podlegają temu prawu.”

Przyłożyłem dłoń do ust, usilnie powstrzymując odruch wymiotny. W swoim życiu przeczytałem bardzo dużo książek o przeróżnej tematyce, lecz jeszcze nigdy czytany tekst nie podziałał na moją wyobraźnię aż tak mocno. Czytając o tych wszystkich okropnościach, przed moimi oczami działy się sceny żywcem wyjęte z najbardziej obrzydliwego horroru. Widziałem brudne kobiety z wybrakowanymi zębami, których piersi zdają się trzymać na rdzewiejących od potu i krwi rusztowaniach zagłębiających się w ciało. Moja wyobraźnia poszła znacznie bardziej do przodu i aż zabolała mnie moja męskość. Wolę nawet o tym nie mówić.

Wracając do tematu, postanowiłem zabrać wszystko, co napisał dziadek i dokładnie przestudiować to w swoim pokoju. Na strychu zrobiło mi się okropnie gorąco, a powietrze zgęstniało do tego stopnia, iż zacząłem się poważnie obawiać tego, czy aby zaraz nie uduszę się od wdychania tej gazowej brei.

Przez kolejne dni nie wychodziłem ze swojego pokoju, całymi dniami będąc pogrążony w lekturze pamiętnika, który niemal dosłownie przenosił mnie w miejsca, które odwiedził mój dziadek. Wszystkie opisane wydarzenia miały miejsce w lasach, o których była mowa w początkowych akapitach. Dziwni osobnicy przerażali mnie z każdym kolejnym zdaniem i aż nie mogłem uwierzyć w to, że człowiek jest w stanie doprowadzić siebie do czegoś tak potwornego, ślepo wierząc w to, że tylko w ten sposób będzie mógł żyć z wymyślonym przez siebie bogiem.

Przedstawię tu kilka najciekawszych fragmentów, które wstrząsnęły mną do tego stopnia, że ignorując instynkt samozachowawczy, postanowiłem pojechać do Przemyśla i udać się do tamtejszych lasów, co będzie moim przekleństwem do końca życia.

„Moja pierwsza wizyta w okolicach Przemyśla stanowiła wyjazd o charakterze dydaktycznym. Chciałem się przekonać o autentyczności dramatycznych opowieści na temat tego, co się tam dzieje. Zanim zdołałem w coś uwierzyć, potrzebowałem solidnych, niezbitych dowodów, przeciwko którym nie byłbym w stanie wytoczyć żadnych kontrargumentów. Słowa podchmielonego drwala może i robiły na mnie wrażenie, ale nie zmieniało to faktu, że podchmielony drwal jest podchmielonym drwalem i mógł minąć się z powołaniem pisarza na rzecz wycinki drzew, które zostaną przeznaczone na książki. Musiałem tam pojechać i na własne oczy zobaczyć te wszystkie okropności.”

[…]

„Przygotowania zajęły mi dość sporo czasu. Niewiele wiedziałem na temat miejsca, do którego jadę, dlatego też musiałem wziąć pod uwagę każdą ewentualność. Spakowałem solidny zapas prowiantu i wszelkich artykułów pierwszej potrzeby. Jadąc w dzicz, mogłem spodziewać się dosłownie wszystkiego.”

[…]

„Okazało się, że na skraju lasu znajduje się niewielka wioska, która liczy sobie zaledwie kilka domostw. Jak na tę część kraju i zupełne odludzie, zaskoczył mnie przepych, jaki bił z każdego domu. Słysząc o osadzie blisko lasu, od razu przychodzi na myśl rząd chat wybudowanych z tego, co dała Matka Natura, w których zamieszkują niewyedukowane i zacofane dzikusy. W tym przypadku to założenie było całkowicie mylne. Tutejsze domy obfitują w bogactwa, a ich mieszkańcy żyją w dobrobycie i nie sprawiają wrażenia głupich wieśniaków. Do tego warto wspomnieć, iż mówią tak barwnym i bogatym językiem, że sam miałem problemy ze zrozumieniem znaczenia niektórych słów, choć należę do osób wykształconych. Nikt nie próbował mnie zaatakować, a wręcz przeciwnie – zaproponowano mi taką gościnę, o jakiej nigdy nie śniłem. Stoły ciężkie od wyśmienitych potraw, bogactwo aromatów, które sprawiały, że aż napływała ślina do ust. Do doskonałej wieczerzy dostałem tyle znakomitego wina, że na drugi dzień miałem problemy ze wstaniem z łóżka. Słowem – bardzo mili, bogaci, a przy tym gościnni i pomocni ludzie. W obecnym świecie nie sposób znaleźć takie osoby.”

[…]

„Korzystałem z gościny przez dwa dni, choć drugiego wieczora postanowiłem grzecznie odmówić napitku. Wino było pyszne i z pewnością jego smak jest wart zapamiętania do końca życia, lecz alkohol ów był również niezwykle zdradziecki, a ja nie mogłem pozwolić sobie na dłuższe maruderstwo. Musiałem ruszać dalej, aby przekonać się, czy drwal mówił prawdę, czy też dałem się nabrać.

Nim opuściłem swoich nowych przyjaciół, postanowiłem ich trochę wypytać. Uznałem, że raczej nic złego z tego nie wyniknie, a poza tym miałem jakieś dziwne i niezwykle silne przeczucie, że już nigdy ich nie zobaczę, więc nie ryzykowałem również utraty znajomości, która wraz z przekroczeniem przeze mnie progu odejdzie w zapomnienie.

Rzecz niepojęta się stała, gdy zapytałem o dziwnych osobników. Twarze domowników w jednej chwili stały się jakieś szare i zupełnie inne niż dotąd. W ich oczach pojawiła się całkowita pustka i odniosłem wrażenie, że ci ludzie nagle utracili jakiekolwiek uczucia. Zupełnie, jakby od początku nosili na twarzach maski, przy czym moje pytanie podziałało jak nożyczki przecinające gumkę, na której się trzymały ich sztuczne wizerunki. Jedyna odpowiedź, jaką usłyszałem, mówiła o tym, że dziwni osobnicy są miejscowym mitem, który wszyscy biorą na poważnie. Mina gospodarza jednak zdradzała coś zupełnie innego. Wtedy uświadomiłem sobie, że po raz pierwszy natknąłem się na dziwnych osobników.”

W tym miejscu kończą się notatki pozostawione przez mojego dziadka. Nie wiedziałem, gdzie jest ich reszta i czy w ogóle kiedykolwiek spisał więcej niż słowa, które właśnie przeczytałem. Mogłem się tylko domyślać, a to i tak nie przybliżyłoby mnie do rozwiązania zagadki mojego domu. Pożółkłe kartki zapisane wysokim pochyłym pismem sprawiły jednak, że wyciągnąłem kilka ważnych wniosków. Teraz miałem pewność, że z moim domem dzieje się coś dziwnego. To, że nic się tu nie psuje, a także fakt, że moja rodzina nigdy nie narzekała i nie będzie narzekać na brak pieniędzy z pewnością stanowiło zasługę mojego dziadka, który musiał odnaleźć jakiś sposób na zbudowanie domu będącego źródłem wszelkich doczesnych dóbr. Jestem przekonany, że epizod z dziwnymi osobnikami odegrał w tym wszystkim kluczową rolę. Musiałem jednak upewnić się, że moje domysły są słuszne. Podjąłem decyzję o wybraniu się do miejsca, które odwiedził mój dziadek w celu dokładniejszego zbadania sprawy.

Moje postanowienie wydawało się spontaniczne i nieprzemyślane. Patrząc na to z perspektywy czasu, odnoszę wrażenie, że działałem wtedy pod wpływem silnego impulsu, który nakazywał mi opuścić rodzinny dom i wybrać się do miejsca, które tak naprawdę jest jego pierwotnym fundamentem. Mogłem wtedy uznać, że mój dziadek był człowiekiem niespełna rozumu, który lubował się w fantazjach, lecz wiedziałem, że nigdy tak nie było. Z każdego spisanego na papierze słowa wyraźnie biła autentyczność. Mój dziadek wcale nie zmyślał. Uważam, że gdybym w tamtym momencie postanowił zamknąć oczy i uszy na wszystko, co się tu dzieje, to również wylądowałbym w szpitalu psychiatrycznym, lecz wtedy rzeczywiście wymagałbym hospitalizacji. Trzymając w sobie to wszystko, mój umysł w końcu wpadłby w otchłań szaleństwa, na której dnie czekaliby dziwni osobnicy. Moje życie zostało wrzucone na stary, dawno nieużywany tor, po którym zaczęło jechać z obezwładniającym piskiem.

Nazajutrz siedziałem w pociągu i podziwiałem roztaczające się za oknem dzikie widoki. Pakowanie nie zajęło mi zbyt wiele – zabrałem ze sobą trochę ubrań, jakiś prowiant i apteczkę. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyda się bandaż lub zwykła aspiryna. O moim wyjeździe nikt nie wiedział, a przynajmniej tak mi się wydawało. Dom tego dnia sprawiał wrażenie dzikiego pustkowia. Moja rodzina pogrążyła się w melancholii, jakby spodziewając się, że wkrótce może dojść do jakichś przerażających wydarzeń, które mogą na zawsze odmienić dotąd spokojne i dostatnie życie.

Podróż zajęła prawie siedem godzin, ale gdy wreszcie wysiadłem z pociągu, poczułem, że znajduję się we właściwym miejscu i robię to, co powinienem. Błąkając się po uliczkach zupełnie nieznanego mi miasta, czułem narastający z każdą chwilą niepokój. Ludzie patrzyli na mnie podejrzliwie, jakbym miał wypisane na czole, że jestem złodziejem lub przyjechałem tu w bardzo złych intencjach i moja obecność oznacza same kłopoty. Nie byłem więc skory do tego, aby zapytać kogoś o dziwnych osobników. Poza tym od wydarzeń opisywanych przez mojego dziadka minęło ponad sto lat. Niewykluczone, że już nikt nie pamiętał o tych istotach.

Postanowiłem posłuchać intuicji. To dzięki niej zaszedłem tak daleko, więc uznałem, że będę trzymał się tego przewodnika. Poza tym nikt inny nie mógł mi w tym pomóc.

Udałem się do centrum miasta i znalazłem pierwszy lepszy przystanek. Bez zastanowienia wsiadłem w pierwszy autobus, który przyjechał i ruszyłem w nieznane. Nie wiedziałem, jaki numer ma ten kurs, ani w którym kierunku jedzie. Po prostu słuchałem wewnętrznego głosu podpowiadającego mi, że tak powinienem uczynić.

Po pewnym czasie automat głosowy oznajmił, że jestem na ostatnim przystanku tej linii. Wysiadłem z autobusu, jednocześnie uświadamiając sobie, że przez ponad pół godziny jechałem bez biletu. Jakaś opatrzność uchroniła mnie przed mandatem, choć pieniądze nie stanowiły tu najmniejszego problemu. Miałem ich bardzo dużo, więc nawet nie odczułbym kary finansowej.

Rozejrzałem się i wtedy dotarło do mnie, że jestem na zupełnym odludziu. Dziwiło mnie, że autobusy jeżdżą w takie miejsca, gdyż nie widziałem żadnych domostw, firm, czy innych obiektów użytku publicznego, które mogłyby skłonić ludzi do przyjazdu w to miejsce. Zauważyłem również, że jestem jedyną osobą, która tu wysiadła. Wszyscy pasażerowie już dawno opuścili autobus.

Przeszedłem kilka metrów i coś nakazało mi, abym odwrócił głowę. Zauważyłem, że pojazd, który stał tu jeszcze kilka sekund temu, rozwiał się jak para. Nie słyszałem ryku silnika ani nie czułem spalin. Zaniepokoiło mnie to i uświadomiło, że właśnie zostałem tu sam. Dostrzegłem tabliczkę, która wskazywała na to, że faktycznie jest tu przystanek, lecz wszystkie kursy przekreślone zostały grubymi czerwonymi liniami, które świadczyły o tym, że jednak jest to relikt przeszłości, który już dawno nie funkcjonuje. Autobus przyjechał tu więc na moje nieświadome życzenie, a przynajmniej taki wyciągnąłem z tego wniosek.

Rozejrzałem się dookoła. Znajdowałem się na środku starej żwirowej drogi, która ginęła w lesie. Z każdej strony otaczały mnie gęste zarośla i artretycznie powykręcane sosny oraz inne drzewa iglaste. Ich kształty przywodziły na myśl nieopisany ból i lęk przed nieznanym. Stanowiły swego rodzaju odzwierciedlenie stanu mojego umysłu, choć wkrótce miało się okazać, że jest on zupełnie niestabilny i może podlegać gwałtownym zmianom.

W pewnym momencie poczułem specyficzną woń, która coś mi przypominała. Z jednej strony wyraźnie wyczuwałem intensywny zapach żywicy, a z drugiej ciężki i gęsty odór, który od razu skojarzył mi się ze strychem mojego domu. Od razu zrozumiałem, że jest to drogowskaz. Sprawdziłem kierunek wiatru i ruszyłem w stronę źródła tej woni.

Wszedłem w zarośla, które zahaczały o moje włosy, rozdzierały ubrania oraz powodowały bolesne zadrapania. Z każdym krokiem woń stawała się coraz silniejsza. Zapach żywicy szybko został wyparty przez smród zatęchłego strychu, który nie miał końca ani początku. Co chwilę zawadzałem o jakiś wystający korzeń bądź wpadałem w cuchnącą błotnistą breję, której pochodzenia nie chciałem znać. Droga była ciężka i mogłoby się wydawać, że zniechęcająca, lecz ani przez chwilę nie poczułem zniecierpliwienia. Po prostu szedłem przed siebie, z niespotykanym u mnie spokojem znosząc wszelkie przeciwności. Nawet gęstniejący z każdą chwilą mrok nie powstrzymywał mnie przed stawianiem kolejnych kroków. Żałowałem tylko, że nie wpadłem na pomysł, aby wziąć latarkę lub zabrać ze sobą telefon komórkowy, który posiadał taką funkcję.

Las stawał się coraz ciemniejszy i nieprzyjazny. Każdy pokonany metr zwiększał również natężenie smrodu, który wkrótce stał się nie do zniesienia. Miałem ochotę zwymiotować, lecz moje gardło było zaciśnięte do tego stopnia, że próba pozbycia się zawartości żołądka spełzłaby na niczym. Próbowałem oddychać przez usta, lecz po kilku wdechach czułem paskudny nalot na zębach i w całej jamie ustnej. Targały mną torsje, lecz nadal nie byłem w stanie zrzucić ciężkiego balastu, jaki zalegał na dnie mojego żołądka. Zasłoniłem usta materiałową chustką, usilnie próbując sobie wmówić, że jest to skuteczny sposób na odfiltrowanie obrzydliwych cząsteczek smrodu, które wdzierały się w każdy por mojego ciała. Na niewiele się to jednak zdało, lecz pomimo tego nie przerywałem swojej tułaczki.

Wkrótce mój wysiłek został nagrodzony. Wyszedłem z gęstwiny na rozległą polanę. Tutaj smród nie był już tak intensywny, gdyż wiatr wywiewał toksyczne powietrze. Poczułem ogromną ulgę i jednoczesne zmęczenie. Nie mam pojęcia ile godzin zajęło mi przedzieranie się przez las, aczkolwiek czułem się tak, jakbym pokonał dziesiątki kilometrów w czterdziestostopniowym upale, niosąc na plecach wór wypełniony cegłami. Padłem na dziwnie szorstką trawę i zamknąłem oczy.

Po jakimś czasie ocknąłem się i zdałem sobie sprawę z tego, że w pewnym momencie zasnąłem. Czułem w ustach nieprzyjemny posmak i suchość. Wypiłem kilka łyków wody i spojrzałem na chylące się ku zachodowi słońce. Musiałem spać kilka godzin, choć wcale nie czułem się wypoczęty. Bolały mnie mięśnie a w głowie słyszałem szum, jakbym przesadził z alkoholem. Wstałem i chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę zapadających się domków. Z początku zdziwił mnie ich widok, lecz myślę, że jakaś część mojego umysłu przewidziała, iż natknę się na resztki osady, którą odwiedził mój dziadek. To wszystko, co się działo z moim domem, było tak irracjonalne, że chyba już nic nie mogło mnie zdziwić.

Sucha trawa nieprzyjemnie szeleściła pod moimi butami. Szedłem przed siebie, skupiając spojrzenie na domostwach, jakby w obawie, że gdy mrugnę, budowle znikną i zostanę sam na tym pustkowiu, bez perspektyw powrotu i rozwiązania zagadki, która tak bardzo trapiła moją duszę.

Nim jednak zdążyłem dojść do najbliżej usytuowanego domu, natrafiłem na dziwne znalezisko; był to bowiem gwóźdź. W tym momencie przypomniałem sobie o fragmentach, w których mój dziadek opisywał zasłyszane wzmianki na temat wyglądu dziwnych osobników. Wzdrygnąłem się i z narastającym obrzydzeniem podniosłem ów przedmiot. Od razu stwierdziłem, że nie jest to nic stworzonego przez człowieka. Gwóźdź mógł mieć około dwóch centymetrów średnicy, lecz jego kształt i materiał, z którego został wykonany przeczyły wszystkiemu, co wiedziałem o ludzkiej myśli technicznej. Jak można w cokolwiek wbić gwóźdź, który ma wklęsłą końcówkę i spadzisty daszek? Takie rozwiązanie wydaje się w ogóle nie mieć sensu. Zadziwił mnie również surowiec, którego użyto do wytworzenia owego gwoździa. To coś przypominało w dotyku kłódkę z mojego strychu i również pokryte było dziwnymi niebieskimi żyłkami. Tym razem narzuciło mi znacznie więcej refleksji.

Słyszałem kiedyś o rzekomym znalezisku, które podobno wprawiło świat nauki w osłupienie. Był to właśnie gwóźdź, którego wiek określono na ponad miliard lat. Nikt w żaden sposób nie potrafił tego wytłumaczyć, przecież w tym czasie Ziemia była młodą planetą, na której nie istniało jeszcze życie nawet w formie jednokomórkowych organizmów. Skąd zatem wziął się gwóźdź? Czy to fatalna pomyłka naukowców, teoria spiskowa wyznawców UFO, czy może coś, co należy rozumieć dosłownie? Może ów gwóźdź jest reliktem zamierzchłej przeszłości, który miał nigdy nie zostać znaleziony? Może pierwotna cywilizacja, która zamieszkiwała naszą planetę przez eonami nie chciała, aby człowiek kiedykolwiek natknął się na pozostałości po niej, lecz przeoczyła jeden drobny, z pozoru nic nieznaczący szczegół? A może chodziło o jakichś przybyszów z kosmosu, którzy zrobili sobie z Ziemi przystanek w trakcie liczącej setki lat świetlnych podróżny do odległego krańca galaktyki? Niewykluczone, że wysoce zaawansowane istoty musiały dokonać kilku napraw swojego wehikułu i ów gwóźdź jest zwykłym śmieciem, jaki przeoczyli lub celowo zostawili, nie przejmując się tym, że kiedyś, za setki milionów lat jakieś inteligentne istoty odkryją go i będą zastanawiać się nad jego genezą. Z początku wydawało mi się, że to wszystko ma sens, lecz zaraz jednak odrzuciłem tę śmiałą tezę. W końcu ów dziwny przedmiot miał niebieskie żyłki, które widziałem już na kłódce w moim domu. To całkowicie wykluczało moją teorię o prastarych astronautach.

Wpatrywałem się w gwóźdź przez długi czas, zupełnie jakbym oczekiwał, że ten wykonany z nieznanego mi materiału przedmiot nagle dostanie umiejętności mówienia i odpowie mi na wszystkie niezadane pytania, które wciąż błąkały się po moim skołowanym umyśle.

Po chwili obrzydzenie dało o sobie znać. Przypomniałem sobie słowa dziadka dotyczące nietypowych ozdób, jakie nosili dziwni osobnicy. Od razu przed moimi oczami stanęła szkaradna postać płci męskiej, której penis niemal pękał rozepchany identycznym gwoździem do tego, który właśnie trzymałem w dłoni. Odrzuciłem przedmiot i wytarłem rękę o koszulę, po czym odwróciłem się i wreszcie pozbyłem zawartości żołądka. Odniosłem wrażenie, że wraz z wymiocinami, z mojego ciała uciekają toksyny, którymi ciągle oddychałem. Powietrze ze strychu mojego domu było w pewien sposób skażone, lecz nie był to żaden śmiercionośny wirus czy zjadliwa bakteria. To był czysty, pierwotny i w żaden sposób niedający się opisać strach, który zakorzeniony jest w człowieku od chwili narodzin i zostaje z nim nawet po śmierci. Czułem jak ta trucizna niszczy moje serce i zaćmiewa umysł. Miejsce, w którym właśnie się znajdowałem, miało bardzo długą historię i setki, tysiące lat czystej karty, która dopiero zostanie zapisana. Wszystko, co tu widziałem, z pozoru wydawało się nudne i martwe, lecz byłem świadom tego, że w istocie takie nie jest. To miejsce ciągle żyło, choć człowiek niezdający sobie z tego sprawy uznałby owe domy za niewarte zwiedzania ruiny. Ja natomiast miałem zamiar wejść do środka i sprawdzić, czy nie znajdę tam odpowiedzi na moje pytania.

W karmazynowym blasku zachodzącego słońca zapadające się konstrukcje wyglądały jak posępne szkielety, które nigdy nie dostąpią zaszczytu godnego pochówku. Belki wystające spod wybrakowanych strzech świeciły bielą niczym wysuszone kości, a popękane szyby przypominały pooraną głębokimi zmarszczkami starczą twarz. Zapach bijący z domów wyraźnie świadczył o zaawansowanych procesach gnilnych i wszechobecnej pleśni, która powoli, lecz nieubłaganie zżerała każdy centymetr kwadratowy ścian.

Miałem do wyboru cztery domy, z czego jeden był w tak opłakanym stanie, że nie liczyłem na to, iż znajdę w nim cokolwiek. Raczej przed wejściem tam powstrzymały mnie strzępy instynktu samozachowawczego, który krzyczał, że gdy tylko wejdę do środka, resztki dachu runą na mnie, przyszpilając mnie do podłogi i skazując na długą i pełną cierpienia śmierć.

Po raz kolejny moja intuicja wzięła górę, choć czułem się jak marionetka, prowadzona ruchami niezdarnych palców. Powłócząc nogami, z niemałym trudem dotarłem do najbliżej położonego domu. Miałem wrażenie, że ziemia pod moimi stopami nagle stała się niestabilna, jakby z pełną premedytacją próbując powstrzymać mnie przed wejściem do budynku. Nawet jeżeli tak było, to efekt stał się odwrotny do zamierzonego. Szedłem wytrwale, wiedząc, że tylko od mojej silnej woli zależy to, czy dotrę do celu.

Wkrótce znalazłem się przed drzwiami. Tu smród stał się obezwładniający; wiedziałem, że właśnie ten budynek jest źródłem przykrej woni, która sięga w głąb lasu, wchodząc w pnie drzew i wszystkie rośliny, a nawet jest wyczuwalna kilkaset kilometrów dalej, na strychu mojego domu. Wtedy nie zastanawiałem się nad tym, czy w środku nie jest jeszcze gorzej. Po prostu przeszedłem przez próg, nawet nie przywiązując większej uwagi do tego, że drzwi otworzyły się same. W środku było niezmiernie duszno, lecz w jakiś sposób odpowiadało mi to. Szedłem przez dom, jakbym już kiedyś tu był i znał na pamięć rozkład pomieszczeń. Wiedziałem, gdzie jest sypialnia, pokój gościnny, kuchnia, czy toaleta.

Udałem się do części, która kiedyś mogła nosić miano salonu, lecz teraz była przestronną ruiną, w której nie zachował się ani jeden w pełni sprawny mebel. Przetrwało jednak coś innego i wszystko wyraźnie wskazywało na to, że odnalazłem drugą część notatek mojego dziadka. Dopadłem kartek, jakby od nich zależało moje życie. Teraz myślę, że spełniły one niezwykle ważną rolę w zgłębieniu wszystkiego, co mnie otacza.

„Wróciłem w to miejsce, aby zostawić resztę moich zapisków. W domu nie były bowiem bezpieczne i uznałem, że nie powinny się tam znajdować. Jeżeli to czytasz, kimkolwiek jesteś, to znaczy, że nie pojawiłeś się tu przez przypadek. To miejsce jest niedostępne dla osób, którym nie chce się ujawnić. Prawdopodobnie wiesz o dziwnych osobnikach i chcesz się z nimi spotkać. STANOWCZO CI TEGO ODRADZAM!!!

Zapytasz pewnie, dlaczego Cię przed nimi ostrzegam. Otóż pewnego dnia, błąkając się po tutejszych lasach, natrafiłem na niewielkie, dzikie plemię, które przyjęło mnie z wręcz przerażającą otwartością, oferując gościnę, jakbym był przedstawicielem zamożnego rodu. Odpowiadało mi to, gdyż jadło i trunki mieli doskonałe. Muszę przyznać, że na początku wzbudzali we mnie strach. Te ich dziwne kolczyki, spojrzenia, które wydawały się prześwietlać człowieka na wylot oraz mowa, którą porozumiewali się między sobą... Nie jestem w stanie niczego zacytować ani powiedzieć. To nie przypominało żadnego języka, jakim kiedykolwiek mówił człowiek. Z jednej strony wypowiadane przez nich słowa brzmiały dźwięcznie i czysto, z drugiej zaś miałem wrażenie, jakbym stał nad piekielną czeluścią i w oparach siarki wsłuchiwał się w pełne cierpienia zawodzenie dobywające się z dna tego chaosu. Ich mowa przerażała mnie, ale jednocześnie zaskakiwała i fascynowała. Nie wiem jednak, w jaki sposób mógłbym ją zacytować. Nie wiem nawet jakich liter użyć, żeby względnie zachować fonetykę ich języka. To chyba nie jest możliwe.

Spędziłem z koczowniczym ludem kilka dni i zauważyłem coś ciekawego. W ogóle nie jedli mięsa. To było bardzo zastanawiające, zwłaszcza, że obecne czasy nie rozpieszczają Polski i wielu mówi o zbliżającej się wojnie, w co skory jestem uwierzyć. Ludzie często nie mają co do garnka włożyć i byliby w stanie dać wiele za kawał świeżej wołowiny albo jakiegokolwiek innego mięsa. Dziwni osobnicy mieli natomiast cały las dla siebie, a to oferowało im najlepszą dziczyznę, o jakiej przeciętny mieszkaniec miasta mógł co najwyżej pomarzyć. Pomimo tego nie korzystali z dóbr, które mieli na wyciągnięcie ręki. Postanowiłem ich o to zapytać, na co dostałem niezwykle dziwną odpowiedź: „Nie jemy mięsa, ponieważ nie zabijamy słabszych od siebie.” Odpowiedź ta nieco mnie zaskoczyła, gdyż lud ten wcale na taki nie wyglądał. Gdybym nie wiedział o ich istnieniu i nie poznał wcześniej ich opisu, to w pierwszej chwili założyłbym, że to horda zdziczałych kanibali, którzy wybrali mnie na swoją kolację.

Dzień przed moim odejściem z lasu, guru dziwnych osobników złożył mi propozycję, która wystawiła ludzką chciwość i egoizm na poważną próbę, jakiej oczywiście nie zaliczyłem. Słysząc o zaskakujących właściwościach piasku z terenów zamieszkiwanych przez dziwnych osobników, niemal od razu zapragnąłem wziąć ze sobą chociaż niewielką garść. Guru radził mi wymieszać ów piasek z betonem, z którego następnie postawię fundamenty. Zarzekał się, że dzięki temu mój dom będzie strzeżony przez całe wieki, a ród nie wymrze czy to wskutek biedy, wojny, choroby czy też innego niszczycielskiego żywiołu, zarówno naturalnego, jak i wynikającego z poczynań człowieka. Nie potrafiłem przejść wobec takiej propozycji z obojętnością, którą nakazywał mi wewnętrzny głos.

Przyjąłem piasek, którego widok zapamiętam do końca życia. Czegoś tak cudownego nie widziałem i nawet najcenniejsze kamienie szlachetne nie będą dla mnie chociaż w połowie tak imponujące. Drobne i delikatne ziarenka piasku były niczym pyłek i miały intensywny niebieski kolor. W pewnym momencie odniosłem nawet wrażenie, że to kruszywo zaczyna emanować jakimś dziwnym blaskiem, który byłby w stanie na długie godziny przyciągnąć mój wzrok. Roztarłszy go na dłoni zauważyłem, że przez jego strukturę przebiegają żyłki jakichś minerałów, które tworzyły sieć przywodzącą na myśl naczynia krwionośne. To wydawało się niedorzeczne, zwłaszcza, że piasek miał niestałą fakturę składającą się z wielu tysięcy niemal mikroskopijnych ziarenek. Dał się formować na wiele sposobów, lecz sieć dziwnych żyłek zdawała się zachowywać bez zmian. Całość nieznacznie pulsowała i emanowała przyjemnym ciepłem. Mając na dłoni te kilka gramów piasku, poczułem, że mam do czynienia z surowcem, który nie występuje naturalnie na Ziemi. Aż szkoda mi było mieszać to cudo z brudnym i śmierdzącym betonem.

Wybudowałem piękny dom, wiedząc, że przetrwa wieki i będzie pamiątką po mnie na tym padole łez. Wszystko przemija, a zwłaszcza rzeczy materialne i pamięć o ludziach. Myślę, że piasek będący układem nerwowym mego domu sprawi, iż pamięć pozostanie, choć sam nie wiem, po co. Chyba to kolejny przejaw mojego egoizmu i strachu przed zapomnieniem. Liczę, że w tym domu będą mieszkały całe pokolenia mojej rodziny, a każdy z moich prapraprapraprawnuków będzie wiedział, że ów dom został wybudowany moimi rękami. To nieco zmniejszało moje obawy przed śmiercią nawet pomimo tego, że przez ostatnie lata zacząłem przekonywać się o tym, iż nie ma później żadnego Sądu Bożego.

Minęły całe lata, a ja zacząłem zbliżać się do schyłku swojego życia. Przez cały ten czas mój dom sprawiał wrażenie, jakby został wybudowany wczoraj. Wszystko utrzymało się w idealnym stanie i nie wymagało żadnych, nawet najdrobniejszych napraw. Nie, żebym nie wierzył w słowa guru, aczkolwiek ludzka logika i wrodzona nieufność nakazywały mi, abym nie był naiwny i zachował pewien dystans do tego, co mówił mi ten dziwny człowiek czy cokolwiek to było.

Żyłem w dostatku zakrawającym o bogactwo wraz z całą swoją rodziną. Mieliśmy piękny dom i jakimś cudem ominęła nas wojna. Wziąłem udział w walkach, lecz moje zasługi nie były aż tak wielkie, jak można by sądzić po odznaczeniach. Myślę, że w tym wszystkim również należy się dopatrywać działania dziwnego piasku. Po kilku miesiącach wróciłem z wojny i podczas, gdy na froncie ginęli ludzie, a dookoła panował głód, moja rodzina nadal żyła w dobrobycie, starając się stale pozostawać w cieniu.

Druga wojna światowa przekonała mnie co do tego, że mój dom jest w jakiś sposób chroniony przez tę samą opatrzność, która czuwa nad dziwnymi osobnikami. Wojna przeszła gdzieś obok, zostawiając nas samym sobie. Niemieccy żołnierze, którzy rabowali, wybijali i gwałcili okoliczne wsie, jakby w ogóle nie zauważyli mojego domu, choć z pewnością nie był łatwy do przeoczenia.

Mijały kolejne lata. W chwili, gdy zostawiam tu dokumenty, zbliżam się do osiemdziesiątki i wiem, że to moja ostatnia daleka podróż. Czeka mnie jeszcze jedna, ale mam na nią tylko bilet w jedną stronę, więc nie spodziewajcie się mojego powrotu.

Od dłuższego czasu czuję, że coś jest nie tak. Jestem przybity i coraz częściej sięgam po koniak, odkładając go dopiero wtedy, gdy dno jest idealnie suche. Mój kontakt z rodziną uległ znacznemu ochłodzeniu. Zdajemy w ogóle na siebie nie zwracać uwagi. Moja żona nawet nie powiedziała ani słowa na to, że potrafię pić przez cały tydzień i doprowadzać się do tak paskudnego stanu. Dzieci traktują mnie jak powietrze. Rozumiem, że są już dorosłe, ale nie pamiętam, kiedy ostatnio usłyszałem zwykłe, a miłe “Cześć tato, jak się masz?”. To zaczyna stawać się coraz bardziej męczące.

Zaczynam się czuć coraz gorzej w moim doskonałym domu. Pomimo, że nie brakuje mi dóbr materialnych, cena jaką musiałem za to zapłacić, jest większa niż myślisz. Po co komu pieniądze i dobrobyt, skoro zewsząd czuje ignorancję i nie może liczyć na własną rodzinę, która każdego dnia coraz bardziej się oddala?

Czuję szaleństwo. Jest jak zastrzyk z czarnej trucizny, która krąży w moich żyłach nieuchronnie zbliżając się do serca. Czuję, że wkrótce nie wytrzymam i zrobię coś złego. Chciałbym w jakiś sposób wyrazić swoją frustrację i sprawić, że wszystko wróci do normy. Oczywiście chciałem pozbyć się zmieszanego z betonem piasku, choć z miejsca było to skazane na niepowodzenie. Ziarenka były tak małe i rzadko rozsiane w strukturze fundamentów, że ich pojedyncze usuwanie zajęłoby mi całe wieki. Odsłoniwszy fundamenty ujrzałem niebieskie żyłki, które rozchodziły się we wszystkie strony, co narzuciło mi myśl, że ziarenka tego dziwnego piasku były w istocie drobnymi nasionami, z których wyrosła żywa sieć oplatająca cały mój dom. Jestem przekonany, że żyłki są również w ścianach, podłodze, suficie i dachu. Nie zdziwiłoby mnie nawet, gdybym je ujrzał, spoglądając w dużym powiększeniu na szyby.

Dziwny piasek, który dostałem przed laty, naznaczył mój dom niezbywalnym piętnem, a ceną za to jest szczęście. Nikt, kto zamieszka w tym domu, nigdy nie będzie szczęśliwy. Jeżeli w nim mieszkasz, to prawdopodobnie dobrze wiesz, o co mi chodzi. Nie próbuj szukać dziwnych osobników, a jak trafisz na nich przez przypadek, to nie waż się przyjmować od nich żadnych podarunków! Zapłacisz za to potworną cenę i będziesz żałował tego do końca życia! Najlepiej od razu się stąd wynieś, a jak wrócisz do domu, to spakuj się i wyjedź gdzieś daleko. Nie wiem, czy to ci jakoś pomoże, lecz żałuję, że nigdy tego nie spróbowałem. Teraz już za późno, abym podjął taką próbę. Widzę horyzont życia, który z każdym dniem staje się coraz wyraźniejszy. Zmierzam w kierunku nieuniknionego i szczerze mówiąc, mam nadzieję, że śmierć przyjdzie jak najszybciej. Mam dość tego szaleństwa.”

Odłożyłem pożółkłe kartki, które wydały nieprzyjemny, niemalże raniący uszy suchy szelest. Przez chwilę przyglądałem się im, nie mogąc do końca pojąć tego, co właśnie przeczytałem. Słowa mojego dziadka całkowicie pokrywały się z obecną sytuacją, jaka panowała w moim domu. Całkowita ignorancja, brak rodzinnej więzi i monotonna apatia, która każdego dnia niszczyła moją rodzinę.

Pod wpływem nagłego impulsu wybiegłem z sypiącej się chaty. Musiałem jak najszybciej opuścić to miejsce, choć wiedziałem, że będzie to niebywale trudne. Nie miałem latarki, a na zewnątrz zgasły ostatnie promienie zachodzącego słońca. Oznaczało to, że muszę przedzierać się przez las w kompletnych ciemnościach. Mogłem mieć tylko nadzieję, że nie grasują tu wilki ani nie ma loch z młodymi. Oczywiście mogłem przeczekać w chacie do rana, ale coś podpowiadało mi, że nie będzie to najlepsza decyzja i przyniesie to więcej złego niż dobrego.

Nie mogłem natknąć się na dziwnych osobników, a byłem przekonany, iż ci wiedzą o mojej obecności i tylko czekają na dogodny moment, aby zaoferować mi gościnę i do reszty zniszczyć moje i tak nieszczęśliwe życie.

Biegłem przez łąkę, kierując się w stronę niknących w mroku drzew. Kątem oka widziałem rozbłyski światła o kolorze, którego nie jestem w stanie opisać. Błyski w jakiś sposób działały na mnie jak magnes na opiłki. Kilka razy zboczyłem z drogi i w ostatniej chwili orientowałem się, że jestem niebezpiecznie blisko dziwnych świateł. Zewsząd słyszałem różne odgłosy, coś jak dzikie pomrukiwanie i bojowe okrzyki dzikich plemion, które wiedzą, że nie mam najmniejszych szans na ucieczkę. Odwróciłem się, lecz nie zauważyłem, aby ktoś mnie gonił. Tylko te świetliste kule, które przypominały mi miniaturowe słońca, czekające aż sam podejdę i dam się im spalić na popiół.

Ziemia pod moimi stopami stała się dziwnie miękka. Nie potrafiłem określić jej stanu skupienia. Z pozoru przypominała ciało stałe, lecz jej faktura miała coś z cieczy, a moje ciało odbierało to doznanie tak, jakbym chodził po niezwykle gęstym gazie. Czułem się trochę tak, jakbym wpadł w lotne piaski, które jednak nie chcą mnie pochłonąć, lecz ich zadaniem jest zrobić wszystko, aby mnie spowolnić lub sprawić, abym zmęczył się do tego stopnia, że padnę bez sił i cierpliwie poczekam aż światła po mnie przybędą. Światła albo...

Odwróciłem się i zobaczyłem, że stoję sam pośrodku bezkresnego pustkowia. Gdzieś w oddali majaczyły zarysy chat. Spojrzałem w stronę lasu, do którego jeszcze przed chwilą mogłem mieć jakieś pięćdziesiąt metrów. W tej chwili linia drzew majaczyła gdzieś na horyzoncie. Świat uległ irracjonalnemu rozciągnięciu, które przeczyło wszelkim prawom fizyki, a ja stałem pośrodku tego chaosu zdany na działanie sił, o których istnieniu dotąd nie miałem pojęcia. Światła zniknęły, lecz całym sobą wyczuwałem obecność czegoś wrogiego, co przyjdzie tu w sympatycznej masce, której zaufam bez reszty. Wiedziałem już, że dziwni osobnicy są czymś, co lewituje na granicy życia i śmierci, i istnieją w tym stanie odkąd Ziemia krąży wokół Słońca. Istnieli już znacznie wcześniej, w jakiejś odległej czeluści kosmosu, będąc nieodzowną jej częścią stanowiącą o wszystkich anomaliach gwiezdnych. Dziwni osobnicy są siłą napędzającą wszystko, co złe, będąc z pozoru dobrymi istotami, niczym leśne duszki, które w zamian za swoje usługi oczekują słonej zapłaty, na którą nie stać żadnego człowieka.

Przyspieszyłem kroku, ale szybko odniosłem wrażenie, że z każdym pokonanym metrem, las zamiast się przybliżać, staje się coraz odleglejszy. Zrozumiałem, że to nie ma sensu i po prostu stanąłem w miejscu, czując pod stopami nieprzyjemną miękkość podłoża. W pierwszym odruchu chciałem spojrzeć pod nogi, ale szybko zrezygnowałem z tego. Jakieś wewnętrzne przeczucie podpowiadało mi, że widok ten przerazi mnie do reszty i sprawi, że oszaleję. Mogłem tylko wyobrazić sobie pustkę, gdzie nie widzę swoich nóg i podłoża, które tylko z pozoru zdaję się wyczuwać. W tej kwestii wolałem jednak nie sprawdzać, czy moje domysły są prawdziwe. Obawiam się, że mógłbym wtedy postradać zmysły.

Otaczający mnie świat zaczął się zachowywać w bezsensowny i irracjonalny sposób. Nocne niebo rozświetliła nigdy dotąd niespotykana na ziemi zorza. Jakbym miał opisać jej kolor, to musiałbym wymienić czerwień, błękit, biel i zieleń. Kolory te zdawały się wplatać w siebie tworząc coś na kształt szalonego obłoku, który hipnotyzował i nie pozwalał odrywać od siebie spojrzenia. W blasku tej zorzy widziałem jakieś latające istoty. Mógłbym powiedzieć, że były to ptaki, albo nietoperze, lecz obawiam się, że skłamałbym tym stwierdzeniem. Nie znam genezy tych istot i ciężko opisać mi ich kształt. Jedyne, co przychodzi mi na myśl to fakt, że patrząc na nie, odniosłem bardzo silne wrażenie marności. Te istoty w swej tajemniczości miały majestat, który niemalże nakazywał mi paść na kolana i zapłakać nad swoją nędzną egzystencją ciemnego i niedoskonałego człowieka. Te istoty nie należały do świata człowieka. Jestem tego w stu, a nawet tysiącu procentach pewien. Czegoś takiego nie dało się nawet nazwać wybrykiem natury, a na pewno nie w dosłownym tego słowa znaczeniu. Istoty te były bowiem wytworem natury, lecz nie tej, która jest nam dobrze znana. Ta natura miała swoje źródło gdzieś daleko. Myślę, że mogło ono znajdować się znacznie dalej niż sięgają najmocniejsze teleskopy, tam gdzie ludzka wyobraźnia nigdy nie miała odwagi się zapuścić; do najczarniejszych i nieskończenie wielkich zakamarków kosmosu, w których nicość jest wszystkim.

Czułem to na własnej skórze. Te istoty wywoływały u mnie tak silne i skrajne uczucia, że nie mogłem się nadziwić faktem, iż jestem w stanie tak bardzo kochać, nienawidzić, szanować i wzgardzać. Teraz wiedziałem, że mój rodzinny dom jest przesiąknięty wpływem tych istot. To bez wątpienia bogowie, którym oddawali cześć dziwni osobnicy – padali przed nimi na ziemię, pobożnie składali ręce, a w przypływach cudownej ekstazy okaleczali swoje ciała w tak ekstremalny sposób. Miało to jednak swój sens i dopiero teraz go zauważyłem. Bogowie w zamian ofiarowali im cząstkę swojej mocy, dzięki której dziwni osobnicy cieszyli się życiem w spokoju i dobrobycie. Nie mnie oceniać, czy była to uczciwa wymiana.

Oderwałem wzrok od nienaturalnej zorzy i poczułem, że jestem wolny. Poznałem całą prawdę i wiedza ta pójdzie ze mną do grobu. Siły, z jakimi miałem do czynienia, nie podlegały pod zdolności poznawcze człowieka. Mogłem to zachować jedynie dla siebie. Nie chciałem się mierzyć z czymś, co jest nieznane, choć gdybym tylko widział cień szansy pozbycia się ciążącego na moim domu przekleństwa, bez wahania spróbowałbym uwolnić swoją rodzinę. Wiedziałem bowiem, że wśród latających nade mną istot jest również dusza mojego dziadka. Czułem rodzinną więź, której nie dało się pomylić z niczym innym.

Ruszyłem przed siebie, a moja świadomość uleciała gdzieś daleko. Nie mam pojęcia ile wędrowałem przez pustkowie, lecz w pewnym momencie zorientowałem się, że jestem w lesie. Był środek nocy i pośród drzew panował gęsty mrok, lecz pomimo tego nie obawiałem się, że zgubię drogę. Coś mnie prowadziło i wiedziałem, że mogę temu zaufać.

Gdy wreszcie w pełni odzyskałem świadomość stwierdziłem, że jestem w pociągu. W panice zapytałem siedzącego obok mężczyznę, dokąd jedziemy. Ów człowiek spojrzał na mnie wzrokiem, jakby ujrzał niesamowite dziwadło i z widoczną niechęcią udzielił odpowiedzi na moje pytanie. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że jadę właściwym pociągiem. W milczeniu skinąłem głową, po czym pogrążyłem się w myślach. Próbowałem sobie przypomnieć, co robiłem przez ostatnich kilka godzin, lecz w mojej pamięci ziała potworna dziura, w której ginęły wszystkie wspomnienia. Nie pamiętam momentu, w którym wyszedłem z lasu, ani tym bardziej, w jaki sposób dostałem się do dworca. Niewykluczone, że czekał na mnie autobus komunikacji miejskiej, który normalnie nie zapuszczał się w te rejony. Możliwe również, że jakoś udało mi się złapać autostop, lecz jakaś część umysłu podpowiadała mi, że to mylny trop.

Moje intensywne rozmyślania przerwał sygnalizator głosowy, który obwieścił, że pociąg zbliża się do stacji, na której wysiadam. Przez tych kilka godzin nie udało mi się rozwikłać zagadki, która tak bardzo mnie trapiła. Nie chciałem się tak łatwo poddawać, lecz nie dane mi było w spokoju pozbierać myśli.

Gdy wysiadłem z pociągu, od razu dostrzegłem, że przyciągam uwagę wszystkich przechodniów. Ludzie, którzy w środku tygodnia o tej porze idą w pośpiechu za swoimi sprawami, teraz zdawali się nie zwracać uwagi na nic poza mną. Ich spojrzenia mówiły same za siebie – każdy, kogo mijałem, uważał mnie za wykolejeńca i wariata. Ja nie mogłem pojąć takiego stanu rzeczy, lecz brutalna prawda uderzyła mnie, gdy kątem oka dostrzegłem swoje odbicie w jednej ze sklepowych witryn. Stanąłem jak wryty i ręką sięgnąłem do nosa, w którym tkwił gwóźdź wykonany z dziwnego materiału. Doskonale znałem ten przedmiot, gdyż jeszcze kilkanaście godzin temu miałem go w rękach. Nie pamiętam, kto i jak sprawił, że w moim ciele znalazł się przedmiot gruby przynajmniej na półtora centymetra. W ogóle nie czułem bólu, choć gwóźdź wchodził lewym płatkiem nosa, przechodził przez przegrodę i wychodził lewą stroną. Nie mam pojęcia jakim cudem, ale nie przeszkadzało mi to w normalnym oddychaniu, choć wiem, że musiałem mieć całkowicie zatkane dziurki. W pierwszym odruchu spróbowałem wyciągnąć ciało obce. Szarpnąłem raz i drugi, lecz gwóźdź ani drgnął. Poczułem lekki ból, ale wrażenie to było zupełnie inne niż powinno. Tak dużym ranom musi towarzyszyć ogromny ból, lecz w tym przypadku czułem się tak, jakby ktoś szarpnął mnie za ucho – zupełnie, jakby gwóźdź był naturalną częścią mojego ciała.

Zdałem sobie sprawę, że jestem jednym z nich. Jestem dziwnym osobnikiem, który podobnie jak sto lat temu zrobił to mój dziadek, sprzedał duszę istotom o nieznanym pochodzeniu. W ciągu godzin, które bezpowrotnie opuściły moją pamięć, musiałem ulec jakiejś potwornej sile i poddać się bogom z kosmosu. Gdy sobie to uświadomiłem, poczułem ich oddziaływanie na całe moje ciało oraz rozum. Moje nogi ruszyły wbrew mojej woli. Wcale nie chciałem wracać do domu. Zdawałem sobie sprawę z tego, że nie ukryję przed rodzicami tego, kim jestem.

Wbrew moim obawom, rodzice zareagowali na mnie tak samo jak zwykle – traktowali mnie jak powietrze. Zauważyłem tylko tyle, że ojciec spojrzał na mnie ukradkiem i skinął głową, jakby osiągnął jakiś ważny cel. Nie jestem tego do końca pewien, ale chyba wtedy nawet lekko się uśmiechnął.

Kolejne dni mijały we względnym spokoju. Przyzwyczaiłem się do gwoździa w nosie i tego, że przez cały czas czuję obecność bogów. Momentami stawało się to męczące, lecz wszystko jest kwestią odpowiedniego podejścia. Mogłoby się wydawać, że wszystko wróciło do normy, lecz moje życie nie mogło obrać tak prostego toru.

Po upływie kilku tygodni dotarła do mnie brutalna prawda, w którą całym sobą nie potrafiłem, ani nie chciałem uwierzyć.

Wszystko zaczęło się od zmiany zachowania mojej rodziny. Zauważyłem, że na przestrzeni wielu dni, w ich oblicza zaczyna wstępować coraz więcej życia. Coraz częściej słyszałem w domu rozmowy, a niekiedy nawet wybuchy śmiechu, który w tych murach wydawał się stanowić zjawisko wykraczające daleko poza wszelkie granice normalności. Z początku w żaden sposób nie łączyłem tego z moją podróżą i tym, co mnie spotkało, lecz po dokładniejszym zgłębieniu owego zagadnienia dotarła do mnie przerażająca rzeczywistość. Mój ojciec najprawdopodobniej w mojej ciekawości dostrzegł szansę na pozbycie się mantry, która od wielu lat zżerała moją rodzinę. Z tego powodu dał mi klucze na strych i pozwolił zaspokoić ciekawość, która wyprowadziła mnie na manowce. Jestem przekonany, że bogowie dziwnych osobników w zamian za swoje dobrodziejstwa oczekują co jakiś czas ofiary. W tym przypadku stałem się nią ja. Nasyciłem ich głód, dzięki czemu moja rodzina na wiele lat odzyskała spokój podczas, gdy ze mną było coraz gorzej.

Straciłem zdolność zasypiania. Ten oczywisty i niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu fizjologiczny proces został mi odebrany, przez co już po kilku dniach czułem się całkowicie oderwany od rzeczywistości. Wydawało mi się, że lewituję na granicy życia i śmierci, czerpiąc z obu tych stanów wszystko, co najgorsze. Czułem się potwornie zatruty i ów stan rzeczy z każdą chwilą ulegał coraz większemu pogłębieniu. Co gorsza zacząłem postrzegać dom, w którym mieszkam takim, jaki był w rzeczywistości. Nie widziałem już pięknych wykończeń, starannie położonego parkietu oraz nieskazitelnego porządku. W miejscu tego wszystkiego pojawiły się szare oślizgłe ściany, które gęsto pokrywały nabrzmiałe niebieskie żyły, a ich nieustające pulsowanie wprawiało mnie w coraz większy obłęd. Z mojego gardła wydobywały się niekontrolowane krzyki oraz słowa w języku, którego nigdy nie słyszałem. Swoją rodzinę zacząłem postrzegać jako największych wrogów – w końcu to przez nich znalazłem się w takim stanie. W pewnym momencie mój umysł uległ całkowitemu zapadnięciu i odzyskałem świadomość dopiero tutaj, w szpitalu psychiatrycznym.

Uważam, że zdrowe zmysły wróciły na swoje miejsce, lecz gdy przypomniałem sobie to wszystko, mam ogromne wątpliwości, co do tego, czy wyjście stąd faktycznie dobrze na mnie wpłynie. Całym sobą czuję, że pierwszą rzeczą, jaką zrobiłbym po wyjściu ze szpitala, byłby powrót do domu. Prawdopodobnie przez kilka dni nie odczuwałbym żadnych negatywnych doznań, lecz zaraz dom na nowo zacząłby zatruwać mój umysł. Powrót paranoi byłby tylko kwestią dość krótkiego czasu. Wiem, że nie potrafiłbym żyć w innym miejscu, niż wybudowany przez mojego dziadka i zatruty po wsze czasy dom. Powrót do tego miejsca byłby złym pomysłem również z tego powodu, że nie przypominam sobie, aby choć raz odwiedził mnie ktoś z rodziny. Myślę, że na zawsze zostałem przez nich skreślony i odrzucony; stałem się kozłem ofiarnym, któremu przyszło zapłacić ogromną cenę, a w zamian za nieświadome poświęcenie zostałem skazany na dożywotnią banicję.

W tym miejscu muszę postawić ostatnią kropkę, starannie złożyć kartki i dobrze je schować. Po tym wszystkim mam zamiar wrócić do brania leków, z którymi mój ojciec z pewnością ma coś wspólnego, i na nowo osunąć się w niepamięć. Tylko w ten sposób będę mógł przeżyć swoje doszczętnie zniszczone życie.

Bartłomiej Fitas

(ur. 1994 w Stalowej Woli) - z wykształcenia fotograf, z zamiłowania muzyk, autor powieści grozy i opowiadań weird fiction. Nałogowy kolekcjoner książek i ptaszników. Obecnie mieszka w Krakowie. Zadebiutował w 2018 roku w Magazynie literacko-kryminalnym “Pocisk” opowiadaniem “Krwawa łza”. Końcem maja bieżącego roku nakładem wydawnictwa Dom Horroru ukazała się “Potępiona” - dobrze przyjęta przez recenzentów i czytelników debiutancka powieść będąca połączeniem horroru z kryminałem. W tegorocznej edycji antologii “Sny umarłych. Rocznik polskiego weird fiction” ukazało się jego opowiadanie “Cela numer siedem”.

OPOWIADANIE

Szósty kręg szyjny

Radek Puchała

Niski brodacz uchylił ciężkie drzwi. Zastał ciszę i półmrok rozjaśniany przez ostatni tlący się ogarek. Rajmund Towrin, wszedłszy do środka, zamknął mosiężną zasuwę delikatnie, jakby nie chciał budzić istot bytujących w zatęchłej martwocie.

Klepisko, dębowe ławy, stoły, a nawet brudne, porzucone garnce pokrywała kołderka kurzu. Smugi zakrzepłej krwi, pozostałość po wywleczonych awanturnikach, dawno już sczerniały. Budziły melancholię, przywodząc na myśl niegdysiejszą glorię tego miejsca, które obecnie przypominało jedno z onych wymarłych miasteczek, porzuconych przez Waalów, gdy w pobliskich górach skończył się kruszec.

Mordownia nie była jednak całkiem pusta. Z odległego kąta izby pobrzmiewały na przemian gwizd i chrapanie człeka oraz bzyk grubej, natrętnej muchy. Opój, który najwyraźniej pełnił tu rolę karczmarza, leżał na wznak, a opasły brzuch z rzadka unosił się i opadał. Po twarzy śpiącego łaziła mucha, przywiedziona odorem zjełczałego piwa, wydobywającym się z jego ust.

Przybysz rozważał przez chwilę, żeby bydlenicę rozgnieść, lecz poniechał zamiaru. Oberżysta jęknął, zaskrzypiał, przeciągnął się, po czym z szybkością jaszczurki mlasnął jęzorem. Mucha zniknęła.

– Czego? – zapytał z wrodzonym taktem, gdy otworzył oczy.

– Bądźcie zdrowi, karczmarzu! – odrzekł gość. – Piwa bym się napił.

– Jest tam, w kącie. – Oberżysta wskazał na pękaty ceber. – Nalejcie se!

Rajmund Towrin odnalazł kadź z piwem, gliniane naczynie, a nawet drewnianą chochlę, którą zanurzył pod gruby beżowy kożuch upstrzony owadami i pleśnią. Nalał pełen garniec, a po skosztowaniu kwaśnego trunku zdecydował się nalać kolejny. Dosiadł się do samotnego ogarka i siorbiąc napitek, koił zmęczone wielodniowym marszem nogi.

Nagłe chrapnięcie karczmarza zmąciło spokój. Oberżysta zaklął paskudnie, podniósł się niezdarnie i zatoczył. Wielkie cielsko wylądowało za stołem gościa, grube paluchy oplotły pękaty garniec, a mięsiste usta wypełniły się mętnym płynem. Rajmund spoglądał na poruszającą się grdykę gospodarza z zaskoczeniem, mimo że już od dawna poprzysiągł sobie niczemu się nie dziwić.

– Ktoś ty i skądeś przybył? – zapytał grubas, ugasiwszy pożar w swych trzewiach.

– Od kiedy to żołnierz Pierwszej Dragensborskiej musi się opowiadać karczmarzom? – odrzekł krasnolud, a jego zdziwienie podeszło irytacją. – Dwa lata temu, gdym tu z kompanią popasał, zgoła inne zwyczaje u was panowały.

– Dwa lata. Stare dzieje – stwierdził oberżysta z nostalgią. – A więc z południa idziesz? – Nagle jakby otrzeźwiał. – Z wojny?

– Z wojny – potwierdził przybysz – i lepiej, gagatku, śpiewaj wartko, co tu się wyprawia, bo stylisko topora już od wejścia pcha mi się w łapy.

– Nie gorączkujcie się, żołnierzu. Od miesięcy żywej duszy trudno tu uświadczyć, to nie miejcie za złe, żem pijany. Jadło jakie może wpierw przyniosę?

Nastrój Towrina wcale się nie poprawił, gdy ujrzał wędzoną jagnięcą gicz, którą karczmarz postawił na stole.

– Baranina na zimno? Nie macie czego innego?

– Wybaczcie, mało ostatnio kucharzyłem.

Rajmund pokręcił tylko głową i wykroił sobie porcję.

– Od miesięcy, powiadacie, nikogo nie było? Jak to? – zapytał po chwili. – Przecie hejtman gońców do Drakensborga słał nie raz, a kiedy wojska rozpuścił, to wiara miała przykazane wracać do domu. Jakim cudem nikt tu nie dotarł?

– Skąd mnie to wiedzieć? Żadnegom nie widział. Pastuchy jeno czasem przylezo albo gwardia co na strażnicy stoi, ale co ja się od nich dowiem. Jedni gówno wiedzą, a drudzy tylko pytać potrafią. Od kupca bym się najwięcej zwiedział, ale odkąd człeki na Południu wojują, to handel zamarł na trakcie.

I nieprędko to się zmieni – pomyślał Towrin – skoro Klattensteig padł. Na głos tego jednak nie wypowiedział.

***

Miasteczko Dragensborg pachniało topioną cyną. Rajmund Towrin z upodobaniem wdychał białą mgiełkę unoszącą się znad konwisarskich warsztatów. Znajoma woń, huk młotów, rdzawe błoto na ulicach, wszystko jak trzeba, jeszcze tylko szczypta gderliwego głosu Matyldy i będzie w domu.

Matyldo Towrin, gotuj się, małżonek wraca z wojaczki – odgrażał się w myślach, a przed oczami wyrastały mu bujne kształty wybranki, większe wraz z każdym dniem rozłąki. Śnieżnobiała skóra z odcieniem różu, pokryta cętkami rudawych piegów, grube warkocze zaplecione naprędce oraz perkaty nosek i przesadnie rumiane policzki, jak u każdej krasnoludzkiej baby. Do tego para nabrzmiałych piersi, zdolnych wykarmić kompanię osesków. Matylda Towrin bardzo różniła się od elfickich markietanek, smukłych i płaskich, oddających swe przeraźliwie chude ciała za pół kromki chleba. Rajmund niejeden raz dumał, jak one to robią, że w spojrzeniach mają tyle pogardy. Nawet doszczętnie zbrukane, świadcząc swe usługi w haniebnych pozycjach, wciąż patrzyły wyniośle.

– Rajmundzie Towrin, komendant na posłuchanie wzywa – głos miejskiego gwardzisty przerwał rozpustne myśli wojaka.

– Jak to? Ledwie com bramy miasta przekroczył, żony jeszczem nie powitał, a już mam się stawiać na komendę? Nie godzi się tak weteranów nękać.

– Czyście weteran, czy dezerter to już komendant ustali. Z wojaczki samopas wracacie, na strażnicy żeście się nie meldowali, a dowódcy ani oficera przy was nie widzę. Lepiej tedy byście jaki glejt od hejtmana mieli, bo w Dragensborgu nadal prawo surowe.

***

– Matko święta krasnoludzka, Rajmund, cóżeś ty znów nabroił? – Matylda załamała ręce, po czym podbiegła do krat. Wieść o jej mężu dotarła do niej równie szybko, jak on sam za te kraty.

– Ehh, nic to. Nie kłopotaj się. Komendant służbista, w dupie mu się poprzewracało, ot co. Lepiej szykuj jadło już teraz, bo jak mnie wypuszczą, to nie będziesz miała głowy, by kuchcić.

– Mów tu zaraz czemu cię zamknęli, zamiast drwić.

– Przeciem niewinny. Co się złościsz? To wszystko żarty jakieś. – odrzekł z nonszalancją Towrin.

Wzrok Matyldy miał w sobie potępienie. Zwykle tak nań patrzyła, gdy wracał w nocy pijany.

– Utknęliśmy w Kattenstaigu – zdecydował się zacząć od początku. – Rok twierdza w oblężeniu, aleśmy wytrzymali. Górę całą elfowie okolili tak szczelnie, że mysz by się nie prześlizgła. Stary Hartwig, jak już wiedział, że król posiłków nie przyśle, zamknął się w cytadeli z oficerami trzema, żeby obronę pozorować, a wojsku kazał się rozproszyć i do domu umykać. Sztolniami, każden samopas. Takeśmy zrobili, a ten stary chuj, komendant znaczy się, o niczym nie wie i bierze mnie za dezertera. Mówi, że regulamin Dragensborskiej Kompanii zabrania dowódcę na pastwę wroga ostawiać, a jeśli rozkaz o rozproszeniu wojsk padł, to winien być na piśmie.

– O święta babo chytra, Rajmund, zetną cię przecież!

– Pieprzy, pies mu mordę lizał, o rozkazie na piśmie. Na jakim piśmie, jak cały pergamin żeśmy zeżarli?

– Na cynowe zęby Dragensborskiej Pani!

– Kurwi syn przyobiecał jeden miesiąc poczekać, po starej znajomości, ale jak nikt zeznań nie potwierdzi, to szlus – powiedział krasnolud i przyłożył otwartą dłoń do szyi.

– Mów, jak cię ratować.

– Starego Goldenmaiera odnajdź! Ten na pewno wyżył, bom go na trakcie widział. Konia miał, więc już dawno powinien wrócić. Odnajdź parszywca, niech do komendanta leci i zeznania złoży, a nie zwleka.

Wybranka Rajmunda zerwała się w kierunku drzwi, jakby nie miesiąc, a kilka chwil miała. Krasnolud przytrzymał ją jednak i przyciągnął z powrotem do zimnych krat. Szorstka ręka, z wierzchu włochata, chwyciła pośladek Matyldy i ścisnęła mocno.

– Śpiesz się, maleńka, bo taka chuć we mnie goreje, że ledwie wytrzymać mogę – wyszeptał jej do ucha.

Towrinowa przez krótką chwilę zapomniała o kłopotach i spojrzała na męża drapieżnie.

– Lepiej główkuj, jak się stąd wydostać, bo z kajdaniarzami nie sypiam. – Źrenice jej ciemnych oczu rozbłysły w wyzwaniu.

***

W północnej części miasta, tam, gdzie brukowane uliczki zwracały swe grzbiety ku stokom gór, znajdował się plac niemal tak wielki jak rynek. To na nim handlowano solą, kruszcem, wyrobami z cyny, brązu, spiżu i wszelkim żelastwem, jakie zdołały z siebie wypluć kopalnie i huty Dragensborga. Tam też udała się Matylda. W tłumie przekupek dojrzała wysoką – jak na krasnoludzką miarę, rzecz jasna – korpulentną blondynkę. Kobieta miała przed sobą brązową misę, na której połyskiwały żółtozłote samorodki.

– Dzień dobry, Brunhildo – rzekła Matylda przyjaźnie, siląc się na szczery uśmiech.

– Dobry, Towrinowo – odpowiedziała przekupka z dystansem. – Prawdę baby plotą, że mąż twój wrócił? Przyniósł może wieści jakie?

– Ja właśnie w tej sprawie. – Rudowłosa rozejrzała się dyskretnie i dokończyła szeptem. – Rajmundowi pomocy trzeba. Twój Kasper musi zeznać u komendanta, jak to z onym oblężeniem było, inaczej zetną mi chłopa.

– Przecie mój Kasper jeszcze z wojny nie wrócił – obruszyła się Brunhilda Goldenmaier. – Co mi tu Towrinowa głupoty wmawia. Jakby wrócił, to już dawno by się zameldował gdzie trzeba.

– Goldenmaierowo, miejcież serce. Widzę, ile złota ostatnio sprzedajecie. Trzykroć tyle co zawsze. Sama przecie byś tyle wypłukać nie zdołała.

– Wypraszam sobie! To, że ci stary z wojny uciekł, to nie moja wina. Mnie w to nie mieszaj – przekupka mówiła coraz głośniej. – Złota mam dużo, bo na nową żyłę trafiłam, ot co!

– Żyłę? Łżeć nawet nie potrafisz. – Rozczarowany głos uwolnił się z pełnych, malinowych ust. – Trzy pokolenia górników w rodzinie, a ta nie wie, że u nas złoto z rzecznych żwirów, a nie z żył się bierze.

***

Brunhilda Goldenmaier zdjęła onuce, zakasała suknię, zatknęła ją za pas i weszła do bystrego strumienia. Kasper już tam czekał. Przysadzisty krasnolud odziany jedynie w portki stał po kolana w wodzie. Pochylił się, wybrał z dna łopatę żwiru i sypnął na druciane sito. Potrząsnął nim kilkakrotnie, odrzucił co większe kamienie, a pozostały szlich wsypał do drewnianego cebra. Brunhilda nabrała z niego dwie przygarście, wsypała do misy i zanurzywszy w potoku, poczęła nią kręcić. Różnokolorowe drobinki wirowały, lekkie ziarenka mlecznobiałego kwarcu uciekały jako pierwsze, później w ich ślady szły nieco cięższe, beżowe lub czarne okruszki, aż w końcu na dnie misy zostawały pojedyncze kawałki kruszcu. Goldenmaierowa przyglądała się im uważnie i skrupulatnie wybierała żółtawe płatki. Kiedy zaś przytrafił się większy samorodek, biegła uradowana do męża, a ten wpatrywał się okiem znawcy w złocinkę i potakiwał.

– Matylda od Towrina znów dziś na targ przylazła – rzekła Brunhilda. – Błagała, byś wstawił się za Rajmundem.

– Towrin zawsze był dureń.

– Nie szkoda ci go? Wojowaliście razem.

– Własnej głowy mi szkoda, by katu ją dawać. Poczekam, aż kto starszy szarżą się zjawi i wszystko odkręci albo aż Towrina wypuszczą. Wcześniej z lasu nie wyjdę.

Kolejna porcja szlichu wypełniła misy. Tym razem płukali złoto we dwójkę. Pochyleni nad bystrą wodą widzieli tylko piaszczyste drobinki wirujące w hipnotycznym rytmie. Szarość, brąz, czerń, biel, szarość, znowu brąz. Barwy zmieniały się przed oczami, ignorowane solidarnie, póki wśród pstrokacizny nie zamigotała żółć.

Złota gorączka pochłonęła ich bez reszty. Nie usłyszeli nadchodzących krasnoludów. Nie dostrzegli ich przyciasnych, białych hełmów.

– Sztygar Gallus Cahera, Dragensborski Urząd Górniczy! – rozbrzmiał srogi głos. – Kasprze Goldenmaier, jesteście aresztowani pod zarzutem wydobywania kruszcu bez ważnej koncesji! Poniechajcie oporu!

– Olaboga, Kasprze, ubiją cię za to – rozległ się lament Brunhildy. W jednej chwili serce spłynęło jej niemal do żołądka.

– Zachowajcie spokój, a nikomu nie stanie się krzywda! – Głos sztygara sam w sobie brzmiał dosadnie, a sześciu stojących za jego plecami kuszników dodawało mu jeszcze mocy.

Dwójka krasnoludów weszła do wody i spętała Goldenmaiera. Brunhilda szlochała, wrzeszczała, próbowała zasłonić męża swoim ciałem, lecz wszystko to na nic.

– Babę też mamy wiązać? – zapytał jeden z krasnoludów.

– Babę ostawcie. Jak mąż jest na wojnie, to żonie wolno płukać złoto bez koncesji. – Gallus Cahera wyrecytował fragment manifestu górniczego.

– Ale jak na wojnie? Przecie jej mąż jest tutaj.

– Kasper Goldenmaier ze służby zwolniony nie został, więc oficjalnie wciąż jest na wojnie. Tedy w świetle prawa babie kruszec płukać wolno.

***

Brunhilda gnała przez brukowane uliczki, płosząc stada wron ucztujących w rynsztokach. Przemknęła przez Kutną Bramę i zapuściła się pomiędzy bogate kamienice należące do miejskich rajców, bachmistrzów, bądź właścicieli cynowych hut. Tupot jej drobnych kroków rozbrzmiewał obco na granitowych kostkach. Dopadła do ciężkich drzwi przyozdobionych wielką złotą kołatką.

Zastukała tak mocno, że aż odskoczyła, gdy drogocenny metal rąbnął o dębowe drewno.

Minęła dłuższa chwila, nim dosłyszała dostojne kroki. Rebeka Zinnsteiger w falbaniastej sukni upstrzonej mnóstwem drobnych granatów stanęła w progu.

– Pryncypałowo droga! – Brunhilda padła na kolana, nie zważając na żółtoszary pył pokrywający ulicę. – Ratujcież, dobrodziejko. Tylko w was nadzieja.

– Cóż się takiego stało, Brunhildo Goldenmaier?

– Pojmali mego męża. Z wojny właśnie wracał i spotkał mnie przy rzece, jakem płukała złoto. Przyszedł do mnie stęskniony, przycupnął nieopodal, może nawet pomógł ociupinkę, bo to dobry chłopina, nie lza mu bezczynnie siedzieć, jak baba przy nim zarobiona, a wtedy ten cap Cahera przylazł i go aresztował. Pomóżcież, pryncypałowo! Tylem się wytęskniła za nim, a teraz, jak już wrócił, to katu chcą do oddać.

– Dlaczego do mnie z tym Brunhilda przychodzi? Ja przecież nie sędzina.

– Uproścież męża swego, dobrodziejko! On przecie jest pryncypał w urzędzie. On wszystko może. Słówko niechby szepnął, a zaraz Kaspra wypuszczą. Poratujcież! Ja się odwdzięczę. Rok cały służyć wam będę bez zapłaty, a jak trzeba to i dwa roki. Pryncypałowo złota!

– Brunhilda się uspokoi, bo nie godzi się krasnoludzkiej babie łzy ronić niczym gnomiej młódce. Prawo w Dragensborgu rzecz święta, a wyroki sprawiedliwe. Sędzia rozstrzygnie. Mojego męża w to nie mieszajcie, bo nic mu do tego. Było koncesję opłacić.

***

Rebeka Zinnsteiger nie spała dobrze tej nocy. Ciężkie granatowe chmury przemykały po niebie już od wieczora, przynosząc zaduch i ból głowy. Samuel Zinnsteiger, pryncypał Urzędu Górniczego oraz jej małżonek wiercił się, kasłał i pochrapywał. Kiedy w połowie nocy w końcu zasnęła, przyśnił jej się Kasper Goldenmaier wołający o litość z szafotu, podczas gdy kat z ciężkim toporem w ręce zbliżał się do niego. Nie wyśniła historii do końca. Kiedy mistrz małodobry był już blisko, Samuel, po raz kolejny tej nocy, wierzgnął, a pompon jego szlafmycy uderzył Rebekę w twarz. Obudziła się i znów dopadła ją bezsenność. Dopiero nad ranem udało jej się przysnąć, a wówczas paskudny koszmar powrócił. Kat stukał ciężkimi buciorami po deskach szafotu. Metalowe sprzączki dzwoniły, deski skrzypiały, a echo niosło te odgłosy po całym dragensborskim rynku. Zgromadzona ciżba milczała. Rebeka czuła narastający niepokój. Nie chodziło o los Goldenmaiera, szui, której szafot się należał, lecz o kata. Mistrz małodobry szedł samojeden, pryncypałowa zaś słyszała wiele par tupiących buciorów. Coraz głośniej, coraz groźniej, coraz goręcej.

Tym razem to ona wierzgnęła, zrywając z siebie puchową pierzynę.

Skrzypienie drewnianych desek zlało się z odgłosem pękającej framugi. Do sypialni Zinnsteigerów wtargnął oddział gwardii miejskiej pod przywództwem samego komendanta. W pół kroku za nim podążała znajoma postać sztygara Cahery w przyciasnym, białym hełmie.

– Samuelu Zinnsteiger, decyzją Dragensborskiego Jurysty zostajesz zatrzymany do wyjaśnienia pod zarzutem następujących przewin: primo, bezprawna konfiskata dwustu centnarów cyny i odsprzedanie jej anonimowemu przedsiębiorcy z Kunvaldu; secundo, przyjmowanie korzyści majątkowych przy rozstrzyganiu przetargów na koncesje wydobywcze; tertio, wystawianie licencji na pozyskiwanie surowców naturalnych ze wsteczną datą; quatro, wstrzymywanie prac górniczych w podległych sobie kopalniach celem pozyskania okazów kasyterytu do prywatnej kolekcji.

– Ty mendo! – wrzasnął pryncypał do Cahery. – Ty pizdo niedomyta! Ty kurwi pomiocie!

Samuel, odziany w białą nocną koszulę, stanął na swym wielkim dębowym łożu i lżył podwładnego, podskakując w złości.

– Zniszczę cię! Będziesz na przodku na trzy zmiany tyrał dzień i noc! Pylica ci płuca wyżre! Oślepniesz! Cynę będziesz żarł i srał cyną będziesz…

Sztygar, mając za nic groźby pryncypała, skłonił się ku komendantowi i szepnął mu do ucha kilka słów.

– Na wniosek obecnego tu Gallusa Cahery – przełożony gwardii wznowił swą przemowę – lista zarzutów zostaje poszerzona o: quinto, niedopełnienie obowiązków przy kontroli bezpieczeństwa i higieny pracy w kopalniach; oraz sexto, notoryczne przyzwalanie na pracę górników w szkodliwych warunkach.

***

Rebeka Zinnsteiger rzadko wychodziła z domu, a jeśli już, to zwykle pozostawała w sobie znanej i bezpiecznej dzielnicy bogaczy. Tym razem życie zmusiło ją jednak, by wyjść aż za Solną Bramę. Brnęła teraz pomiędzy nędznie skleconymi chatami piecowych, kopaczy, trybiarzy oraz wszelkiej maści rzemieślników, których nazw nawet nie znała.

Wartkim krokiem przemierzyła Dolne Miasto. Trzewiki z delikatnej skóry zdążyły już zamoknąć i pokryły się ciemnoszarym szlamem. Nieopodal Najtolowych Jam, wóz z urobkiem wjechał w głęboką koleinę i rozchlapał błotnistą breję. Falbaniasta suknia Rebeki podzieliła los trzewików.

Wszędobylski dym unosił się z kominów hut i ludwisarni, dusił, gryzł w oczy. Wkrótce Rebeka dotarła do niewielkiej chaty, stojącej na uboczu, poza murami miasta.

– Witajcie, pryncypałowo! – kobieta, która otworzyła drzwi, rzekła z przekąsem. – Cóż was sprowadza w nasze plugawe progi?

– Z prośbą przybywam do was. Mąż mój popadł w kłopoty, zawistne indywidua uknuły spisek przeciw niemu i chcą go wysłać na szafot. On zaś jest niewinny. W was jedyna nadzieja, Anezko!

– Niewinny, dobre sobie. – Anezka Lavoisierowa, jak większość krasnoludzkich bab, kpiącą szczerość z mlekiem matki wypiła i rozrzutnie raczyła nią wszystkich. – Każdy wie, że pryncypał to kanciarz i oszust. Doigrał się i dobrze. Sprawiedliwość w Dragensborgu rzecz święta.

– Anezko, to wszystko czcze plotki. Gallus Cahera na posadę mego Samuela dybie. Jego to sprawka. Pomóżcie! Jurysta też przeciw nam stoi, a sędzia to wszak jego znajomek, sprawiedliwości tam ni krzty nie będzie.

– A cóż ja mogę, pryncypałowo? Widzicież, że tu na odludziu mieszkamy, a nikt się z nami nie liczy.

– Nie udawajcie głupiej, Anezko. W prawie stoi wyraźnie, że kat na każdych stu szubrawców, których zetnie, jednego może puścić wolno. Takie prawo kata w Dragensborgu. Mąż wasz zaś nigdy z niego nie skorzystał, a przecież setkę już dawno ubił. Pomóżcie.

– Kat to nie sędzia, nie jemu decydować o winie.

– Mieszkacie tu na odludziu, wszyscy wilkiem na was patrzą. Co to za życie? Mąż mój kamienice ma w Kunvaldzie. Piękną, nad jeziorem. Tam nikt was nie zna. Nikt wam nie będzie ubliżać ani głowy ze strachu przed wami odwracać. Nowy żywot zaczniecie. Okażcie miłosierdzie, a kamienica będzie wasza.

***

Matylda Towrin oblana łzami przypadła do krat.

– Rajmund, wszystko przepadło. Ścięli Goldenmaiera!

– Za dezercję?

– Nie, za prawo górnicze.

Krasnolud zdębiał.

– Płukał złoto na lewo – dopowiedziała Matylda.

– Aha, ale przesłuchali go? Co zeznał?

– No właśnie nic. Uparł się, że o oblężeniu Kattenstaigu słowa nie piśnie, póki go nie ułaskawią. Wszyscy nowin są strasznie ciekawi, to myślał, że mu się uda. Sędzia zaś wściekł się i posłał krętacza na szafot.

– Co teraz ze mną będzie?

– Komendant wysłał zwiad na Trakt Południowy, ale nikogo nie znaleźli.

– Nikogo? Z całej kompanii wróciło tylko dwóch? – Rajmund zadumał się przez chwilę. – Musieli w sztolniach pobłądzić albo… Pieprzone sowiołaki, bodajby im pióra obesrało.

– Nie ma komu za tobą poświadczyć. Sądzić cię jeszcze nie będą, bo górniczego pryncypała pojmali i pierwej nim się zajmą, ale potem twoja kolej.

***

Anton Lavoisier, dragensborski kat, stał oparty o ciężki topór i słuchał przemowy herolda. Ten zaś donośnym głosem obwieszczał ludowi listę przewin Samuela Zinnsteigera oraz wyrok sądu skazujący tegoż na dekapitację.

Pryncypał Urzędu Górniczego nie zwracał uwagi na herolda, a błagalnym wzrokiem spoglądał na zakapturzoną postać. Anton mógłby przysiąc, że w oczach skazanego ujrzał piękną kamienicę ze zdobnymi gzymsami, pomalowaną w pastelowe barwy.

„Miłosierdzie kata” – pomyślał.

Tę legendę znało każde krasnoludzkie dziecko. Ba, wpisywała się ona wielkimi zgłoskami w historię śródgórskiego kraju. Była jej filarem niemal, sięgając do mrocznych czasów, kiedy Dragensborgiem władał jeszcze Mikuláš, górniczy monopolista, a później jednowładca, tyran i despota. Ów Mikuláš wsławił się był tym, że wszelką opozycją gardził, a politycznych wrogów katu oddawał bez sądu. Stało się tedy razu jednego, że despota nakazał ściąć Jana Rohacza, hejtmana Pierwszej Dragensborskiej Kompanii. Miejscowy mistrz małodobry odmówił wykonania wyroku. Wściekły Mikuláš kazał gwardii krnąbrnego kata uśmiercić, co ci uczynili posłusznie. Akt ów jednakowoż przelał przysłowiową czarę goryczy. Zgromadzona ciżba ruszyła szturmem na szafot, dzięki czemu ubóstwiany przez wojaków hejtman zachował życie, a krasnoludzkiego tyrana tłum gołymi rękami rozszarpał.

Hejtman Rohacz niedługo po tych wydarzeniach sam objął władzę w Dragensborgu, lecz zamiast pożreć swoje dzieci, jak to u rewolucjonistów bywa, rządził sprawiedliwie i mądrze. Po dziś dzień z tamtych czasów pozostały prawa, które w tradycję Dragensborga wrosły już na stałe, a do późniejszego rozkwitu miasta przyczyniły się walnie. Pierwsze z nich to prawo górnicze. Surowe, acz sprawiedliwe, daje dostęp do kopalin każdemu, byle tylko opłacił koncesje. Drugie, prawo wojenne, zabrania hejtmana na polu bitwy porzucić, a nakazuję chronić go za wszelką cenę, choćby i głową przyszło za to płacić. Trzecie zaś to prawo kata, który jeśli skazańca znajdzie niewinnym, kaźni może odmówić i zwrócić nieszczęśnikowi wolność.

Anton Lavoisier nigdy z tego prawa nie skorzystał. Maestria, z której słynął, nakazywała mu się skupić na swej pracy, a w kompetencje sędziów nie wchodzić.

Samuel Zinnsteiger złożył głowę na pieńku. Na dragensborskim rynku, wypełnionym ciżbą do ostatniego miejsca, zapadła cisza. Tłum wstrzymał oddech. Kat utkwił wzrok w szóstym kręgu skazańca. Dla swego dobra pryncypał pozwolił sobie wygolić włosy na karku, co zwiększało jego szanse na śmierć od jednego, czystego cięcia. Ścinanie krasnoludów nie było wszak zajęciem łatwym. Krótkie karki, grube trzony kręgów, wiązadła mięśni gnykowych umiejscowione tuż przy samej szyi, do tego kość potyliczna twarda jak głaz, na której niejedno żelazo pękło – żadna z tych rzeczy nie ułatwiała pracy mistrzom małodobrym. Anton jednakowoż nie bez przyczyny miał reputację fachowca. Nie tylko stała za nim wieloletnia praktyka, ale i lata eksperymentów. Ów szósty kręg, pierwszy z dostrzegalnych kręgów na szyi krasnoludów, podobnie jak siódmy kręg u ludzi, miał wyrostek kolczysty usadowiony skośnie i nadawał się idealnie na prowadnicę dla stalowego ostrza. To właśnie o dwa ziarna powyżej wyrostka należało uderzyć, by cięcie było czyste, a śmierć bezbolesna.

Kat wzniósł ciężki topór nad głowę.

– Litości! – Ciszę miejskiego rynku zmącił lament Rebeki Zinnsteiger.

Ostrze topora opadło idealnie między piąty a szósty kręg. Głowa pryncypała wpadła do drewnianego cebra i obróciła się licem ku górze. Powieki skazańca mrugnęły jeszcze dwukrotnie.

***

Nocną porą uliczki Dolnego Miasta wydawały się równie brudne, co w dzień. Matylda dotarła w okolice Solnej Bramy i weszła do środka kamiennego budynku. Strażnik łapczywie przyjął pękaty mieszek oraz przykryty lnianą chustką koszyk, z którego unosił się zapach wędzonki.

– Macie czas do świtu! – burknął pod nosem. – I nikomu ani słowa!

Matylda weszła do ciemnej celi. Brzęknęła krata. Zachrzęścił obracający się klucz.

– I żadnych hałasów! – Strażnik dodał na odchodnym.

Rajmund zerwał się z pryczy i doskoczył do żony.

– Przyszłaś!

– A coś ty sobie myślał? Przecież też mam serce.

Dłonie krasnoluda natychmiast objęły w pasie krępe, pulchne ciało, po czym zjechały niżej.

– Ej, powiedziałam, że z kajdaniarzami nie sypiam! – Matylda pacnęła owłosione dłonie obłapiające jej pośladki.

– Obejdziem się bez snu, jeśli wola.

Rudowłosa krasnoludka w odpowiedzi wymusiła z siebie jałowy śmiech.

– Dlaczego? – wyszeptała z żalem. – Tyle czekałam, a ty mi na szafot uciekasz.

– Przepraszam – wydukał krasnolud, a jego dłonie znów powędrowały ku fałdom giezła, sukni i dwóch fartuchów, jakie Matylda miała na sobie.

Tym razem nie dostał po łapach.

Zachęcony słabnącym oporem, przycisnął ją do krat i żarłocznie dopadł jej dekoltu. Błądząc rękoma wśród zakamarków żoninej garderoby, usiłował rozwiązać kokardki skrzętnie ukrytych tasiemek. W desperacji szarpnął tkaniną sukni.

– Hola, hola, kawalerze! – Matylda złapała Rajmunda za szyję i bezpardonowo odsunęła od siebie. – Czy tak ma wyglądać nasza ostatnia noc? Mgnienie oka, na kratach, jak z przygodną dziewką?

Krasnolud, zagubiony wśród pochopnie rozbudzonych żądz, spojrzał zaskoczony. Oprzytomniał.

– Usiądź na pryczy, ochłoń, a potem pomyślimy, co dalej. – Głos Matyldy nie pozostawiał miejsca na sprzeciw.

Siedzieli przez chwilę obok siebie w milczeniu, niczym dwoje podrostków na pierwszej schadzce. Rajmund nabrał powietrza, jakby chciał coś rzec, po czym wypuścił je ukradkiem bez słowa.

– Ale jak? – W końcu zebrał się na odwagę. – Mam powiedzieć, co my mielibyśmy, ten tego, na głos? Przecież tak się nie godzi.

– A godzi się małżonkę wdową zostawiać? Ja wiem, że krasnoludy o sprośnościach jeno w karczmach plotą, jak się ożłopią piwska, a przy cnotliwiej żonie to im się nie godzi. Zważ jednak, że to noc nasza ostatnia. Chcę ją zachować w pamięci na zawsze. Łaknę poznać sekrety twego serca, nawet jeśli są plugawe. Czy może wolisz płacz i lament? Na to będę miała cały żywot, ale jeśli tego ci trza, to zacznę już teraz.

Rajmund Towrin czerwienił się jak niewiasta, a pomruk jego słów szumiał nad uchem żony. Niewielki kaganek płonął po drugiej stronie krat, a cień dwóch niskich postaci, pochylonych ku sobie, tańczył na ścianie.

– Co? – uniosła się Matylda, a wojak wnet pożałował szczerości. – Ja, cnotliwa krasnoludzka niewiasta, miałabym się nago przed chłopem wdzięczyć niczym elfia lafirynda? Czy dobrze usłyszałam?

Rajmund ubolewał nad każdym słowem, które przed chwilą wyszeptał. Nawet w nikłym świetle kaganka, rumienił się jak burak.

– Dobrze – zgodziła się Matylda. – Chcesz mieć skarlałą elficką dziwkę z dużymi cyckami, to ją będziesz miał. Wiedz, że szłam za ciebie z miłości, a nie dla kuźni twego ojca. Nie myśl jednak sobie, że ujdzie ci to płazem, rozpustniku! Ja też czegoś chcę od ciebie!

Tym razem szeptała Matylda, czerwieniąc się równie mocno. Rajmund zaś otwierał oczy coraz szerzej i szerzej. Przytłumiony płomyk skrzył się na jego wilgotnym od potu czole.

– Wąsy? Moje wąsy? – wykrzyknął przerażony.

– I brodę też – dodała Matylda niczym wytrawny kupiec negocjujący kontrakt życia. – To jak będzie?

Stanęła na środku celi. Parzyła mu prosto w oczy, hardo, tak hardo, jak tylko krasnoludzka baba spoglądać potrafi. Odwaga tych niewiast jednakże zwykła się kończyć w progu ich alkowy. Tam zmieniała się w skromność i cnotliwość wpajaną od wieków przez pokolenia matron.

Matylda sięgnęła karku i rozwiązała tasiemkę podtrzymującą fartuch. Druga tasiemka, przewiązana w pasie, również puściła, a lniana tkanina osunęła się podłogę. Rajmunda wzrok opadł wraz z fartuszkiem. Krasnolud wpatrywał się zauroczony w kawałek sukna leżący na przegniłych deskach.

Kobieta delikatnie chrząknęła, a wzrok małżonka powrócił ku niej. Zakołysała biodrami. W nowej roli czuła się bardzo nieswojo, wszak niełatwo jest przezwyciężyć pielęgnowany od tylu lat wstyd. Nie poprzestała jednak. Skoro sama tę grę zaczęła, to i sama ją skończy.

Kolejny fartuch podzielił los poprzedniego. Dalej sfrunęła falbaniasta suknia z licznymi kieszeniami, w których krasnoludzkie baby trzymały połowę dobytku, oraz spodnia tunika z wyszytym srebrną nicią kowadłem, ślubny dar od teściowej. Rajmund przypatrywał się żonie i dumał, jak wiele warstw odzienia mieści się na jednej niewieście.

Kaganek w rogu celi kopcił, a pełgający płomień rzucał osobliwy cień. Na ścianie, za widmowymi kratami tańczyła półnaga niewiasta. Nieznane arkana optyki sprawiały, że cień przysadzistej karlicy wysmuklił się i wydłużył, a chybotliwy płomień dodawał jej ruchom finezji, polotu i wdzięku. Rajmund spoglądał to na żonę, to na egzotyczną figurę, nie mogąc się zdecydować, który obraz pociąga go bardziej.

Naga krasnoludzka baba, żona nawet, widokiem była równie rzadkim co śnieg w środku lata. Wszak one wszystkie pokładały się do snu w zgrzebnych szatach, nie rozdziewając ich nawet wtedy, gdy nastawał czas, by potomstwo płodzić. Z drugiej strony, widmowa ścienna postać, wysoka i ponętna, do tego z wielkim biustem i kędzierzawą czupryną, mogłaby uchodzić wśród wojaków za ideał piękna.

Wraz z ostatnią sztuką odzienia, co opadła na deski – lnianą przepaską, której istnienia Rajmund nawet nie podejrzewał – Matylda podeszła do niego, a estetyczny dylemat stracił rację bytu.

***

Przez niewielki świetlik wpadały do celi pierwsze jutrzenne promienie. Płomień kaganka już dawno zgasł. Rajmund leżał na pryczy wtulony w ciepłe plecy Matyldy i wpatrywał się w cętki piegów na jej bladoróżowej skórze.

Świtało, a strażnik jeszcze nie przyszedł. Widać odnalazł dwie flaszki jarzębiaka ukryte w pętach kiełbasy i osłodził sobie nocne czuwanie.

Naga kobita w więziennej celi. Nie gwałtem rozdziać się zmuszona, a własnowolnie – rozmyślał, gładząc pulchne ramię małżonki.

Mieszki włosowe na brodzie piekły go niemiłosiernie. Skołtunione wąsy i ich ponadrywane cebulki drażniły skórę pełną ledwie zakrzepłych krwawych kropek.

Przypomniał sobie chwilę, gdy Matylda, owinąwszy warkocze jego wąsów wokół swoich kłykci, dosiadła go niczym wałacha. No, może nie wałacha, wszak niczego mu nie brakowało.

Dotknął palcami skóry pod nosem i syknął.

– Kruca fuks!

Najświętsze rzeczy dla krasnoluda, wąsy i broda, on zaś pozwolił babie ich dotykać. Żeby tylko dotykać – czochrać i szargać niby lejce. Doprawdy, niebywałe.

Nie żałował.

Słońce wznosiło się coraz wyżej. Gdzieś tam w rynku jasne promienie padały już na miejski szafot, a Rajmund, choć z losem pogodzony, pojął, że wcale nie chce umierać.

Matylda spała w najlepsze, jakby to było ich małżeńskie łoże, a nie zbutwiała prycza pełna pluskiew. Dziesięć lat małżeństwa, dziesięć lat mijania się, życia obok siebie, on zwykle na wojnie, ona gdzieś między targowiskiem, a gromadką dzieci, którym trzeba wycierać zasmarkane nosy. Tyle zmarnowanego czasu. Tyle niewypowiedzianych słów. Tyle sekretów i pragnień, skrywanych dotąd przed sobą. Jaka szkoda. Jaki żal.

Zamek zachrobotał w drzwiach. Matylda zerwała się nagle i zaczęła gorączkowo wkładać na siebie porzucony w bezładzie przyodziewek. Rajmund patrzył na swą małżonkę urzeczony, podziwiał rudawy meszek włosków na jej ciele oraz obfite piersi, kołyszące się swobodnie, podczas gdy ręce walczą z krnąbrnym giezłem. Krasnoludzka baba, przed nim, goła w świetle dnia. Zaiste niebywałe.

***

Rajmund Towrin porzucił wszelką nadzieję. Jako wojak niejeden raz zaglądał śmierci w oczy i niejeden raz umykał jej spod klingi, zdążył więc przywyknąć do myśli, by nie trzymać się życia zbyt kurczowo. Co innego jednak w boju zginąć, od wrażej strzały albo od topora, a co innego na szafocie, do tego we własnym mieście, za które tyle lat walczył.

Nie ma sprawiedliwości na tym świecie. Tyle lat wiernej służbyw śniegu, skwarze i słocie. Na co mi to wszystko? Było z hejtmanem zostać i z nim sczeznąć z głodu.

Rajmund spojrzał katowi w oczy.

– Nie bądź głupcem – usłyszał od mistrza małodobrego. – Balwierz czeka.

– Nie! – odparł zajadle. – Nie będę wygolonym karkiem na szafocie świecił.

Wysoki kat pokręcił głową w potępieniu, jakby nie lubił buńczucznych skazańców, co obnosili się z niewinnością do samego końca.

Towrin złożył głowę na pieńku. Topór z ciemnoszarej stali powędrował ku górze, po czym opadł na owłosiony kark. Głowa jednak nie spadła do ceberka. Ostrze wbiło się w środek szóstego kręgu i utkwiło w nim. Wyrostek kolczysty Rajmunda okazał się wyjątkowo masywny. Zdziwiony kat wyrwał czym prędzej swe narzędzie i zamachnął się znowu, by naprawić błąd. Zbyt szybko, zbyt gwałtownie, zbyt pochopnie. Tym razem końcówka topora ześliznęła się po żylastym mięśniu czworobocznym i utkwiła w trzonie siódmego kręgu. Anton Lavoisier, otarłszy pot z czoła, uderzył raz jeszcze.

Skutecznie.

Matylda Towrin została wdową, a odgłos głuchego rąbnięcia jeszcze długo pobrzmiewał na dragensborskim rynku.

***

Anazka Lavoisierowa stała u progu niepozornej chaty, a serce dudniło jej jak kopyta pędzących koziorożców. Wdowa po Towrinie odtworzyła drzwi.

– Czego? – zapytała.

– Wybaczenia prosić przyszłam – wydukała. – Mąż nie wie, jak to się mogło stać.

Matylda nie odezwała się słowem. Przekrwione oczy pełne złości patrzyły świdrująco.

– Proszę, nie wnoście skargi. On jest jeszcze za młody, by iść na spoczynek. Mamy trójkę dzieci.

– Ja też mam trójkę dzieci. Trójkę sierot.

– Błagam, okaż litość. Bądźże krasnoludzka!

– Wszyscyście wiedzieli, że Rajmund był niewinny. Ten twój partacz także. Dragensborg to nie miejsce dla partaczy.

Anezka poczerwieniała na twarzy, a jej oczy zalśniły od wilgoci.

– On jeden mógł go uratować – szepnęła Matylda. W jej głosie było już więcej żalu niż złości. – Dlaczego się nie zawahał? Dlaczego?

***

Dragensborg słynął z kunsztu rzemieślników i surowego prawa, czego symbol stanowił dobrze utrzymany szafot na miejskim rynku. Mistrz małodobry zmierzał właśnie w kierunku podwyższenia, na którym tego dnia wyjątkowo ustawiono gilotynę zamiast katowskiego pieńka. Wśród rozwrzeszczanej ciżby dojrzał jeszcze milczącą, starą Towrinową.

Musiała go tak tuczyć? ‒ pomyślał kat. Aż trzy cięcia, co za wstyd.

Antona od zawsze fascynowała śmierć. Pamiętał dobrze, a działo się to jeszcze w Kunvaldzie, jak ojciec po raz pierwszy go zabrał, by obejrzeć kaźń. Upiorny kaptur, wzniesiony miecz, oblepione posoką deski szafotu oraz turlająca się głowa skazańca. Już wówczas, będąc jeszcze chłopcem, zastanawiał się, czy głowa odcięta od ciała czuje cokolwiek.

Później, gdy sam został katem, nadal tego dociekał. Setki dekapitacji, do których się przyczynił, nie dały odpowiedzi. Uczeni twierdzili, że głowa rozdzielona od ciała nie czuje już nic. Bezbolesna śmierć. Mózg bez krwi umiera. A jednak przecież nie raz widywał paskudne grymasy na ściętych obliczach, mruganie oczu, czy usta drżące w niemym krzyku. Jak więc było naprawdę?

‒ Nasz mistrz z dniem dzisiejszym odchodzi na spoczynek ‒ wybudził go z zamyślenia głos herolda. ‒ Mistrzu, czas na ostatnią posługę. Czyń swoją powinność!

Kat umościł głowę na belce gilotyny i zdecydowanym ruchem pociągnął za sznur. Tym razem cięcie było czyste.

Radek Puchała

Z wykształcenia doktor nauk o Ziemi, z zawodu geofizyk, z zamiłowania maratończyk. Pracuje na statkach hydrograficznych, gdzie zajmuje się interpretacją danych sonarowych, sejsmicznych i magnetycznych. Publikował prace naukowe z zakresu geologii w „Marine Geology” oraz „Annals of Geophysics”. W roku 2018 zaczął pisać pierwsze opowiadania i prezentować je na portalu fantastyka.pl. Opowiadanie „Kumari” (październik 2018) zostało wyróżnione piórkiem, szort „Siódme urodziny” (styczeń 2019) został wybrany do antologii pokonkursowej w konkursie „W głębi snów”, a opowiadanie „Homo sapiens planifacialis” (marzec 2019) wygrało w „Retrowizjach”, konkursie organizowanym przez Fantazmaty.

OPOWIADANIE

Paranoidalna

Marlena Urbaniak

III

Paranoidalna

Zostałam oszukana – to była pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, kiedy tylko uniosłam ociężałe powieki. Miałam ochotę uderzyć pięścią w coś twardego – nawet kosztem uszkodzenia ciała – aby wyzbyć się wzrastającego we mnie gniewu, pod ręką miałam jednak tylko miękki materac. Nie potrzebowałam pomocy pracującego na najwyższych obrotach mózgu, aby zorientować się, że zostałam przeniesiona do innego miejsca. Wystarczyło, że moje oczy natrafiły na sufit, gdzie w wolnym rytmie skrzypiącej melodii bujała się żarówka. Klitka, którą zajmowałam w Instytucie Badań Parapsychologicznych Przypadków, nie miała żadnego źródła światła, poza szparą w drzwiach, poszerzającą się tylko wtedy, kiedy tak zarządzili ludzie z zewnątrz. Zapach również był o wiele bardziej przyjemny, a materac odrobinę bardziej wygodny. Nie czułam się zagrożona, może to dlatego, że nie przebywałam w miejscu, które miało być szpitalem psychiatrycznym dla obłąkanych przypadków niezrozumianych przez społeczeństwo, z drugiej strony nie mogłam być całkowicie pewna swojego położenia. Podpisałam dokument, który miał zapewnić mi miejsce w Amerykańskim Stowarzyszeniu Niezidentyfikowanych, ale przecież Stany Zjednoczone nie byłyby Stanami Zjednoczonymi, gdyby na każdym kroku nie łamano tutaj praw człowieka. Cóż, zostało mi przekonać się, czy podjęłam właściwą decyzję, chociaż z praktycznego punktu widzenia, wszystko było lepsze niż przymusowe pełnienie roli królika doświadczalnego organizacji mającej hopla na punkcie niezidentyfikowanych chorób psychicznych.

Przeniosłam się ostrożnie do pozycji siedzącej. O dziwo nie miałam zawrotów głowy, jak podczas licznych pobudek po zażyciu leków, którymi byłam karmiona przez pracowników IBPP. Czułam się wypoczęta. Co prawda wciąż nie wyjaśniało to zachowania Nathaniela, który postanowił mnie uśpić na czas podróży, ale przynajmniej podkreśliło, że nikt nie chciał mi zrobić krzywdy. A może to tylko gra mająca wzbudzić we mnie zaufanie?

Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Pokój był skromnie urządzony. Ściany okazały się szare, niemal nieskazitelne, jeżeli chodziło o poziom czystości. Pod przeciwległą ścianą stało biurko z dosuniętym do niego krzesłem, obok łóżka znajdowała się zwykła szafka nocna, a przy drzwiach stara, niemal rozpadająca się szafa. Pod gołymi stopami, obok których ustawione były czarne klapki, leżał stary, sprany, beżowy dywan. To po prostu bezpłciowy pokój, którego od dawien dawna nikt nie zamieszkiwał. Odpowiedzi na niezadane pytania mogłam szukać wyłącznie za drzwiami.

Przeniosłam się do pionu. Dopiero teraz zauważyłam, że nie miałam założonej luźnej koszuli, jaką nosiłam podczas pobytu w IBPP. Gdy zdałam sobie sprawę z tego, że ktoś ubrał mnie na powrót w ciuchy z dnia, w którym z bliska oglądałam, jak obca dziewczyna rozszarpuje sobie krtań, poczułam mdłości. W maniakalnym trybie sprawdzania, zaczęłam dotykać siebie po całym ciele, jakbym chciała odnaleźć świeże plamy krwi. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że byłam wtedy odziana w płaszcz zimowy. Modliłam się o to, żebym nie odnalazła go któregoś dnia w szafie, stojącej w kącie pokoju...

Postawiłam dwa chwiejne kroki w przód. Może nie kręciło mi się w głowie, ale motoryka ciała pozostawiała jeszcze wiele do życzenia. Na szczęście zanim dotarłam do drzwi, udało mi się wprawić w zwyczajowy chód pozbawiony pijackich pląsów. Chwytając za klamkę, zorientowałam się, że czuję niepewność. Byłam ciekawską osobą i długo nie potrafiłam usiedzieć w miejscu, ale czy to dobre rozwiązanie, wyruszać w nieznany teren w poszukiwaniu odpowiedzi, i to na własną rękę? Może obudziłam się zdecydowanie za wcześnie? Może powinnam na kogoś poczekać? Na przykład na Nathaniela, który wrzucił mnie do tego śmierdzącego bagna pełnego znaków zapytania?

Uśmiechnęłam się do siebie krzywo. Gdybym tu grzecznie siedziała, zdecydowanie nie byłabym sobą. Cokolwiek czekało na mnie poza pokojem, chciałam się z tym zmierzyć.

Pchnęłam drzwi mocno drzwi, pragnąc pokazać światu, że niczego się nie boję. Kiedy jednak postawiłam krok do przodu, siła czyjegoś rozpędu niemal pchnęła mnie na ścianę. Przed oczami mignęły mi tylko długie blond włosy i błyszczący srebrem pistolet, który zrównał się wysokościowo z moim nosem, celując w coś, czego jeszcze nie dostrzegałam. Słysząc ogłuszający strzał, przywarłam plecami do powierzchni płaskiej, na którą chwilę temu zostałam rzucona.

Wstrzymałam oddech. Serce uciekło mi na tyły żeber, a ciało zesztywniało, jakby chciało wsiąknąć w beżową ścianę. Nie wierzyłam w to, że stanę się niewidzialna, za to wierzyłam w to, że mogę stać się ludzkim serem z licznymi dziurami na ciele, z których będzie sączyła się krew.

Nabój trafił w ścianę o kilka centymetrów za daleko od głowy chłopaka, który wypadł zza rogu. Nieznajomy miał włosy w niecodziennym kolorze – pomarańczowe postrzępione kosmyki stanowiły miłą odmienność od szarego otoczenia, czego nie mogłam powiedzieć o jego psychodelicznym uśmiechu, ukazującym cały szereg białych, rekinich zębów. Kiedy chłopak wystawił do przodu pistolet, celując w uciekającą przed nim dziewczynę, nie zdążyłam nawet krzyknąć. Ktoś chwycił mnie za dłoń i wciągnął do pomieszczenia znajdującego się obok mojego tymczasowego pokoju. Siła rozpędu sprawiła, że wylądowałam twardo na podłodze wraz z osobą, która wyrwała mnie z rąk tej wysoce prawdopodobnej krwawej masakry. Dopiero kiedy uniosłam wzrok, usłyszałam kolejny strzał. Wzdrygnęłam się.

– Nie przejmuj się tym, co zobaczyłaś. Nie stanie ci się tu żadna krzywda – usłyszałam dziewczęcy, słodki jak miód głos. Jego właścicielka pochylała się nade mną z niemrawym uśmiechem, dysząc, jakby kilka sekund wcześniej brała udział w niebezpiecznym maratonie, w którym stawką mogło być jej życie. Zważając na strzelających do siebie szaleńców, może to porównanie wcale nie uchodziło za błędne…

Nieznajoma przeniosła się do pionu i podała mi dłoń. Z wdzięcznością za nią chwyciłam, by już po chwili stanąć naprzeciw drobnej dziewczyny o azjatyckich rysach twarzy. Nie mogłam zidentyfikować, jakiej dokładnie była narodowości, ale niewątpliwie jej rodzice nie mieli amerykańskiego pochodzenia. Musiała mieszkać w Stanach Zjednoczonych od dłuższego czasu, ponieważ nie potrafiłam się dosłuchać w jej akcencie żadnej obcej nuty.

– Cieszę się, że dołączyła do nas kolejna osoba. – Nieznajoma, która nie mogła być wiele młodsza ode mnie, klasnęła uszczęśliwiona w dłonie. Kiedy się uśmiechała, jej drobna blada twarz robiła się okrągła jak piłka, a policzki pucołowate, dzięki czemu wyglądała jak dziecko. Brązowe, błyszczące oczy zdradzały szczerą radość. Na pierwszy rzut oka nie sprawiała wrażenia osoby, z którą było coś nie tak. Miałam nadzieję, że nie różniła się ode mnie tak bardzo, jak ta dwójka goniąca siebie z bronią po korytarzu. Na pewno była jednym z paranoidalnych przypadków, zważając na brak Uczepionego na jej ramieniu.

– Dziękuję za pomoc – powiedziałam dosyć chłodno i nieufnie, otrzepując zabrudzone kurzem rękawy bluzki. – Wciąż nie rozumiem, dlaczego ci ludzie do siebie strzelali. To nie jest normalne zachowanie.

Zmrużyłam podejrzliwie oczy, kiedy nieznajoma nerwowo się zaśmiała.

– Panują tutaj dosyć luźne zasady, ale chyba nie ja powinnam ci o tym opowiadać. – Spojrzała w bok, jakby szukała drogi ucieczki. Jeszcze przed chwilą zdawała się być radosna, teraz przypominała wyjątkowo splątany kłębek nerwów. Postanowiłam, że nie będę jej męczyć zbędnymi pytaniami. W końcu to nie z nią miałam się spotkać.

– W takim razie zaprowadź mnie do kogoś, kto mi wytłumaczy, co tu się dzieje. Najlepiej, żeby był to mężczyzna o imieniu Nathaniel. To on mnie tutaj sprowadził.

Dziewczyna cicho odetchnęła. To, że nie musiała mi o niczym mówić, wyraźnie ją ucieszyło. Bez zastanowienia otworzyła drzwi. Nawet się nie rozejrzała, jakby była pewna, że dwójka strzelających do siebie szaleńców już się tutaj nie pojawi. Spoglądając na mnie przez ramię, machnęła zachęcająco dłonią, abym za nią podążała.

Niepewnie przekroczyłam próg pokoju i ruszyłam w ślad za nieznajomą. Jakaś część mnie kazała mi ją spytać o imię, jednak ta druga szybko stłamsiła ten pomysł, nakazując się nie odzywać, póki nie spotkam Nathaniela i nie dowiem się, co jest tutaj grane. Nie mogłam nikomu ufać. Nauczył mnie tego pobyt w IBPP.

Kiedy dotarłyśmy na koniec korytarza, nieznajoma zapukała cicho do drzwi, na których wisiała tabliczka z imieniem: „Nathaniel Carson”. Nikt się nie odezwał, dlatego odsunęłam na bok swoją nową koleżankę i chwyciłam za klamkę, gwałtownie za nią szarpiąc. Kiedy drzwi stanęły przed nami otworem, przekonałam się, że osoba, która stoi przy oknie, nie jest Nathanielem. Owszem, nie mogłam być tego pewna, w końcu widziałam go tylko w ciemnościach, ale wątpiłam w to, że tak szybko przefarbował się na czarno.

– Darrell! – wykrzyknęła tuż obok mojego ucha dziewczyna. Jej głos stał się jeszcze bardziej słodki, zupełnie jakby obecność obcego dla mnie mężczyzny w gabinecie Nathaniela nie była niczym dziwnym. Może tutaj rzeczywiście nie była. – Tak dawno cię nie widziałam!

Z uniesioną brwią przyglądałam się ucieszonej jak dziecko podopiecznej ASN, która podskakiwała z zaciśniętymi pięściami, jakby nie mogła ustać z radości w miejscu. Powoli zaczynałam zmieniać zdanie, że była moją rówieśniczką.

Mężczyzna o imieniu Darrell obrócił się powolnie w naszą stronę, opierając się o parapet i krzyżując ramiona na piersi. Jego przeszywająco chłodne spojrzenie zmroziło mnie, jakby ktoś wylał na moją głowę wiadro zimnej wody. Po ramionach przebiegły mi nieprzyjemne dreszcze. Nikt nigdy nie wywołał u mnie tak nieprzyjemnej reakcji. Choć nieznajomy niczego jeszcze nie powiedział, już czułam, że nie zostaniemy przyjaciółmi. Zresztą miał na sobie rozpięty biały kitel. Takim osobom powinnam tu ufać w najmniejszym stopniu.

Milczenie dziwnie się przedłużało. Oboje spoglądaliśmy sobie w oczy, jakbyśmy próbowali odgadnąć własne zamiary. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że obcy mężczyzna nie miał na swoim ramieniu Uczepionego. Już miałam otwierać w zdziwieniu usta, kiedy usłyszałam:

– Nathaniel nie pojawił się dzisiaj w pracy. Zastępuję go. – Głęboki, chłodny głos idealnie pasował do właściciela. Nie miał w sobie nawet krztyny uczuć. – Bezładna – padło krótkie określenie. Dopiero po chwili zorientowałam się, że Darrell patrzy na moją koleżankę. Obdarzył ją taką samą zimną obojętnością, jak mnie. To jej oczywiście nie przeszkadzało. Wyprostowała się jak struna i szeroko uśmiechnęła, gotowa na jego słowa, choćby miały okazać się groźbą śmierci. Zachowywała się jak nastoletnia psychofanka, która zamierzała popełnić samobójstwo w imię miłości, jaką darzyła swojego idola. Może nie była taka normalna, jak początkowo sądziłam? – Ile razy mam powtarzać, że masz się do mnie nie zwracać po imieniu?

– Przepraszam. – Dziewczyna wyglądała jak mała, skarcona dziewczynka. Skuliła się w sobie, a policzki zapłonęły jej rumieńcem wstydu. Chociaż Darrell nie zadał kolejnego pytania, jego znacząco uniesiona brew wskazywała na to, że oczekuje na wyjaśnienia. – Ja… chciałam tylko zaprowadzić naszą nową koleżankę do Nathaniela, ale jak widać… nie ma go tutaj.

– Pojawi się jutro rano. – Zmrużone stalowe oczy znów skupiły się na mnie. – Nie zajmuję się sprawami nowych członków stowarzyszenia. – Po tych słowach spojrzał na zegarek, który miał na nadgarstku, i rzucił znudzonym tonem: – Powinnyście być w stołówce, zbliża się pora śniadania.

– Och, tak. Rzeczywiście. – Dziewczyna, nazwana wcześniej Bezładną, spojrzała na mnie z miłym uśmiechem. Jeżeli istniało coś, co umiała dobrze robić, to z pewnością było to uśmiechanie się, a przy tym wzbudzanie zaufania innych osób. Chociaż wciąż czułam się przy niej niepewnie, powoli zyskiwała moje uznanie. – Chodźmy. – Nieznajoma skierowała się w stronę drzwi, ja jednak wciąż stałam w miejscu, nie spuszczając wzroku z Darrella.

– Chcesz czegoś jeszcze? – Mężczyzna uniósł brew. Przez całą naszą płytką rozmowę nie drgnął nawet o centymetr. Wciąż stał w tej samej pozycji. Normalni ludzie się tak nie zachowywali. Czy to możliwe, że był jednym z nas? Nie. Jego Uczepiony równie dobrze mógł się ukrywać, na przykład na jego plecach. To często się zdarzało, kiedy ktoś doskonale potrafił ukrywać swoje emocje.

– Nie. – Ostatni raz spoglądając na tajemniczego lekarza, obróciłam się w stronę Bezładnej, która pomachała mu energicznie na pożegnanie. Obie wyszłyśmy z gabinetu.

Tym razem zamiast czuć złość, poczułam chłodną obojętność, zupełnie jakbym zaraziła się nią od niejakiego Darrella. Nie podobało mi się przebywanie w obcym miejscu z obcymi ludźmi, o których zupełnie niczego nie wiedziałam. Czy Nathaniel nie mógł chociaż zostawić mi jakiegoś listu wyjaśniającego pewne sprawy? Potraktował mnie jak lalkę, którą wystarczyło uśpić, przebrać w nowe ciuchy, przewieźć do nowego miejsca, a potem pozostawić samej sobie, aby jakoś sobie radziła w nowych okolicznościach. Skoro nawet jego zastępca nie był skłonny do pomocy, czy powinnam zaufać nieznajomym, którzy dali mi z rana niezły popis swoich umiejętności? Naszła mnie silna ochota, aby ruszyć w przeciwną stronę do stołówki, gdzie podążałam za uśmiechniętą Azjatką.

W co ja się wplątałam?

– Jesteś strasznie cicha – zauważyła Bezładna, obracając się w moją stronę, nim postawiłam choćby krok w tył. – Rozumiem, że możesz być w szoku, ale spokojnie, wszyscy przybyliśmy tu w taki sam sposób, jak ty. Może nie ma dzisiaj z nami Nathaniela, który cię zwerbował, ale spokojnie, zajmiemy się tobą. Nic ci tutaj nie grozi.

– Tylko rozstrzelanie – mruknęłam na tyle cicho, aby nowa koleżanka mnie nie usłyszała. To jednak nie wystarczyło. Widocznie miała dobry słuch.

– Nikt tu jeszcze nie umarł. To, co wcześniej widziałaś, to taki codzienny rytuał Niepohamowanego i Nieobliczalnej. Właśnie w taki sposób pokazują sobie, że siebie lubią. – Bezładna zaśmiała się dźwięcznie, jakby powiedziała coś naprawdę zabawnego. Spoglądając na nią ukradkiem, zastanawiałam się, czy w swoim pokoju również nie miała kilku niebezpiecznych zabawek, za których pomocą przekazywała, jak bardzo jej na kimś zależało.

– Strzelając do siebie? – Uniosłam brew, a moja rozmówczyni pokiwała głową. – Bardzo nietypowy sposób okazywania sobie uczuć. – W moim głosie pobrzmiewała znacząca nuta ironii.

– Wszyscy jesteśmy nietypowi. Inaczej by nas tutaj nie było, prawda?

Bezładna zrównała ze mną krok. Zazwyczaj nie bałam się bliskości, ale w momencie kiedy chwyciła mnie pod ramię, po mojej skórze przebiegły dreszcze. Spojrzałam niepewnie w jej uśmiechniętą, zarumienioną buzię, która kazała mi teraz sądzić, że mam do czynienia z ucieszoną nową przyjaciółką nastolatką.

– Rozchmurz się. Życie tutaj na pewno ci się spodoba. Nikt z nas dotąd nie narzekał.

Kiwnęłam od niechcenia głową, modląc się o to, aby przestała już ze mną rozmawiać. Jedyne, czego teraz potrzebowałam, to rozmowy z Nathanielem, a nie spotkania się w stołówce z całym zgromadzeniem paranoidalnych świrów. Pobyt tutaj zniechęcał mnie z każdą minioną sekundą. Potrzebowałam już tylko małej iskry, aby uciec z niewoli utajonej organizacji.

– Hej! – Bezładna wkroczyła ze mną do dużego pomieszczenia z szerokim stołem, przy którym najprawdopodobniej siedziała reszta zgromadzenia ASN. – Patrzcie kogo przyprowadziłam!

Nim się zorientowałam, zostałam wyciągnięta na sam środek stołówki. Uszczęśliwiona dziewczyna dołączyła do swoich znajomych, a ja zostałam na tym pustym i smutnym skrawku podłogi zupełnie sama.

Wszystkie ciekawskie spojrzenia spoczęły na mnie. Bezładna z założonymi na piersi rękoma patrzyła w moim kierunku z nieskrywaną dumą, zupełnie jakbym była wytresowanym przez nią zwierzątkiem, którym chwaliła się teraz przed widownią na cyrkowej scenie. Brakowało jeszcze świateł reflektorów i muzyki, która ogłaszałaby mój brak występu. Jedyne, co mogłam zrobić w takiej sytuacji, to przedstawić się, jak nowy uczeń w klasie o specjalnym profilu.

– Cześć – rzuciłam sztywno. – Nazywam się Charmaine.

Reakcje siedzących przy stole ludzi były różne, jednak wszystkie zdawały się wyrażać to samo: zdziwienie. Bezładna, niczym zawodowa aktorka, odegrała postać z obrazu Edwarda Muncha, kładąc dłonie na policzkach i rozdziawiając usta. Siedząca przy stole nastolatka o falowanych blond włosach, która wcześniej mijała mnie na korytarzu, uniosła brew, reszta jej twarzy pozostała jednak niewzruszona. Pomarańczowowłosy szaleniec pochylił głowę i zrobił niedowierzającą minę, do której kompletnie nie pasował rozbawiony uśmieszek, zaś siedzący gdzieś z tyłu chłopak o białych jak śnieg włosach wypuścił z dłoni łyżkę, którą pałaszował owsiankę, przez co uderzyła z brzękiem w talerz. Starałam się zrozumieć ich zachowanie, ale musiałam przyznać, że przychodziło mi to z trudem. A ponoć mówią, że szaleńcy rozumieją się bez słów. Istniała szansa, że byłam normalna, nawet jeżeli widziałam na ramionach innych ludzi potwory.

Cisza nie trwała długo. Chłopak, którego wcześniej Bezładna nazwała Niepohamowanym, zaśmiał się chrapliwie i podniósł z krzesła. Przeraziłam się, kiedy zaczął kierować się w moją stronę z wyciągniętymi ramionami, które świadczyły o tym, że z chęcią by mnie przytulił. Cudem powstrzymałam się od ucieczki. Kiedy dotarł w miejsce, w którym stałam, objął moje ramię i spojrzał mi prosto w oczy z całkiem przyjaznym uśmiechem, który nie wróżył, że zaraz wyciągnie z kieszeni pistolet i przestrzeli mi czaszkę. Mimo tego moje mięśnie wyraźnie się napięły.

Niepohamowany już na pierwszy rzut oka wyglądał jak szaleniec, ale nie z rodzaju tych, których zamykano w ciasnej klitce szpitala psychiatrycznego, obwiązując ich kaftanem bezpieczeństwa. Nawet jeżeli był szaleńcem, to z pewnością o głęboko skrywanych wewnątrz siebie zamiarach, które w najmniej oczekiwanej chwili mógł ukazać światu z szerokim uśmiechem na twarzy. Nie zdziwiłabym się, gdyby potrafił zabić niewinnego człowieka bez mrugnięcia okiem i jakiegokolwiek poczucia winy. Dodatkowo wydawał się być niebezpiecznie charyzmatyczny. Kiedy spojrzał w moją twarz, skarciłam siebie za uczucie, które kazało mi uznać go za przyjaznego. Przecież jeszcze niedawno byłam świadkiem morderczej gonitwy po korytarzu, w której uczestniczył. Wyraz jego twarzy przywodził wtedy na myśl bezwzględnego mordercę, czerpiącego przyjemność z zabijania. Nie mogłam nic poradzić na to, że ciężki kamień strachu, zalegający wcześniej w moim żołądku, teraz pod wpływem soków trawiennych niespodziewanie się rozpuścił. Może było tak, jak twierdziła Bezładna? „Nikt tu jeszcze nie umarł”. Dlaczego miałabym być pierwszą osobą, która nadkruszy prawdziwość tego stwierdzenia?

– Jesteś tutaj nowa, to dlatego nie znasz jeszcze zasad, jakie tu panują – zaczął ożywczym głosem debatującego polityka Niepohamowany, klepiąc mnie przyjacielsko po ramieniu. – Pozwól, że ci je przedstawię, ale spokojnie – uniósł palec wskazujący, jakby chciał zwrócić szczególną uwagę na słowa, które miały zaraz wydostać się z jego uśmiechniętych ust – nie są ani trochę skomplikowane. Najważniejsza z nich głosi: nasza przeszłość tutaj nie istnieje, a więc nie istnieją też nasze przeszłe tożsamości. Nie używamy swoich imion, bo ich nie znamy. – Niepohamowany wzruszył luzacko ramionami. Uśmiech nie zszedł z jego twarzy nawet na moment. – Zwracamy się do siebie kryptonimami. – Chłopak spojrzał w kierunku dziewczyny, która mnie tutaj przyprowadziła, a potem skierował w jej stronę pistolet, który ułożył z palców. – Bezładna. – Czujna Azjatka wyprostowała plecy i spojrzała niepewnie na swojego towarzysza. – Jak nasza nowa koleżanka się nazywa?

– Charm… Znaczy Paranoidalna! – wykrzyknęła piskliwie w odpowiedzi.

Paranoidalna? A więc mi również zdążyli przypisać pseudonim i to bez mojej zgody? Ciekawe, kto za niego odpowiadał. Może zdrajca Nathaniel?

Zacisnęłam zęby, starając się nie wybuchnąć nieuzasadnionym gniewem.

Niepohamowany puścił moje ramię i stanął w bezpiecznej odległości ode mnie, zakładając ręce na piersi. Był wyjątkowo pewny siebie. Zupełnie jakby przepełniała go duma, że podjął się roli przywódcy tego szalonego zgromadzenia. Pytanie czy to lider samozwańczy, czy wybrany drogą sprawiedliwego głosowania?

– Pozwól, że przedstawię ci każdego z nas po kolei. – Chłopak machnął teatralnie ręką, chcąc zaprezentować swoją drużynę. – Bezładną już poznałaś. Ma swoje humory, zmienne jak kwietniowa pogoda, czasami ma problem z trzymaniem języka za zębami – tu spojrzał na nią znacząco, na co ta przeniosła wzrok na ścianę, zaciskając mocno usta – ale na ogół jest całkiem uroczą i pomocną osobą. Bardzo się cieszyła, że będzie miała nową koleżankę, więc nie bądź dla niej zbyt surowa, nawet jak będzie cię denerwować. – Niepohamowany wyszczerzył zęby w moją stronę.

Nie mogłam nadziwić się temu, jak bardzo jego przedstawienie było dokładne. Ćwiczył do niego od tygodni? Czy po prostu czar perfekcji miał zakodowany w genach?

– Ta mroczna nastolatka, która siedzi w rogu z miską płatków kukurydzianych, i patrzy na mnie, jakby planowała zamach na moje życie, to Nieobliczalna. Mało mówi, ale nadrabia zabójczym spojrzeniem, a oprócz tego jest słodka jak miód. – Głos Niepohamowanego stał się po dziecinnemu uroczy.

Widziałam jak brew Nieobliczalnej nerwowo drgnęła, nie odezwała się jednak nawet słowem. Nie obdarzyła mnie również spojrzeniem – cały czas wpatrywała się w Niepohamowanego z obojętnością zarysowaną na twarzy, jakby ktoś polał jej twarz woskiem. Musiała być najmłodszą członkinią ASN. Chociaż charakteryzowała ją nietypowa dla przeciętnego amerykańskiego obywatela uroda, najzwyczajniej w świecie przyciągała ludzkie oko. Była blada, niemal biała jak kreda, miała naturalne, falowane, jasne blond włosy sięgające łopatek, duże ciemne oczy, które z dala wydawały się być niemal czarne, mały, zadarty nosek i malinowe usta ułożone w wąską kreskę. Cała jej postać przywodziła na myśl porcelanową lalkę. Byłam skłonna uwierzyć w to, że gdyby ktoś posadził ją na krześle w witrynie sklepowej, przechodzący obok ludzie nie zorientowaliby się, że mają przed sobą człowieka. Nieobliczalna nie wykonała praktycznie żadnego ruchu. Ciągle tkwiła w tej samej pozycji, wgapiając się natarczywie w Niepohamowanego. Ani razu nie mrugnęła nawet okiem. Może nie była tak przerażająca, jak człowiek w białym kitlu noszący imię Darrell, ale niewątpliwie wywoływała na skórze ciarki. Myślę, że gdyby obsadzono ją w roli przeklętej lalki grającej w horrorze, zapewne niejedna osoba mogłaby dostać w kinie palpitacji serca. Wystarczyłoby, że po prostu wlepiałaby oczy w widza. Niepohamowany zdawał się być tym niewzruszony – z drugiej strony przywodził na myśl osobę, którą mało co interesowało. Ciekawe czy istniało coś, czego się bał?

– To teraz przejdziemy do tego pana pod oknem. – Przywódca ASN wskazał dłonią na chłopaka, który niespokojnie drgnął. Wcześniej nie bardzo zwróciłam na niego uwagę. Być może była to kwestia oślepiającego słońca, padającego na jego plecy. Przez nie wyglądał jak duch. – To mój najlepszy i w sumie jedyny kumpel, Wyobrażalny. Też niewiele mówi, ale to całkowicie nieszkodliwy typ. Nawet jeśli się do tego nie przyznaje, jest nieco nieśmiały. Potrafi być cholernie niemiły, ale to dlatego, że boi się kogokolwiek do siebie dopuścić. – Niepohamowany wzruszył ramionami, a Wyobrażalny zmarszczył groźnie czoło, obdarzając go ostrzegawczym spojrzeniem. Już na pierwszy rzut oka można było dostrzec w tych słowach prawdę. Chłopak wydawał się być bardzo zamknięty w sobie. Szybko przeniósł na mnie spojrzenie, marszcząc wrogo czoło, a potem wykrzywił usta z obrzydzeniem, jakbym była dla niego karaluchem, którego chętnie zgniótłby butem.

Wyobrażalny nie mógł być dużo starszy ode mnie. Z wyglądu przypominał człowieka, którego pozbawiono pigmentu, zarówno jeżeli chodziło o jego oczy, włosy, jak i skórę. Był blady, ale nie tak bardzo jak Nieobliczalna. Miał szare tęczówki i białe włosy. Wśród jaśniejącego słońcem otoczenia wyróżniał go tylko czarny ubiór. Nawet jego ręce były tak chude, że ledwo można było je dostrzec na tle słonecznych promieni. Charakteryzował się bardzo chłopięcym typem urody. Owalna twarz była zupełnie pozbawiona zarostu, policzki lekko wklęsłe, usta blade jak i jego skóra – to wszystko przywodziło na myśl zjawę, czy może w bardziej ludzkim określeniu: osobę, która sporadycznie wychodziła na światło dzienne i nie była najlepszego zdrowia.

– Jeżeli chodzi o mnie – zaczął jeszcze bardziej energicznym głosem Niepohamowany, zupełnie jakby czekał na ten moment całe swoje życie – jestem tutaj najdłużej ze wszystkich, także można powiedzieć, że mój nieodparty urok – puścił mi oczko – jak i wieloletni staż w ASN, uczyniły ze mnie przywódcę tego smętnego zgromadzenia. Wołają na mnie Niepohamowany, a jaki jestem, tego z pewnością wkrótce się dowiesz. – Biel jego wyszczerzonych zębów niemal mnie oślepiła. Choć doskonale wiedziałam, że z Niepohamowanym było coś nie tak, jego wygląd mógł trochę zwodzić od takiego sądzenia. Z całej czwórki tylko on przywodził na myśl zwyczajnego i zdrowego chłopaka Szalony kolor sterczących na wszystkie strony włosów dopełniały świecące, jasnozielone oczy, ciepły odcień skóry charakterystyczny dla osoby, która dużo przebywała na słońcu, i te piekielnie białe zęby, jak z reklamy wybielającej pasty. Może nie był przesadnie umięśniony, ale z pewnością posiadał więcej krzepy niż wychudzony Wyobrażalny. Szłam o zakład, że jego wygląd i charakter pociągnęły na dno wiele kobiet.

Zauważyłam, że wszyscy od dłuższego czasu mi się przypatrują, jakby wyczekiwali mojej odpowiedzi. Po raz kolejny wybrałam bezpieczną drogę słowną.

– Miło mi was poznać… – Urwałam, choć wciąż nie zamknęłam ust, gotowa dopowiedzieć coś mocniejszego. – Miło mi was poznać – zaczęłam na nowo – ale nie życzę sobie, żeby ktokolwiek wołał do mnie Paranoidalna. Nazywam się Charmaine Fairfield i nie zamierzam żegnać się ze swoją przeszłością. – Ostatni raz spojrzałam po zaskoczonych członkach ASN, a potem skierowałam swoje kroki w stronę wyjścia. Straciłam ochotę na jedzenie. Straciłam ochotę na cokolwiek, co miało związek z tym miejscem. Chciałam pobiec przed siebie, rozewrzeć drzwi wyjściowe, wystawić twarz w stronę słońca i rozpościerając ręce, wykrzyczeć w niebo, że znowu jestem wolna. To pragnienie stało się tak silne, że omal nie wybiegłam ze stołówki. Kto wie, może bym to zrobiła, ale powstrzymała mnie przed tym dłoń, która chwyciła mocno za moje ramię. Stanęłam gwałtownie w miejscu, omal nie lądując plecami na podłodze. Nie zdołałam nawet przekroczyć progu pomieszczenia, zupełnie jakby ktoś przewidział, że nigdy więcej mogę tutaj nie wrócić.

Poczułam na policzku ciepły oddech wydany na świat przez usta, które zatrzymały się tuż przy moim uchu. Nim usłyszałam szept, wiedziałam już, że podążającą za mną osobą był Niepohamowany. Nikt inny z przedstawionego tutaj zgromadzenia nie zachowałby się jak socjopata, próbujący wzbudzić strach w swojej ofierze, poczynając od gestów, a nie kończąc na słowach. Nie potrzebowałam swoich wyczulonych zmysłów, pozwalających mi na ocenienie danego człowieka bez dogłębnego poznawania go, aby to zrozumieć.

– Wiem, że masz ochotę uciec. – Przyciszony głos był delikatny, a przy tym i niepokojąco gładki. – Chciałbym, żebyś pamiętała, że Instytut Badań Paranoidalnych Przypadków z chęcią przyjmie cię z powrotem do siebie. To od ciebie zależy, czy wybierzesz mniejsze, czy większe zło. Nigdzie nie będziesz wolna, ale tu przynajmniej będziesz mogła żyć jak człowiek, Charmaine. – Moje imię w ustach Niepohamowanego zabrzmiało nieco kpiąco. – Poważnie się zastanów, nim zrobisz coś głupiego. – Po tych słowach chłopak wyprostował się i weselszym głosem rzucił: – Tak poza tym, to witaj w Amerykańskim Stowarzyszeniu Niezidentyfikowanych, a przy okazji w legendarnym mieście grzechów, zwanym Las Vegas!

Zaraz. Las Vegas?

Przestraszona zwróciłam się w kierunku Niepohamowanego.

Marlena Urbaniak

Studentka filologii polskiej II stopnia na specjalizacji edytorskiej. Recenzentka i blogerka. Pisze od dziecka, ale dopiero niedawno zaczęła ujawniać swoją twórczość jurorom literackich konkursów. Mistrzyni sztuk psychologicznych i ezoterycznych. W fantastycznym świecie znana jako elfia księżniczka. W wolnych chwilach superbohaterka ratująca koty oraz psy z wrocławskich ulic. Czasem napada na sklepy z herbatą i udaje, że ma takie zainteresowania jak większość przeciętnych ludzi.

OPOWIADANIE

Pajęczyna 3

Olaf Pajączkowskih

6

Miał wrażenie, że miasto wymarło.

Minęło już pół godziny, a on ciągle nie dostrzegał ani jednej żywej duszy, ani jednego światła w oknie. Co prawda mieszkał w mniej rozrywkowej dzielnicy, pełnej niebieskich kołnierzyków, które chodziły wcześnie spać i wstawały skoro świt, ale to przecież niemożliwe, żeby pośród setek tysięcy dusz nie znalazła się chociaż jedna cierpiąca na bezsenność. Czasem tylko rejestrował dobiegający gdzieś z oddali odgłos jadącego samochodu, ale na tyle rzadko, że równie dobrze mogło to być przesłyszenie.

Wzdrygnął się, kiedy zimny wiatr natarł na niego z całą mocą. Jack przystanął, a jego ciałem wstrząsnął kaszel. Delikatnie postawił walizkę i futerał na chodniku, po czym uniósł zdrętwiałe dłonie do ust i chuchnął. Ta noc okazała się chłodniejsza niż poprzednie i wydawało się, że z każdym kwadransem robiła się coraz zimniejsza. Detektyw rozejrzał się po opustoszałych ulicach. Gdzieś daleko, zza utkanej z mgły kurtyny, rozległ się pisk opon i przytłumiony wrzask klaksonu. Jack zaczął rozważać wezwanie taksówki.

– Nie – wychrypiał, podnosząc swoje bagaże. Żwawym krokiem ruszył dalej, przywołując wspomnienia setek nocy takich jak ta; i zawsze, choćby panowała najsroższa zima, choćby musiał przebijać się przez zaspy śniegu czy zmagać się z deszczem, szedł. Nigdy nie wziął taksówki, nigdy nie skorzystał z autobusu czy metra. I choć czasami wracał do mieszkania przemoczony do suchej nitki, to nigdy nie złapał nawet kataru. Teraz co prawda bolało go gardło, ale zaraz po powrocie do domu miał zamiar łyknąć parę tabletek. Powinno wystarczyć.

Nie mógł jednak nie zauważyć, że tej nocy szło mu się ciężej, jakby miał przywiązane do nóg jakieś ciężary. Już od dawna nie odczuwał takiego zmęczenia. Od czasu do czasu przed oczami Jacka pojawiał się obraz figurki pająka, a potem do głowy wdzierała mu się wizja pozbawionego twarzy człowieka, leżącego na ziemi z ranami po kuli, nożu, uduszonego, człowieka, który wysłał mu posążek i pocztówkę.

Znowu się zatrzymał, postawił walizkę na ziemi. Rękawem przetarł piekące, załzawione oczy, przymknął je na chwilę. Gdy je otworzył, pusta ulica nie zniknęła.

– Szlag by to… – wycedził przez zaciśnięte zęby, podnosząc walizkę. Wszechobecna pustka atakowała umysł, sprawiając, że chciało mu się wyć. Nie mógł znieść półmroku; uliczne światła, zamiast dodawać mu otuchy, denerwowały rozrzedzonym we mgle blaskiem, a zamknięte sklepy z niego drwiły. Przyspieszył kroku. Wiedział, że na kolejnym skrzyżowaniu musi skręcić w lewo, a dojdzie do całodobowego baru, gdzie zawsze siedziało pełno ludzi…

Dotarł do skrzyżowania i się zatrzymał. To jedno się nie zmieniło.

Bar znajdował się po drugiej stronie ulicy: knajpka, kojarząca się Jackowi z latami pięćdziesiątymi, była przytulnym miejscem, gdzie przy kontuarze człowiek mógł usiąść na wysokim krześle i zamówić kawę lub colę albo rozgościć się na jednej z kanap ustawionych obok okien, przy stoliku dla czterech albo sześciu osób, zjeść kanapkę czy jajecznicę. Także tej nocy wysokie okna przypominały trzy świetliste prostokąty rzucające rozlane plamy blasku na ciemny chodnik. Jack uśmiechnął się do siebie. Dostrzegł w barze jakiś ruch; niewyraźny kształt pojawił się na sekundę za szybą, a potem zniknął. Baranski ruszył w prawo.

Szło mu się już lepiej, lecz ciągle nie potrafił odegnać pojawiających się co jakiś czas wizji umierającego człowieka, autora dziwacznego wołania o pomoc. Jack próbował je zastąpić obrazem zaśmiewającego się z głupiego żartu dowcipnisia, ale wtedy przychodził mu na myśl misternie wykonany pająk. Coś ścisnęło go za serce i nie mógł już dalej iść. Po raz kolejny postawił toboły na chodniku i sięgnął po komórkę. Chwilę męczył się z menu, nim wreszcie odpalił mapę miasta. Wpisał „Moore’s Avenue 22”, a gdy GPS wyznaczył trasę, Jack wyciągnął słuchawki. Podłączywszy je, wpakował telefon z powrotem do kieszeni spodni. Chwycił walizkę i obrócił się w prawo.

– IDŹ PRZED SIEBIE – rozkazał pozbawiony emocji głos, a Baranski posłusznie wykonał polecenie. Serce biło mu coraz szybciej. Detektyw raz przyspieszał, raz zwalniał, a do umysłu ciągle wdzierał mu się ten pająk. Zamykał oczy i je otwierał, by przegnać natrętne widziadło, ale co jakiś czas do niego wracało, grając mu na nerwach.

Jedno go odprężało. Wreszcie zaczął dostrzegać światła w oknach. Rzadko, bo rzadko, ale na powierzchni czarnych bloków pojawiały się kwadraciki mętnej jasności, przebijające się przez warstwę mgły, przywodzące Jackowi na myśl samotne latarnie morskie ustawione w dzikim i nieprzyjaznym miejscu.

Zatrzymał się gwałtownie. Ujrzał plamę krwi na ulicy.

Nie. Rozluźnił się. To nie krew. To czerwień neonu, wiszącego nad zamkniętym kinem, odbijała się w kałuży.

Wtem odezwał się telefon.

Tym razem nie był to głos z GPS-u. Melodia Du Hast Rammsteina, bębniąca w słuchawkach, wydawała się ogłuszająca w ciszy tej nocy, lecz Jack przywitał ją z radością, bowiem po drugiej stronie łącza czekał na niego jakiś żywy człowiek, z którym mógłby porozmawiać. Postawił walizkę na chodniku i wyciągnął komórkę z kieszeni. Spojrzał na ekran. Zmarszczył brwi, zdumiony.

Anna.

Jedyna osoba na świecie, z którą nie miał ochoty gadać. Już wolał, żeby za oknami mieszkań i barów kryły się puste pomieszczenia, wolał być ostatnim człowiekiem na świecie.

Po pół minucie telefon przestał dzwonić, ale po kolejnych kilku sekundach odezwał się ponownie. Znowu to zignorował, lecz kobieta nie dawała za wygraną – dzwoniła bez przerwy, uporczywie, jak gdyby od tego zależało jej życie. W końcu odebrał, zirytowany.

– Czego chcesz? – warknął.

Po drugiej stronie panowała cisza. Jack pokręcił głową i już miał się rozłączyć, kiedy usłyszał męski głos:

– Moore’s Avenue 22.

Baranski zesztywniał. Nagle wszystko stało się jasne. Przypomniał sobie mieszkanie Anny, gdzie stało duże szklane terrarium z buszującym w środku ptasznikiem, na którego nie mógł patrzeć bez obrzydzenia; przypomniał sobie jej kolekcję malutkich plastikowych i szklanych figurek pająków, rozłożonych na szafkach, kupionych w sklepach z zabawkami i pamiątkami w różnych miastach kraju i za granicą; wreszcie przypomniał sobie gumowe tarantule gapiące się na niego ze swojego miejsca na półce nad łóżkiem, na które musiał spoglądać zawsze, gdy…

– Słuchaj, stary, mam gorącą prośbę: odpieprz się – rzucił tak spokojnie, że sam się zdziwił. – A tego pająka wsadź sobie w dupę, miłej zabawy życzę. – Już chciał się rozłączyć, lecz nie mógł się powstrzymać, by na koniec nie wypluć z siebie jeszcze paru zdań: – I masz tu radę. Daj sobie z nią spokój. Wbije ci nóż w plecy.

Facet nie odezwał się ani słowem, ze spokojem znosił urągania. Baranski wsłuchiwał się w jego cichy oddech i nagle zwątpił w to, czy tamten w ogóle cokolwiek do niego powiedział, czy nie było to jedynie przesłyszenie. Kręcąc głową, detektyw wyłączył komórkę.

7

Za długo piszę. Jack idzie nocą przez puste ulice, a ja, kiedy patrzę przez okno, także widzę ciemność, i przez moment nie zdaję sobie sprawy z tego, że przestałem pisać. To niebezpieczne. Muszę skończyć na dziś. Jestem zmęczony. Zmęczonemu człowiekowi łatwo jest się zatracić w  świecie wyobraźni; wtedy bariery pomiędzy fikcją a rzeczywistością upadają, granica się zaciera. U niego jest ciemno i u mnie jest ciemno. Mój umysł zaczyna podświadomie wyciągać wniosek, że żyjemy w tym samym świecie, a nawet w tym samym mieście. Niektórzy mówią, że to głupie. Ja tak nie uważam. Łatwo jest zburzyć mury między opowieścią a życiem. Przed tym przestrzegał Cervantes w Don Kichocie; przed obudzeniem się w rzeczywistości, w której wszystko się ze sobą miesza. O tym mówił w wywiadzie Guinness. Byli tacy, którzy pod wpływem fikcji oszaleli. Nawet popełniali zbrodnie. To ekstremalne przypadki, ale są też biedni ludzie, którzy nie potrafią odnaleźć się w codzienności i wycofują się w świat swoich wyobrażeń i już stamtąd nie wracają. Wszyscy pisarze? Wszyscy artyści? A jak było z Balzakiem? Czy dla niego Eugenia Grandet nie była ważniejsza od przyjaciół? Czy to właśnie jej problemów nie uważał za prawdziwe, a trudności, z jakimi zmagali się jego znajomi, nie uznawał jedynie za niewarte wspominania błahostki? Jeśli było inaczej, to dlaczego tak strasznie dużo pisał? To już nie była jedynie praca. Pracoholizm? Nie. To było coś więcej – całe jego życie. A przyjaciele, znajomi: ilu ich tak naprawdę miał? Jego prawdziwymi towarzyszami były rękopisy. Czy nie uważał się za wielkiego stworzyciela, powołującego do istnienia równoległy, może nawet prawdziwszy, świat? Czy sceny z jego życia nie pojawiały się na kartach jego książek (czy nie każdy pisarz tak robi)? I jak to nazwać, kiedy dochodzi do przeniesienia rzeczywistości do świata fikcji? To naśladownictwo czy już kreacja? A skoro rzeczywistość może wpłynąć na fikcję, to fikcja musi wpływać na rzeczywistość. Oscar Wilde mówił, że „życie imituje sztukę znacznie bardziej niż sztuka imituje życie”. Mury łatwo obalić. Trudniej je na nowo wznieść.

Dlatego to niebezpieczne. Zbyt długie godziny spędzane na pisaniu. Są takie momenty, że mam wątpliwości, czy jestem Andrzejem czy Jackiem. Łatwo jest uciec w tamten świat. Tak się zatracam w tworzeniu. We wszechświecie istnieje wielki bank idei i historii. Być może gdzieś, w jakiejś alternatywnej rzeczywistości, są prawdziwe, ale w naszej to jedynie wymysły. Jest wiele rzeczy do zrobienia, życie jest krótkie.

Warto robić te notatki. Miałem nie pisać o sobie, ale niektóre fragmenty można wyciągnąć i później wrzucić na Patreona. Behind the scenes. Jak już będę miał Patreona i jak Spider King zainteresuje ludzi, to komentarz autorski może być nagrodą za wpłaty. Jak powstawał. Skąd wziąłem pomysły. Na jakich wydarzeniach z mojego życia oparłem. Co chciałem przekazać. Przemyślenia. Trzeba zmodyfikować. Trochę prawdy, trochę kłamstwa. Zachować prywatność, bez ekshibicjonizmu. No i żeby było ciekawiej.

***

Pająki. Skąd się ich tyle wzięło? Poszedłem do kuchni zrobić kolację, a dwa były na chlebaku. Jeden na oknie. Nie chude pajęczaki, kosarze, które czasem znajduję w kiblu, ale prawdziwe pająki, grube, czarne, chyba szczelinowe. Zmiażdżyłem je butem. Momentalnie przeszła mi chęć na jedzenie. Wyrzuciłem cały chleb do śmieci, a później wyrzuciłem chlebak. Może przesadzam, ale nie mogę już na niego patrzeć bez odruchu wymiotnego. Jutro kupię nowy.

Jest bardzo późno. Chciałem przed spaniem poczytać albo posłuchać radia, ale nie mogłem się skupić. Siadłem w fotelu i próbowałem się uspokoić. Dopiero teraz zwróciłem uwagę na to, że moja reprodukcja jest podniszczona. Dostałem ją już w takim stanie? Artur zawalił? Rok patrzyłem i nie widziałem? Czy może gdzieś w międzyczasie coś się stało? Zwierciadło, w którym przegląda się jednorożec, jest przetarte. Nie widać odbicia stworzenia. Trzeba to jakoś naprawić.

Jutro też jest dzień.

Ewa Kajtoch

Urodzony w 1988 roku w Opolu, tam też do dziś pędzi swe życie. Publikował w antologiach (Sny umarłych: Polski rocznik weird fiction 2018, ósmy tom Fantazji Zielonogórskich) oraz w czasopismach i na portalach („Magazyn Biały Kruk”, „Migotania Przejaśnienia”, „Nowa Gazeta Literacka”, „OkoLica Strachu”, ,Secretum”, ,Silmaris”, ,Szortal Na Wynos”, ,„Mole”). W 2014 roku wygrał konkurs Dębowe Pióro na opowiadanie cyberpunkowe; jego próby poetyckie znalazły się w e-booku z haiku Życie: Kilka chwil, natomiast kilkanaście esejów i kilka opowiadań – w antologii tekstów Skamieniałe motyle: Opole (to także darmowy e-book).

Dla wszystkich tych, co chcieliby publikować
w magazynie „Biały Kruk”

Mail kontaktowy: magazyn@bialykruk.org

1. Darujcie sobie w mailu formułki pan/pani/państwo, redakcja Kruka woli jak jesteście bardziej bezpośredni (ale bez przesady). Po prostu, po każdym takim formalnym mailu patrzymy się w lustro i liczymy zmarszczki.

2. Teksty przyjmujemy w formacie .rtf lub .doc. Czcionka Times New Roman, rozmiar 12, wyjustowany. Prosimy również, aby tekst był podpisany (nie tylko w mailu), ale również w samym pliku.

3. Jesteśmy zainteresowani zarówno materiałami publicystycznymi (artykuły, recenzje, reportaże, felietony), jak i opowiadaniami z gatunku szeroko pojętej fantastyki.
Nadsyłane teksty powinny posiadać następującą objętość:
Publicystyka: do 25 000 znaków ze spacjami
Opowiadania: do 40 000 znaków ze spacjami

4. Bardzo fajnie, jeśli napiszecie kilka słów o sobie. Nie jest to wymagane, ale ułatwi to sprawę, jeśli zdecydujemy się na publikację tekstu.

5. Nadsyłane teksty nie powinny być wcześniej publikowane.

6. Staramy się odpowiedzieć na każdą wiadomość, która przychodzi na naszą skrzynkę mailową. Jednakże miejcie na uwadze, że pracujemy nad magazynem po godzinach, a każdy z nas musi zarobić na chlebek z masełkiem. Więc nie zdziwcie się, jeśli że na odpowiedź możecie trochę poczekać. Dlatego jeśli po miesiącu nie otrzymacie od nas żadnej wiadomości piszcie i przypomnijcie się.

7. Wysyłanie tekstu do magazynu „Biały Kruk” równoznaczne jest z udzieleniem wydawcy – stowarzyszeniu Bialski Klub Miłośników Fantastyki „Biały Kruk” nieodpłatnej licencji niewyłącznej na publikację tekstów oraz wykorzystaniem jego fragmentów w celach promocyjnych. To znaczy, że wciąż masz prawo do zarządzania losem swojego tekstu w przyszłości. Prosimy jednak, aby nadsyłany tekst nie był nigdzie indziej wysyłany w ciągu następnych trzech miesięcy do innych czasopism.

Zatem do twórczej pracy ludziska.

REDAKTOR NACZELNY: Grzegorz Czapski

Wydawca: Bialski Klub Miłośników Fantastyki "Biały Kruk"

KRS: 0000534866

ADRES KONTAKTOWY: magazyn@bialykruk.org

ISSN: 2544-6304

REDAKCJA TEKSTÓW: Grzegorz Czapski, Gabriela Tyńska, Anna Baj, Marta Bochonko, Karol Ligecki, Michał Pleskacz

KOREKTA TEKSTÓW: Gabriela Tyńska, Anna Baj, Marta Bochonko, Karol Ligecki, Michał Pleskacz

SKŁAD I  ŁAMANIE TEKSTÓW: Mariusz Kiesiński

PROJEKT LOGOTYPU: Paweł Iwaniuk

PROJEKT GRAFIKI NA OKŁADKĘ: Kosma Woźniarski

PROJEKT OKŁADKI: Mariusz Kiesiński

ILUSTRACJE: Łukasz Berlik, Małgorzata Gwara, Milena Izdebska, Wojciech Wójtowicz