Chcielibyśmy serdecznie podziękować poniższym fanzinom za wsparcie podczas tworzenia naszego czasopisma i reklamę:

Chyba każdego z nas, przynajmniej raz w życiu dopadła trema. Jednych przed prezentacją w klasie lub w auli uniwersyteckiej, innych na sali koncertowej tuż przed występem, czy w galerii sztuki na pierwszym wernisażu. Nie będzie nadużyciem stwierdzić, że artyzm idzie w parze ze stresem, a przede wszystkim strachem przed oceną ze strony innych ludzi. Właśnie w tej chwili, gdy Ty drogi Czytelniku zaczynasz czytać pierwszy numer naszego magazynu, nas zżera trema, ale i ciekawość jak ocenisz nasz trud. Przez ostatnich kilka miesięcy ciężko pracowaliśmy, aby „Biały Kruk” mógł się wykluć z jaja idei zrodzonej w naszych głowach, a następnie wzbić się w powietrze ku Waszej uciesze. Mamy zatem nadzieję, że to co znajdziecie w pierwszym numerze naszego magazynu, przypadnie Wam do gustu i zapewni rozrywkę na wiele dni.

Jest to pierwszy tego typu wielki projekt za jaki się zabieramy, ale wiedzcie, że nie żałowaliśmy dlań naszych serc. Od początku bowiem przyświecała nam idea stworzenia czasopisma oraz portalu od fanów dla fanów. Chcieliśmy, aby wszystko co ujrzycie, wyglądało profesjonalnie, ale wciąż jesteśmy otwarci na Wasze uwagi oraz propozycje. Jeżeli zauważycie jakiś błąd, który umknął naszej uwadze (te wredne wrony sabotażystki…), wybaczcie nam. Liczymy na Wasze opinie i uwagi, aby każdy kolejny numer był lepszy od poprzedniego.

W imieniu całej redakcji życzę Wam przyjemnej lektury!

Grzegorz Czapski

Redaktor Naczelny

WYWIAD

Chciałem zawsze robić coś wartościowego

Gościem pierwszego numeru naszego magazynu jest Marcin Sergiusz Przybyłek - lekarz medycyny, wieloletni pracownik koncernu farmaceutycznego, obecnie trener i konsultant biznesowy. Autor największej polskiej sagi science fiction Gamedec, antyporadnika dla menedżerów Sprzedaż albo śmierć?, powieści (teoretycznie dla dzieci) Kalina i Kaj, zbioru anegdot dla graczy Grao Story, książki CEO Slayer: Pogromca prezesów, a także powieści eksperymentalnej Orzeł Biały. Od lat zainteresowany psychologicznym, technologicznym oraz finansowym rozwojem ludzkości, przekazuje swoje wizje w książkach, wykładach i podczas szkoleń.

Grzegorz Czapski: Na początek standardowe pytanie. Jak to się stało Marcin, że po studiach medycznych, będąc również trenerem i konsultantem biznesowym, zostałeś pisarzem? Był to impuls, który przerodził się w coś więcej, chęć przekazania konkretnego przesłania czytelnikom?

Marcin Przybyłek: Gdy patrzyłem na karierę Stanisława Lema, zadawałem sobie pytanie: jak to możliwe, że jest lekarzem z wykształcenia, a wykonuje zawód pisarza? Czy on siedzi sobie po prostu w domu i pisze książki? Jakie to wygodne! Jakie to… wolne! Już jako młody chłopak stwierdziłem, że chcę żyć podobnie, chociaż zdawałem sobie sprawę, że to piekielnie wąska ścieżka, a w dzisiejszych czasach stała się jeszcze węższa.

Są ludzie, którzy żyją po to, by zarabiać. Ja chciałem zawsze robić coś wartościowego, mając nadzieję, że da mi to pieniądze niezbędne do przeżycia. Tworzyć chciałem od dziecka i już właśnie w młodym wieku postanowiłem, że ponieważ nie będzie mi dane podróżować w kosmos (przewidziałem powolny rozwój technologiczny w tym obszarze), będę o tym pisać.

I owszem, miałem chęć przekazania czegoś konkretnego. Marzenia. Stąd się bierze chyba prawdziwa twórczość: przekazać marzenia, które w trakcie pisania przybierają kształt konkretnej wizji.

G.C.: Jak możemy przeczytać w opisie Twojej osoby, interesujesz się „psychologicznym, technologicznym oraz finansowym rozwojem ludzkości”. Po przeczytaniu Twoich książek oraz profilu na facebooku, dodałbym również wątek duchowy. Mógłbyś wyjaśnić naszym czytelnikom dlaczego podejmujesz się takiej, a nie innej problematyki?

M.P.: Duchowość pojmuję wielorako. Trochę jako poszukiwanie życiowej filozofii, trochę jak autoterapię pośród drapieżnej rzeczywistości, trochę jako rozmyślania o naturze rzeczywistości. Myślę czasami o niej na sposób racjonalny: „duchowe” znaczy tyle, co „informacyjne”, niedotykalne, niematerialne. Duchowość to także medytacja, to zwrócenie się ku sobie, gdy człowiekowi jest źle, to wreszcie refleksja, której brak powoduje nerwicę.

W Gamedecu elementy duchowe to anielica i demon towarzyszący bohaterowi. Stanowią metafizyczną wyrwę w skądinąd dobrze przemyślanym i „szczelnym” świecie gamedecverse. W końcu okazują się wielowymiarowym dopełnieniem duszy głównego bohatera. Duszy – czytaj, psychiki.

Orzeł Biały 2 - Wydawnictwo Rebis

G.C.: Twoja ostatnia książka Orzeł Biały była ciekawym eksperymentem, o którym śmiało można powiedzieć, że zakończył się sukcesem. Skąd pomysł, aby skorzystać z pomocy czytelników oraz przyjaciół i włączyć wymyślone przez nich postacie do powieści? Jak to się odbywało? Każdy mógł od tak napisać do Ciebie lub zgłosić na stronie internetowej swoje pomysły?

M.P.: Pomysł pożyczyłem od Roberta Szmidta (Szczury Wrocławia), ale trochę go urozmaiciłem: moi bohaterowie niekoniecznie umierają, a  głoszone przez czytelników postacie, nierzadko z bogatą historią, opisem wyglądu i tak dalej, często w całości zostały umieszczone w powieści. Zgłosić się mógł każdy. Większość osób, które zaproponowały protagonistów, poznałem dopiero po napisaniu tekstu (i czasami żałowałem, że akurat ten bohater czy ta bohaterka zginęła).

G.C.: W sierpniu premierę miała druga część perypetii tytułowego oddziału Orzeł Biały. Gdzie tym razem wyruszają Twoi dzielni wojowie i jakim niebezpieczeństwom będą musieli stawić czoła?

M.P.: Spora część akcji dzieje się w Twierdzy. Wyszedłem tutaj naprzeciw prośbom czytelników, którzy ciekawi byli jak żyje się w nowej Polsce. Położyłem nacisk na relacje między bohaterami, ale oczywiście dodałem trochę intrygi, bo nie byłbym sobą, gdybym tego nie zrobił. A potem, no cóż, to sugeruje sama okładka – idziemy na wschód. Rosyjskie orki różnią się tak od niemieckich, jak tylko można sobie wyobrazić. Więcej nie powiem, bo musiałbym zacząć spoilerować.

G.C.: W pierwszej części pierwowzorami niektórych bohaterów, zarówno po stronie ludzi jak i orków, byli znani pisarze. Np. Robert J. Szmidt. W Orle Białym 2 pojawią się jakieś nowe osobistości z fandomu?

M.P.: Tak. Będzie to Ewa Białołęcka, Jakub Ćwiek, Bartek Biedrzycki i Radosław Lewandowski. Przygotowałem dla nich, mam nadzieję, ciekawe kreacje.

G.C.: Teraz z innej beczki. W zeszłym roku wydawnictwo Rebis wydało ponownie pierwszą część sagi Gamedec, czyli Granicę Rzeczywistości. W połowie kwietnia ukazali się Sprzedawcy Lokomotyw. Kiedy możemy spodziewać się ponownego wydania trzeciego tomu - Zabaweczek?

M.P.: Wkrótce. Powieść została ponownie zredagowana, jest już okładka (Tomasz Maroński doskonale oddał ducha tej powieści), a termin – podejrzewam, że wkrótce. Koniec lata – początek jesieni.

G.C.: Intryguje mnie pewna rzecz. Co więc z Czasem silnych istot wydanym pierwotnie przez Fabrykę Słów? Również trafi do rebisowej serii Horyzonty Zdarzeń, czy może sprawa jest bardziej skomplikowana?

Marcin Przybyłek

M.P.: Trafi. Mam pełne prawa do tej powieści, a Rebis jest zdecydowany wydać całą sagę u siebie. Gdy to zrobi, powiem sobie: no, to teraz mogę już spokojnie umierać.

G.C.: Ostatnie pytanie. Zabaweczek możemy się spodziewać w niedługim czasie, a Orzeł Biały 2 wylądował. Co dalej? Nowy CEO Slayer, trzecia część Orła Białego, czy może coś zupełnie nowego?

M.P.: Pracuję obecnie nad projektami na tyle tajnymi, że nie mogę powiedzieć ani słówka o tym, czego będą dotyczyły. Oprócz jednak nich muszę i chcę napisać trzecią część sagi o batalionie Orzeł Biały. Wypadałoby też wrócić do Torkila i napisać coś nowego. I to coś nowego już powstało w mojej głowie. Teraz tylko znaleźć czas, by pomysł przelać na papier.

G.C.: Dziękuję Ci za rozmowę.

ARTYKUŁ

Drwal

alegoria procesu twórczego

Mając w swoim bliskim otoczeniu artystów, myślicieli, ludzi sztuki – teoretyków i praktyków, nie można uciec od rozmów o tworzeniu. Niekończących się dywagacji na temat procesu, warsztatu, talentu. Przysłuchuję im się z niezmiennym zainteresowaniem, nieraz nawet tym burzliwym dialogom i monologom. Niektórzy ryczą o talencie, darze od bogów, kosmosu, genetycznym uwarunkowaniu. Trochę się z nimi zgadzam, a trochę nie. Inni, z kolei, głoszą peany na cześć warsztatu i ciężkiej pracy w dziedzinie samodoskonalenia. Moja osobista żona, gdy ktoś pochwali jej talent lub „dobre oko” w kontekście zdjęć, które robi, jest gotowa odgryźć głowę przy samych kolanach. „Piętnaście lat ciężkiej pracy! Piętnaście lat! Dyplom z akademii sztuk pięknych, a ten jełop, ten cymbał, myśli, że ja się taka już urodziłam i jadę całe życie na talencie” – sarka. Trochę się z nią zgadzam, a trochę nie. Jest to moje standardowe stanowisko metodologicznego sceptycyzmu. Obserwuję, analizuję, myślę – odzywam się dopiero, gdy mam coś do powiedzenia. Często jednak milczę, nawet mając jasno skrystalizowane poglądy, bo wiem, że nikomu się one nie spodobają. Jest to moją paskudną manierą, że w sporach nie opowiadam się za lub przeciw (które uznawane są za jedyne możliwości), od lat niezmiennie stojąc jedynie po stronie gnoseologii. Jednak ludzie, często widząc, że ich nie popieram w stu procentach, od razu dochodzą do wniosku, że pewnie jestem im przeciwny. Nie winię ich, jest to jak najbardziej logiczna konkluzja jeśli postrzegamy świat jedynie w barwach czerni i bieli, a nie każdy ma mentalną kompetencję, potrzebną by pojąć abstrakcyjny koncept dyskursu jako narzędzia używanego do odkrycia prawdy, zamiast możliwości przeforsowania swojego zdania – odniesienia zwycięstwa nad oponentem.

Odchodzę jednak zbytnio od tematu. Jak to jest z tym procesem twórczym? Tym nieszczęsnym artystą? Sam nie uważam siebie za jednego z nich, nawet nie za pisarza. Mówiąc pisarz, myślę o Voltairze, Szekspirze, Wańkowiczu. Nie używam, więc tego określenia w odniesieniu do własnej osoby i jest mi nieswojo, gdy robi to ktoś inny. Lubię słowo gawędziarz – kojarzy się z prostotą i przaśnością moich tekstów, więc je akceptuję, skoro już muszę mieć jakąś „łatkę”. Jestem jednak w jakimś sensie twórcą, bo coś tworzę. Jestem domorosłym filozofem-amatorem. Byłem drwalem. Suma tych wszystkich bytów, będących składową częścią mnie, pozwoliła mi przeprowadzić redukcję fenomenologiczną i dzięki niej spojrzałem na proces tworzenia z innej perspektywy oraz na potrzeby rozmów w tym temacie, od których zwykle staram się wykręcić. Ukułem epistemologiczną alegorię pozwalającą mi wypowiedzieć swoje zdanie, nie wdając się w długie bezowocne dyskusje.

Otóż, według mnie proces twórczy jest jak budowanie ogniska. Podpałka symbolizuje zapał do pracy artysty, motywację. Małe gałązki i patyczki, które pierwsze łapią płomień to „umiejętności miękkie” – zdolność zdobywania informacji, organizacja, planowanie, dbałość o szczegóły. Duże kawałki drewna to pomysły i zgromadzona wiedza, ociosana i przygotowana piłami i siekierami warsztatu artysty. Ogień zaś to efekt finalny – sztuka. A gdzie talent? Talentem jest iskra, która spada pod przygotowany stos, jest tym, co rozpoczyna proces, punktem wyjścia. Niby tak niewiele, a jednak bez niego nic się nie zdarzy. U jednych to mała iskierka, ledwo żarzący się płomyk, u innych czerwony kawał węgla lub pochodnia, jednak niezależnie od rozmiaru tego talentu, jeśli w porę nie podłożymy go pod dobrze przygotowany stos ogniska, zgaśnie bez śladu. Bez niego natomiast ogień nie ma szansy na to, by w ogóle się pojawić. Jeśli rozpałki będzie zbyt mało lub będzie mokra, nie zajmą się od niej małe patyczki naszych predyspozycji. Analogicznie, jeśli ich zabraknie, jeśli nasze ognisko będziemy budować jedynie z rozpałki zapału, zabłyśnie ono jasno, ale krótko, nie dając żadnego ciepła. Gorące płomienie bowiem pojawią się dopiero, gdy ogień zacznie trawić bele naszych pomysłów, ale tu znowu łatwo o pomyłkę. Jeżeli nie są one właściwie pocięte i ustawione (obrobione za pomocą narzędzi znajdujących się w warsztacie), ogniste jęzory jedynie obliżą je i osmalą, ale nie dadzą rady ich strawić. Jak widać, nietrudno o to, by nasze ognisko nigdy się nie zapaliło, aby zgasło we wczesnej fazie, by zmarnować jego potencjał – wystarczy jeden fałszywy ruch, jeden błąd, na którymkolwiek etapie.

Lubię tę alegorię. Jest obrazowa i jak pisałem, niezwykle pomocna. Szkoda tylko, że tak skrótowa i niekompletna. Najbardziej jednak żal mi tego, że nikt z dziesiątek ludzi, którym ją opowiedziałem, nigdy nie dopytał o szczegóły, nie zainteresował się na przykład, dlaczego w ogóle rozpalam ogień. Bo przecież cel jest tu nie bez znaczenia! Inaczej będę się zabierał za rozpalenie ogniska na biwaku, inaczej, by odpalić piec, inaczej, by wypalać ceramikę i inaczej, by kuć stal. w domowym kominku, używanym do zbudowania nastroju, buchają inne płomienie niż te, w których topi się żelazo. Niektórzy, obdarzeni iskrą talentu, wykorzystują swoje ogniska w konkretnych celach. Malują, by ilustrować książki innych ludzi, lub projektować ubrania. Piszą reklamy albo artykuły mające informować, a nie zachwycać. Nie każdy rozpala ogień, by ogrzać swe ciało, tak jak nie każdy tworzy, by ogrzać swą duszę – jak czynią to artyści.

Człowiek, który już jasno określił cel w jakim krzesa ogień – decydując się ogrzać sam siebie, zamiast robić to przy cudzym ognisku – musi stać się samodzielny, zbudować wszystko od podstaw. Musi zostać drwalem. Zapomnijmy więc na chwilę o wzniosłej sztuce i szlachetnym artyście. Skupmy się na zwykłym drwalu by zobaczyć, że jest on nam bardziej podobny, niż mogłoby się wydawać.

Drwal jest zmęczony kupowaniem drewna od innych, wykorzystywaniem ich pomysłów, liczeniem na to, że uda mu się odnaleźć to, czego potrzebuje, czym chciałby palić w swoim domu. Kupuje więc piłę i idzie do lasu. To dla niego nowe środowisko, nowe narzędzie, dlatego jest bardzo ostrożny. Wyszukuje drzewa, które już leżą na ziemi, złamane gałęzie, tnie je powoli i przywozi do domu. Tam rąbie je nową siekierą, na mniejsze szczapki i zrzuca na hałdę, po czym oczekuje zimy – sprawdzianu swoich umiejętności, testu pracy, którą wykonał. Wraz z pierwszym mrozem okazuje się, że połowa jego drewna jest mokra i nie chce się palić, druga połowa to próchno, które płomienie spopielają szybciej niż gazety używane jako podpałka, których ciągle brakuje, bo wiecznie trzeba rozpalać ognisko od nowa. Młody drwal jest załamany, jeszcze przed nowym rokiem musi przełknąć dumę i znów kupić drewno lub brykiet od kogoś innego i kartonową rozpałkę nasączoną chemikaliami. Jest mu ciepło, to prawda, ale nie o to przecież chodziło. Już nie.

Drwal nie marnuje zimy na jątrzenie ran po porażce. Siada do komputera, czyta artykuły, fora, ogląda amatorskie filmiki instruktażowe. W następnym sezonie będzie gotów. Do lasu wyrusza wcześnie, jeszcze z końcem zimy, zanim rośliny zaczną ciągnąć wodę z ziemi. Z sercem w przełyku ścina swoje pierwsze drzewo i jest z siebie dumny: wyszedł ze strefy komfortu i sprostał wyzwaniu. Wreszcie zaczął coś wielkiego sam. Dopiero lata później zadrży na wspomnienie wszystkich pomyłek, jakie popełnił tamtego dnia i będzie dziękował Bogu, że uszedł z życiem. Idzie za ciosem i zwala kolejne drzewo, a potem następne, ale daje się ponieść, jego piła grzęźnie w pniu ostatniego i ulega zniszczeniu. Będzie musiał kupić nową, ale to nie szkodzi, i tak była za mała i zbyt słaba na to, czego będzie potrzebował w przyszłości.

Drwal czeka cierpliwie do wiosny, by wrócić do swoich drzew przy lepszej pogodzie. Ociosa je wtedy z gałęzi i poporcjuje. W środku roboty tnie mu się coraz trudniej, uzmysławia sobie, że łańcuch piły trzeba ostrzyć. Jedzie do sklepu, gdzie kupił narzędzie, nabywa pilniki, ostrzałki. Rozmawia ze sprzedawcą, który instruuje go, jak ma się zabrać za tę robotę. Zniszczy kilka łańcuchów, nim opanuje technikę, ale w końcu się nauczy. Przychodzi mu do głowy, że siekierę też trzeba naostrzyć, poza tym przydałaby mu się druga, cięższa. Kupuje więc ją oraz zestaw kamieni szlifierskich, olej, zapasowe stylisko. Na koniec jeszcze skrzynkę, by pomieścić w niej wszystkie nowe narzędzia – jego warsztat się rozrasta.

Dopiero na jesieni wraca do rąbania. Wie, że to za późno, ale pochłonął go wir obowiązków. Drewno za bardzo wyschło przez ten czas, jest twarde i nie chce pękać – tak jak pomysły, którym pozwolisz leżeć za długo. Drwal obiecuje sobie nie popełnić więcej tego błędu, popełni go jednak nieraz. W ostatnie dni pracy ściga się z zimą. Nie rozumie jak to możliwe, że zaczął tak wcześnie, a nie może zdążyć na czas. Zwala drewno pod daszkiem szopy i jest gotowy, ale tym razem nie czeka na zimę. Wie, ile rzeczy zaniedbał, jak wiele więcej mógł jeszcze zrobić, jest świadomy swoich błędów, chociaż nie wszystkich. Jest to jednak kolejny krok do doskonałości.

Drwal nie poddaje się, przez lata nabiera wiedzy, doświadczenia. Kupuje książki, znajduje wiarygodne strony internetowe, rozmawia z innymi drwalami. Nauczył się prosić ich o rady, zadawać pytania. Wie już, że nie będą się z niego naśmiewać, jak bał się z początku, przynajmniej nie ci, których warto słuchać. Wie, że jest czas, by ścinać, czas by ciąć i czas by rąbać. Nauczył się, które drzewa dają więcej ciepła, a które mniej. Przekonał się, że kloce muszą być pocięte równo, gdy jednej zimy nie mógł zmieścić połowy z nich do pieca i ciął je wszystkie jeszcze raz na pół, stojąc po kolana w śniegu. Nauczył się składować drewno w stosach zorientowanych ze wschodu na zachód, w miejscu gdzie wiatr ma do niego łatwy dostęp, po tym jak grzyb opanował kiedyś wszystkie jego zapasy i dom całą zimę śmierdział pleśnią. Jego warsztat jest pełen narzędzi: pił, toporów, siekier, klinów, ostrzałek i innych rzeczy, o których istnieniu i zastosowaniu zwykli ludzie nie mają pojęcia.

Nauczył się grabić sosnowe igły i trzymać w wielkiej beczce, by używać ich zamiast gazet jako podpałki, wie ile ich będzie potrzebował, ile musi zebrać. Tak jak pojął, że nie może polegać na małych gałązkach, które próchnieją i  nikają, zostawiając po sobie jedynie zwitki kory. Wykorzystał posiadane narzędzia i porąbał miękkie, suche kawałki drewna (niedające wiele ciepła) na malutkie szczapki, które można zgrabniej poskładać i które łatwiej chwytają ogień. Nauczył się wykorzystywać węgiel z poprzednich ognisk do rozpalania nowych. Został mistrzem w swoim fachu, dalej jednak jest głodny wiedzy, nowych informacji i rozwiązań, które pozwoliłyby mu robić lepiej to, co kocha.

Drwal czuje dumę gdy znajomi odwiedzają go w zimie i od wejścia do jego domu mówią „ ależ tu ciepło”. Opowiada im wtedy o swojej pracy. Podnosi kawałek drewna leżący koło kominka i pokazuje go im. „Ściąłem ten wiąz niedaleko strumienia, bardzo kaloryczny. Twardy jak stal, pali się długo i gorąco, ale prawie nie dało się go porąbać. Dwa razy musiałem ostrzyć przy nim swój najcięższy topór, nawet gdy wbijałem kliny! Nie wiem czy wart był całego tego zachodu”. w pewnym momencie zauważa jednak znudzoną minę gościa, zaczyna rozumieć, że nie interesują go jego historie, tylko efekt końcowy – ciepło, które daje jego ogień. Milknie więc. Uśmiecha się półgębkiem, gdy gość oznajmia, że też chciałby mieć w domu żywy ogień i zapada głęboko w siebie, w swoje myśli, patrząc na trzaskające płomienie. Nie jest jednak głuchy, słyszy gdy goście i rodzina szepczą o nim: „ciekawe o czym myśli, gdy tak siedzi i patrzy w to ognisko”. Drwal wtedy uśmiecha się ponownie, bo zdążył zapomnieć o cieple, w którym się znajduje. Myślami odpłynął daleko, do swojej piły i siekier, które niedługo naostrzy, mimo że zrobił to nim odłożył je na zimę. Zdążył już zapomnieć o ogniu trzaskającym przed jego nosem i próbował właśnie zdecydować, które drzewo zetnie pierwsze, nim nastanie wiosna.

Jacek Pelczar

Urodzony w 1987 roku, filolog słowiański z wykształcenia, wiking z powołania, a z zawodu barman, kierowca ciężarówki, drwal, tłumacz, operator sprzętu ciężkiego, ogrodnik i doradca ubezpieczeniowy, który przez całe życie zajmował się wszystkim, tylko nie tym, co powinien. Kilka lat temu doszedł jednak do wniosku, że najwyższy czas by spełnić życiowe marzenie i zacząć tworzyć opowieści, nim starość zacznie mu mieszać w mózgu. Spisał więc kilka tekstów, które od dawna kołatały mu się po głowie i stwierdził, że szkoda by było dać im się zmarnować w szufladzie albo na blogu. Tak rozpoczął poszukiwania ryzykanta, który da mu szansę przeczytać jego własną historię na papierze.

ARTYKUŁ

Nieznana muzyka znana każdemu

Daniel Wójcik

Dziewięć lat temu, a dokładniej 13 września 2008 roku, na ekrany naszych odbiorników zawitała polska edycja Mam talent! Przyznaję, że oglądałem pierwszą edycję z niemałym zaciekawieniem, aż któryś z odcinków szczególnie przykuł moją uwagę. Po zakończeniu jednego z występów odtworzono fragment utworu w wykonaniu orkiestry i chóru, który w niczym nie przypominał muzyki klasycznej. W jednej chwili zostałem oczarowany i już wtedy wiedziałem, że nie pójdę spać, dopóki nie znajdę w Internecie tytułu i kompozytora. Szukałem wytrwale i zupełnie przypadkiem natknąłem się na inny kawałek, który również został wykorzystany w programie. Nosił on tajemniczy tytuł Nara, który absolutnie nic mi nie mówił, tak samo zresztą jak nazwa wykonawcy – E.S. Posthumus. Zaciekawiony postanowiłem drążyć, aż nie zdobyłem albumu z którego pochodzi Nara, w wersji elektronicznej rzecz jasna. Na jakiejś stronie ktoś porównał brzmienie Unearthed (bo taki był tytuł krążka) do Two Steps From Hell, X-Ray Dog, audiomachine oraz Future World Music. Zacząłem więc drążyć dalej i badać pozostałych wykonawców. Jak się później okazało, odkryłem typ muzyki, który słyszała większość ludzi, a z którego istnienia nie zdaje sobie nawet sprawy – trailer music.

Z początku nie miałem zielonego pojęcia co to jest, ale brzmiało jak muzyka filmowa. Z czasem nabyłem jednak odpowiednią i dość obszerną wiedzę. Trailer music, jak sama nazwa wskazuje, jest muzyką wykorzystywaną w trailerach filmów oraz gier video, ale nie tylko. Możemy ją też usłyszeć w licznych programach telewizyjnych, takich właśnie jak Mam talent!, czy w zajawkach seriali, np. na TVN. W latach 90 zaczął się popyt na odpowiednią oprawę muzyczną do zwiastunów filmowych, pojawili się więc kompozytorzy chętni zająć się tym tematem zawodowo. Tak powstała pierwsza firma trailer music – Immediate Music, a po niej kilka innych, jak chociażby X-Ray Dog czy PostHaste Music. Firmy tego typu zakładane są zwykle przez jednego lub kilku kompozytorów i zdarza się, że zatrudniają oni kolegów po fachu do pracy nad konkretnym albumem. Przykładem niech będzie bardzo popularny ostatnimi czasy Mark Petrie, który od początku związany jest z PostHaste Music oraz Montage Mx, ale jego muzykę możemy znaleźć również w katalogach audiomachine, Siren Cues, Killer Tracks, Fringe Element oraz wielu innych. Z początku zadaniem kompozytorów było komponowanie muzyki na zlecenie, a dopiero później, że tak to ujmę, jej taśmowa produkcja, czyli wydawanie albumów. Styl muzyczny albumów do dzisiaj określa się wykorzystując nazwy gatunków filmowych oraz muzycznych, np. epic drama czy rock action. Ma to na celu ułatwienie potencjalnemu klientowi poszukiwania odpowiedniej oprawy do jego trailera/reklamy.

Z biegiem lat zapotrzebowanie na muzykę zwiastunową zaczęło rosnąć, wraz z nim konkurencja, a co za tym idzie, potrzeba dotarcia do jak największej liczby potencjalnych klientów. Tutaj na scenę wchodzą publisherzy dystrybuujący muzykę za pośrednictwem Internetu na dane kraje lub kontynent. Największym tego typu dystrybutorem jest w chwili obecnej SourceAudio, z którego serwerów korzysta lwia część firm, w tym większość tych wiodących na rynku, np.: audiomachine, X-Ray Dog czy Brand X Music. Z czasem i dystrybutorzy zajęli się produkcją własnej muzyki. W Polsce najpopularniejszymi bibliotekami tego typu są Extreme Music i Audio Network, których zasoby najczęściej można usłyszeć na TVN oraz National Geographic. Warto tutaj zaznaczyć, że o ile Audio Network oferuje tylko i wyłącznie muzykę własnej produkcji (production music company), o tyle Extreme Music ma w swych zasobach albumy również innych wykonawców (production music publisher), takich jak Two Steps From Hell. Zdawać by się mogło, że kompozytor ma dzięki tym udogodnieniom większą szansę na zarobek, ale nie jest to tak kolorowe. Konkurencja jest ogromna, a mnogość katalogów poraża i dlatego wspomniany wcześniej Mark Petrie komponuje muzykę dla wielu firm na raz, aby zwiększyć swoje szanse na sprzedanie licencji. Zarobek jest nieregularny i nierówny, ale chodzą głosy, że licencja na wykorzystanie utworu w zwiastunie hollywoodzkiego blockbustera (trailery w kinach, w telewizji oraz w Internecie) może kosztować ponad 20 tysięcy dolarów i kto wie, czy nie więcej.

Przez wiele lat oczywiście nie było opcji, aby szary użytkownik Internetu miał możliwość posłuchania czegokolwiek online, nie mówiąc o ściągnięciu tego na dysk czy zdobyciu płyty CD. Cokolwiek wydawała firma trailer music, mogło trafić tylko i wyłącznie do klientów zarejestrowanych w jej bazie, przy czym sama rejestracja była obarczona wieloma restrykcjami, np. koniecznością posiadania adresu e-mail w prywatnej domenie. Ostatecznie piractwo jednak wygrało (jednak nie z każdą firmą) i dzisiaj można znaleźć w Internecie masę muzyki, między innymi na YouTube oraz na ruskich torrentach. Część wykonawców sprzedaje dzisiaj kompilacje swoich najpopularniejszych utworów lub całe albumy, jak np. ostatnimi czasy Two Steps From Hell, którego założyciele, Thomas Bergersen i Nick Phoenix, w 2013 roku zorganizowali nawet koncert w Disney Hall, w Los Angeles. W planach jest następny, tym razem w Europie.

Czy trailer music jest gatunkiem? Cóż, według mnie absolutnie nim nie jest, ponieważ zawiera w sobie większość istniejących gatunków muzycznych. Wielu ludziom może się wydawać, że to tylko i wyłącznie tak zwana „epicka muzyka”, ale tak nie jest i powiem więcej, to jedynie kropla w oceanie. Wcześniej wymienieni publisherzy mają w swych zasobach praktycznie wszystko: rock, pop, metal, hip hop, muzykę elektroniczną (w tym dubstep), reggae, muzykę etniczną… Naprawdę jest w czym wybierać, bo ilości są wprost gargantuiczne.

Od dziewięciu lat słucham i kolekcjonuję trailer music i dzisiaj nie wyobrażam sobie bez niej życia. Moja rządza wiedzy urosła do tego stopnia, że zdobyłem się na odwagę i zacząłem na Facebooku zagadywać do kompozytorów, co lata temu było dla mnie czystą abstrakcją. Miałem przyjemność rozmawiać ze wspominanym już Markiem Petrim, ale i Tarkiem Mansurem oraz Ryanem Amonem, których muzykę polecam z całego serca. W ogóle zachęcam do sięgnięcia po trailer music, nie tylko wielbicieli epickich brzmień.

PS: Utworem z przerwy między występami w Mam talent! był Hanging Craiga Armstronga z filmu Plunkett i Mecleane.

Daniel Wójcik

Pasjonat szeroko pojętej fantastyki oraz zagorzały miłośnik i kolekcjoner trailer music. W wolnych chwilach autor artykułów, recenzji i wywiadów, głównie na temat muzyki z gier video. Początkujący autor opowiadań i nieco bardziej doświadczony grafik. W Białym Kruku człek odpowiedzialny za korektę i część oprawy graficznej magazynu.

ARTYKUŁ

Alicja w krainie kwitnącej wiśni

o japońskich reinterpretacjach Alicji w Krainie Czarów słów kilka

Alicja w Krainie Czarów Lewisa Carrolla, czyli słynna historia o dziewczynce, która podążając za Białym Królikiem, trafia do cudownej krainy. Opowieść znana niemalże każdemu, już od przeszło 150 lat fascynuje i inspiruje rzesze odbiorców oraz artystów prawie każdej dziedziny i narodowości.

W niniejszym artykule pochylę się nad fascynującą tematyką ogromnej wręcz popularności Przygód Alicji w kulturze japońskiej i tym, jak niezliczona rzesza twórców mang i anime podejmuje tę historię na nowo. Problematyka japońskich wersji Alicji wydaje się wręcz nieskończona ze względu na ogrom, barwność i różnorodność reinterpretacji w tej kulturze. Stąd też najwięcej uwagi poświecę tu takim utworom, które przynależą do sze roko rozumia nej fantastyki oraz zdają się najbardziej reprezentatywne dla tego ogromnego świata alicjowych reinterpretacji.

Pod względem inspiracji do Alicji w Krainie Czarów, nader intrygującym utworem zdaje się Pandora Hearts, 24-tomowa manga autorstwa Jun Mochizuki, wydawana w latach 2006-2015. W tę słodkogorzką historię fantasy o odważnym i inteligentnym nastolatku Ozie Vessaliusie oraz jego przyjaciołach Gilbercie (odpowiedniku Kruka z powieści Carrolla), Alicji, Breaku – Kapeluszniku oraz Sharon – Księżnej, autorka wplata z niezwykłą kreatywnością i planem nawiązania do dzieła brytyjskiego autora. Z postmodernistycznym zacięciem Japonka wykorzystuje nie tylko postacie, ich role oraz nazew nictwo, ale także sięga po filozofie zasygnalizowane w dziele i stara się je rozwijać. Subtelnie nawiązuje także do życia autora Alicji. Wykorzystuje również takie motywy jak sen, problematykę czasu i tożsamości. Nie zapomina o wszechobecnym szaleństwie, możemy więc uznać, iż słynna carrolliańska fraza, wypowiedziana przez Kota z Cheshire do Alicji: „Wszyscy tu jesteśmy obłąkani”[1], zostaje w Pandorze pieczołowicie podkreślona i rozwinięta. Poprzez kreatywny i płynny sposób, w jaki Mochizuki wprowadza elementy ze świata Carrolla w swoją historię, możemy sobie wyobrazić, iż dla Japonki dzieło Brytyjczyka jest niczym cudowny i wielobarwny kufer z zabawkami. Autorka niczym bystre i kreatywne dziecko wybiera te, które ją najbardziej oczarowały i łączy we własny, zdumiewający sposób, okraszając je swoją niewiarygodną wyobraźnią.

Co frapujące, Kraina Czarów zaprezentowana w tej mandze, tzw. Otchłań, to miejsce przepełnione mrokiem, bólem, strachem i przemocą, gdzie z każdej strony czyhają groteskowe, makabryczne monstra. Przykładowo: Biały Królik to olbrzymi królik z kosą w dłoni, nazywany Krwawym Królikiem, Królowa Kier to olbrzymi, przerażający kościotrup, Gąsienica to monstrualna gąsienica z ludzką dłonią zamiast głowy, zaś Kot z Cheshire to zantropomorfizo wany kot, o wydłużonych kończynach. Manga nie stroni też od dramatycz nych oraz brutalnych scen rodem z horroru. Niektórzy bohaterowie wydają się zafascynowani przemocą i mro kiem. Co warte podkreślenia, nie tylko „Kraina Czarów” jest tutaj okrutnym i przerażającym miejscem, także świat realny nie zawsze bywa miejscem bezpiecznym i radosnym. Zostają tu więc zasygnalizowane takie problemy jak: bezdomność dzieci, osierocenie, obsesyjna miłość, trauma, czy destrukcyjne poczucie winy.

Ten mrok w Pandora Hearts nie jest niczym zadziwiającym, gdyż już w samym dziele Carrolla przepełnionym czarnym humorem, ta „ciemna strona” jest obecna. Mieszkańcy Krainy Czarów są nadzwyczaj nieuprzejmi dla Alicji, która sama opisuje ich jako: „antypatyczne osoby”[2]. Ponadto, nawet własne ciało zwraca się przeciwko Alicji, gdyż dziewczynka ciągle przechodzi najróżniejsze transformacje, kilkukrotnie się zmniejszając i powiększając.

Najbardziej jaskrawym przykładem na łączenie carrolliańskiej bohaterki z grozą i mrokiem jest Alice Underground (2003), czyli krótka, zaledwie czterostronicowa manga autorstwa Mihary Mitukazu. W tej opowieści Alicja, mimo, że wygląda niewinnie, wręcz anielsko, jest bezlitosną i okrutną tyranką. Dziewczynka nęka wszystkich mieszkańców Krainy Czarów, a najbardziej nieszczęsnego Białego Królika - czyli młodego mężczyznę o króliczych uszach. Bohaterka torturuje go, każe nosić mu kaganiec, a nawet straszy wykastrowaniem. Co najbardziej makabryczne i niepokojące, to fakt, iż ten mroczny i okrutny świat, jest światem gwałtownej i bezlitosnej wyobraźni kilkuletniej dziewczynki, która „bawi się” ze swoim domowym zwierzątkiem, białym królikiem. Na całe szczęście, królik zostaje uratowany przez mamę dziewczynki. Kobieta przybywa w porę i przerywa swojej córce zabawy rodem z koszmaru.

Alicja doskonale wpasowuje się również we wszelkie popularne, tymczasowe mody, więc nie wydaje się to aż tak zaskakujące, że nawiązania do dzieła Carrolla odnajdziemy także w popularnych ostatnio historiach typu „graj albo giń”. Czternastotomowa manga autorstwa Asou Haru i trzyodcinkowe anime z 2014 roku pt. Alice in Borderland (Imawa no kuni no Alice) to historia niezwykle inteligentnego, lecz także znudzonego życiem chłopca imieniem Alice Ryouhei. Pewnego dnia, wraz ze swoimi przyjaciółmi, trafia do mrocznej krainy o nazwie Borderland, Musi tam brać udział w niebezpiecznych grach, często walcząc z niezrównoważonymi psychicznie przeciwnikami, gdzie stawką jest życie lub śmierć jego oraz jego przyjaciół. Co zatrważające, wydaje się, że nie ma ucieczki z tej absurdalnej, okrutnej krainy. Nader frapuje fakt, iż nie jest to jedyny utwór tego typu.

W dość podobnej sytuacji jak chłopiec Alice Ryouhei, postawiony zostaje bohater mangi Are you Alice? (2009-2015). Alice to jasnowłosy, młody mężczyzna, noszący garnitur i nie ruszający do Krainy Czarów bez rewolweru. Chłopak nie pamięta kim jest, nie wie skąd się wziął w tej dziwacznej i niebezpiecznej krainie. Jedyne co ma, to imię „Alice” i aby ocalić to imię przed odebraniem oraz aby dowiedzieć się prawdy o sobie i swojej przeszłości, decyduje się na śmiertelnie niebezpieczną i skomplikowaną, pełną niezrozumiałych i absurdalnych reguł grę. Grę, której celem jest zabicie Białego Królika. Z czasem okazuje się, że prawda jest bardziej skomplikowana i bolesna, niż mógłby przypuszczać. Sama manga skupia się także na aspektach psychologicznych postępowania Alice oraz innych bohaterów, którzy również mają za sobą tragiczną przeszłość. Wspominana wcześniej determinacja chłopca w walce o imię oraz wiązane z nim nadzieje, że to klucz do poznania jego przeszłości, wywodzi się zapewne z samego dzieła Carrolla, gdzie sama Alicja często wykazywała strach przed utratą swojego imienia. Przykładem niech będzie rozmowa z Komarem z Po drugiej stronie Lustra. Na pytanie Komara: „Sądzę, że nie chciałabyś utracić swego imienia?”[3], zaniepokojona, ale i zdeterminowana dziewczynka odpowiada: „Oczywiście, że nie”[4].

Kolejnym pasującym tutaj przykładem jest manga oraz jej adaptacja pt. Deadman Wonderland (2011), przedstawiająca postapokaliptyczną rzeczywistość. Tutaj tytułową Krainą Czarów jest niebezpieczne więzienie, gdzie bohaterowie muszą brać udział w bezlitosnych, krwawych walkach na śmierć i życie.

Ilustracja promocyjna Anime Deadman Wonderland (2011)

Inną alicjopochodną historią, wykorzystującą modne motywy i aktualne trendy, jest Cyber Alice and Inaba-kun (2012-2013). Manga, której akcja w dużej mierze dzieje się w cybernetycznym świecie, a Alicja jest niezwykle zaawansowanym programem komputerowym, przy którego pomocy główny bohater imieniem Inaba rozwiązuje detektywistyczne zagadki. Co interesujące, Alicja w dużym stopniu jest alterego Inaby i przez to Inaba także pełni rolę „Alicji”.

Jak udowodniły to już takie przykłady jak Are you Alice? czy Imawa no kuni no Alice, nie jest rzadkim zabiegiem w japońskiej sztuce powierzyć rolę Alicji przedstawicielowi płci męskiej. Innymi utworami, w których dochodzi do zabiegu genderswap i powierzenia roli nieśmiertelnej bohaterki chłopcu, są: Snow White and Alice (2010-2016), czyli Królewna Śnieżka i Alicja – manga autorstwa Pepu, o tym jak miła i ułożona Królewna Śnieżka trafia do szalenie absurdalnej Krainy Czarów. Ma tam arcytrudne zadanie do wykonania: „uczyń Alicję królem”. Na to, że jest to trudne zadanie ma wpływ także to, iż Alicja to bardzo nieuprzejmy, obłudny i narcystyczny chłopak, który ciągle kłóci się ze Śnieżką. Jednak z czasem trochę ociepla się jego stosunek do dziewczyny i bohaterowie stają się sobie bliscy, a wkrótce zaczyna ich łączyć romantyczne uczucie.

Alicję płci męskiej odnajdziemy także w Cielu w Krainie Czarów (2010). Ten szalony i kolorowy utwór, stylizowany na Krainę Czarów, jest odcinkiem specjalnym serialu anime pt. Kuroshitsuji. Czarny lokaj. W przy padku Ciela jest to znamienne, gdyż w odróżnieniu od poprzednich męskich Alicji, ten chłopiec – Alicja nie ma na sobie męskich ubrań. Jest przymuszony wbrew swojej woli do noszenia niebieskiej sukienki, rajstop oraz pantofli w stylu Alicji, i ma nawet pomalowane na niebiesko paznokcie.

Poruszając tematykę utworów nawiązujących do carrolliańskeigo arcydzieła, nie można oczywścicie zapomnieć o filmach słynnego Hayao Miyazakiego – współzałożyciela studia Ghibli. Filmami studia Ghibli, które w najwyraźniejszy sposób nawiązują do motywu Alicji, to przede wszystkim: Mój sąsiad Totoro, Spirited away oraz Narzeczona dla kota.

Narzeczona dla kota z 2002 roku to film wyproduko wany przez studio Ghibli i choć został wyreżyserowany przez Moritę Hiroyukiego, nie przez Miyazakiego, to słynny założyciel Ghibli trzymał nad filmem pieczę i doskonale wpisuje się on w filozofię jego filmów. Jest to opowieść o kilkunastoletniej, rezolutnej i odważnej Haru, która niczym Alicja z dzieła Carrolla, trafia do cudownej, aczkolwiek dziwacznej krainy. W przypadku Haru, jej „Kraina Czarów” jest w całości zamieszkiwana przez koty, niezwykle koty. Koty, które chodzą na dwóch łapach, mówią niczym ludzie, noszą ubrania itd. Film, który śmiało możemy nazwać Alicją w Krainie Kotów, ukazuje losy dziewczynki w cudacz nym świecie, rządzonym przez kota – tyrana oraz to, jak dojrzewa pod wpływem niecodziennych przygód.

Inną niezwykle oryginalną wersją Przygód Alicji, którą warto wypunktować, jest Kyousgiga z 2013 roku. Anime o hiperaktywnej dziewczynce imieniem Koto, która podążając za białym królikiem, trafia do szalonej, niezwykle kolorowej krainy, czyli Lustrzanego Miasta, gdzie dowia duje się prawdy o sobie i swojej rodzinie. To barwna, prowadzona w błyskawicznym tempie, słodkogorzka opowieść o niecodziennej rodzinie, gdzie cytaty i zapożyczenia z Alicji w Krainie Czarów mieszają się z buddyjskimi wierzeniami oraz wiarą w youkai, czyli w rożnej maści istoty z japońskiego folkloru. Natomiast sam tytuł tej animacji pochodzi od słynnego zwoju Chojugiga, znajdującego się w świątyni w Kioto i, co istotne, samo Kioto jest nieodzownym elementem opowieści, gdyż Lustrzane Miasto jest w pewien sposób jego reminiscencją. Jest to wyjątkowy przykład na to, jak wciąż tętniąca życiem jest historia o dziewczynce goniącej za białym królikiem i jak odświeżające może być łączenie tej opowieści z innymi, często bardzo odległymi kulturami.

Alicja inspiruje nie tylko w takich dziedzinach jak manga i  anime, ale także wpływa na aspekty bardziej socjologiczne. Zafascynowanie Krainą Czarów u pewnych osób można wręcz określić czymś na kształt subkultury, czyli Gosu-Rori – Gothic Lolita. Niezwykle bogata moda spod znaku gotyckich lolit wydaje się czerpać pełnymi garściami z mitu Krainy Czarów. Dowód na to odnajdujemy już w samym brzmieniu tytułu dzieła Carrolla w języku japońskim: Fushigi no kuni no Arisu, gdzie słowo fushigi może oznaczać: tajemnicę, różnorodność, cud, zdziwienie, osobliwość, oszołomienie[5]. Poruszając tematykę gothic lolita, nie można tu ominąć faktu, iż wiele mang i anime zainspirowanych dziełem Carrolla nawiązuje do mody tego nurtu. Niezwykle symbolicznym przykładem jest tu Rozen maiden. Anime z 2004 roku, które jest przepełnione nawiązaniami do Alicji w Krainie Czarów, a jednocześnie wręcz zanurzone we wspomnianej subkulturze. To historia o przeklętych, a jednocześnie obdarzonych ludzką osobowością lalkach, ubranych w stylu gothic lolita oczywiście. Lalki muszą wziąć udział w śmiertelnej grze – „grze Alicji”, której wygranie gwarantuje im zostanie prawdziwą, ukochaną dziewczynką: „Alicją” właśnie.

Kończąc już moje rozważania, warto podkreślić jak niezwykłym autorem był Lewis Carroll, tworząc dzieło, którego żywotność we wszelkich dziedzinach i kręgach kultury wydaje się bezbrzeżne. Możemy być pewni, że to nie koniec nowych, zaskakujących wersji, gdyż jak to uwodnili nam Japończycy, Alicja w Krainie Czarów to niewyczerpana skarbnica, która wręcz zaprasza nas do nowego zreinterpretowania. Jak trafnie zauważył Will Brooker: „Alicja jest wciąż żywa”[6].

Krystyna Rybicka

Jestem doktorantką Filologicznych Studiów Doktoranckich na Uniwersytecie Gdańskim oraz miłośniczką kina, baśni, kultury japońskiej, filmów Tima Burtona oraz baśniowości wszelkiej maści. W kręgu moich zainteresowań badawczych znajdują się m.in.: literatura dziecięca, baśnie oraz reinterpretacje dziecięcej klasyki w sztuce. Na co dzień mieszkam w Elblągu i pracuję w Ośrodku RehabilitacyjnoEdukacyjnoWychowawczym, opiekując się i ucząc dzieci oraz dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną.

1. Lewis Carroll, Przygody Alicji w Krainie Czarów, przeł. Maciej Słomczyński, Warszawa 1972., s.69.

2. Lewis Carroll, op. cit, s. 96

3. Lewis Carroll, O tym, co Alicja odkryła Po drugiej stronie Lustra, op. cit., s.46.

4. Lewis Carroll, O tym, co Alicja odkryła Po drugiej stronie Lustra, op. cit., s.46.

5. Sean Somers, Arisu in Harajuku. Yagawa Sumiko’s Wonderland as Translation, Theory and Permformance, [w:] red. Cristopher Hollingsworth Alice Beyond Wonderland: essays for the Twenty-first Century, Iowa 2009, s. 200.

6. Will Brooker, Alice’s adventures.Lewis Carroll in Popular Culture, Nowy Jork – Londyn 2004, s. 347.

ARTYKUŁ

Transczłowiek i postmaszyna

Kamil Muzyka

Świat podlega zmianom. Każdego dnia outlety informacyjne i media społecznościowe informują o kolejnych rozwiązaniach technologicznych, które mają szanse zmienić nasze życie. Nowe odkrycia, badania, nowe produkty wchodzące na rynek, a także nowe obawy. Roboty stają coraz sprawniejsze, ich ruchy posiadają więcej gracji, ich budowa jest coraz bardziej „miękka”. Coraz więcej ludzi posiada dostęp do egzoszkieletów i zaawansowanych protez. Pojawiają się programy komputerowe rozpoznające i przetwarzające skomplikowane wzory, potrafiące się do pewnego stopnia komunikować między sobą. Metody korekty genetycznej są elementem debaty publicznej, tak jak koncepcja sztucznych macic. Samoprowadzące się samochody są częścią debaty legislacyjnej w Parlamencie UE, jak i odpowiedzialność maszyn autonomicznych za szkody. Człowiek zmienia swoje środowisko, nadając mu cechy przydatności, dostosowane do własnych potrzeb. Wymagać one będą od niego tym samym zmian samego siebie.

Nie jest więc dziwne, że publicyści biją na alarm, słysząc że temat autonomii zabijania dla robotów wojskowych i policyjnych trafia do komisji senackich, sejmowych lub rządowych grup doradczych. Co gorsza, nagminne używanie wątku „Terminatora” świadczy jeszcze gorzej o poziomie dziennikarzy. Chociaż prawdą jest, że to fantastyce naukowej zawdzięczamy temat buntu robotów, Potwora Frankensteina. To spojrzenie na maszyny, roboty czy Sztuczną Inteligencje jako zagrożenie, zawdzięczamy głównie Hollywood. Klasyczna Sc-Fi, taka jak Golem XIV Stanisława Lema, Neuromancer Williama Gibsona, Luna to Surowa Pani Roberta A. Heinleina czy utwory Isaaca Asimova, Poula Andersona, Arthura C Clarke’a, Jacka Williamsona czy Fredericka Pohla prowadzą polemikę bardziej dotyczącą różnicy między motywacją i relacjami człowieka oraz maszyny. Owszem, znajdują się tam też takie egzemplarze jak AM z Nie mam ust, a muszę krzyczeć Harlana Ellisona, czy SI z Technocore, z Hyperiona Dana Simmonsa, jednak nawet te posiadały tak różnice w podejściu do ludzi, jak i skomplikowane motywacje. Nie ma się co oszukiwać, kino jest medium bardziej strawnym niż literatura, a seriale jak West World czy Humans nie posiadają jeszcze takiego impaktu na zbiorowe postrzeganie tematu przez popkulturę jak seria o Terminatorach.

Rzeczywistość jest zupełnie inna. Rzeczywistość jest gdzieś pomiędzy cyberpunkową dystopią a hard-sf-ową utopią. Technologie cyborgizacji czy SI/MI, interfejsy mózg-maszyna, długowieczność biologiczna same w sobie nie stanowią dla nikogo zagrożenia. Zagrożeniem jest de facto zastosowanie technologii. Czy będzie to nieodpowiedzialne lub oszukańcze stosowanie korekty genetycznej przez prywatnych przedsiębiorców, kaleczące ludzi na całe życie niewłaściwymi zmianami w genach, czy będzie to starannie zbadana metoda wyzbycia się dziedzicznych chorób, zależy wyłącznie od samych ludzi. Podobnie jest z lękiem przed sztuczną inteligencją i robotami. W fantastyce naukowej, która jako element popkultury jest winowajcą w tej sprawie, kwestia buntu robotów czy powstania samoświadomej SI, która grozi zniszczeniem ludzkość, brała się z poczucia niesprawiedliwości bądź moralnej wyższości samego autora. Bunt robotów czy przemawiająca SI działała tak samo, jak inwazja inteligentnych obcych z czasów Zimnej Wojny. Ot następowało ukazanie ludziom, ile czynią zła na świecie. Grożąc sobie wojną atomową, prowadząc wojny konwencjonalne, eksploatując zasoby naturalne, czy w końcu niszcząc środowisko, człowiek nie zasługiwał na to, aby żyć. Tak oto przychodził „dzień sądu”, a sędzią zostawał autor przebrany w kostium SI lub kosmity. Próbował on przekonać bohatera, że człowiek jest w stanie czynić dobro, bądź zwyczajnie przymusić go strachem do zawieszenia broni i współpracy. Nierzadko ocena moralna tego bytu była dość ułomna, o ile nie infantylna. Niestety, była to dosyć popularna narracja zimnowojenna, która do dziś odciska swoje piętno na debacie publicznej. I to technologie robotyczne oraz SI najbardziej skupiają na sobie uwagę obserwatorów ruchu transhumanistycznego i jego krytyków. Ruchu, którego korzenie sięgają rosyjskich kosmistów przełomu XIX i XX wieku (jak Ciołkowski i Fiodorow) czy futurologów zachodnich lat międzywojennych i powojennych (Bernal, Huxley, Clarke, Dyson), czyli czasów poprzedzających pracę Alana Turinga - Maszyny Obliczeniowe i Inteligencja.

Z rozwoju technik Sztucznej Inteligencji i Inteligencji Maszynowej może wyniknąć globalna zmiana ustroju. Maurizio Tinnirello w Offensive Realism and the Insecure Structure of the International System: Artificial Intelligence and Global Hegemony porusza temat stworzenia zarówno norm prawnych na poziomie międzynarodowym dla bojowych SI, zwanych przez Yannopolskiego „MAI” (ang. Malevolent Artificial Intelligence), jak i przemiany geopolitycznej. Wskazuje on na pewne kwestie, które tyczą się prawa międzynarodowego, takie jak jego anarchizm systemowy, oraz możliwość dominacji jednego państwa posiadającego uzbrojoną SI, nad tymi, które takowej nie posiadają. Taka SI mogłaby bez problemu pokonać barierę „wody”, która przez wieki sprawiała że na świecie nie istniał hegemon. Wykorzystanie takiego systemu oznacza jednoznaczne podporządkowanie sobie każdego zaawansowanego środka obronności przeciwnika, bądź nawet całej społeczności międzynarodowej.

Sztuczna inteligencja może, tak jak zakładał Jacques Fresco, wprowadzić tzw. gospodarkę opartą o zasoby. Z kolei Peter Diamandis mówi o wprowadzeniu ekonomii obfitości. Kiedy Klaus pisał w Cybernetyka i społeczeństwo o tym, że centralne planowanie gospodarki marksistowskiej jest zgodne z regułami cybernetyki, można było przyjąć, że autor mocno przeszarżował w swojej koncepcji. Jednak dzisiaj, patrząc na automatyzacje pracy fizycznej, a także skuteczniejsze zbieranie informacji dotyczących zapotrzebowania odbiorców usług i dóbr, można by się zastanowić, która koncepcja jest nie tylko bliższa realizacji, ale i rozsądniejsza. Koncepcja obfitości i ekonomii post rzadkości brzmi bardzo utopijnie. Polega ona na stworzeniu zautomatyzowanego systemu produkcji i dystrybucji dóbr, zapewniającego każdej osobie na świecie dostęp do dóbr na poziomie obywateli krajów „pierwszego świata”. Głównym założeniem jest fizyczne zniesienie rzadkości dóbr. Gospodarka oparta o zasoby jest pokrewna koncepcji lean, zakładającą tworzenie systemów produkcji i dystrybucji, polegającym na wydajności, ograniczeniu lub braku przestojów, a także produkcji dla przewidzianych potrzeb. Różnica między nimi polega na tym, że post-rzadkościowa gospodarka zakłada istnienie faktycznego stanu nieograniczenia dóbr, zaś gospodarka oparta o surowce polega na minimalizacji strat wprodukcji i przetwórstwie z zasobów dostępnych danej cywilizacji, które jednak podlegają pewnym ograniczeniom. Nawet przykładając skalę Kardaszewa do osobliwości technologicznej, należy liczyć się z prostym faktem, iż budulce nie biorą się znikąd. Dość prawdopodobnym scenariuszem gospodarki opartej o zasoby jest outsource ich wydobycia poza Ziemię, do orbit oraz księżyca. Górnictwo i wytwórstwo kosmiczne jest tematem, o który kiedyś walczyli transhumaniści działający w dawnym L-5 Society (obecnie National Space Society), jak Eric K. Drexler (autor Engines of Creation, a obecnie współpracownik Nicka Bostroma w kwestii bezpieczeństwa SI).

Zmiana dotyczyć będzie także otoczenia człowieka. Monitorowanie zdrowia, modelowanie chorób osieroconych, zintegrowane metody leczenia opartej o szczegółowe dane, to jeden z kroków dla polepszenia długości i jakości życia człowieka. Obecnie opracowuje się projekty, jak ICU Intervene na MIT, gdzie system oparty o uczenie maszynowe ma pomagać lekarzom postawić właściwą diagnozę oraz podjąć pewne działania prewencyjne na oddziałach intensywnej terapii. Produkcja leków oparta o coraz bardziej rozwinięte modele działania substancji czynnych na komórki i tkanki pacjenta przyśpieszy równocześnie proces badań klinicznych, czyniąc go równocześnie bardziej bezpiecznym. Można tu mówić o transhumanizacji człowieka, który posiadając, przykładowo roje nanorobotów, będzie mógł zmieniać właściwości swojego organizmu, lepiej regenerować się od urazów czy eliminować pewne atawistyczne zachowania.

Również przy transporcie mówimy o koncepcjach samokierujących się samochodów czy bezpilotowych samolotów pasażerskich. Chociaż popkultura i futurologia widziała bardziej bezpośrednie łączenie się człowieka z maszyną, obecnie taniej i bezpiecznej jest pozwolić maszynie przejąć stery. Już dziś lotnictwo cywilne jest w dużej mierze oparte o systemy satelitarne, zaś system zbierający dane z czujników, potrafiący samemu wystartować i wylądować, nie wydaje się być czymś odległym. Z tym, że w obu przypadkach musimy wziąć pod uwagę fakt, iż na pokładzie mają żywych pasażerów. Właśnie względy bezpieczeństwa stoją za regulacjami prawnymi dotyczącymi samoprowadzących się pojazdów, a także za możliwością wprowadzenia zapasowej załogi zdalnej dla samolotów pasażerskich. Z kolei Yamaha prowadzi projekt „Motobot”, którego mottem jest „zostałem stworzony, aby cię prześcignąć”, jednak w przypadku robotycznego motocyklisty jest to bardziej wykazanie się zdolnościami konstruktorskimi i rozwiązanie problemu równowagi, niż prawdziwe zastosowanie w transporcie.

Daniel Wójcik

Roboty będą także częścią życia człowieka. Poza wyręczaniem go od pracy fizycznej i prac administracyjnych, będą służyć jako opiekunowie, towarzysze oraz niezbędny element eksploracji przestrzeni kosmicznej. Powstało jednak sporo prac akademickich, na przykład Gabryela Hallevego, dotyczących odpowiedzialności karnej podmiotów sztucznej inteligencji. Odpowiedzialność robotów oraz ewentualna kwestia kill-switcha (wyłącznika) jest obecnie podmiotem rozważań etycznych, kładących fundament pod legislacje prawa robotów. Odpowiedź na pytanie dotyczące odpowiedzialności robota jest związana z drugim pytaniem, dotyczącym stopnia autonomii maszyny. Wewnątrz kręgów transhumanistycznych ścierają się teorie, dotyczące z jednej strony moralnego zakazu ograniczania rozwoju kognitywnego robotów, z drugiej odnoszące się do ich funkcji wyłącznie wyręczania człowieka, która implementuje racjonalne ograniczenie ich zdolności poznawczych, wystarczające do wykonywania określonych zadań. Nie można też mówić o buncie robotów, pod warunkiem że nie zostaną zainfekowane odpowiednim wirusem. Szybszym problemem byłyby wypadki, których wynikiem jest błędne oprogramowanie i nie rozpoznanie we właściwym momencie czegoś, co dla ludzi może być oczywiste. Jednak poza robotami, miękkimi czy twardymi, tudzież wirtualnymi, będą też roboty integralne. Należeć do nich będą wszelkie endo- oraz exoprotezy, przywracające lub poprawiające sprawność człowieka. Egzoszkielety mogą w pewnym momencie stać się tak powszechną metodą leczenia, jak współcześnie stabilizatory i protezy.

Przy transhumanizmie oczywiście nie można nie wspomnieć o kwestii emulacji mózgu, jako formy „dotrzymania kroku” SI. Nie jest to wszak nowa koncepcja, gdyż pisali już o niej Kurzweil, Koene czy Sandberg. Założeniem emulacji mózgu, zwanego w także wśród transhumanistów „uploadem” (od angielskiego „mind uploading”, czyli zrzut lub zgranie umysłu), jest stworzenie funkcjonalnej kopii ludzkiego mózgu, która mogłaby zastąpić człowieka po jego śmierci, lub być jego przedłużeniem. Jednym z założeń transhumanizmu jest możliwość przeniesienia swojej świadomości na format cyfrowy, tudzież postcielesny, gdzie możliwe będzie rozwinięcie inteligencji oraz pamięci takiego tworu. Emulanci, lub jak określa ich Martine Rothblatt, klony umysłowe, będą mogły dowolnie podróżować oraz przywdziewać dowolne powłoki cielesne, cyborgiczne, biologiczne lub robotyczne. Jeszcze daleko do skutecznej emulacji człowieka, a tym bardziej do tego, by emulowany model mózgu funkcjonował w czasie rzeczywistym. Zasadniczo, póki jedynym udanym emulantem jest nicień, ciężko jest prognozować pojmowanie rzeczywistości i wpływ na psychikę takiego rozwiązania. Czy osoba emulowana przestanie być tożsama z oryginałem w wyniku doświadczenia, czy też nastąpi „personal decay” (rozkład osoby), kiedy emulant zacznie przechodzić metamorfozy, związane z pozyskiwaniem nowych doznań i wspomnień? Jednak nie jest nadal rozstrzygnięte, czy taki emulant będzie w ogóle posiadał jakiekolwiek prawa. Możliwe jest, iż społeczeństwo obierze inną drogę, niż optymistycznie nastawieni transhumaniści mu sugerują, i właśnie emulanci będą próbowali walczyć o prawo do bycia uznanym za człowieka, nie zaś tylko odtwarzalną pozytywkę.

Często też rozważając przyszłość transhumanistyczną, używa się naprzemiennie określenia Sztuczna Inteligencja i Emulacja Mózgu. Nie są to tożsame podmioty, ze względu na pochodzenie. Jest to dość antropocentryczne podejście, gdzie mimo iż oba byty egzystują wirtualnie i mogą funkcjonować przez robotyczne lub postrobotyczne ciała, to SI mogłaby być obwarowana szeregiem ograniczeń i wyłączników, zaś infomorficzny emulant będzie takich ograniczeń pozbawiony. Z zasady emulanci czy możliwość tworzenia ultelektów (ang. hivemind) budzą mniej obaw w środowiskach futurologów niż zaawansowana superinteligencja. Tej drugiej zazwyczaj zarzuca się niedorzeczną możliwość „zapętlenia się” na modłę szarej mazi (Grey goo, teoria samoreplikujących się nanobotów o prostym programie, które w wyniku błędu replikują się w nieskończoność), bądź starając się racjonalizować lęk eksterminacyjny, tworzy się usprawiedliwienia pozbycia się ludzi z powierzchni Ziemi (na przykład poprzez wymordowanie populacji znającej się na informatyce i programowaniu oraz usunięcie wszelkich śladów takowej wiedzy, co miałoby zapewnić bezpieczeństwo człowiekowi, gdyż wtedy nikt nie mógłby przeprogramować SI w złym celu). Tym pierwszym, praktycznie poza fantastyką naukową, nie zarzuca się posiadania negatywnych ludzkich emocji czy wręcz instrumentalnego traktowania ludzkości, niczym Przedwieczni z prozy H. P. Lovecrafta. O ile w środowisku nie ma jednogłośności co do możliwości stworzenia emulacji mózgowej, tudzież czasu jaki byłby wymagany na jej stworzenie, tak praktycznie negatywne aspekty infomorfów są całkowicie pomijane. Jak wymieniono wyżej, problematyka prawna prawie nigdy nie rozważa kwestii karnych czy możliwości wyłączenia takiego emulanta, jeśli zagrażałby życiu innych. Najczęściej jednak rozważane są możliwości, jakie miałby taki emulant, np. eksploracja przestrzeni kosmicznej w ciele robotycznym lub postrobotycznym, dzięki którym mógłby doświadczać większą ilością zmysłów i pasm niż może to zwykły śmiertelnik w skafandrze lub sonda kosmiczna.

Transhumanizm jako idea i technologie na które kładzie nacisk, mają wielki potencjał zbawienny dla człowieka, wręcz jego wyzwolenia i przemiany. Problemem jest jednak to, czy ludzie takiej przemiany i wyzwolenia chcą, oraz kto będzie decydował o implementacji danych technologii. Zgodnie z koncepcją osobliwości, nie jesteśmy w stanie przewidzieć z dzisiejszej pozycji pewnych dysruptywnych technologii przyszłości, zmieniających paradygmaty społeczne, tak samo jak nie przewidzimy katastrof, które zahamują postęp pewnych gałęzi na całe lata. Roboty, sztuczna inteligencja, nowe gospodarki i integracja człowieka z maszyną, która w pewnym pokoleniu stanie się bliższa człowiekowi niż innym maszynom, są przyszłością rozwoju światowych gospodarek i trendów społecznych. Wszystko jednak w rękach aktywistów społecznych, którzy będą patrzeć na ręce tym, którzy oferują nam te technologie za pomocą błyszczących się reklam, bądź narzucając je ustawami.

Kamil Muzyka

Doktorant w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Specjalizuje się w prawie własności przemysłowej, prawie kosmicznym oraz prawach sztucznej inteligencji. Propagator wiedzy o transhumanizmie.

RECENZJA

Zagrajmy w otwarte karty

Grzegorz Czapski

Hausenberg - miasto oszustów, kieszonkowców, zabijaków i Bóg jeden raczy wiedzieć czego jeszcze. Tu jednego dnia jesteś bogaczem, a następnego ranka nędzarzem szukającym w rynsztoku czegoś do zjedzenia. Oczywiście jeżeli przeżyjesz noc. Tu nie ma miejsca dla frajerów i słabeuszy, ale i tak wielu z nich wciąż się do tego miasta pcha, próbując stawiać na szali swoje szczęście. I właśnie na wycieczkę po lepszych i gorszych dzielnicach Hausenbergu zabiera nas Tomasz Marchewka w swojej debiutanckiej książce Wszyscy patrzyli, nikt nie widział.

Zacznę od samego miasta. We współczesnej polskiej literaturze niewiele jest przypadków, aby autor stworzył zupełnie nowe miasto, całkowicie od zera. Właściwie jedynym znanym mi na obecną chwilę przykładem jest Grimm City Jakuba Ćwieka. Mam wrażenie, że wśród pisarzy dominuje obecnie trend, iż bezpieczniej jest opisać istniejące miasto i przerobić je w zależności od potrzeb gatunku, w jakim porusza się autor. Marchewka wraz ze swoim Hausenbergiem jest kolejnym pisarzem starającym się wyłamać i podążać w przeciwnym kierunku. Uważam jednak, że wyszło mu to raczej średnio. Po lekturze książki, utkwiły mi w pamięci jedynie dwie dzielnice, które swoim klimatem przypominają legendarną, przedwojenną Pragę. Znajdziemy tam bandytierkę i uliczników, będących odpowiednikiem praskich kiziorów. Mają swoje zasady, swój honor, a nawet i własny złodziejski sąd, którego wyroki wszyscy szanują. Pozostałe dzielnice, które autor opisuje, to osiedla robotnicze, typowe dla rewolucji przemysłowej oraz dzielnica bogaczy. Tu już zabrakło tego czegoś, co pobudziłoby wyobraźnię. Miałem wrażenie, że nie licząc tych biednych dzielnic resztę miasta zbudowano nie z solidnych cegieł, a ze zwykłego kartonu, mającego imitować budynki. Nie wiem jak inni, ale mi ciężko wyczuć w tym mieście jakąś większą iskierkę życia. Ot, po prostu miasto robotników i złodziei, jedno z wielu jakie można znaleźć w powieściach łotrzykowskich.

Mam również kilka zarzutów wobec mieszkańców Haunsenbergu, których losy śledzimy w książce. Zaznaczę jednak, że dwaj z trzech głównych bohaterów zostali opisani naprawdę solidnie. Slava jest charyzmatycznym i piekielnie utalentowanym szulerem, wiecznie wpadającym w kłopoty i jadącym na farcie. Czysty archetyp łotrzyka-spryciarza oraz zdolności szulerskie sprawiają, że czytelnik z ciekawością śledzi jego losy i czeka na kolejne „numery” w jego wykonaniu. Drugi z bohaterów, czyli Petr, jest moim zdaniem nie mniej warty uwagi, a nawet ciekawszy od Slavy. Zwany jest pierwszym wśród złodziei i widać, że przez wielu uliczników jest traktowany prawie jak ojciec chrzestny. To typ chłodnego i pragmatycznego przestępcy, który nie wierzy w zbiegi okoliczności. Jednak mimo jego postawy ciężko go nie lubić lub nie przyznać racji jego logice, a co najważniejsze intryguje. Co innego w przypadku trzeciego chłopaka z ferajny, czyli Nino. Nie potrafiłem kupić tego jego uśmiechu, optymizmu i „jakoś to będzie”. Ot, osiłek, co potrafi skutecznie zabijać i tyle.

Wszystkie inne postacie, które przemykają w książce, sprawiały wrażenie płaskich i zbyt prostolinijnych. Niczym początkujący aktorzy, którzy wchodzą na scenę, recytują z pamięci swoje kwestie i znikają zarówno z naszych oczu jak i z pamięci. Kila razy w książce pojawiają się tak zwane „Rekiny”, czyli władcy całego półświatku. Potężni i bogaci, a przynajmniej tak autor próbuje nam wmówić. Szczerze? Ciężko było mi dostrzec jakikolwiek ślad ich wpływów w mieście. To samo tyczy się postaci Profesora, mistrza sztuki szulerskiej i nauczyciela Slavy. Niby szanowany, niby ciągnie za sznurki, zmuszając miejskie elity do podporządkowania się jego woli, niby prowadzi własną intrygę – choć oficjalnie twierdzi, że wycofał się w cień życia miejskiego – to jednak jego wpływy wydają się być iluzoryczne. Nawet w zakończeniu jego rola wydaje się czysto przypadkowa.

Mimo wymienionych przeze mnie mankamentów, Wszyscy patrzyli, nikt nie widział jest porządną powieścią łotrzykowską, będącą powiewem świeżości dzięki wątkom szulerskim. Widać, że Marchewka zna się na temacie klasycznych gier karcianych i sztuce oszukiwania w nich. Tak samo postacie Slavy i Petra potrafią oczarować i zaciekawić, sprawiając, że czytelnik nie myśli, aby odejść od lektury, zwłaszcza kiedy wchodzą na scenę.

Podsumowując, warto dać książce szansę i mieć nadzieję, że autor w następnych częściach skupi się na bogatszym opisie miasta oraz jego mieszkańców. Wierzę, że jak tylko ujrzymy duszę Haunsenbergu, to z pewnością zakochamy się w tej metropolii.

OPOWIADANIE

Dębowy Świat

Aleksandra Cebo

W najciemniejszym zakamarku najdalej położonego od centrum kolonii podziemnego magazynu, rozległ się ledwie dosłyszalny dźwięk. Na grubym, żelbetonowym murze pojawiła się drobna rysa. Tak drobna, że nawet pyłek kurzu nie opadł z niej na betonową posadzkę.

Nikt nawet nie zauważył pęknięcia.

Kilkanaście kilometrów na południowy zachód od Huty Katowice, z sufitu jednego z chodników Paryża, posypała się garść czarnych okruchów. Nikt nie zwrócił na to szczególnej uwagi. Ściany i sklepienia korytarzy tak starej i często w swej historii zaniedbywanej kopalni nieraz się kruszyły i zawalały. Ludzie zdążyli już do tego przywyknąć.

***

Terenówka szła sprężystym krokiem, uśmiechając się do siebie i ściskając pod pachą pakunek z OP1. Mijała ludzi nie zauważając ich. Dziewczynę rozpierała radość, że wreszcie, po miesięcznej przerwie, wyrwie się na powierzchnię. W końcu medyk uznał, że ostatni uraz został wystarczająco zaleczony, by mogła opuścić schron.

– Dziecko! – zaskrzeczała jej wprost do ucha Gołowianka. Jednocześnie starucha złapała Terenówkę za skraj kurty. – Pamiętaj o korzeniach! Korzenie są ważne… Trzeba na nie uważać!

Stara wariatka jakimś szóstym zmysłem zawsze zgadywała, kiedy i który ze stalkerów wychodził na zewnątrz i czaiła się w głównym korytarzu. Podobno, przed Początkiem, była szefową jakiegoś działającego na terenie miasta zespołu ludowego, od którego wzięło się jej przezwisko. Nikt nie wiedział jakim cudem znalazła się w schronie. Od początku uznała, że jej życiową misją jest pielęgnowanie tradycji, a od momentu, gdy pierwsi ochotnicy zaczęli ostrożnie wychodzić na zewnątrz, zamęczała ich prośbami o przynoszenie bezużytecznych dla społeczności, ale uspokajających ją pamiątek.

– Dobrze! Nie zapomnę i coś pani przyniosę! – wykrzyczała w końcu dziewczyna. Doskonale wiedziała, że inaczej, nie używając siły, nie uwolni się od wariatki. Ta rozluźniła palce i pozwoliła Terenówce pójść dalej. Popatrzyła jednak za nią dziwnym, dziwniejszym niż zazwyczaj wzrokiem. Pokiwała siwą głową.

– Korzenie… są ważne… Ale czasem trzeba je odciąć…

Złapała za łokieć przechodzącego obok mężczyznę.

– Trzeba się pozbyć korzeni!

– Jesteś szalona, kobieto! Odczep się! – Odtrącił ją, łagodnym, ale stanowczym gestem.

Terenówka minęła ostatni posterunek przed śluzą – końcowym odcinkiem korytarza wiodącego do wyjścia na powierzchnię. Strażnicy nawet nie próbowali jej zatrzymywać, tylko pokiwali głowami w pozdrowieniu. Uśmiechnęła się w odpowiedzi. Po raz kolejny doszła do wniosku, że chłopaki świetnie wyglądają w starych mundurach hucianej straży.

Przy bramie czekał już sam komendant straży, co nieco zdziwiło dziewczynę.

– Jesteś wcześniej – mruknął na powitanie. – Twoi towarzysze powinni zjawić się za chwilę.

– Towarzysze? – Mimowolnie uniosła brwi. Wcześniej jakoś nie przyszło jej do głowy dopytać o szczegóły misji. Zawsze miała z tym problem, gdyż takie drobiazgi schodziły u niej na dalszy plan przy samej możliwości wyjścia.

– Odwieziesz delegację z Przyjaźni do domu.

Przez myśl przemknęło jej pytanie, czy goście nie mogą wrócić normalnie tunelem, tak jak przybyli, ale powstrzymała się. Lepiej nie podsuwać zwierzchnikowi powodu do odwołania wyjścia. Zamiast tego powiedziała:

– To ja wyjdę od razu i przyprowadzę wóz.

Nie czekając na odpowiedź, wśliznęła się do śluzy. Zdążyła jeszcze tylko usłyszeć, że ma do zabrania pięciu ludzi i dwie skrzynie. Kiwnęła głową, że zrozumiała.

Rozwinęła pakunek i sprawnie weszła w za duży, dopasowywany z pomocą szarej taśmy, strój. Widać było, że nie robi tego po raz pierwszy. Ostatnim elementem była maska, za którą skryła piegowatą twarz.

Okutani w stroje ochronne wartownicy nie musieli otwierać bramy, wystarczyła jej furta, przez którą prześliznęła się zwinnie.

Tym razem zrezygnowała z prywatnego rytuału i nie zatrzymała się, by podziwiać zasnute chmurami niebo, za którym kryło się słońce, i gnijącą zieleń dębów. Ruszyła do szczątków „dwójki”, wielkiego pieca, z którego cokolwiek jeszcze zostało. Ojciec Terenówki urządził w nim jeden z garaży. Jedyny oficjalny, o którym wiedziały władze Kolonii Huta Katowice. Drugi był dobrze ukryty na terenie Dąbrowy Górniczej. Tak dobrze, że jeszcze żaden z myszkujących po okolicy stalkerów nie trafił na niego. Zaczęła wspominać ojca.

Jan Frankiewicz był przed apokalipsą prawdziwym prepersem i pozostał nim po niej. I tego samego nauczył swoje jedyne dziecko – być zawsze gotowym na wszystko i nie ufać nikomu, poza sobą oraz własnym umiejętnościom. Zwłaszcza to drugie, w nowym, surowym społeczeństwie liczyło się najbardziej.

Jan zawsze był zdolnym inżynierem, a od momentu pierwszych wyjść został stalkerem. Nie był jednak za bardzo ceniony, bo większość czasu na powierzchni spędzał w samotności i najczęściej powracał z pustymi rękoma. To było za mało, by tak po prostu ochronić i wychować Agatę, zwłaszcza po śmierci żony w połogu. Dlatego od małego wychowywał córkę jak chłopca, ucząc walki i przetrwania, a w dniu jej piętnastych urodzin po raz pierwszy posadził za kierownicą. Tym sposobem Agata stała się drugim w Hucie kierowcą i mechanikiem. Wtedy też wyszło na jaw, że Jan czas na powierzchni spędzał na uruchamianiu i modyfikowaniu kilku znalezionych w całości samochodów terenowych. Status Frankiewiczów wzrósł z dnia na dzień. Wtedy też dziewczyna zakochała się w jeździe po powierzchni i zyskała swój przydomek.

W ostatnich latach zniszczonego chorobą życia, Frankiewicz przeszkolił kilku chętnych kierowców. Córce natomiast przekazał całą wiedzę na temat zmodyfikowanych pojazdów.

Dziewczyna zawsze wspominała ojca z czymś w rodzaju czułości. Na dalszy plan schodziła pamięć o siniakach i poobijanym na treningach ciele. Na czoło wysuwał się moment, gdy poczuła wolność i moc, mogąc po raz pierwszy prowadzić czterokołowego potwora, któremu nie były straszne zniszczone, zasypane gruzem drogi i bezdroża. Szybko nauczyła się je pokonywać.

Nagle, z zamyślenia wyrwał ją jakiś dźwięk. Coś poruszyło się na prawo od niej. Szybko, wytrenowanym ruchem ściągnęła z ramienia karabin i skierowała lufę na gęstwinę młodych dębów. Zmutowane drzewa rozrastały się szybciej i potężniejsze niż przed katastrofą, ale o tym pamiętało już niewielu najstarszych, a jeszcze mniej mogło tę zmianę obserwować.

– Baśka! – odruchowo zakrzyknęła Terenówka na widok rudego ciała, które wyłoniło się spośród liści. Dziewczyna opuściła broń, ale trzymała ją w pogotowiu. Wciąż nie mogła zrozumieć, dlaczego ojciec nazywał te stwory kobiecym imieniem, ale bez głębszego zastanowienia robiła to samo, co on.

Półtorametrowej wysokości wiewiórka przekrzywiła głowę, spoglądając na dziewczynę. Zwinnymi palcami, cały czas, obracała w łapach nadgryzionego żołędzia. Zastrzygła naderwanym uchem, machnęła wyliniałą, czerniejącą kitą, po czym spokojnie przeszła na drugą stronę drogi i zniknęła w ruinach walcowni.

Agata zanurzyła się w cieniu na wpół zwalonych ścian wielkiego pieca. Uchyliła bramę zbitej z płatów blachy szopy i wsunęła się do środka, zamykając za sobą przejście. Wyjazd otworzyła szeroko dopiero, gdy uruchomiła silnik największego z samochodów - honkera. Gaz i krótka Toyota BJ40 były za małe jak na tylu ludzi i ładunek.

Podjechała pod wyjście ze schronu. Nie wysiadła z kabiny, czekając na pasażerów i zerkając na kontrolki. Zauważyła, że wskaźnik paliwa wisi w połowie. Przełączyła zbiorniki. Drugi bak prawie pusty. Zanotowała w pamięci, że po powrocie będzie musiała podjechać do bazy paliwowej.

Wartownicy otworzyli furtę i na powierzchnię wynurzyła się grupka ludzi. Po lekkich, ale świetnie chroniących przed różnymi zagrożeniami, demronowych strojach, można było poznać, że to ważne osobistości. Być może nawet członkowie zarządu kolonii Koksownia Przyjaźń. Jednym z nich ewidentnie była kobieta.

Terenówka wciąż siedziała za kierownicą, gdy pasażerowie gramolili się przez tylne drzwi i usadawiali na ławkach, na pace. Dwie drewniane, zapieczętowane skrzynie ledwie mieściły się między ich nogami.

Trzasnęły drzwi. Dla kierowcy było to równoznaczne z sygnałem do odjazdu. Stalowy potwór ruszył powoli, a olbrzymie opony bez problemu pokonywały zasypaną gruzem drogę.

– Długo będziemy jechać?

Dziewczyna zerknęła we wsteczne lusterko, żeby zobaczyć kto tak wyraźnie zadał pytanie. Bez odwracania głowy, krzyknęła, aby zniekształcone przez maskę słowa dotarły na tył samochodu.

– Nie zdejmować masek! Karoseria chroni przed mutantami, ale nie przed promieniowaniem, to nie ołów. – Gdy mężczyzna w pośpiechu ponownie schował twarz, odpowiedziała na jego pytanie. – Około trzech godzin.

Zza pleców doszedł ją pomruk niezadowolenia.

– Trzy godziny? Przecież od was do nas jest raptem cztery, pięć kilometrów. To powinno zająć chwilę…

– Może w linii prostej tyle jest, nie wiem. Tunelem drezyną może i zajmuje to kilka lub kilkanaście minut. Na powierzchni to i tak cały dzień marszu i przedzierania się przez las dla doświadczonego stalkera, dla mojego samochodu około dwunastu kilometrów i może trzech godzin jazdy. Drogą częściowo udrożnioną.

Nie dosłyszała dyskusji poprowadzonej przyciszonymi głosami. Skupiła się na jeździe.

W miarę oczyszczonym i gładkim szlakiem przejechali do głównej bramy huty, na której wciąż wisiały szczątki logo ArcelorMittal. Dla mieszkańców schronu Początek stał się jednak momentem powrotu do starej nazwy, która i tak cały czas funkcjonowała w świadomości dąbrowian.

Agata dobrze znała drogi łączące trzy dąbrowskie schrony, zwane koloniami. Była jedną z nielicznych, którzy je przemierzali samochodami.

Pasażerowie z zadziwieniem przyglądali się mijanej okolicy. Najwyraźniej żaden z nich od dawna lub wcale nie wychodził na powierzchnię. To, co niegdyś było szeroką aleją, zaścielały teraz gruz z zawalonych budynków i pordzewiałe, zniszczone pojazdy. Pogniecione, rozsypujące się wagony tramwajowe i kolejowe. A pomiędzy nimi wytyczona, wijąca się zygzakami ścieżka, niewiele szersza od samochodu, którym właśnie jechali.

Slalom między szczątkami starego świata nie pozwolił na rozwinięcie większej prędkości – dziesięć kilometrów na godzinę to było wszystko. Gdy opuścili w miarę oczyszczony teren Huty i skierowali się na wschód, z dala od miasta, krajobraz zmienił się. Gargantuiczne, zmutowane drzewa, których wcześniej widzieli raptem kilka i to jeszcze niezbyt wysokich, bo stosunkowo młodych, tu rozpanoszyły się bardziej.

Zmieniła się też droga, zasypana liśćmi wielkości koców i olbrzymimi odłamkami zdrapanej pazurami kory, przybyłych gdzieś z północy dzikotów. Wszyscy wiedzieli, że zwierzaki polowały wyłącznie nocą, ale i tak na widok śladów na pniach, palce mimowolnie macały kabury przy bokach. Pasażerowie pożałowali, że nie mają ze sobą karabinów. Jednak przy podziemnych podróżach między koloniami, w dobrym zwyczaju było zostawić długą broń w domu.

– Cholerny chodnik… Trzeba znaleźć winnego…

Do uszu dziewczyny docierały strzępy rozmów, gdy któryś z pasażerów we wzburzeniu podnosił głos.

– Najpierw trzeba się przekopać i ustalić przyczynę zawalenia…

– Mówię, że to jakiś cholerny leniwiec, źle zabezpieczył…

– Uważaj na słowa! Moja ekipa wykańczała korytarz. I zabezpieczony był dobrze...

– Może jednak sabotaż?

Terenówka rzuciła spojrzenie we wsteczne lusterko i spostrzegła, że wszystkie twarze skierowały się w jej stronę. Jednocześnie rozmówcy zamilkli. Przynajmniej wiedziała, dlaczego delegacja tłucze się powierzchnią. Z jakiejś, jeszcze niewyjaśnionej przyczyny, tunel łączący schrony zawalił się i po prostu nie mieli innego wyjścia. Sami, bez porządnego uzbrojenia, nie mieli szans wrócić do siebie pieszo. Oczywistym zaś było, że nie dostaną z zapasów Huty nawet jednego naboju. Przyjaźń i współpraca to jedno, ale pozbywanie się broni czy amunicji, to zupełnie co innego. I tak wykazali się wielką zapobiegliwością, zabierając ze sobą demrony.

Agata jechała powoli, z uwagą przedzierając się między drzewami. Opuściła tuż nad ziemię dorobiony przez ojca pług, który usuwał z drogi część przeszkód, czasem ze zgrzytem przerysowując wystające korzenie.

Nagle coś upadło na ziemię, tuż przed maską. Dziewczyna zareagowała natychmiast, mocno wdeptując hamulec w podłogę. Pasażerami szarpnęło. Któryś zaklął. Kilka kroków od samochodu wylądował kolejny żołądź.

Terenówka nachyliła się, przytulając maskę do zakratowanej przedniej szyby i usiłując spojrzeć w górę. Nic z tego nie wyszło, więc wyskoczyła zza kierownicy, po drodze chwytając za broń. Trzasnęły tylne drzwi i obok niej pojawił się jeden z pasażerów. W dłoni trzymał odbezpieczony pistolet. Oboje zaczęli rozglądać się dokoła. W tym samym momencie zauważyli ruch na konarze dębu, obok którego się zatrzymali. Rude łapy wycelowały i rzuciły ciężkim pociskiem. Czterokilogramowy żołądź wzbił tuman kurzu, upadając pośrodku drogi, około metra przed maską honkera.

Mężczyzna od razu uniósł pistolet, ale Agata była odrobinę szybsza. Podbiła ramię i wystrzelona kula minęła wiewiórę, nie robiąc jej szkody. Szarpanina trwała na tyle długo, że zwierz zdążył zniknąć gdzieś za grubym pniem, ledwie migając czernią ogona. Koksowniak jednym uderzeniem posłał drobną przeciwniczkę na ziemię. Zamierzył się do kolejnego ciosu, ale dziewczyna zwinnie odturlała się i sięgnęła po upuszczony wcześniej karabin. Wciąż leżąc na plecach, wycelowała w agresora, który zatrzymał się w pół kroku.

Ponownie trzasnęły drzwi samochodu. Mierzącą do siebie dwójkę otoczyli pozostali pasażerowie. Maski skrywały wyraz twarzy, ale bijąca od obojga złość była niemal fizycznie wyczuwalna.

– Koniec tego! Wszyscy do wozu! – rozkazała kobieta, kładąc jednocześnie dłoń na ramieniu towarzysza. Ten niechętnie opuścił broń, ale nie schował jej do kabury.

– Zgłoszę to – zza maski wydobyło się warknięcie. – Napadł nas mutant, a ona go broniła. To niedopuszczalne.

Terenówka wstała i zabezpieczyła karabin.

– Ten mutant nas ostrzegł przed większym niebezpieczeństwem. Poza tym, nieatakowane wiewióry nie są groźne dla ludzi. Nie jedzą mięsa.

– A skąd możesz to wiedzieć? – Dziewczyna odniosła wrażenie, że przydymione szkła wpatrywały się w nią z nienawiścią.

– Bo od lat poruszam się po powierzchni. I mam oczy i rozum. Każdy u nas takie rzeczy wie. Wasi stalkerzy nie obserwują świata? Nie informują was o niczym?

Nie doczekała się odpowiedzi. Zagonieni przez kobietę mężczyźni z powrotem wsiedli do samochodu. Agata też zasiadła ponownie za kierownicą. Wrzuciła wsteczny bieg i zaczęła cofać. Z paki dobiegł ją gwar protestów. Uciszyła ich jednym gestem.

– Jeśli wiewiór przestrzega przed jazdą tą drogą, oznacza to, że gdzieś z przodu czai się albo stado wilków, albo może nawet źródlica. Nie mam zamiaru ryzykować z tak mocno radioaktywną, pełzającą bombą.

– Mówiłaś, że samochód nas ochroni przed mutantami…

– Przed jednym, góra dwoma wilkami tak, ale nie stadem. Tak samo z wyrodkami, ale one w dzień nie polują. I mówiłam, że nie chroni przed promieniowaniem. Dla źródlicy bylibyśmy jak podany w metalowej misce obiad, gotowy do podgrzania.

Wycofała samochód do miejsca, w którym mogła swobodnie zawrócić. Kolejne godziny spędzili w drodze. Raz rozpędzając się nawet do dwudziestu na godzinę, raz czołgając przez szybko rozrastające się zarośla. Dębowy las brał we władanie coraz większe obszary, sięgając mocarnymi konarami ku schowanemu w chmurach niebu i wysuwając spod ziemi rozpełzające się we wszystkie kierunki korzenie. Zaniepokojona tym Agata nie zwracała uwagi na utyskiwania pasażerów, gdy samochód podskakiwał na grubych kłączach, których jeszcze miesiąc wcześniej tu nie było. Martwiło ją, że raz wytyczona, wygodna droga nie może taką pozostać. Zniekształcona natura bardzo szybko przejmowała władzę w porzuconych przez ludzi ruinach miasta.

Doszła do wniosku, że po powrocie będzie trzeba zwołać kierowców i stalkerów, by omówić plan oczyszczania dróg oraz wytyczania nowych tras w miejscach bardziej zaniedbanych, gdzie wycinka okaże się zbyt kosztowna. Jeśli tunele potrafią się zawalić, to ludzie muszą mieć zapewnioną alternatywę dla transportu między koloniami.

Po zostawieniu pasażerów i ładunku pod wrotami schronu Koksowni Przyjaźń, Agata ruszyła w drogę powrotną. Ujechała może ze dwa kilometry, gdy zaskrzeczało stare radio.

– …nówka! Słysz… mnie?

Była przyzwyczajona, że część komunikatu ginie w trzaskach. Nauczyła się samodzielnie uzupełniać niedopowiedziane fragmenty.

– Słyszę! Co jest?

– …dź od razu… alni… aryż! Odbiór!

– Potwierdzam, Kopalnia Paryż.

– …ak! …sisz ode… anta …ujnickiego …ez odbio…

Dyżurny w bazie nie rozłączył się od razu i usłyszała jeszcze strzęp rozmowy.

– …eni …órnicy, nawet …nego ko…arza nie umią …ądnie wy…opać!

– W kopal… zawał… arzają.. Norma…

Agata wyłączyła radio.

Zawały w kopalniach, z tego co wiedziała z opowieści ojca i ze szkoły, zdarzały się zawsze. Niby nie było się czym martwić. Jednak jakieś ziarno niepokoju zostało już zasiane. Połączenie między Koksownią i Hutą też się zawaliło, a było nowsze od większości chodników w Paryżu. I na terenie nie aż tak porytym przez ludzkie krety. Niewiele mniej zastanawiało ją, co komendant Wujnicki robił w kopalni. Nie liczyła jednak na to, że oficer będzie się przed nią tłumaczył. Zerknęła na zegarek. W myślach szybko oceniła odległości. Stwierdziła, że powrót do bazy po paliwo to zbyt duża strata czasu i nie zdąży przed zmrokiem do Paryża. Jeśli natomiast zatrzyma się gdzieś po drodze, tylko na chwilę, żeby zatankować, to dojedzie akurat przed zmierzchem. I tak jednak trzeba będzie zostać w kopalni na noc. Mapę miasta, którą w pierwotnej wersji stworzył jej ojciec, a którą rozwijała później samodzielnie, Terenówka miała w głowie. Nawet już dawno przestała używać kompasu. Doskonale pamiętała położenie każdej z ukrytych piwnic, w której ojciec ulokował żelazne zapasy przydatnego sprzętu i trochę broni. Z zamkniętymi oczyma mogła trafić do tajemnego garażu, w którym czekała zakonserwowana i gotowa do drogi dodatkowa terenówka, nieznana władzom schronów. Znała położenie każdej ze zrujnowanych stacji benzynowych i pamiętała, na której z nich pozostały jeszcze jakiekolwiek rezerwy paliwa.

Obserwując opadającą wskazówkę, sygnalizującą prawie pusty bak, skierowała się do najbliższej stacji. W tej części miasta bywała rzadko, stalkerzy też nieczęsto się tu zapuszczali. Każdy wolał wybierać się na rajdy w gęściej zabudowane, bogatsze centrum, gdzie była większa szansa na ciekawy łup. Dlatego musiała teraz przedzierać się przez gąszcz młodych drzewek, niewiele niższych od samochodu. Giętkie, ale już mocne pnie z niechęcią ustępowały przed obdrapaną karoserią i wielkimi oponami. Placyk stacji paliw porastała wszędobylska, bura trawa, wyłaniająca się spod spękanego asfaltu. Terenówka, zanim zgasiła silnik i wysiadła z samochodu, uważnie rozejrzała się dokoła. Nie dostrzegając żadnego zagrożenia, wygramoliła się z pojazdu i wyjęła z jednego ze schowków niewielką, przenośną pompę. Kilka z dawna wyuczonych ruchów i do baku zaczęła przelewać się zawartość podziemnego zbiornika.

Agata wiedziała, że tankowanie zajmie kilkanaście minut, zostawiła więc pracującą pompę i wcisnęła się do zakurzonego i zniszczonego wnętrza stacji. Na tej była wcześniej tylko raz, a do zabudowań nie wchodziła wcale, więc teraz rozglądała się z ciekawością, zwłaszcza, że budynek był mniejszy niż te znanych dziewczynie sieciówek. W głównym pomieszczeniu nie było zbyt wiele. Kilka starych butelek z wodą, jakieś papiery, bezużyteczne śmieci. Przeszła na zaplecze. To jednak okazało się ciemną klitką. Niewielka latarka dawała mało światła.

Mariusz Kiesiński

Terenówka wycofała się i zgarnęła jedną z największych butelek, wytarła z pyłu i zdarła z niej etykietę. Przy drzwiach na zaplecze wymacała jakąś szafkę, postawiła na niej butelkę, obok położyła latarkę. Blade światło zalało pomieszczenie. Teraz, mając obie ręce wolne, zaczęła swobodnie myszkować. Znalazła sprawnego multitula ze stali nierdzewnej i kilka narzędzi. Zabrała je ze sobą – przydadzą się na handel. Wyszperała jeszcze kilka drobiazgów, które wrzuciła do wyjętej z rozlatującego się biurka szuflady i zadowolona ruszyła do wyjścia. Tuż przed drzwiami spojrzenie dziewczyny padło na walający się w kącie arkusz papieru. Kolorowe obrazki przykuły jej uwagę. Odłożyła fanty na chwilę na zakurzoną ladę i sięgnęła po wystrzępiony plakat.

Wyblakły napis zapraszał na „Dębowy Maj Festiwal”. W roku brakło ostatniej cyfry, widoczne były tylko trzy: dwa, zero, jeden. Z fotografii wyzierali bawiący się ludzie. Agata zaczęła czytać program festiwalu. Jednym z punktów był występ zespołu Gołowianie, a obok zdjęcie roześmianej dziewczyny w wianku na głowie, złapanej w obrocie, z falującą wokół kolan kwiecistą spódnicą. W tle miała plamę jasnej zieleni wiosennych liści jakichś krzewów lub niewielkich drzew. Terenówka odruchowo spojrzała w okno, porównując widok z przeszłości z tym aktualnym.

Położyła plakat na wierzchu szuflady i wyszła na zewnątrz. Gołowianka powinna ucieszyć się z takiej pamiątki i dać dziewczynie na jakiś czas spokój. Popełniła błąd. Zapomniała o ostrożności. Dotarło to do niej w momencie, gdy stanęła twarzą w pysk z wilkiem. Zamarła, trzymając w dłoniach szufladę z fantami. Karabin wisiał przewieszony przez ramię. Tak bliski, a tak niedostępny. Lekko otępiały światłem dnia mutant też wydawał się zaskoczony - wilki rzadko wychodziły z cienia. Stał bez ruchu, z pochylonym lekko łbem, patrząc żółtymi ślepiami wprost w szybki maski. Był wyjątkowo duży, sięgał w kłębie prawie dwóch metrów. Pod pozbawioną sierści cienką skórą widać było wyraźnie każdy, drgający nerwowo mięsień.

Agata nie czekała, aż zwierz się opamięta. Nie zamierzała dać się pożreć bez walki. Rzuciła szufladę prosto w otwierający się, zaśliniony pysk. To dało jej sekundę lub dwie na krok wstecz do wnętrza budynku i ściągnięcie karabinu z ramienia.

Wilk zacharczał i skoczył za Terenówką. Jednak olbrzymie ciało zaklinowało się między futryną a wiszącymi na strzępach zawiasów drzwiami. Pozbawione pazurów łapy o zrogowaciałych, tępych palcach przebierały w miejscu. Agata wiedziała, że nie może czuć się bezpiecznie, bo wąskie, ale rozsypujące się przejście długo nie mogło wytrzymać. Schowała się za ladą i odbezpieczyła broń.

Pierwsza kula ledwie musnęła bark wiercącego się zwierza, wywołując u niego jedynie większe rozdrażnienie. Strużka toksycznej śliny poleciała w jej kierunku. Nie doleciała, rozbryzgując się na blacie i wżerając się w niego.

Tego dziewczyna się nie spodziewała. Nie słyszała wcześniej, by wilki pluły, do tego żrącymi substancjami. Mutant ponownie otworzył paszczę, wypuszczając kolejną porcję kwasu. Agata zanurkowała pod ladę w ostatniej chwili. Wybiła kolbą w rogu zmurszałego mebla dziurę i strzeliła ponownie. Tym razem trafiła w jedną z przednich łap. Wściekły ryk poniósł się dalekim echem.

Agata na czworaka wycofała się na zaplecze i po omacku znalazła wypatrzone wcześniej tylne wyjście. Chwilę siłowała się z zamkniętymi drzwiami, ostatecznie jednak zardzewiałe zawiasy się poddały. Okrążyła budynek i ponownie stanęła oko w oko ze wściekłym wilkiem, który też postanowił wrócić na otwartą przestrzeń. Bez zastanowienia wycelowała w oko i nacisnęła spust. Zwierz jednak potrząsnął łbem i kula oderwała mu jedynie kawałek ucha. Cofając się, dziewczyna przełączyła karabin na tryb ciągły. Zanim jednak posłała w bestię pierwszą serię, na szerokim grzbiecie wylądował żołędny pocisk. Zrzucone z dużej wysokości cztery kilogramy zdarły cienką skórę. Dymiąca na czarno posoka pociekła po nagim boku. Niemal natychmiast, kolejny żołądź trafił w łeb. Trzy zdrowe łapy ugięły się pod wiotczejącym cielskiem.

Terenówka wpakowała w rozchylony do kolejnego ryku pysk serię, kończąc niespodziewane starcie. Upewniła się, że poczwara jest martwa i dopiero wtedy podniosła głowę, żeby poszukać wzrokiem niespodziewanego sprzymierzeńca.

Z wysokiej gałęzi dębu spoglądała na nią Baśka z czarnym, liniejącym ogonem i naderwanym uchem. Zwierzak wydał z siebie wysoki pisk i zniknął w koronie drzewa. Dziewczyna przepięła pompę do drugiego zbiornika, klnąc pod nosem na przelane i ściekające po burcie samochodu paliwo. Następnie pozbierała rozsypane fanty i włożyła je do samochodu. W oczekiwaniu aż drugi bak się napełni, jeszcze raz weszła do budynku. Przerzucała śmieci, aż znalazła szklaną butelkę. Podeszła z naczyniem do truchła. Miała nadzieję, że w zebranej ślinie będzie choć trochę toksyn, którymi pluł mutant. Laboranci w Hucie będą mieli zabawę.

***

Podjechała pod posterunek Kopalni. Na jej widok jeden z wartowników zniknął za drzwiami. Postawiła samochód z boku tak, by nie przeszkadzał strażnikom i podeszła pod wejście do schronu. Spodziewała się, że zaraz ją wpuszczą, zjedzie windą, przejdzie przez oczyszczalnię i będzie mogła zrzucić z grzbietu gumowy kokon, w którym chodziła przez cały dzień. Zje na kolację pyszny, górniczy chleb, wyśpi się, rozprostowując obolałe ciało na materacu.

Na myśl o chlebie ślina napłynęła dziewczynie do ust, a w brzuchu zaburczało. Nie raz i nie dwa zastanawiała się, skąd mieszkańcy Paryża biorą mąkę. Starczało im nie tylko na własne potrzeby, ale też na handel z sąsiadami. Jednak każda z kolonii zazdrośnie strzegła swych sekretów. Chodziły słuchy o podziemnych plantacjach zbóż na najniższych poziomach. Czyżby kopalnia dysponowała aż taką ilością miejsca? Czy na węglowej skale można było cokolwiek uprawiać? I co ze światłem, niezbędnym do wzrostu roślin?

Czekając na wejście, Agata rozglądała się, obserwując okolicę. W tym świecie wszystko się nieustannie zmieniało. Drapieżna, okaleczona natura wdzierała się w każdy zakamarek, zachłannie odbierając to, co ludzkość zagarniała przez stulecia. Osłabieni ludzie, wciąż niemogący swobodnie przebywać na powierzchni, zdawało się, iż nadaremnie walczyli o każdy skrawek wolnej przestrzeni. Dziewczyna widziała coraz wyższe i grubsze pnie, coraz bliższą ścianę ponurego lasu i wychodzącą z niego podwójną linię porządnie oczyszczonych szyn.

Właśnie spod tunelu z koron drzew wyjeżdżał skład, ciągnięty przez drezynę. Ładunek na lorach skrywały olbrzymie płachty z zakonserwowanych, dębowych liści. Terenówka zaczęła od niechcenia obserwować transport, zastanawiając się jaki może być jego ładunek.

Ktoś otworzył furtę i machnął ręką, by dziewczyna weszła do środka. Rzuciła więc tylko ostatnie spojrzenie na pociąg. Zdążyła zanotować w pamięci, że spod jednego liścia na pierwszym wagonie, ewidentnie zeschniętego i kruszącego się, wystawał wielki żołądź.

Terenówka weszła do przedsionka.

Z ulgą zdjęła maskę i przetarła wierzchem dłoni spoconą twarz. Wiedziała, że za chwilę ponownie zatęskni za wyjściem na zewnątrz i samochodowym rajdem przez miasto, ale na razie cieszyła się z chwili oddechu bez pośrednictwa filtra.

Komendant czekał zniecierpliwiony na wewnętrznym posterunku, siedząc przy chyboczącym się stole i popijając lurowatą kawę. Na widok Terenówki wstał i sięgnął po leżące obok OP1. Dziewczyna w zdziwieniu uniosła lekko brwi. Komendant miał własny zestaw demronowy, nigdy nie nosił OP1. Do kopalni z pewnością przybył podziemnym przejściem. Dlaczego pożyczył strój od górników i chce wracać powierzchnią?

– No, wreszcie – mruknął, jak zawsze nie w humorze. – Ileż można czekać… Zbieramy się.

– Ale… - spróbowała zaprotestować. Zapach napoju podrażnił jej nozdrza i wywołał bolesne skurcze w żołądku. Przełknęła głośno ślinę i dokończyła pewnym głosem. – Robi się już ciemno, jazda nocą jest niebezpieczna. Stanowczo odradzam. Zwłaszcza, że w okolicy pojawiło się sporo nowych wilków i prawdopodobnie źródlica.

– Skąd wiesz?

– Źródlicę tylko przeczuwam. I miałam spotkanie z jednym wilkiem. Jakaś nowa mutacja.

– Tym bardziej trzeba powiadomić innych…

Agata w akcie desperacji przerwała Wujnickiemu w pół słowa.

– A mogę chociaż coś zjeść? Od rana nie miałam nic w ustach…

Komendant zreflektował się i skinął głową.

– Faktycznie, wyjechałaś wcześnie. Zaraz poproszę o kolację dla ciebie. Zaczekaj tu.

Zostawił ubranie ochronne ponownie na ławce i wyszedł z kanciapy, zagadać do jednego ze strażników. Agata opadła na krzesło. Zazwyczaj rozmowni wartownicy, zwłaszcza znany jej wesołek Marek, tym razem spoglądali na huciankę spode łba, w ponurym milczeniu. To nie było normalne zachowanie. Nic tego dnia nie było normalne.

Po chwili, na stole znalazła się miska z parującą papką i pajda chleba. Wujnicki siedział naprzeciwko dziewczyny, milcząc. Przed nimi parę godzin jazdy, to dość czasu na pogawędki. Bez świadków.

Agata przeżuwała powoli i dokładnie każdy kęs, rozmyślając. Nie była szczęśliwa na myśl o jeździe nocą, ale najwyraźniej nie było miejsca na negocjacje. Skończyła jeść i bez słowa wstała od stołu.

Uruchomiła silnik i zapaliła reflektory. Jeszcze jeden przełącznik i plac przed wejściem do schronu zalała powódź światła z czterech listew na dachu samochodu. Z jednej strony byli widoczni z daleka, ale z drugiej nic nie mogło zbliżyć się do nich niezauważone. Siedzący obok Wujnicki z aprobatą skinął głową.

Ruszyli. Bez wahania Agata wybrała krótszą drogę, która, częściowo oczyszczana przed trzema miesiącami, nie powinna być dużo gorsza od głównej miejskiej alei. Na początek jednak musiała przedrzeć się przez stertę gruzów z pałacu kultury i byłej fabryki DEFUM, zalegających całą okolicę.

Najpierw Terenówka zdała relację ze zdarzeń dnia – ostrzeżenia od wiewióra i spotkania z wilkiem. Oba zainteresowały komendanta, aczkolwiek słuchał z pewnym roztargnieniem. Gdy skończyła, przez dłuższą chwilę się nie odzywał. W końcu dziewczyna nie wytrzymała i przerwała ciszę.

– Co się stało w kopalni? Znów zawalony tunel?

Wujnicki westchnął ciężko, co było słychać nawet przez maskę.

– Skąd wiesz? – Nie czekając na odpowiedź, zaklął niezrozumiale pod nosem. – Spotkało mnie to samo, co delegację Koksowni u nas. Ktoś sabotuje łączące kolonie tunele. Nie wiem jeszcze tylko, czy to zamach na konkretne osoby, czy jakieś szerzej zakrojone działanie. Słyszeliśmy o tąpnięciach w odleglejszych korytarzach kopalni, więc w świetle wczorajszej awantury pod zawałem w drodze do Przyjaźni, wybrałem się, żeby popytać.

– Sam?

– Nie, nie sam. Zabrałem ze sobą Staszka „Ptaszka” i starego Michalskiego do obsługi drezyny.

Musiała zadać to pytanie, chociaż domyślała się już odpowiedzi.

– Gdzie oni?

– Zostali w tunelu. Nie wiem, czy pod gruzami, czy po drugiej stronie. Górnicy nie pozwolili mi zbadać sprawy razem z nimi. Nie miało dla nich znaczenia, że to moi ludzie być może zginęli. Nas oskarżyli o spowodowanie wybuchu i zamach. Gdy sufit się zawalił, obaj siedzieli już w drezynie, a ja żegnałem się z Konieczką, szefem ich straży. Staliśmy tylko kilka kroków…

Zazwyczaj Agata nie miała okazji wysłuchiwać bezpośrednich relacji od komendanta, ale ten najwyraźniej potrzebował się wygadać. Nie przerywała i nie wtrącała się.

– Rzuciliśmy się do odkopywania gruzu. Ale doszło do kolejnego zawału i posypała się dalsza część korytarzu. Lekko przysypało i poturbowało trzech kopalniaków. Po chwili przybiegli jacyś ludzie, wołając, że jeszcze jeden chodnik się zawalił i odciął dostęp do przedszkola i kilku innych pomieszczeń. Wszyscy rzucili się na ratunek tam, zostawiając naszych. Mnie grzecznie, ale bardzo stanowczo i chłodno poproszono o opuszczenie terenu kopalni. Pozwolili mi jeszcze tylko przez radio porozumieć się z naszą bazą, żeby wezwać ciebie i poszukać chłopaków od naszej strony.

Wujnicki zamilkł. Uniósł skrytą w rękawicy dłoń do czoła, jakby chciał je potrzeć, ale natrafił jedynie na gumę.

– A już wydawało się, że mamy poukładane życie. Ustalone hierarchie. Zawarte sojusze. A jednak… Jednak ktoś usiłuje nas skłócić. Sabotuje wspólną pracę wszystkich kolonii. I mimo że jesteśmy na nią gotowi, to jednak uważam, że niepotrzebna nam nowa wojna… Może uda się to jeszcze powstrzymać. Ale najpierw trzeba znaleźć winnych, wyjaśnić… a jesteśmy jak dzieci we mgle…

Głos Wujnickiego cichł i ginął w pomruku silnika. Komendant mamrotał jeszcze przez chwilę, po czym zapadł w drzemkę.

Samochód przedzierał się przez ciemność. Koła tonęły w upiornie świecącej odbitym światłem reflektorów trawie. O burty obijały się giętkie gałęzie dębczaków. Opuszczony pług rozgarniał gęstwinę młodych drzewek.

Terenówka nie mogła się nadziwić, że w trzy miesiące tak bardzo podrosły i się rozpleniły. Jeśli ludzie szybko czegoś nie zrobią, to już wkrótce nie będzie się dało w ogóle przejechać przez miasto samochodem.

Mijali ruiny szkoły. Światła z prawej listwy dachowej wyłoniły z mroku wychylające się zza okien konary. Wzrok dziewczyny prześliznął się po szczątkach kamiennej figury, a serce przeciął niezrozumiały żal. Jeszcze miesiąc, temu szeroko rozłożone skrzydła orła ochraniały grupkę dzieci w rogatywkach. A teraz, strzaskane leżały gdzieś na ziemi, schowane pod dywanem z traw i opadłych liści. Ze środka zniszczonego pomnika, z miejsca, gdzie jeszcze niedawno prężyła się pierś ptaka, wyrastał wiotki, ale silny pęd.

***

Starucha, tuląc do piersi zmiętolony plakat, dreptała do odległego zakątka schronu, w którym przez lata stworzyła swoiste muzeum. Wyżebrany w początkowych miesiącach istnienia kolonii pusty skrawek magazynu, odgrodzony od reszty stalową ścianką modułową, najpierw służył jej za mieszkanie. Potem coraz więcej miejsca zajmowały pamiątki i gadżety, znoszone przez wracających z rajdów stalkerów.

Odsunęła z trudem ciężkie, przesuwne drzwi. Z wiekiem niekonserwowane rolki i prowadnice stawiały coraz większy opór, a i kobiecie sił ubywało. Przekręciła włącznik i pomieszczenie zalało mdłe światło. Gołowianka zatrzymała się tuż za progiem, z dezaprobatą patrząc na świeży gruz i pył na podłodze. Mamrocząc pod nosem, przeniosła spojrzenie na szczelinę w suficie, z której zwisał buro-brązowy pęd.

– Korzenie są ważne. Tak, tak… Trzeba na nie zważać…

Aleksandra Cebo

Lubię podróżować i z tych podróży czerpię inspiracje do pisania. Na koncie mam kilkanaście publikacji związanych głównie iz podróżowaniem. Pisanie opowiadań w klimatach szeroko pojętej fantastyki to dodatkowe hobby, które zaowocowało na razie publikacjami w Szortalu na wynos (nr 45) i Silamrisie (nr 3/2016). W ostatnim numerze Silmarisa (03/2017) można znaleźć mój kolejny tekst.

OPOWIADANIE

Ostatnie Piętro

Sebastian Bartek

Prolog

Nie było ze nim najlepiej. Czuł się gorzej niż parszywie. Kiedy dowiedział się, że żona powzięła decyzję o rozstaniu, uszła z niego cała radość życia. Jeszcze niedawno byli szczęśliwi, aż do tego dnia kiedy oświadczyła, że nie widzi już dla nich wspólnej przyszłości. Oczywiście, próbował o nią walczyć, wielokrotnie przekonywał, by dała im jeszcze szansę, lecz Dorota pozostała nieugięta. Stało się, przestała go kochać. Został sam w pustym mieszkaniu, które wspaniałomyślnie zostawiła mu na otarcie łez. Równie dobrze mogłaby go obdarować kielichem cykuty. Nie odczuwał jednak do niej nienawiści – nie mógłby po tych wszystkich cudownych, wspólnych latach. Co więcej, on dalej ją kochał, bo nie umiał inaczej. Sprzeciwiając się zdrowemu rozsądkowi, naiwnie podsycał też wątły płomień nadziei, że to tylko chwilowe problemy i wszystko, wcześniej czy później, wróci do normy. Ale, tak naprawdę, sam siebie oszukiwał i, na pewnym poziomie świadomości, doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Dorota odwiedziła go po raz ostatni w sylwestrowe przedpołudnie, a jemu chciało się wyć, kiedy zdał sobie sprawę z pewnej symboliki tej daty w odniesieniu do ich sytuacji. Tamtego dnia zauważył, że czym więcej wysiłku wkładał w zatrzymanie żony, tym bardziej ona mu się wymykała. W końcu poczuł, że przekroczyli pewną granicę, zza której już się nie wraca. Trudno mu było pogodzić się z tą myślą. Chciał odwlec w czasie nieuchronną konfrontację z nową, bolesną rzeczywistością.

10.01

Kiedy Adrian się obudził, a właściwie zerwał ze snu, wskazówki zegara wskazywały trzecią. I tak każdej nocy, od początku roku. Jakby ktoś celowo przerywał mu odpoczynek. Przetarł ręką oblicze, pokryte perlącymi się kroplami potu i głośno westchnął. Popatrzył na pustą, drugą połowę łóżka, a następnie usiadł i próbował sobie przypomnieć co mu się śniło. Jednak wszystko co zapamiętał, to jakiś długi, niezidentyfikowany przedmiot, który we śnie mocno ściskał w ręku. Nie wiedział czemu, ale samo wspomnienie napełniało go tak wielkim przerażeniem, że po chwili, kiedy usłyszał dźwięk przychodzącej wiadomości tekstowej, podskoczył, jakby ktoś wsypał mu kostki lodu za koszulę.

– Kurwa mać! – wycedził przez zęby chcąc rozładować napięcie i sięgnął po aparat, żeby sprawdzić treść smsa.

Na ekranie wyświetliła się wiadomość „trzynaściektrzynaściezerosiedem” wysłana z zastrzeżonego numeru.

– Ki chuj, ja pierdolę – wydusił z siebie niezadowolony, a końcówkę przekleństwa wyburczał niedbale, brzmiąc jak niedźwiedź. – I jeszcze jakiś najebany ciul mi się trafił.

Wiedział dobrze, że rychło nie zaśnie, więc założył szlafrok i powłócząc nogami, poszedł do kuchni, żeby napić się wody.

Ugasiwszy pragnienie, odłożył butelkę i zerknął przez okno, z którego miał ogląd na parking, plac zabaw oraz drugą część bloku, przylegającą prostopadle. O tej godzinie wszyscy zazwyczaj spali, lecz w jednym z mieszkań, na ostatnim piętrze, było włączone światło, a w oknie ktoś stał. Nie umiał powiedzieć, czy to kobieta, czy mężczyzna. Patrząc w górę, Adrian pocieszał się, że może nie tylko jego trapią kłopoty ze snem i poczuł pewną solidarność z nieznajomym. Jednak po chwili, odruchowo schował się za ścianą, gdyż wydawało mu się, że osoba, którą widział, pomachała do niego. Kiedy ostrożnie wychylił głowę, w oknie nie było już nikogo, a światło zgasło.

– Snu nam trzeba – szepnął do siebie, po czym wrócił do sypialni.

Nie potrafił od razu zasnąć po tych śródnocnych pobudkach. Zazwyczaj się wiercił, nie mogąc znaleźć optymalnej pozycji, w której nic by go nie uwierało. Podobnie było tej nocy, a na domiar złego, zaczął słyszeć jakieś uporczywe, odległe walenie. Dziwny dźwięk, składający się z krótkich, wściekłych serii, których źródła nie mógł ustalić. W końcu, po prawie dwugodzinnej mordędze, Morfeusz łaskawie przyjął go ponownie w objęcia około godziny piątej.

Śnił o Dorocie.

11.01

Kolejna noc.

Godzina trzecia.

Mógłby przysiąc, że tym razem obudziło go to walenie, które z różnym natężeniem, zaczął słyszeć kilkadziesiąt godzin wcześniej.

Czując suchość w ustach, postanowił pójść do kuchni, żeby się napić. Nigdy nie włączał światła, bo, po pierwsze, bardzo dobrze znał swoje mieszkanie, a po drugie, lampa na zewnątrz dyskretnie zalewała wnętrze bladym, niemęczącym oczu światłem.

Pijąc, wyglądał przez okno. Nagle, jakby klinem, w ciszę nocną zaczął wbijać się dźwięk obcasów, stukających po bruku, a zaraz potem zza budynku wyłoniła się jakaś kobieta. Szła w kierunku drzwi wejściowych. Wodospad blond włosów, opadających na ramiona, obcisła skórzana kurtka, zakrywająca jedną trzecią ud, spod której wyłaniały się czarne rajstopy, zanurzające się w wysokich kozakach na obcasie. Taki widok jest wystarczającym powodem dla każdego mężczyzny, nawet chorującego na porzucenie, by popatrzeć. Niestety, nieznajoma szybko zniknęła za drzwiami wejściowymi, pozostawiając u obserwatora niedosyt wrażeń.

– „Ładna babeczka.” – pomyślał Adrian i położył pustą szklankę na blacie.

Przed powrotem do sypialni, zerknął jeszcze na mieszkanie, w którym poprzedniej nocy kogoś widział. Kiedy tylko to zrobił okazało się, że znowu ktoś mu się przygląda. Nadal nie umiał powiedzieć czy to kobieta, czy mężczyzna, a fakt, że zaraz potem zgasło światło, nie ułatwił identyfikacji. Wyglądało to tak, jakby tamten został przyłapany na podglądaniu i spanikował.

– Szajbus – skomentował Adrian i wyszedł z kuchni.

W drodze do sypialni nie mógł się oprzeć wrażeniu, że widział coś dziwnego. Już poprzedniej nocy miał podobne, nieostre odczucie. Nie chodziło o postać w oknie, ani o kobietę wracającą późno do domu, ale o jakiś szczegół otoczenia, na który przed chwilą patrzył. Coś się nie zgadzało. Nie umiał jednak powiedzieć, co to było.

Usiadł na łóżku i już miał się wśliznąć pod kołdrę, kiedy odezwał się telefon. Znowu sms. Tym razem, wiadomość zawierała pytanie: „Przyjdziesz?”. Nadawca, jak poprzedniej nocy, nieznany. Marszcząc czoło, Adrian dał wyraz swojemu zdumieniu.

–Co to ma być? – zapytał po cichu, gładząc brzegi komórki, jakby chciał wywołać dżina, który mógłby rzucić trochę światła na tę tajemniczą historię.

Jednak duch spełniający życzenia nie przybył, wobec czego Adrian położył się i na własną rękę zaczął snuć rożne teorie, dotyczące dziwnych smsów. Pomimo wytężonej pracy umysłowej, któremu towarzyszyło nieustanne walenie, zasnął bardzo szybko.

Miał erotyczne sny o kobiecie, którą widział wchodzącą do bloku.

12.01

Tam-tam-tam-tam-tam-tam-tam / Tamtamtamtamtam- tamtam / Tam-tam-tam-tam, potem przerwa i znowu to samo. Dudnienie nie ustawało. Otworzył oczy, a wskazówki zegara jak zwykle tworzyły kąt prosty. Jednak tej nocy, niedogodności związane z pobudką zeszły na dalszy plan, bowiem w Adrianie obudziła się ciekawość. Można by rzec, że kiedy wieczorem kładł się do łóżka, robił to tylko po to, żeby czas do godziny trzeciej zleciał szybciej. Sądził, że mieszkanie na ostatnim piętrze, dziwne smsy, kobieta wracająca późno do domu i pora, o której przymusowo wstawał, jakoś się ze sobą łączą, a przynajmniej bardzo chciał, aby tak było.

Po przebudzeniu, szybko narzucił na siebie szlafrok i, przebijając się przez półmrok, podszedł podekscytowany do okna w kuchni. Znowu zauważył wchodzącą do bloku kobietę. Przysiągłby, że zerknęła w jego stronę, ale równie dobrze mógł sobie tak bardzo tego życzyć, że zobaczył coś, czego nie było. Kiedy zniknęła za drzwiami, jego wzrok poszybował na ostatnie piętro, gdzie znowu ktoś stał i tym razem wyraźnie go przywoływał jednoznacznym gestem dłoni. Nie dowierzając jeszcze, że zaproszenie adresowane jest właśnie do niego, Adrian wskazał palcem na siebie, a tajemnicza postać twierdząco skinęła głową i przyłożyła rękę do ucha.

– Ooo... I co teraz? – spytał sam siebie.

Dokładnie w tym momencie odezwał się telefon. Nie był to, jak wcześniej, sygnał smsa. Ktoś do niego dzwonił. Kiedy dobiegł do sypialni, to zauważył, że na ekranie wyświetla się napis NUMER PRYWATNY. Po krótkiej chwili wahania, nacisnął pole ODBIERZ i powiedział:

– Tak?

Ciche trzaski zdradzały czyjąś obecność po drugiej stronie słuchawki. Po kilku sekundach, w czasie których serce Adriana zaczęło walić jak młot kowalski, ktoś się odezwał.

– To co, przyjdziesz w końcu? Od wczoraj czekamy – wymruczał zmysłowy kobiecy głos. – Nie daj się dłużej prosić.

– A-a-a, ale, ale to chyba p-pomyłka – zasugerował Adrian jąkając się.

– Aduś, złotko, nie ma o tym mowy. Użyj klucza i wpadaj. Czekamy.

Po tych słowach połączenie zostało przerwane.

– O co chodzi, jaki klucz, co kurde? – pytał sam siebie, obracając smartfon w dłoni.

Pobiegł do kuchni i zobaczył, że tajemnicza postać nadal stała w oknie i uparcie go przywoływała. Było już dla niego oczywiste, że jeśli ma gdzieś iść, to właśnie do tamtego mieszkania.

– A może ktoś potrzebuje pomocy? – wyszeptał, chociaż ten pomysł wydał mu się lekko naciągany. – Ale dokąd miałbym iść i jaki klucz? Nie mam żadnego cholernego... Czekaj, czekaj, czekaj...! A może... – powiedział i popatrzył na trzymany w ręku telefon.

Po kilku sprawnych ruchach kciuka, na ekranie ukazała się treść wiadomości tekstowej, którą odczytał na głos.

–„trzynaście/k/trzynaście/zero/siedem” Klucz! To przecież kod do drzwi wejściowych, tępaku!

Odkrycie znaczenia smsa było impulsem, który pomógł Adrianowi podjąć decyzję o skorzystaniu z zaproszenia. Szybko się ubrał, wsunął buty i kierowany mieszanką chęci oderwania się od smutnej rzeczywistości, pragnieniem przeżycia przygody, z lekką domieszką lęku przed nieznanym, wyszedł z domu.

W drodze powróciło uczucie, że coś mu umknęło, coś, na co cały czas patrzył. Nie miało to sensu, ale nie potrafił, albo nie chciał teraz się nad tym głowić.

Stojąc przed wejściem do klatki, nabrał powietrza jak sportowiec przed swoją próbą i już miał wprowadzić kod, kiedy przyszło mu do głowy, że lepiej najpierw sprawdzić, czy ktoś nie robi mu kawału lub czy to zwyczajnie nie jest jakaś pomyłka. Wystukał numer mieszkania na klawiaturze i czekał. Po chwili z głośnika domofonu usłyszał znany sobie szept:

– To ty? Cudownie. Niestety, nie umiem ci otworzyć, musisz to zrobić sam.

– Mieszkanie trzynaste, klucz, jeden, trzy, zero, siedem. Zamek brzęczeniem ogłosił, że droga wolna i Adrian znalazł się w środku. Po krótkiej wspinaczce na samą górę, stanął przed mieszkaniem numer trzynaście. Drzwi były lekko uchylone, a zanim zdążył zapukać, usłyszał dobiegające ze środka, zaproszenie:

– Wejdź.

Kiedy nieśmiało przekroczył próg, wszędzie zgasły światła. Pomimo tego, pchany ciekawością Adrian zdecydował się iść dalej w pomroce, a odgłos zamykanych za plecami drzwi nie odwiódł go od tego postanowienia.

– Halo! Jest tu ktoś? – zapytał, ale nie uzyskał żadnej odpowiedzi.

Szedł powoli, spodziewając się wszystkiego. Dziwił się samemu sobie skąd w nim tyle odwagi, bo ta sytuacja nie budziła w nim strachu, a raczej podniecenie.

Po kilkunastu sekundach, kiedy jego wzrok nauczył się już wyłapywać najmniejsze okruchy światła odbijane przez otaczające go przedmioty, zauważył coś, co nie mogło być prawdą. Odkrył, że jest w swoim własnym mieszkaniu, z którego wyszedł przed kilkoma minutami. Dramaturgii temu osobliwemu odkryciu z pewnością dodało natarczywe pukanie do drzwi, które rozległo się za jego plecami. Po chwili, z kuchni wyłoniła się kobieta, którą widział wracającą w nocy. Nie zdążył się nawet odezwać, kiedy ta jedną rękę przytknęła mu do ust na znak, żeby zachował ciszę, a drugą złapała go mocno za ramię, wbijając mu paznokcie głęboko w skórę.

– Już tu jest, szybko! Nie może cię jeszcze znaleźć, to za wcześnie. Nie jesteś jeszcze gotowy. Ciii... – wyszeptała mu do ucha i zwiększyła uścisk, sprawiając mu ból, jakby na podkreślenie tego, że sprawa jest poważna.

Nie potrafiąc zrozumieć co się dzieje, szedł bezwolnie za nieznajomą, która przy akompaniamencie złowieszczego pukania, prowadziła do sypialni, gdzie bezpardonowo wepchnęła go do szafy na ubrania i zamknęła drzwiczki. Zanim Adrian zdążył zareagować na tę sytuację, stało się coś dziwnego, bowiem poczuł, że osuwa się w jakąś dziurę. W akcie desperacji łapał się wiszących nad nim ubrań, ale nic to nie dało. Zaczął nabierać szybkości, spadając w nieznane.

13.01

I znowu to walenie. Wstał, a właściwie podskoczył nerwowo na łóżku. W ręku mocno ściskał fragment pościeli. Uspokoił się dopiero, kiedy do niego dotarło, że już nie spada.

Zegar wskazywał trzecią.

Usiadł i wytarł ramieniem mokre od potu czoło. Miewał w przeszłości koszmary, ale nigdy nie były one tak intensywne.

– Co to miało być? – zapytał na głos. – Boże, Dorotko, na co ty mnie skazujesz? – to powiedziawszy schował twarz w dłoniach i zaczął cicho łkać, pociągając nosem od czasu do czasu.

Odczuwał do siebie pogardę za takie użalanie się nad sobą. Wiedział, że dzisiaj już nie poradzi sobie bez pomocy. Wstał więc i poszedł do łazienki, gdzie w szafce znalazł remedium na swoje lęki. „Jedna tabletka i świat, przynajmniej na chwilę, stanie się do zniesienia.” – tak powiedział jego kolega lekarz, kiedy w trosce o zdrowie przyjaciela, zapisał mu ten medykament. Adrian bronił się przed lekami, ale ostatnie dni, a właściwie noce, dały mu tak w kość, że postanowił zażyć jedną tabletkę. Jego udręczona dusza potrzebowała chociaż chwili wytchnienia. Liczył też, że ustanie to ciągłe walenie, które bez przerwy słyszał. Gdzieś tam, z tyłu głowy, przemknęła mu myśl, że może by tak połknąć całą zawartość fiolki, jednak szybko skarcił demona, który podpowiadał mu takie rozwiązanie, a ten posłusznie odstąpił.

„Tam-tam-tam-tam...” – Walenie wydawało się oddalać. Proszki najwyraźniej zaczęły działać. Lecz po chwili, znienawidzony dźwięk zaczął się nasilać. – „Tam-tam-tam-tam-tam-tam-tam...!” – Stukało w głowie Adriana, kiedy zauważył na przedramieniu zaschniętą stróżkę krwi. – „Tam-tam-tam-tam-tam-tam-tam...!” – brzmiał akompaniament towarzyszący podnoszeniu rękawa piżamy. – „Tam-tam-tam-tam-tam-tam-tam...!” – dudniło, jak tętent spłoszonych koni, pędzących wprost na niego.

Skóra nosiła ślady paznokci, które we śnie wbiła mu kobieta. Widząc to poczuł, że mięknie w kolanach.

– Co do diabła? – warknął, jakby chciał przegonić niedorzeczne wnioski, przychodzące mu do głowy.

Natychmiast po tym odkryciu, wystrzelił do kuchni i zobaczył, że w oknie naprzeciwko znowu ktoś stoi i macha, przywołując go. Kłęby poplątanych myśli wydawały się zaciskać w nierozerwalny węzeł, kiedy próbował wyłowić jakiś sens w tej diabelskiej historii. Czuł się jak w pułapce pomiędzy snem, a jawą.

Stało się dla niego oczywiste, że musi wrócić do tamtego mieszkania po odpowiedzi.

Nie zaprzątał sobie głowy ubieraniem się, pomimo tego, że na zewnątrz panował przejmujący mróz. Wypadł z mieszkania i już po chwili był na podwórku. Nie minęły dwie minuty, a wystukiwał na klawiaturze przy wejściu głównym dobrze znany sobie kod.

– Jeden – trzy – klucz – trzynaście – zero – siedem – drżąc z zimna mówił na głos, jakby chciał tym dodać sobie animuszu.

Drzwi ustąpiły i już po chwili zaczął wdrapywać się po schodach, pokonując dwa stopnie na raz.

Mieszkanie numer trzynaście było otwarte. Tym razem wpadł do niego bezceremonialnie, dysząc po intensywnym biegu. Kiedy był już w środku, drzwi za nim się zatrzasnęły i stało się coś, czego się nie spodziewał. Nerwowość i strach, które towarzyszyły mu jeszcze przed chwilą, gdzieś odeszły i wypełnił go miły spokój, jakby Mark Knopfler śpiewał mu do ucha Why worry? Powolutku poszedł do pokoju i opadł na stojącą tam sofę, czując ulgę, jak ktoś, kto po potwornym wysiłku fizycznym zaznaje wreszcie relaksu. Zdał sobie sprawę, że staje się coraz lżejszy. Zrozumiał, że wszystko może poczekać, bo przecież świat nie kręci się wokół niego. Smakował tę chwilę, uświadamiając sobie, że można stanąć trochę z boku swojego życia. Było mu cudownie. Pomyślał, że tak muszą czuć się aniołowie...

– „Why worry, there should be laughter after pain. There should be sunshine after rain...”[1] – brzmiało w jego głowie.

Tajemnica mieszkania na piątym piętrze

– Hej.

Adrian odwrócił się, a w drzwiach pokoju stanęła znana mu już kobieta. Teraz widział ją dokładnie. Była ubrana w szlafrok koloru krwawnika. Wyglądała bosko.

– Dzisiaj już nikt nam nie przeszkodzi – powiedziała i usiadła obok niego. – Boli? – zapytała i podniosła rękaw, pod którym miał pamiątkę po jej paznokciach.

– Eh, ani trochę – odparł. – Co się ze mną dzieje? Powiedz mi, proszę.

– Nic się z tobą nie dzieje – zapewniła.

– Co to za miejsce i czemu wygląda jak moje mieszkanie?

Uśmiechnęła się, odsłaniając równe, białe zęby.

– Zdradzę ci sekret, tak naprawdę, to nie miejsce – szepnęła mu do ucha. – To istota.

Po tej enigmatycznej odpowiedzi, Adrian chciał dowiedzieć się czegoś więcej, ale nieznajoma pocałowała go w szyję i włożyła mu rękę pod piżamę, po czym zaczęła gładzić jego klatkę piersiową, stopniowo schodząc coraz niżej. Poczuł, że po chwilowym odprężeniu odbił się jak od trampoliny, a jego zmysły zaczęły działać na wysokich obrotach, ignorując zalecenia zdrowego rozsądku. Teraz pragnął posiąść siedzącą przy nim kobietę każdym nerwem swojego ciała. Wiedział też, że ona pragnie tego samego, chociaż był przekonany, że brak jej zgody mógłby go wtedy nie powstrzymać.

Wzbierająca gwałtownie fala podniecenia sprawiła, że po krótkiej przepychance, ich zrolowana odzież leżała niedbale rzucona na podłogę, a pokój nawiedziła bogini żądzy. Płonęli równie mocno jak i szybko, dając się ponieść swojemu atawistycznemu pożądaniu, w którym bliżej im było do parzących się zwierząt, niż stosujących tajniki ars amandi, cywilizowanych ludzi.

Po kilkunastu minutach leżeli nadzy na sofie. Ich oddech zwalniał, a serca powoli wracały do swojego normalnego rytmu. Adrian nadal nie umiał powiedzieć, czy to sen czy jawa. Wszystko wydawało mu się normalne i nierealne zarazem. Nie widział więc powodu, dla którego nie miałby wrócić do przerwanej rozmowy.

– Co masz na myśli, mówiąc, że to istota?

Kobieta odwróciła się do niego i wsparła na łokciu, a jej włosy opadały na nagą pierś. Widział na niej czerwone ślady po swoich palcach, którymi jeszcze przed kilkoma minutami zachłannie ją obejmował.

- Widzisz, to przyjmuje różne formy, a pojawia się tam, gdzie ktoś odbiera komuś życie i syci się aurą dramatycznej śmierci. Zazwyczaj to mu wystarcza, jednak czasami, oprócz tego, wyciąga też rękę po dusze zabójców.

Jak we śnie, Adrian akceptował wszystko, co usłyszał, nieważne jak niedorzecznie by to brzmiało.

– A ty, kim jesteś? – zapytał.

Kobieta roześmiała się i zaczęła gładzić wewnętrzną stronę jego ud.

– Jestem tym, co stworzyłeś – odparła.

Ze zdziwieniem poczuł, że tak szybko odzyskał męską energię. Nie tracąc ani chwili, zabrał się do całowania szyi kobiety. Od razu odkrył, że jego usta natknęły się na coś twardego i lepkiego. Odsunął się i zobaczył, że jego partnerka przeszła jakąś piekielną metamorfozę. Jej skórę pokrywały teraz strupy i nabrzmiałe czyraki, pękające tu i ówdzie, przerzedzone włosy były pozlepiane jakąś mazią, a z twarzy odchodziły kilkucentymetrowe płaty szarego, gnijącego mięsa.

– Jak ci się teraz podobam, ogierze? – zapytała, odsłaniając dziąsła w bezzębnym uśmiechu. Odrzuciła też włosy, jak próżna aktorka wdzięcząca się do fotoreporterów.

Adrian z obrzydzeniem odskoczył od niej i stanął pod ścianą.

– No dalej, chcesz mnie mieć tylko dla siebie. Masz – kontynuowała, trzymając w ręku końcówkę jakiegoś paska, który miała owinięty wokół szyi. – Od teraz będę już tylko twoja. Zawsze razem.

W mgnieniu oka dotarł do drzwi wejściowych, lecz te były zamknięte. Nie mógł też otworzyć okien. Widział ludzi, którzy już pojawili się na ulicy, jednak pomimo jego krzyków i tłuczenia w szyby, nikt nie zwrócił na niego uwagi.

– Witamy na piątym piętrze – powiedziała odrażająca kreatura, która jeszcze niedawno była prawdziwą pięknością.

– Co mi zrobiłaś? – wykrzyczał Adrian.

– Nic, czego sam sobie nie zrobiłeś – usłyszał w odpowiedzi, po której rozległ się demoniczny rechot triumfu.

W tej chwili zrozumiał, jaka zagadka trapiła jego umysł, od kiedy zaczęły się te dziwne wydarzenia. W tym budynku nie było piątego piętra. Kiedy to do niego dotarło, zamarł na chwilę. Ten krótki letarg przerwało dokuczliwe swędzenie, które od przedramienia rozchodziło się po całym ciele. W poszukiwaniu ulgi, zaczął drapać zranione wcześniej miejsce. Wtedy spostrzegł, że z zagłębienia wypełzają jakieś robaki. Na ten widok zwymiotował na podłogę, a w tym co zwrócił, kłębiły się larwy i glisty. Strach zajrzał mu głęboko w oczy, spotęgowany uczuciem, że coś dużego torowało sobie drogę w jego jelitach.

Epilog

Droga Ciociu,

W naszej ostatniej rozmowie telefonicznej prosiłaś, żeby przed Twoim przyjazdem do Jastrzębia-Zdroju zebrać wszystkie znane mi fakty, dotyczące sprawy Adriana i Doroty, co też czynię. Media mogą niektóre sprawy przedstawiać w sposób sensacyjny, więc proponuję Ci nie czerpać z nich wiedzy, a tym bardziej nie odpowiadać na pytania tych pijawek (wiem, że próbują się z Tobą kontaktować).

Po pierwsze, znałaś kłopoty małżeńskie Adiego i Doroty. W skrócie, Dorota zamierzała wystąpić o rozwód. O powodach nie będę się rozpisywać, bo od niej samej dowiedziałam się tyle, co nic. To nie była moja sprawa, więc nie chciałam się wtrącać, wiedząc, że takie rzeczy się zdarzają. Z Adrianem próbowałam rozmawiać, ale było widać, że nie czuje się najlepiej i na zwierzenia też nie ma ochoty. Uznałam, że muszą sami rozwiązać swoje problemy, o czym też wcześniej rozmawiałyśmy, kiedy pytałaś mnie o zdanie na temat ich sytuacji. Przez cały czas spotykałam się z obojgiem, oferując pomoc. Jednak, na początku stycznia, kontakt się urwał. Ani Adi, ani Dorota nie odbierali telefonów i nie odpowiadali na smsy. W końcu, poszłam do mieszkania Adriana, ale było zamknięte, a ze środka nie dochodziły żadne dźwięki. Dzwoniłam i uparcie pukałam, a potem już waliłam w drzwi bez opamiętania. Nie chciałam panikować, ale cała ta sytuacja nie dawała mi spokoju. W końcu, razem z Policją, weszliśmy do jego mieszkania. Przepraszam Cię za opisy, ale prosiłaś o wszystkie fakty. Po pierwsze, kiedy znaleźliśmy się w środku zaatakował nas taki fetor, że nie dało się wytrzymać. Policjanci znaleźli Adriana, leżącego w łóżku w swoich odchodach. Żył, ale nie kontaktował. Miał otwarte oczy i bełkotał. Było widać, że czegoś się boi. Przez cały czas też drapał do krwi całe ciało. Jednak to nie wszystko. W pokoju, na sofie leżała martwa Dorota. Wokół szyi miała zaciśnięty pasek, a sam pokój nosił ślady odbytej w nim walki.

Obecnie Adrian znajduje się w szpitalu i jest pod strażą policjantów! Nie mam pojęcia, czy pozwolą Ci się z nim zobaczyć.

Wiesz też, że toczy się śledztwo. Policja zakłada, że Adrian nie mógł się pogodzić z odejściem Doroty. Pod jakimś pretekstem zwabił ją do siebie w sylwestra i udusił ją paskiem od spodni (lekarz sądowy ocenił, że nie żyła od dwóch tygodni, kiedy ją znaleziono). To jednak nie koniec, bo ustalono, że po śmierci Dorota była wykorzystana seksualnie. Tyle wiem.

Napisz mi proszę, kiedy przylecisz, to odbiorę Cię z lotniska w Katowicach. Póki co, trzymaj się jakoś.

Pozdrawiam,

Daria

Sebastian Bartek

Nauczyciel języka angielskiego pracujący w zawodzie od osiemnastu lat. Oprócz tego, od ponad dwudziestu pięciu lat zajmuje się muzyką i gra w zespłach CORTEGE i ZONE. Od kilku lat pisze opowiadania. Nie zamyka się na jeden gatunek, więc można w jego dorobku odznaleźć historie grozy, kryminalne, fantastyczne, życiowe, itd. Chce, żeby łączyła je dobra fabuła z niespodziewanym zakończeniem. Publikował Magazynie Histeria w numerze XVII oraz zdobył pierwszą nagrodę w konkursie “Zabij nas tekstem”.

1. Fragment tekstu piosenki Why Worry, Mark Knopfler

OPOWIADANIE

Ogniopiór

Dagmara Adwentowska

Pierwszy ogniopióra wyoczył parobek Janko Hryćka i takiego wrzasku jerychońskiego narobił, jak i łońskiego roku, gdy w stogu siana znalazł dwugłową żmiję – i obydwa łby gadziny naraz go ugryzły. Ledwie go po tym ukąszeniu dubeltowym stara Marusza ze wsi dekoktami cuchnącymi, krwi puszczaniem i zamawianiem odratowała, bo już się Piotrowi przy bramie niebieskiej kłaniał. Dzięki temu wydarzeniu zaś w folwarczku mości pana Kajetana Wyszomirskiego zawsze wiedziano zawczasu, że kto obcy jedzie. Hryćka bowiem ozdrowiawszy przezorny się zrobił a ostrożny do przesady, nie szwendał się już po polach i lasach, ale obejścia pilnował, a jak zoczył coś niepokojącego – raban czynił.

– Gwałtu rety! – wydarło się chłopaczysko sumiennie i wniebogłosy, gdy czterej goście bramę drewnianą przejechawszy, gumno kłusem okrążyli i rozglądać się poczęli wokół ciekawie, a to po froncie dworu, a to po stajniach i stodołach, w porządku należytym i zacnie utrzymanych. – Pana wołajta! Mleko zakrywajta! Dziewki chowajta! Dyjaboł nas nawiedził, przeklętnik!

Zanim waćpan Wyszomirski z drzemki poobiedniej rejwachem rozbudzon żupan dopiął na brzuszysku, pas poprawił, gardło spłukał podpiwkiem i gościa witać wyszedł, przybyłego demona w ludzkiej skórze ukradkiem zza węgła, lecz dokładnie obejrzały sobie i poukrywane skrzętnie dziewki, i parobkowie, co stajniach pańskich i na pastwiskach pracowali. Młody to był szlachcic, ale dumnej postawy i godnie odziany. Zielony kontusz z tureckiej, tłoczonej grubo materii, jaką zamojscy Ormianie na zamówienie sprowadzali, zdobiły srebrne guzy wielkie jak przepiórcze jaja; bażancie pióro u kołpaka podtrzymywała brosza z misternie oprawionym w złoty koszyczek topazem. Wąs i włos wysoko podgolony przybysz miał bujny i konopny, a twarz łagodną w rysach i mimice, urodziwą nawet... gdyby nie znamię. Ogniście czerwone, o poszarpanych jak płomienie brzegach wylewało się zza prawej skroni, otaczało oko i sięgało ust. Pulsować się zdawało i drgać jakowąś czartowską, wewnętrzną gorętwą, jak żar w palonych w kominku bierwionach.

– Ogniopiór! Ogniopiór! – poniosło się znów trwożliwie wśród stłoczonej za rogiem dworku i stertą siana służby. Przybyły posłyszeć to musiał niechybnie, ale nie rzekł nic. Zsiadłszy z konia, to samo polecił trójce towarzyszy. Dłonią w skórzanej rękawicy przytulił do ramienia zgrabny łeb swojego gniadego bachmata. Odezwał się dopiero, gdy gospodarz zasapany stanął w podcieni dworku i zamarł jak żona Lotowa na widok ognistego znamienia na twarzy gościa.

– Mateusz Trzemeski herbu Ostoja. Podstarości lubelski – przedstawił się głosem spokojnym i cichym, jakim mówią ludzie nawykli do tego, że ich słowa wagę swoją mają, więc się wydzierać nie potrzebują, bo każdy słucha uważnie. – Moi pomocnicy, Achym Sawicz i bracia Drozdowscy, Seweryn i Tomasz.

Towarzyszący podstarościemu stary Kozak skłonił się do ziemi wschodnią modłą, osełedec rzadki i siwy zawinął wokół ucha wystrzępionego jak u starego kocura. Nie wyglądał na człowieka gołębiego serca. Dwaj młodzi rębajłowie wyglądali na takich, co ledwie przed chwilą na szubienicy stali, ale odcięto ich od stryka dla jakowejś tajemnej przyczyny, co skruchą i pragnieniem odkupienia win nie była azaliż w żadnym wypadku. Zbladł na ich widok pan Wyszomirski, ślinę przełknął głośno. Najchętniej pokazałaby przybyłym bramę, psami poszczuł i pognał precz... jeno bał się. Tego, że w szabli warchołom i hultajom nie sprosta, tego, że w osobie podstarościego prawu uchybi – lecz najbardziej tego, że się demonowi wcielonemu narazi, ten po złośliwości ziemię i chudobę całą mu przeklnie, i nieszczęścia jakoweś sprowadzi. Znamię ogniowe na twarzy gościa wzrokiem skrzętnie omijając, na poczęstunek poprosił.

Służba krzykiem wiekowej klucznicy popędzona rzuciła się ławy zastawiać, furknęły obrusy z bielonego płótna, tylko dla znacznych gości albo przy wielkich okazjach ze skrzyń i kufrów wyciągane. Piwniczkę odemknięto, by nie tylko piwem, ale i miodem i tokajem węgierskim podjąć pana Trzemeskiego. Demon, nie demon, był jednakże przedstawicielem, strażnikiem i obrońcą królewskiego prawa. Ze spichlerza powędrowały pęta kiełbas, gomółki sera i nawet resztka głowy cukrowej, wielkiego rarytasu, co go gospodarz z wyprawy na Turka przywiózł.

– Gołowąsi owi – wskazał na dwóch młodzianków, co jak trusie przycupnęli po przeciwległej stronie stołu pod dwoma skrzyżowanymi szablicami tatarskimi, na skórze dziczej zawieszonymi na ścianie ku ozdobie – synowie mego sąsiada i druha miłego, co mnie w potrzebie niejednej wojennej zratował. Jakubek i Michał Karasińscy. Nie szeptajcie, ancymony, jak dziewki w babińcu. Pan podstarości zezwoli, by zjedli z nami?

Ancymony szeptać przestali w jednej chwili, przywitali się, lecz na Trzemeskiego popatrywali z niechęcią i obawą wypisaną na gładkich, życiem jeszcze niedoświadczonych obliczach. Podstarości zaś zezwolił, ręką skinąwszy, i uprzejmie dopytywać się zaczął o owe batalie, w których mości Wyszomirski wespół ze starym panem Karasińskim ramię w ramię stawali. Przeszedł do rzeczy, gdy stół zaczął się uginać od jadła i napitku.

Dawid “Blodek” Boldys

– Akademię Zamojską odwiedzić zjechałem, gdziem nauki pobierał. Rzekł mi tam jeden znajomek jako rzecz znamienną a niebywałą, że waćpana słynną stadninę choroba niezwykła morzy. To i z drogi powrotnej zboczyłem do pana, pomyślałem, na koniach rozeznaję się jak mało kto, może i pomóc umiał będę.

– Niech panu podstarościemu Bóg i wszyscy święci wynagr... – zaczął gospodarz i zamilkł. Wszak trudno było dociec, czy ogniopiórowi, demonowi z czarów starszych niż krzyż zrodzonemu, po drodze z Bogiem i jego adiutantami niebieskiemi. – Wdzięcznym będę stukrotnie, a i wynagrodzić czasu i trudów nie omieszkam. Wielki tu mam kłopot i rozpacz, sam na wierzchowcach znam się, a pomóc nie potrafię nijak. – Wyszomirski szarpnął sumiastego wąsa. Co prawda zmawianie się z Trzemeskim zakrawało w jego oczach na paktowanie z diabłem, ale szlachcic głęboko miłował hodowane przez się koniki, i dla ich ozdrowienia był gotów i cyrograf podpisać. – Parchami się pokrywają w noc jedną. Wieczorem zdrowe, o świtaniu opryszczone tarzają się w trawie. I to akurat najlepsze wierzchowce moje!

Dwaj młodziankowie siedzieli nieruchomo jak posągi. Klucznica we wdowim czepcu przemknęła za ich plecami, przeżegnała się sumiennie i przed Trzemeskim postawiła gąsior gęsto opleciony wikliną.

– Nie choroba to, lecz urok diabelski... – zaperzył się pan Wyszomirski.

– A kury dobrze się niosą? – mruknął z przekąsem młody podstarości i po kielich sięgnął, miodu sobie polewając z gąsiora, klucznicy skinieniem podziękował.

– Wyśmienicie... ale cóże to z konikami mymi ma wspólnego? – zbaraniał gospodarz, drapiąc się po podgolonej potylicy.

– Nic, panie Kajetanie. Nie ma uroków. Czarów nie ma – rzekł Trzemeski z niezachwianą pewnością. – Są tylko rzeczy i zjawiska nieznane i niezbadane jeszcze.

Pan Wyszomirski po raz pierwszy spojrzał otwarcie na twarz gościa.

– I waści to mówi? Ogniopiórem naznaczony... – Słowo demon nie opuściło jego ust, choć i tak zadźwięczało w ciszy. Podstarości zaplótł szczupłe palce na nóżce kielicha. Ozwał się po chwili:

– Mówią, że wiedźmy urok mogą rzucić, wystarczy im do kominka czarem obłożone gałązki czarnego bzu wsunąć. Że to krze przez bogi dawne ludziom dane, by konie od chorób wszelakich chronić... toć i pan, jako widziałem, pastwiska bzami na skrajach ma obsadzone. Lecz palić tak cennego podarku nie lza, boć to niewdzięczność czarna i z pomstą się spotka straszliwą. Kto dym z płonącego bzu wciągnie, tego konie trwożyć się będą i uciekać przed nim, a oblicze na zawsze już mu poczerwienieje, jakby płomień je liznął.

Trzemeski urwał, palcem po znamieniu ogniowym na swoim policzku przeciągnął, i miodu znów dolał sobie, hojnie, pod sam kraj kielicha.

– Różne rzeczy ludziska gadają i w różne rzeczy wierzą. Białogłowa, co podłożyła bzowe gałązki do kominka w komnacie, gdzie kołyska ma dziecięca stała, wierzyła, że jest wiedźmą. Wierzyła, że zrani tym ojca mego, bo co to za dziedzic dla szlachcica, co konno jeździć nie może. Wierzyła, że się tym, co magią zwała, za swą odrzuconą miłość zemści. Ja wolę wiedzieć, nie wierzyć. Wiem, że czarów nie ma. Są ludzie, co więcej od innych wiedzą i z wiedzy tej korzystają, czasem cudem lubo urokiem efekta mianując. Wiem takoż, że w gałęziach czarnego bzu płynie jad, co spalony dymem się unosi skórę naznaczyć może. – Potarł znów czerwone znamię, wykrzywił przystojną twarz. – Wiem i to, że rękę mam do koni jak mało kto, tedy psu na budę owe uroki się zdały. Posilimy się, to i wasze wierzchowce obejrzę – zaproponował.

– Kiedy one nie tutaj – odparł pan Kajetan. – Na pastwisko najodleglejsze wyprowadzić obydwa kazałem.

– Roztropnie, chorych od zdrowych oddzielać trzeba – pochwalił podstarości jego zapobiegliwość.

– Tak samo stara Marusza tłumaczyła. Znaczy, rzekła, że urok plenić się nie będzie.

– Urok. Stara Marusza. Hę? – Trzemeski szarpnął konopnego wąsa.

– Tutejsza wioskowa, tak jakby, wie... – Gospodarz rychło w porę zreflektował się, co dostojny gość myśli o wiedźmach i czarach, acz podpity już był, to i wybrnął nie bez wdzięku: – Wielce roztropna niewiasta.

***

– Otwierajcie! – Drozdowscy nie czekali, aż ktokolwiek w chylącej się ku ziemi chacie do drzwi się pofatyguje i rozewrze je przed podstarościm. Seweryn chlasnął szablą po skórzanych pasach, którymi do futryny były przybite, a Tomasz obalił je jednym dziarskim kopnięciem. Wpadli do środka nędznej chatynki, zrywając z furią pęki piołunu, dziurawca, jemioły i inszego zielska suszące się pod okopconą powałą. Achym wywalił bulgocący nad paleniskiem kociołek i z dzikim uśmiechem pochwycił za ogon czarnego kocura, co próbował przed napastnikami czmychnąć niepostrzeżenie na zewnątrz. Bracia rębajłowie przeszukawszy jedyną izbę, którą człek ze zwierzem pospołu dzielić musieli, z najciemniejszego kąta wywlekli w końcu za wiatrem podszytą siermięgę trzęsącą się ze strachu starowinkę. Przemocą posadzili ją przy palenisku, obok którego na kulawym zydelku rozsiadł się już okrakiem pan podstarości Trzemeski. Kobiecina zerknęła na jego twarz i zaniosła się ni to skrzekiem, ni to płaczem. Młody szlachcic czekał cierpliwie, aż jej przejdzie. Odebrał Kozakowi kocura, usadził sobie zwierzę na kolanach i głaskał delikatnie. Udobruchane kocisko ślepia przymknęło, rozmruczało się tak donośnie, że zagłuszyło rzewne biadolenie Maruszy i dobiegające przez ściany ze słomy i gliny błagania chłopstwa, by mądrą babkę oszczędzić.

– Cenią cię – zagadnął podstarości. – Tak głupia ani złośliwa jako niektóre nie byłaś, by swojakom szkodzić. Nawet gdybyś umiała, to nie chciałaś. Ale ja sądzę, że bardzo zaszkodzić nie umiesz, Maruszo, ani czarowstwem się nie parasz. Tylko w ziołach posiadasz rozeznanie, wiesz, co dekokty z nich uwarzone ludziom albo zwierzętom uczynić mogą... Rację mam?

Z nozdrzy starki zwisał drgający smark. Zielarka ponownie zaniosła się jękliwym płaczem i rzuciła szlachcicowi do kolan, za nogi go objęła i zmiłowania błagała, zarzekając, że co możny demon zachce, to ona w mig uczyni. Demonem zaś nazwany pogładził ją po policzku, tak samo łagodnie jak wcześniej kota.

– Tedy rzeknij mi teraz, moja dobra Maruszo, jak księdzu na spowiedzi. Kto i ile zapłacił ci, abyś koniom pana Wyszomirskiego ziół zadała. Nie za bardzo szkodząc przy tym, ale dość, by zaniemogły. I aby właścicielowi ich stracha napędzić.

Marusza pokiwała siwiuteńką głową nad przenikliwą domyślnością podstarościego, w jej oczach równie wyraźnym znakiem konszachtów z ciemnymi siłami jak czerwone znamię na twarzy. Ręce splotła razem jak do modlitwy. A potem rzekła wszystko, od początku do końca, i nawet sakiewkę ze srebrnymi groszami okazała do wglądu. Ważył Trzemeski kieskę w dłoni przez parę uderzeń serca, ruch ten jego warchoły śledzili spojrzeniami łakomymi jak u głodnych psów. Nim podstarości powstał, zaciskając usta w wyrazie rozczarowania, i ruszył ku wyrwanym odrzwiom, trzosik złożył z powrotem w powykręcane ręce starki.

***

Dwa wierzchowce, kara klacz i gniady ogierek pasły się leniwie wśród zielonych traw tu i ówdzie przetykanych kępami brzózek lub pasmami zarośli czarnego bzu. Parchy na skórze wierzchowców zdążyły już się pozamykać i przyschnąć, tak jak zarzekała się zielarka. Teraz znać po nich było łacno, że to naprawdę konie wielkiej krwi i niepośledniej urody, wytrzymałe, ale i szybkie. Doskonałe pod siodło nie tylko dla dragona, ale i dla towarzysza husarskiego nawet. Nie dziwota, że jak oka w głowie ich strzegł pan Wyszomirski, pilnowane były razem z resztą tabunu skrzętnie w stajni i trzymane na pastwisku blisko folwarku, gdzie nie tylko robiący raban na zawołanie Hryćka, ale i czeladź cała mieli je stale na widoku. Przynajmniej dopóki nie „zachorzały”. Tutaj, gdy zostały oddzielone ku poratowaniu zdrowia i by parch się po stadzie nie szerzył, ich bezpieczeństwa strzegł jeden tylko parobek, co się właśnie polewką z dwojaków raczył, i czymś o nieba od polewki mocniejszym. Nawet zaś gdyby trzeźwym był jako dziecię, do dworu zbyt daleko było, by ktoś tam wołanie o pomoc posłyszał... i na to liczyć musieli dwaj młodziankowie, Jakub i Michał Karasińscy, których pierwszy Achym wyoczył, gdy się z zagajnika podle drogi wyłonili, wyraźnie sytuacyję całą szacując i dla kurażu ducha gulgając z gąsiorką.

– Wierzyć mi się nie chce – sapał pan Wyszomirski ukryty w zasadzce wraz z podstarościm w tarninach na skraju pastwiska, po raz nie wiedzieć który próbując zaklinać rzeczywistość. – Toć sąsiedzi to moi, z ojcem ich na Tatara chodziłem, chłopaczków owych od dziecka znam...

– Chłopaczkowie dorośli i żołnierska sława im się zamarzyła – naświetlił pan Trzemeski. – Jeno koni nie mieli dobrych, by ich ku niej zaniosły, ni gotowizny, by je kupić. Postanowili więc ukraść.

Pan Kajetan nie rzekł już ani słowa, bo między brzózkami ku siedzącemu w trawach parobkowi śmignęły dwie sylwetki. Podstarości uniósł rękę, każąc czekać. Rusznica Achyma Sawicza gruchnęła dopiero, gdy zaczęła się bójka, ostrzegawczo, nad głowami młodzianków. Kozak rychtować się począł do drugiego strzału, a do przodu z krzów wyrwali rębajłowie Drozdowscy. Młodszy z braci-koniokradów poddał się od razu, parobka puściwszy, ręce uniósł ku górze. Starszy wrzasnął i skoczył na grzbiet gniadego ogierka, gotów uciekać choćby i na oklep. Pan Kajetan też krzyknął. By nie strzelać, bo człeka lubo konia zranią, i Bóg raczył wiedzieć, kogo by bardziej pożałował. Achym wcześniejszym rozkazom posłuszny rusznicę ku twarzy uniósł, ale w tej samej chwili bieżejący już wyciągniętym galopem wierzchowiec zatrzymał się jak wryty. Stanął dęba, tłukł wściekle kopytami i rzucał się jak tknięty paroksyzmem. Pan Wyszomirski gotów był przysiąc, że w przekrwionych oczach zwierzęcia migotało coś czerwono i żółto, gwałtowne i nieubłagane jak płomień, urok jakowyś czartowski. Ogier przystanął dopiero, gdy zrzucił niechcianego jeźdźca, a pan Kajetan kroki szparkie posłyszał i obejrzał się za siebie. Z bujnych tarnin, z Kozakiem u boku, wychodził właśnie pan Trzemeski. W spojrzeniu podstarościego buzowała jeszcze krwawa pożoga, bliźniacza tej w zwierzęcych oczach... przez uderzenie serca, nim przygasła i znikła. Zbyt krótko trwała, by mieć pewność, że nie było to złudzenie, lecz mości Wyszomirskiemu to wystarczyło.

– Ogniopiór – wyszeptał zbielałymi wargami, przerażony nie na żarty, a skulony, obity od upadku młody koniokrad strwożony szept ten podchwycił i powtarzać począł, coraz głośniej, aż do krzyku panicznego.

– Waćpan bajędom o urokach zbyt chętnie ucha przychyla – odparł lekceważąco podstarości. – Koń się tumanu zestrachał, co nad pastwiskiem przeleciał, i spłoszony szaleć począł. Nasze szczęście. Waszeci pech.

Zarechotali chóralnie bracia Drozdowscy i stary Kozaczyn, Achym przymówił jeszcze szpetnie Karasińskiemu, że jak dusza w człeku mała, to napić się trzeba i można, a jak rozum zbyt krótki, to lepiej nie pić wcale, by głupot nie opowiadać, sobie samemu sromotę czyniąc.

***

– I cóże ty chcesz z tymi gołowąsami uczynić? – spytał z cicha Achym, konia z Trzemeskim zrównując. Do Zamościa już powracali, koniokradów pod sąd wiodąc. Jechali obaj młodzi Karasińscy na chłopskim wozie nieobutym, związani plecami do siebie, podskakiwali bezwładnie na wybojach drogi.

– Stracha napędzić, w tiurmie potrzymać, szubienicę z okna pokazać. – Trzemeski wzruszył ramionami obojętnie, jakby go los koniokradów nie tykał wcale. – I oddać ojcu, a on im już karę wymierzy po swojemu. Z durnoty młodzieńczej za kradzież się wzięli, nie podłości charakteru przyrodzonej czy okrucieństwa. Tak wszak rzecz całą zaplanowali, by szkodę jeno na majątku, nie na ciele wyrządzić.

– Nieradyś – podsumował podstarościego Achym, ciągnął dalej spokojnym głosem kogoś, kto nie pyta, bo prawdę juże zna, ale wielce chcę ową prawdę w rozmowie obrobić. – Nadzieję ty miał, że iście czarowstwem ten mór koński sprowadzony.

– Nie ma czarów, Kozacze. Są jeno ludzie, co więcej wiedzą od innych, i z wiedzy tej korzystają, dobro czy zło czyniąc, zajedno, po swoim uważaniu – westchnął Trzemeski i znamię czerwone, pożogą pulsujące potarł. – Ja zaś jeden jedyny taki jestem odmieniec na świecie, a wszak wszystko, co żywe, towarzystwa podobnych sobie pragnie. Tedy tak, nieradym... – przyznał.

Dagmara Adwentowska

Urodzona w 1981 r. Z wykształcenia kulturoznawca i dziennikarz. Pracuje jako redaktorka w czasopiśmie zielarskim. Korektorka Magazynu Histeria i kilku antologii grozy, okazjonalna twórczyni opowieści spod znaku horroru (publikacje w zbiorach: Teorie spisków, Krwawnik 2, Echo zgasłego świata, Krew zapomnianych bogów, Na nocnej zmianie, Zapomniane historie). Debiutowała opowiadaniem o kocie – bo każdy, kto bierze się za fantastykę, musi coś o kotach napisać. Wielka miłośniczka rzeki Odry i kajakarstwa. Beznadziejnie zakochana w Stefanie Grabińskim.

OPOWIADANIE

Brat Smoków

Grzegorz Wielgus

Karczma „Łańcuch” położona była na malutkiej wyspie, dzielącej w pół wzburzony nurt Rodanu. W dawniejszych czasach stała tutaj kamienna wieża, strzegąca granicy jaką wyznaczał bieg rzeki. Mocne łańcuchy zagradzały wody, nie pozwalając nikomu przepłynąć bez zgody tych, którzy pomieszkiwali w murach stanicy. Jednak wraz z upływającymi stuleciami, wieża rozsypała się w gruzy, a pamięć o granicy zatarła się w ludzkiej pamięci tak dalece, iż nikt nie potrafił powiedzieć czyje dłonie wzniosły te umocnienia albo jakie krainy rozdzielał wtedy Rodan. Pozostały jedynie ogromne głazy, z wbitymi onegdaj metalowymi kołami, przy których wciąż zwisały fragmenty łańcuchów, od których karczma wzięła swoją nazwę. Chociaż ulokowany pośrodku rzeki, wyszynk nieczęsto stał pusty: do brzegów wysepki przybijały łodzie oraz tratwy flisaków, a w miejsce starych łańcuchów pojawił się prom, pozwalający przekroczyć rzekę pomimo jej szerokości. Podróżujący tą drogą ludzie rzadko odmawiali sobie postoju w połowie przeprawy, zwłaszcza iż „Łańcuch” był miejscem, które niektórzy odwiedzali tylko po to, aby je zobaczyć na własne oczy.

Wysepka miała około trzydziestu kroków długości i połowę tego w najszerszym miejscu. Ponad wody Rodanu wznosił się kamienny fundament dawnej wieży, na którym wyrastał gąszcz okien oraz kominów „Łańcucha”. Budynki stały tak blisko siebie, iż dzieliły ze sobą ściany, pozostawiając na samym środku wyspy jedynie niewielki podwórzec – bez trudu można było obejść całą wyspę, nie wychodząc ani razu poza próg. Zewnętrzną ścianę wzniesiono z kamienia, tworząc krąg solidnych umocnień, które można by sforsować jedynie przy pomocy ciężkich machin oblężniczych a z otynkowanego muru - w  nurt Rodanu - spoglądały ogromne malowidła smoków oraz świętych, głowami sięgające drugiego i zarazem najwyższego piętra. Ta niezwykła posiadłość była siedzibą rodziny de Islé, która pomimo skromnej ilości ziemi w swym posiadaniu, dumnie nosiła herb nadany przez króla Ludwika, dziewiątego monarchę tego imienia.

Niestety, te lepsze czasy minęły, a nowe miesiące nie przyniosły ze sobą żadnych dobrych wieści. Dżuma zbierała ponure żniwo, pustosząc miasta oraz wsie. W miejsce ludzi zjawiły się stada szczurów, żerujących na tych, którzy nigdy nie opuścili domów oznaczonych krzyżem Zarazy. Coraz mniej łodzi spływało z nurtem Rodanu. Zamiast nich pojawiły się ciała – blade, rozkładające się truchła, okaleczone dziobami i zębami padlinożerców, z szyjami rozerwanymi przez Wielką Śmierć. Później nadeszły ulewy, a rzeka wystąpiła z brzegów, zrywając liny, jakimi przeciągano promy na wyspę. „Łańcuch” stał teraz pośrodku rozlewiska, kompletnie odcięty od świata przez wzburzone wody. Brudne fale, niosące ze sobą wszelkiego rodzaju resztki, ocierały się o kamienny fundament, tuż poniżej wejściowych drzwi zajazdu. Za nimi goście oraz domownicy oczekiwali tego, co przyniesie im kolejna noc.

Kilka świec ustawionych na kamionkowej tacy oświetlało długi stół, przy którym zasiadał Pons de Islé, pan domu, w towarzystwie dwójki mężczyzn, słuchających jego opowieści z czasów służby pod sztandarem króla Ludwika. Stary był to rycerz, dumny, mimo iż lenno jakie posiadał, było mniejsze od wiejskiego obejścia. Ciemne włosy, przecięte smugami siwizny, sięgały szerokich ramion, a pod krzaczastymi brwiami błyskały oczy, osadzone blisko siebie w głębokich oczodołach, nadając Ponsowi wygląd szkieletu. Tę ponurą aparycję szlachcic nadrabiał miłym usposobieniem oraz hojnością, na którą niewielu zdobywało się w czasach Zarazy. Mężczyzna w dłoni trzymał kielich wina, starając się opróżnić naczynie od zmierzchu; jednak do tej pory rozmowa zbytnio go pochłonęła, aby zwrócił uwagę na trunek.

Obok siedział Henri Lautrec, szlachcic z Prowansji oraz przyjaciel rodziny de Islé, zaś od niedawna zięć Ponsa. Grzywa jasnych włosów, imponująca broda oraz udział w krucjacie do Afryki, wszystko to sprawiło, iż Henriemu nadano wielce szacowny przydomek – Lwie Serce. Chociaż nie dorównywał on sławą oraz czynami królowi Ryszardowi z Anglii, rycerz chętnie przyjął to przezwisko i tym dumniej nosił czerwonego lwa w swych herbie. Naprzeciwko zasiadał Wilhelm, baron Świętego Cesarstwa, którego powódź uwięziła pośrodku Rodanu wraz z kilkoma towarzyszami. Wpierw zwabiła go tutaj sława „Łańcucha”, a przewrotne zrządzenie losu trzymało go na wyspie już drugi tydzień. Z początku, Saksończyk narzekał i w ponurym nastroju krążył po korytarzach, ale szybko pogodził się ze swym losem, uczciwie regulując rachunek za swój przedłużony pobyt. Mimo pozornie dobrego nastawienia, Wilhelm co rano obserwował rzekę, oczekując momentu kiedy wysoka woda ustąpi, a on podejmie swoje poselstwo do Awinionu.

– Wybacz, że przerwę – wtrącił Saksończyk – ale jest jedna rzecz, o którą chciałem zapytać przed snem.

– Słucham. – Pons spojrzał wpierw na Cesarskiego, a następnie przeniósł wzrok na nietknięty kielich z winem. Nie zwlekając kolejnej chwili, stary rycerz ugasił pragnienie.

– Jeżeli to nie problem, chodzi o mojego giermka – zaczął Wilhelm z ociąganiem w głosie. – Nie daje w nocy spać. Wstaje, chodzi do okna, a potem wzdycha, jakby go żelazem diabli dziurawili.

– Ale o co wam chodzi? – spytał de Islé, opróżniwszy kielich. – Spacyfikować chłopaka żal, jeszcze panny go nie będą chciały.

– Może i mu się należy – odparł z uśmiechem baron – lecz nie o to idzie. Helmut nasłuchał się opowieści o duchach, a wasz chłopak służebny naplótł mu o ruinach starej wieży. Teraz budzi go każdy dźwięk. Jemu wstyd się przyznać, bo to jego pierwsza podróż w dalekie kraje i nie chce wyjść na chojraka, ale moja cierpliwość ma swoje granice; zwłaszcza, kiedy kładę się spać albo siadam do jedzenia.

– Zrozumiałe – przytaknął Pons – rzeka potrafi przerazić, a wierz mi, można w tych falach spotkać rzeczy, jakie powinny na zawsze pozostać w mule. Szczęście, że takie zło nie ma tutaj wstępu. Ptactwo albo ryby płoszą wam giermka, nie duchy. One wabią słodkim głosem, a Helmut zacząłby przesiadywać nad brzegiem, wlepiając spojrzenie w fale. Z takimi już miałem do czynienia.

– Was gawędy o topielicach nie przerażają? – zapytał Lautrec Sasa, mrużąc nieco oczy.

– Tylko kiedy żona nakryłaby mnie z takową w ramionach – odpowiedział Wilhelm z całkowitą powagą – wtedy bym się bał.

– Mądrze, bo nawet piekło nie zdzierży takiej złości – zaśmiał się Henri.

– Dlatego lepiej zachować wierność. – Saksończyk zawiesił głos. Na zewnątrz zerwał się wiatr, a budynek skrzypnął pod jego naporem. – Ona i tak by się dowiedziała. Zawsze się dowiaduje. Ciekawe jak?

– Pamiętam, to było dawno temu, jak wodna panna stanęła w tym progu. – Pons wskazał na drzwi za plecami. – Dobre czasy, oj dobre.

– Wybaczcie ciekawość, ale jaka była ta topielica? – spytał Cesarski.

– Zwinna i silna ponad miarę jej zgrabnego ciałka – odrzekł de Islé, unosząc lewą dłoń, na której brakowało małego palca – żeby tego było mało, to jeszcze miecz wyszczerbiłem na jej karku. Umknęła mi wtedy, twarda sztuka. Pewnie do dziś mi to pamięta, ale nie wraca, więc to przynajmniej poszło po mojej myśli. Czasami wydaje mi się, że...

Nagłe kołatanie wstrząsnęło drzwiami, ucinając rozmowę. Mężczyźni zamarli, spoglądając ku wejściu. Wyspa był przecież odcięta, a woda jeszcze nie opadła na tyle, aby ktokolwiek mógł zaryzykować przeprawę. Niemożliwym zdawało się aby jakiś śmiałek pokonał rwący nurt Rodanu, omijając zdradliwe mielizny oraz niesione z prądem szczątki drzew i dotarł po zmroku na próg „Łańcucha”. Ogarnięci stuporem oraz niepewnością, rycerze siedzieli w bezruchu. Raz jeszcze rozległo się uderzenie kołatki. Tym razem Pons wstał, przełożył jeden ogarek do cynowego świecznika i ruszył do drzwi.

– Ki diabeł? – mruknął pod nosem, otwierając zasuwkę wizjera – Kto tam?

– Dobry wieczór gospodarzu, znajdzie się miejsce przy stole dla zbłąkanego wędrowca?

– Odmówić nie wypada – stwierdził cicho de Islé, jakby do siebie, ale po chwili dodał głośniej i odsunął rygiel w drzwiach – Wejdźcie.

Próg przestąpił wysoki mężczyzna, otulony zblakłym, czerwonym płaszczem o wystrzępionych brzegach. Dłonią w rękawicy zsunął kaptur z wygolonej głowy, odsłaniając mocne rysy z północy, których nie przyćmiło jeszcze blisko pięćdziesiąt lat, jakie wypisane były na jego twarzy. Nowo przybyły mógł być Duńczykiem albo Fryzem, zdradzały go jasne oczy oraz potężna budowa ciała. Gość skłonił się lekko przed gospodarzem.

– Wybaczcie opieszałość, ale myśleliśmy, że jakieś licho płata nam figle – powiedział de Islé, zawierając drzwi. – Siądźcie, napijcie się, panie...

– Nie dziwie się – odparł nieznajomy, kładąc obok stołu ciężkie sakwy, jakie niósł pod płaszczem. Głos miał nieco ochrypły, chociaż dosyć przyjemnej i głębokiej barwy. – Milę stąd, w górę rzeki, widziałem trupie światła. Ostrożność to cnota w dzisiejszych czasach.

– To pewnie sioło młynarzy – stwierdził Pons, siadając z powrotem na swoim miejscu. – Całe stoi na palach i po zmroku zdaje się, że to błędne ogniki. Już kilku cudzoziemców najadło się strachu, kiedy spływali ku Morzu.

– Nie tym razem – zaprzeczył mężczyzna w czerwonym płaszczu, zasiadając przy stole – po wiosce nie ostał się nawet ślad. Rzeka wszystko zalała, ale pod falami wciąż palą się ognie.

– Nie może być – wyszeptał Saksończyk mimo woli.

– Prawdę mówicie? – zapytał ze zgrozą Lautrec, zastanawiając się, czy mieszkańcy zdążyli ujść przed powodzią; znał wielu spośród nich.

– Z bliska je widziałem, na własne oczy – potwierdził nieznajomy poważnym głosem.

– Złe to wieści. – De Islé milczał przez chwilę. Szybko jednak otrząsnął się ze stuporu, nalał wina do kielicha i podał przybyszowi, po czym rzekł – wybaczcie pytanie, ale jak się tutaj dostaliście, panie... chyba mi umknęło wasze imię.

– Piet Voigt, do niedawna trubadur na dworze Karola, króla Nawarry – przedstawił się mężczyzna. – Chętnie opowiem wszystko, a nawet więcej, ale wpierw chciałbym wznieść toast za tak szczodrego gospodarza, który nie bałby się nawet upiora zaprosić do stołu.

Zgromadzeni wychylili wspólnie kielichy, chociaż domownicy wymienili sponad krawędzi pucharów kilka bardziej nerwowych spojrzeń. Senność ulotniła się bez śladu, ustępując miejsca ciekawości. Każdy z siedzących przy stole mężczyzn chciał zadać inne pytania nieoczekiwanemu przybyszowi, który tak nagle pojawił się na wyspie. Widmo czy nie, już od kilku dni w „Łańcuchu” obracano anegdotami oraz opowieściami, które dawno straciły całą swą świeżość. Gość, podobnie jak ryba, po trzech dniach zaczyna cuchnąć, a w karczmie zatrzymała się kompania ludzi, która niezbyt dobrze znosiła tygodnie spędzone w przymusowej izolacji.

– Wybaczcie, że się wtrącę – przerwał Wilhelm po niemiecku, widząc że Piet oderwał usta od brzegu pucharu – ale rzekliście, iż w Iberii byliście rycerzem, ale mówicie jak rodowity Sakson.

– Nie mylą was uszy, bo z Hamburga wyruszyłem dwie dekady temu – odpowiedział Voigt w tymże języku. – Miło spotkać krajana i chętnie bym odświeżył język ojców, ale zostańmy na razie przy mowie Franków, aby nie ujmować nic naszym kompanom.

– Wiele musieliście przez ten czas zobaczyć – rzekł Pons, stawiając na blacie kolejny dzban wina. – Teraz mnie jednak nurtuje najbardziej to, jakie wiatry przywiały w moje progi Sasa z Iberii?

– Niemała tajemnica, prawda? – zaśmiał się Piet. – Zbrzydła mi obecność na dworze króla Karola, oby diabli mu pięknym za nadobne odpłacili w piekle, więc ruszyłem raz jeszcze w drogę. Ku Italii skierowałem swe kroki, a bieg rzeki zawiódł mnie na próg tej gościnnej wyspy.

– Porwała was powódź? W łodzi? – podsunął Lautrec.

– Można by tak rzec, ale to niezbyt intrygująca historia. Dlaczegóż nie opowiedzieć o czymś ciekawszym? – Trubadur wydobył z sakwy lutnię, do tej pory troskliwie owiniętą w tkaninę. – Jeżeli pora dla panów nie jest za późna, to może posłuchamy pieśni o prawdziwym bohaterze?

Zanim zgromadzeni odpowiedzieli, na schodach prowadzących na piętro zaszeleściły kroki. W krąg światła wsunęła się smukła postać jasnowłosej kobiety. Chociaż nie niosła ze sobą świeczki czy lampy, bez trudu znajdowała drogę po ciemku, znając dobrze każdy korytarz „Łańcucha”.

– Miałeś przyjść za chwilę – powiedziała zaspanym głosem, słowa te kierując do Lautreca.

– Wybacz kochanie, ale nagle okazało się, że mamy gościa – odrzekł mężczyzna, wskazując dłonią na przybysza. – Rzeka go nam przyniosła.

Piet wstał, skłonił się przed damą, która odpowiedziała wdzięcznym dygnięciem, unosząc rąbek błękitnej spódnicy. Kiedy jej spojrzenie padło na instrument, niebieskie oczy błysnęły z ciekawością, a ospałość ulotniła się z jej ruchów.

– Będziesz śpiewać? – zapytała wprost, zupełnie rozbudzona, a na policzkach pojawił się rumieniec ekscytacji.

– Damie nie śmiem odmówić – odrzekł trubadur z uśmiechem, raz jeszcze skłaniając głowę. – Niech panienka usiądzie, a ja nastroję instrument, aby nie grać fałszywych nut.

Eleonora usiadła obok męża, przysuwając ku sobie jego kielich, szepcąc mu przy tym kilka słów na ucho. Pons tylko uśmiechnął się na ten widok. Henri Lautrec, Henri Lwie Serce mógł być dzielnym rycerzem, ale to nie on rządził we włościach. Stary de Islé był przekonany, iż zięć nie jest lordem nawet w prywatnych pokojach swej górskiej posiadłości. Kochana córeczka, mała Eleonora, która tak wiele chorowała w maleńkości, teraz pięknie wyrosła i nie miała zamiaru, aby ktokolwiek wszedł jej na głowę. Twarda z niej ostała chevalière, żeński rycerz nieomal, więcej zabrawszy z charakteru ojca niż z delikatnej i opiekuńczej matki.

Piet zdjął płaszcz, odsłaniając tunikę w kolorze zakrzepłej krwi, na której spoczywał czarny tryskelion w białym polu. U pasa, zamiast miecza, mężczyzna nosił długi nóż, o głowicy z surowego żelaza, uformowanego w łeb drapieżnego stwora. Voigt trącił wszystkie struny, później każdą z osobna, uważnie nasłuchując, czy nie dysonują w przykry dla ucha sposób. Będąc zadowolonym z brzmienia, odchrząknął, po czym zaśpiewał głosem, w którym melodyjne nuty podszyte były szorstkością, jakiej nabywali ludzie na bitewnych polach:

Wysłuchajcie tej historii, o rycerzu z mroźnych stron,

Który mieczem swym, odwagą, chwały zdobył tron.

Dalekie zdeptał kraje, poza linią mórz, by odmienić los.

Widać było z miejsca iż melodia powstawała w trakcie długich godzin marszu lub konnej jazdy, dzieląc z nimi prosty rytm z biciem na cztery dla pierwszych dwóch strof. Trzeci wers, chociaż pozbawiony rymów, śpiewany był nieco wyżej, z przeciągniętym ostatnimi słowami.

Z dalekiej swej ojczyzny, przebył wiele mil,

Zdeptał ziemie Fraków, poprzez Argenteuil.

Błędnym był rycerzem, domem był mu trakt, jaki wiódł go w dal.

Nawarrze oddał wierność, królowi oręż swój,

W imieniu swego władcy, niejeden stoczył bój,

Miłość tam odnalazł i został w stronach tych na dziesiątki lat.

Król był bezmyślny, mówiono o nim Zły,

Za nic miał wasali, morderstwa przy nim szły,

Liczne miał oblicza, szkaradne, pełne kłamstw, zgubę wiódł na kraj.

Rycerz, chociaż wierny, dość tych rządów miał,

Z córką swą kochaną, dwór opuścić chciał,

Wiedział, że monarcha pragnie pannę zwieść i dla siebie mieć.

Zanim uszli z zamku, król pochwycił ich,

W kajdanach kazał zawlec, aż do lochów swych,

Karola wyzwał rycerz, na miecze aż do krwi, ale stchórzył król.

Aby pozbyć się rycerza, monarcha wysłał go,

Na misje bez zwycięstwa, po niechybny zgon,

„Za wolność swojej córki” – tak monarcha rzekł – „przynieś smoczy łeb”.

Zrozpaczony ruszył rycerz, w sercu wiedząc że,

Córki los stracony, monarcha przecież łże,

Nie dochowa swego słowa, siłą zgwałci cześć, już nie ujrzy jej.

Piet przerwał na chwilę; sięgnął po kielich i opróżnił go jednym haustem.

– Czy ta historia pełna jest rozlewu krwi oraz tragedii? – spytała Eleonora.

– Nie przepada pani za takowymi? – pytaniem odparł trubadur, odstawiając kielich na stół.

– Wręcz przeciwnie. Te najbardziej mi do gustu przypadają – odpowiedziała niewiasta, wywołując na ojcowskiej twarzy cień uśmiechu, a u swego męża nieco wstydu.

– Tak, to jedna z tych tragicznych i okrutnych historii – potwierdził Piet, kiwając powoli głową. – Takich nigdy nie zabraknie.

Już miał ponownie uderzyć w struny, kiedy na schodach pojawiły się nowe kroki. Do sali wszedł młody chłopak, gołowąs jeszcze, z jasną czupryną opadającą na kark; giermek, sądząc z wieku oraz wyglądu. Miał jasną cerę, pokrytą czerwonymi plamami, jakie odcisnęło na niej palące słońce oraz błękitne oczy, otoczone fioletowym cieniem.

– Znowu nie możesz spać? – zapytał Wilhelm znużonym nieco głosem, posługując się mową Franków.

– Nie panie, to Doktor w pokoju obok zaczął swoje modły – odparł Helmut, nerwowo pocierając dłonią o materiał swojej tuniki. Wiedział, dlaczego baron nie używa ojczystego języka; chciał, aby wszyscy zgromadzeni w pokoju słyszeli ich rozmowę. – Z jego pokoju zaczęła dochodzić dziwna woń, więc otwarłem okno, żeby przewietrzyć nieco, zanim pan wróci.

– Dobrześ zrobił – odrzekł stary de Islé. – Głosy po nocy już cię nie budzą?

– Nie panie. – Giermek nieco pobladł i opuścił wzrok, a po chwili dodał. – Ale czy mógłbym z panami posiedzieć?

– Cóż się stało tym razem? – spytał Wilhelm z nutką gniewu w głosie, którą chciał pokryć zażenowanie lichą odwagą swego giermka. Wszak i jemu przynosiło to hańbę.

– Otwarłem okna i spojrzałem na rzekę – wyrzucił z siebie giermek nieco płaczliwym tonem. – Księżyc jasno świeci, wszystko tam dokładnie widać, co się dzieje na wodzie. Płynęły tam domy, całe domy porwane przez powódź. Mnóstwo szczątków, belek i ludzi, ludzi płynących twarzami w dół. To nic jeszcze, bom wcześniej widział takie rzeczy, ale była tam też barka.

W sali zrobiło się cicho.

– Cała była zasłana trupami, tworzyły ogromną hałdę. Na jej rufie stała latarnia, płonąca jasnym blaskiem. To była ludzka czaszka, świecąca, a obok stała postać. Wysoka i cała czarna, oprócz twarzy. W ręku miała bosak, którym wyławiała ciała z wody.

Wilhelm popatrzył na gospodarza, podobnie jak Henri oraz Eleonora, szukając u niego wytłumaczenia tego zjawiska. Tylko Piet przysłuchiwał się giermkowi z cieniem uśmiechu na wargach, cierpliwie czekając na moment, w którym podejmie na nowo swą pieśń.

– Zbyt późna pora dla jakiegokolwiek flisaka, żeby próbować płynąć rzeką – powiedział w końcu Pons, ocierając palcem końcówkę nosa.

– Dla żywego na pewno – dodał powoli trubadur, skupiając na sobie całą uwagę. – Młody paniczu, usiądźcie i posłuchajcie o czynach rycerskich, które pozwolą ci zapomnieć na moment o tym, co widziałeś na rzece.

Nie czekając na odpowiedź, zaśpiewał:

Szukając rady prawej, skierował rycerz krok,

Do pustelni Saracena, mędrca tamtych stron,

Starzec mu wyjawił, siedlisko smoczych zmor i nadzieje dał.

Aby zbudzić bestię ognia i wydobyć ją ze skał,

Wymówić musiał słowa, jakie tylko martwy znał,

Jedno było miejsce, gdzie mógł usłyszeć je, Skamieniały Las.

Cwał błędnego jeźdźca, niósł się pośród gór,

Do ukrytej mknął doliny, gdzie upiorów śpiewa chór,

Nie zważając na zmęczenie, nocą oraz dniem, rycerz jechał wciąż.

Z mieczem swym był cnotą, nieprawość karał nim,

Gdziekolwiek spotkał łotrów, śmierć wymierzał im,

Wiele szkód naprawił, jednak jego trud, marnym zdawał się.

Pośród ziem Sycylii, w cieniu górskich ścian,

Długo szukał ścieżki, poprzez skalny łan,

Kurhany dawnych wodzów, mijał w morzu mgieł, gotów zwalczyć je.

Pośród widm zastępów, w gąszczu trupich lic,

Dojrzał twarz swej córki, u jej boku para lwic,

Rozpacz ogarnęła, rycerskie serce wnet, widząc dziecię swe.

Postaci te upiorne, żywego nie chcąc znieść,

Drogę zagradzają, w nicość chcąc go zgnieść,

Rycerz nie ustawał, żelazem znaczył je, zwyciężając strach.

W sercu gór odnalazł, gąszcz zaklętych drzew,

Kamienne są ich szare pnie, między nimi śpiew,

Ciche słowa siły, posłyszał rycerz wtem, z zapomnianych dni.

Trubadur oderwał palce od strun lutni, ponownie chwytając kielich wina. Jego wzrok padł na herb rodu de Islé zdobiący tarczę wisząca ponad drzwiami wejściowymi.

– Wrócę za moment do opowieści, ale trawi mnie zarówno pragnienie, jak i ciekawość drogi gospodarzu: skąd taki niezwykły znak dla rodziny?

– Rycerz na rybie? – odparł pytaniem nieco zaskoczony Pons. Zamrugał powiekami, kierując oczy na malowaną tarczę. – Mój imiennik, trzy pokolenia temu, czyli dziadek mego ojca, otrzymał w lenno tę wysepkę z rąk króla. Udało mu się to, jak się zdaje, głównie dzięki wrodzonej śmiałości, którą potrafił rozweselić nawet Ludwika Świętego.

Było to tak, iż Pons, drobny szlachcic z Berry, nie mając nic oprócz miecza oraz odwagi, ruszył na dwór w Paryżu, poszukując drogi, jaką mógłby wkraść się w łaski możnych tego kraju. Mimo wielkich przewag w czasie wypraw u boku króla, Pons wciąż pozostawał giermkiem, gdyż nikt nie był wyjątkowo chętny do obdarowania go lennem, a tym bardziej ręką swej córki. Wtedy to mój przodek odwiedził te strony i szybko dostrzegł urok tego miejsca. On chyba jako jedyny dostrzegł w jaki sposób wyzyskać naturę tej wysepki, a mając w trzosie nieco złota, ruszył przed surowe oblicze króla Ludwika.

„Wasza królewska mość” powiedział „służę pod waszym sztandarem już dziesiąty rok i nie żałuję choćby dnia, bo jesteście mi ojcem, którego szanuję i kocham. Jesteście jako ten siewca, którego opisuje Pismo. Ziarno waszego wysiłku pada równo na drogę, na skały, między ciernie i wreszcie na ziemię żyzną, zaś ja, jako syn dobry, chcący pomnożyć swe talenty, wiem jak zamienić teren skalisty w urodzajną glebę”.

„Wiem o co prosicie, lecz nie mam lenna, jakie mogę wam dać bez straty dla siebie” odrzekł na to król.

„Pośrodku Rodanu jest malutka wysepka, stara wieża niegdyś stała na jej grzbiecie, a teraz leży odłogiem. Marnuje się tak samo, jak talent złota, jaki zakopał strachliwy syn, bojąc się go zainwestować. Nie jesteście tchórzem, wasza królewska mość, lecz wasz umysł zajęty jest sprawami państw i koron, pozwól więc, że zaproponuje swoje namiestnictwo owego skrawka ziemi, aby nie kłopotał on już umysłu waszej miłości”.

„Wielceś łaskawy drogi panie, żeście królowi gotowi przybyć w sukurs” odpowiedział Ludwik kwaśnym tonem, mimo tego polecił kanclerzowi wskazać na mapach lokalizację wyspy. Zobaczywszy jej lichą posturę, uniósł wzrok na Ponsa i zapytał: „drogi panie, jak chcecie być moim rycerzem, skoro na tej garści ziemi nawet konia nie zmieścicie”?

„Będę jeździć na rybach, dzięki czemu wszelkie morza dla waszej miłości podbije”.

Na twarzy Ludwika pojawił się uśmiech, przecinający jego oblicze siecią zmarszczek.

„Na rybach” powtórzył monarcha „dobrze więc. Taki herb otrzymacie, rycerza na rybie. Co więcej, abyś nie zapomniał żeś w służbie Kapetyngów, a nie Neptuna, dostaniesz w herb także złotą lilię. Od tego lenna weźmiesz swoje nowe nazwisko: de Islé i oby służyło ci dobrze”.

Stary rycerz na moment zawiesił głos, opróżnił swój kielich, a spod stołu wydobył trzecią już konew wina.

– W taki sposób mój pradziad wszedł w posiadanie wysepki, którą rychło przekształcił wedle swego upodobania – podjął de Islé. – Powstał zajazd i prom, który nie mniejsze przynosi zyski od plonów ziemi. Naszymi poddanymi są rybacy oraz flisacy, a królowi niewiele musimy oddawać, bo wedle praw koronnych podatek liczy się od wielkości lenna. Od tamtego czasu pierworodny w naszej rodzinie przybiera imię naszego śmiałego prekursora. Taka jest historia naszego herbu, pokrótce przynajmniej.

– Niezwykła – przyznał Piet, kiwając przy tym głową. – Obydwa moje pragnienia zostały już zaspokojone, toteż nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy wrócili do pieśni. Oczywiście, jeżeli panu na schodach to nie przeszkadza?

Siedzący przy stole w jednym momencie obrócili głowy, spoglądając na odzianego w czerń mężczyznę. Był to posunięty w latach mieszczanin chudej postury, nieustająco noszący obszerne odzienie oraz płaszcz podbity futrem, jakby cały czas odczuwał chłód. Twarz miał bladej i chorobliwej barwy, włosy smoliste, nos wydatny, a oczy lśniące jak w gorączce. Jedną z dłoni nieustannie trzymał blisko obfitej kiesy, gdzie trzymał złoto oraz bankowe kwity, jakie wydawali italscy kupcy.

– Można? – zapytał, wskazując rękawem szaty na miejsce przy stole. – Lekarz spać nie daje, cały czas pełza pod progiem i węszy.

– Siadajcie – odrzekł Pons, zdejmując ze ściany następny kielich. – Dobrzeście trafili, bo niespodziewany gość umila nam nocne czuwanie.

– Wybornie. – Mieszczanin zakasłał, zakrywając usta dłonią. Zanim usiadł, poprawił jeszcze chustę, jaką owinął sobie szyję.

– Dobrze się pan czuje? – zapytała Eleonora z troską.

Nikt na wyspie nie przepadał za towarzystwem posępnego mężczyzny, a on doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Był oschły w obejściu, opryskliwie traktował służbę i nawet inni, kwaterujący w „Łańcuchu” mieszczanie niezbyt go lubili. Jedna tylko dusza potrafiła z nim wytrzymać: niemy chłopak, który służył mu jako skryba i pomocnik. Cichym głosem rozmawiano o tym, jaka tajemnica stała za niewzruszoną wiernością niemowy wobec Alberta z Paryża.

– W zupełności – odpowiedział mieszczanin, nawet nie spoglądając na kobietę. – No, panie grajku, pokażcie co tam macie za muzykę.

Wiedząc jak przebudzić, smoka z jego snu,

Wyruszył rycerz w gardziel ognia, ledwie biorąc tchu,

Po stokach wspiął się Etny, po których spływa żar, aby ruszyć w głąb.

W kawerny pełne siarki, gdzie zalega dym,

Ogień oraz siarka, a gorąc wiedzie prym,

Tam napotkał gada, śpiącego pośród...

Voigt przerwał w pół zdania, a na jego czole pojawił się głęboki mars.

Pomieszczenie wypełnił zapach gryzącego dymu oraz palonych ziół. Schody jęknęły pod ciężarem powolnych kroków, zwiastujących nadejście Lekarza Moru. Otulona burą szatą, z krzyżem Zarazy na piersi, wysoka postać wsunęła się w krąg światła. Ptasi łeb, otulony maską z grubej skóry, obracał się powoli, obserwując wszystkich zgromadzonych przy stole ludzi. Ogniki świec odbijały się w szklanych otworach, za którymi spoczywały nieludzkie oczy. Bursztynowy dziób rozwierał się co chwila, smakując powietrze w izbie, chłonąc woń ludzkich ciał oraz wina.

– Czegoś wam trzeba doktorze? – zapytał Pons uprzejmie, chociaż nie w smak mu była obecność tej maszkary nad głową córki.

Lekarz spojrzał na gospodarza bokiem głowy, ptasim sposobem. Dłonie w rękawicach zacisnęły się w pięści. Doktor przesunął się obok wszystkich zgromadzonych w izbie ludzi, omijając jedynie Pieta, jakby jego oczy nie mogły pochwycić zwalistej postaci trubadura. Wreszcie, z cichym klekotem dzioba, Lekarz zatrzymał się za plecami Alberta i zacisnął palce na jego ramionach.

Mieszczanin pobladł. W blasku świec twarz mężczyzny przypominała wykutą z marmuru powierzchnię, przeciętą grubymi, niebieskimi żyłami. Nagły pot spłynął po jego czole, policzkach i szczęce, aż wsiąknął w chustę na szyi.

– Jestem zdrowy – wymamrotał cicho – to tylko przeziębienie, nie noszę Zarazy.

Doktor jednym ruchem zerwał materiał, ujawniając rozdęte gruzły, jakie wzrastały na szyi Alberta. Morowy Lekarz wbił dłoń pod pachę mieszczanina, bez trudu znajdując wypełnione krwią węzły chłonne. W ułamku chwili zgromadzeni spojrzeli inaczej na posępnego Alberta, widząc teraz tylko przerażonego i schorowanego człowieka, pożeranego przez nieuleczalną Zarazę. Szarpnięciem Lekarz postawił mężczyznę do pionu, po czym pchnął go ku drzwiom. Albert nie opierał się – był zbyt słaby, aby zmierzyć się z nieludzką siłą ptasiogłowca. Stojąc w drzwiach, spojrzał jeszcze na siedzących przy świecach i powiedział głosem na tyle spokojnym, na ile było go stać:

– Zaopiekujcie się chłopakiem. Przeproście go.

Morowy Lekarz wypchnął mężczyznę za próg, kazał mu klęknąć w wodzie i uderzeniem dzioba wyrwał spęczniałą narośl z szyi Alberta. Drugi cios sprawił, iż Wilhelm zasłonił giermkowi uszy oraz oczy. Pons odwrócił wzrok od ponurego spektaklu, wiedząc w jaki sposób ptasiogłowcy walczą z Zarazą. Wyrywają zakażone gruzły swymi dziobami i zjadają je, samemu będąc niepodatnymi na śmiertelną chorobę. Przez kilka długich chwil zza progu dochodził odgłos upiornej uczty, którą zwieńczył odgłos ciała wrzucanego do wzburzonego nurtu Rodanu.

Doktor powrócił do wnętrza i zamknął za sobą drzwi. Na starannie wytartym dziobie nie widać było nawet kropli krwi. Lekarz usiadł przy stole, przysunął do siebie kielich z którego pił mieszczanin, po czym zwrócił swe oblicze ku Pietowi.

– Graj dalej – wycharczał – chcę posłuchać.

Zbliżył się do smoka, okrytego łuską skał,

Wymówił słowa mocy, jak burza głos mu grzmiał,

Przez gadzie cielsko przebiegł dreszcz, otwarł oczy wnet, wysoko uniósł łeb

„Wysłuchaj mnie o smoku, nie chcę walczyć dziś,

Wysłuchaj mojej prośby, siły użycz mi,

Zaprowadzę cię do miejsca, gdzie usłyszysz znów, więcej mocy słów.

Tyrana chcę obalić, nie twą rozlewać krew,

Córkę mi odebrał, martwy już jej śpiew,

Twojej głowy chciał ode mnie, ale kres połóżmy mu, ramię w ramię chodź”.

Rozpostarł smok swe skrzydła, sięgając groty ścian,

Pozwolił rycerzowi wspiąć się na swój bark,

Wzbili się w powietrze, szybując w świetle gwiazd, ponad morzem chmur.

Kiedy chłodny zmierzchu podmuch, zastąpił jasny dzień,

Z ciemnego nieba, wprost na zamek opadł smoczy cień,

Karol Zły, monarcha, tchórzliwy pan tych ziem, zgorzał w ogniu mąk.

Tutaj kończy się historia, o rycerzu z mroźnych stron,

Który mieczem swym, odwagą, chwały zdobył tron.

Ku dalekim ruszył krajom, ze smoczym bratem swym, by odmienić los.

Wraz z ostatnim uderzeniem w struny, Piet skłonił się w pas. Zgodnie zaklaskali wszyscy zgromadzeni, wyraźnie ukontentowani szczęśliwym – niemalże – zakończeniem przygody. Pierwszy od stołu wstał Morowy Lekarz, skinął ptasią głową i wspiął się na piętro. Chociaż w powietrzu wciąż unosił się zapach dymu oraz ziół, atmosfera zelżała, a towarzystwo odetchnęło z ulgą.

– Co za noc. Przyznam, królowi należał się ten los – powiedział Henri, przytulając żonę – ale teraz czas najwyższy do snu. Noc już stara.

– Prawda – przytaknął Pons, tłumiąc ziewnięcie dłonią. – Wilhelmie, czy miałbyś jakieś obiekcje, jeżeli wasz giermek przygotowałby kwaterę i kolację dla naszego gościa? Nie chcę teraz zrywać służby. Budzenie kogokolwiek o tej porze to zbrodnia.

– Zgadzam się. Słyszałeś chłopcze, nagroda ci się trafiła za bezsenność. Pewnie niejedną rzecz jeszcze dziś usłyszysz – odparł Saksończyk z uśmiechem, który przerodził się w ziewnięcie. – To jest zaraźliwe.

– Lepiej, żeby żadne ptaszysko tego nie usłyszało – mruknęła Eleonora, wymownie spoglądając ku belkom sufitu. – Chodźmy. Dobrej nocy.

– Nawzajem.

– Chłopcze – gospodarz zwrócił się do Helmuta – znasz dom już całkiem dobrze, wybierz panu pokój wedle własnego uznania. Ufam, że podołasz zadaniu. No, miłego snu.

– Dziękuje panie i wzajemnie.

Towarzystwo rozeszło się do swych pokojów, zachowując pozór dobrego nastroju. Cieniutka była to tkanina, przykrywająca niepewność, jaka nurtowała ich serca. Jeszcze wiele pytań padnie tej nocy z ust ludzi, bezskutecznie próbujących usnąć i zamknąć uszy na szum wody oraz kroki Morowego Lekarza, rozlegające się na korytarzu. Czy ktoś jeszcze na wyspie nosi w sobie Zarazę? Co powiedzieć niemowie, którego pozostawił po sobie Albert z Paryża? Może i oni noszą w sobie zarodniki choroby? Kiedy woda opadnie? Jak długo jeszcze będą odcięci pośrodku rzeki? Na ile starczy wody i jedzenia? Czy moi bliscy jeszcze żyją?

W głównej sali pozostał jedynie trubadur oraz jasnowłosy giermek, sprzątający puste dzbany po winie, zlewając resztki trunków do kielicha, który co jakiś czas wypijał. Piet siedział spokojnie na stole i nieśpiesznie stroił instrument korzystając z ciszy, jaka teraz zapanowała w pomieszczeniu. Helmut spoglądał ukradkiem na trubadura, słabo ukrywając swoją ciekawość.

– Chcesz o coś zapytać – stwierdził przyjaźnie Voigt.

– Nie! To znaczy tak, to znaczy, tak panie! – Chłopak niemalże wypuścił z rąk kamionkową tacę, na której dogasały ogarki świec. – Czy to, o czy pan śpiewał to prawda? Smok i te wszystkie miejsca istnieją?

– Istnieją. – Piet kiwnął głową, owijając lutnię w materiał. – Daleko poza horyzontem, ale jeżeli starczy ci odwagi, pewnego dnia sam do nich zawędrujesz.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

– Co się stało dalej, ze smokiem i rycerzem? – spytał jeszcze giermek, sięgając po świecznik. – Znasz panie dalszy ciąg tej pieśni?

Piet wstał, zarzucił sakwy na barki, po czym okrył się postrzępionym płaszczem.

– Miło było się zatrzymać, ale czas na mnie – powiedział mężczyzna, idąc ku drzwiom.

– Jak to? – wykrztusił z siebie Helmut, patrząc z niedowierzaniem jak Voigt kładzie dłoń na klamce i wpuszcza do wnętrza chłód nocnego powietrza. – Przecież nie popłyniesz wpław!

– Z pewnością nie – zaśmiał się Piet, zamykając za sobą drzwi, pozostawiając oszołomionego giermka pośrodku sali, ze świecą w dłoni, kompletnie ignorującego smugę gorącego wosku, spływającą po jego skórze.

Po chwili, na zewnątrz, zerwał się wiatr.

Grzegorz Wielgus

Urodzony w 1990, student Uniwersytetu Jagiellońskiego. Muzyk, turysta oraz prelegent na licznych konwentach fantastycznych. Zadebiutował pod koniec roku 2016 powieścią „Krzyżowiec”, autor opowiadania „Szczurołap z Hamelin”, opublikowanego w numerze 2/2017 magazynu „Silmaris”.

OPOWIADANIE

Chirurg

A. Forge

Paulina Karpiarz

Obudził go telefon. Przez chwilę mężczyzna nie wiedział, co się dzieje. Nie rozpoznał też dźwięku alarmu, który przecież budził go codziennie od paru ładnych lat. Jego dłoń błądziła przez kilka sekund po podłodze w poszukiwaniu telefonu, aż w końcu piekielnie ostry dźwięk ucichł, a mieszkanie na powrót pogrążyło się w błogiej ciszy, przerywanej – od czasu do czasu – klaksonem samochodów stojących w korku.

Długo jeszcze nie mógł podnieść się z łóżka... Zresztą, nawet nie miał po co tego robić. Nigdzie mu się nie spieszyło, a już na pewno nie do pracy, bo minęło sporo czasu, odkąd ostatnio był gdzieś zatrudniony. Nie żeby nie próbował czegoś znaleźć! Wręcz przeciwnie! Cały czas wysłał CV, ale za każdym razem działo się coś niespodziewanego: a to nie przyjechały mu trzy autobusy z rzędu, albo był dwugodzinny korek w mieście; bywało też tak, że dwukrotnie napadli go ci sami złodzieje, pozbawiając wszystkich pieniędzy i bijąc tak brutalnie, że kończyło się w szpitalu. Zupełnie jakby los nie chciał, żeby Patryk znalazł pracę. Nie powstrzymało go to jednak przed ciągłym szukaniem choćby odrobiny szczęścia.

Dźwięk, który wyrwał go z głębokiego snu, powtórzył się i Patryk zdał sobie sprawę z tego, że to wcale nie jest jego budzik - tylko sygnał przychodzącego połączenia.

– Halo? – powiedział zachrypniętym, zaspanym głosem.

Nie był do końca pewien, czy ten ktoś po drugiej stronie go usłyszał, lecz nie przejął się tym nawet na tyle, by otworzyć oczy. Zbyt wygodnie mu się leżało.

– Dzień dobry, panie Patryku –odezwał się kobiecy głos po drugiej stronie. – Dzwonię z kliniki okultystycznej „Świeże Spojrzenie”. Składał pan do nas swoje CV, ubiegając się o pracę w charakterze asystenta, prawda?

W prawdzie mózg Patryka nie zaczął jeszcze działać jak należy, jednak mężczyzna nie przypominał sobie, żeby wysyłał podanie o pracę do kliniki okulistycznej. Nie znał się na okularach. Z drugiej strony, w ostatnim czasie aplikował gdzie tylko popadnie, nie za bardzo zwracając na to uwagę, więc całkiem możliwe, że wysłał wiadomość i do nich. Zresztą… co mi szkodzi – pomyślał półprzytomny – co złego może się stać?

– Panie Patryku, halo? – sekretarka przypomniała o swoim istnieniu. – Jest pan tam? Halo?

– Tak, tak, jestem – odezwał się Patryk, siadając na łóżku i chrząkając kilkukrotnie.

– Czy jest pan nadal zainteresowany podjęciem współpracy, czy znalazł pan już coś innego? – spytała kobieta dźwięcznym głosem.

– Nie… to znaczy tak… to znaczy... – odchrząknął jeszcze raz, zmuszając swój mózg do myślenia. – Niczego jeszcze nie znalazłem i tak, jestem zainteresowany.

– To wspaniale! – rozmówczyni autentycznie się ucieszyła. – Czy możemy się zatem umówić na rozmowę?

– Oczywiście.

– Czy dzisiaj popołudniu panu pasuje?

– Eeee… dzisiaj? Popołudniu?

– Tak, proszę pana. Nasza klinika znajduje się niedaleko pańskiego mieszkania, więc myślę, że nie będzie pan miał problemu, żeby zdążyć na naszą rozmowę. Nic niespodziewanego nie powinno się też wydarzyć podczas pańskiego spaceru do nas. Naszą ulicą nie jeżdżą autobusy, jest to też wyjątkowo bezpieczna okolica. Czy godzina szesnasta będzie w porządku?

– Eeee… no niech będzie szesnasta – zgodził się Patryk, nie rejestrując większości informacji, które właśnie wpadły mu do ucha.

– Cudownie! Zaraz wyślę panu wiadomość, w której znajdzie pan adres naszej kliniki. Do zobaczenia!

Trzasnęło w głośniku i w głowie Patryka na powrót zapadła błoga cisza. Tego właśnie potrzebował – ciszy i spokoju. Wczorajsza noc dała mu nieźle popalić, usnął dopiero nad ranem. Do tej pory nie wiedział, co go podkusiło do zamówienia chińskiego jedzenia z tej rozklekotanej ciężarówki, lecz nadal czuł delikatnie pieczenie między pośladkami za każdym razem, gdy sobie o nim przypominał. Jeżeli kiedykolwiek spędził tyle czasu w toalecie, to po prostu tego nie pamiętał.

Jego telefon zabrzęczał po raz kolejny, sygnalizując nadejście wiadomości. To pewnie ten adres – pomyślał Patryk, ostrożnie dotykając swojego tyłka, przynajmniej jakaś pozytywna wiadomość po koszmarnie spędzonej nocy.

***

– To chyba tutaj – powiedział do siebie, stojąc przed drzwiami klatki i spoglądając po raz kolejny na ekran swojej komórki. – Rzeczywiście bardzo blisko.

Znajdował się przed prostym, świeżo wyremontowanym, dwupiętrowym budynkiem, pomalowanym na jakiś dziwny, jasny odcień różowego. Po jego prawej stronie widać było lokal do wynajęcia, w którym wcześniej musiał działać sklep mięsny (do szyby nadal przyklejony był plakat z napisem informującym o schabie bez kości w promocji), a po lewej - salę weselną. Cała środkowa i górna część budynku należała do mieszkańców.

Patryk rozejrzał się dookoła. Najwidoczniej to jedno z tych miejsc, jakie posiada każde wielkie miasto. Kiedyś ulica Okulickiego była przysłowiowym końcem świata - nie dojeżdżał tu żaden autobus i nikt nie chciał tu mieszkać, dopóki bogatym ludziom nie zabrakło miejsca w centrum i jego okolicach. Teraz można było zaobserwować tutaj stare, walące się kamienice, w których część okien zamurowano, a z dachu odpadło większość dachówek. Stały one obok nowo wybudowanych bloków z prywatnym parkingiem i budką, w której siedział znudzony ochroniarz. Patryk słyszał robotników przeklinających na maszyny, przy użyciu których kończyli remont pętli autobusowej. Obserwował także ogrodników sadzących drzewka na placu, gdzie jeszcze dwa miesiące temu zamiast kostki brukowej, było bagno. Zerknął jeszcze raz na telefon, a później na tabliczkę z numerem budynku.

– Okulickiego 10/12 – powiedział na głos, podchodząc do ciemnobrązowych drzwi i naciskając odpowiednie przyciski w domofonie.

– Słucham? – Patryk usłyszał znajomy głos dobiegający z głośnika.

– Eeee… dzień dobry, nazywam się Patryk Gawroński i przyszedłem na rozmowę w sprawie pracy.

Usłyszał najpierw trzask, a potem odgłos świadczący o tym, że drzwi zostały odblokowane. Szarpnął za klamkę i wszedł do ładnie odmalowanej klatki schodowej. Tutaj też wszystko było nowe: żółta farba na ścianach, kafelki na schodach, drewniane poręcze, a nawet tablica z ogłoszeniami dla mieszkańców. Patryk przejrzał kilka z nich, chcąc zyskać trochę na czasie i dowiedział się, że mieszkańcy notorycznie nie zamykają drzwi wejściowych do budynku, zostawiają rowery na klatce i palą w środku. Wszedł po schodach na samą górę i zobaczył ciemne drzwi z błyszczącym w półmroku numerem dwanaście.

– Nie zepsuj tego – powiedział do siebie, pukając do drzwi.

Usłyszał delikatne „proszę” i wszedł do środka. Od wewnątrz gabinet wyglądał tak samo zwyczajnie jak budynek z zewnątrz. Jasne ściany, biały sufit, eleganckie drewniane meble. Pod dużym oknem stało biurko zawalone rzeczami, które były niezbędne sekretarce: komputerem, telefonem, nadmiarem kubków po kawie (z kawą zresztą też) i stertą papierów. Patryk zauważył też jedną rzecz, która kompletnie nie pasowała mu do tego wszystkiego – wielką szklaną kulę, wypełnioną białą mgiełką. Stała na podstawce naprzeciwko sekretarki.

– Witam, panie Gawroński – powiedziała na powitanie kobieta, zrywając się z krzesła.

Była to szczupła, wysoka dwudziestoparolatka. Nosiła wielkie, okrągłe okulary, wyjątkowo źle dobrane do jej pyzatej, rumianej twarzy. Długie blond włosy związała z tyłu w warkocz. Ubrana była jak najbardziej profesjonalnie: w białą koszulę, zapiętą pod szyję i czarną spódnicę do kolan. Podeszła do niego, stukając obcasami butów o podłogę i wyciągnęła rękę z pierścionkami na powitanie. Patryk potrząsnął nią nerwowo i usłyszał grzechot licznych bransoletek.

– Cieszymy się, że pan do nas dotarł – rzekła dziewczyna, zajmując ponownie miejsce za biurkiem. – Czy tym razem obyło się bez żadnych przygód?

– Eeeee… no tak – odpowiedział Patryk.

– To super! – rozpromieniła się niczym nie zrażona dziewczyna, a jej pucołowata twarz rozciągnęła się w uśmiechu – Od kiedy chciałby pan zacząć?

– Eeeee… nie wiem, a od kiedy mogę?

– Jeśli nie ma pan żadnych spraw do załatwienia, ani nie jest pan na okresie wypowiedzenia w innej pracy – zachichotała – to może pan zacząć u nas nawet i od jutra.

– A czy mogę spytać… eee… na czym w ogóle polega ta praca?

Młoda dziewczyna spojrzała na niego, poprawiła okulary na nosie i przemówiła śpiewnym głosem:

– Będzie pan asystentem naszego chirurga, oczywiście. To znaczy, że będzie pan mu podawał narzędzia przy operacjach, czyścił je, sprawdzał ilu pacjentów jest na dany dzień, i tak dalej. Praca nie jest zbyt ciężka i wymagająca, więc jestem pewna, że pan sobie poradzi.

– Eeee… a… tego… ile się zarabia na czymś takim?

– My płacimy początkującym pracownikom trzy tysiące złotych miesięcznie… oczywiście już po odciągnięciu podatków.

Sekretarka uśmiechnęła się nieznacznie na widok zdziwienia i radości na twarzy Patryka. Oczy zabłysnęły jej drapieżnie, lecz otumaniony swoim nagłym szczęściem mężczyzna niczego nie dostrzegł. Zresztą, nawet gdyby coś zauważył, to pewnie i tak niczym by się nie przejął. Teraz po głowie chodziła mu wyłącznie pokaźna suma pieniędzy, jaką miał zarabiać. Każda praca, którą do tej pory podejmował, była (w najlepszym wypadku) za najniższą krajową, przez co saldo jego konta w banku zawsze było na minusie, długi u rodziców cały czas rosły, a wynajmowane mieszkanie miało wielkość dziupli dla ptaka (o warunkach, jakie w nim panowały, lepiej nawet nie mówić). Teraz, po raz pierwszy w życiu, los uśmiechnął się do Patryka, a on zamierzał to wykorzystać!

– Mogę zacząć od jutra – rzekł radośnie. Musiał się powstrzymać, żeby nie podskoczyć na krześle. – O której mam przyjść?

– Asystenci chirurga przychodzą zawsze koło dziesiątej, więc myślę, że nie ma sensu, by był pan wcześniej. Wszystkiego zacznie się pan uczyć jutro.

Kobieta podniosła się z krzesła i wyciągnęła do niego rękę ponad biurkiem. Patryk szybko poderwał się na nogi, uścisnął wyciągniętą dłoń i wtedy zobaczył coś dziwnego. Kryształowa kula stojąca na biurku, rozbłysła błękitnym blaskiem, a jej wnętrze wypełniła mgiełka, która zaczęła formować niewyraźne kształty. Mężczyzna zapatrzył się na nią jak zahipnotyzowany, nie zdając sobie nawet sprawy z tego, że nadal ściska dłoń sekretarki.

– Proszę się tym nie przejmować – powiedziała pośpiesznie kobieta, przykrywając kryształową kulę szmatką.

– A co to takiego?

– Tylko taki biurowy gadżet – wyjaśniła, wychodząc zza biurka i odprowadzając Patryka do drzwi. – Każde biuro ma coś takiego. Ot, taka zabawka, na którą dobrze czasem popatrzeć. To co? Widzimy się jutro, tak? Do zobaczenia o dziesiątej!

Zanim Patryk się obejrzał, był już za drzwiami, które zamknięto z takim hukiem, że aż zadzwoniło mu w uszach. Przez chwilę nawet się nad tym zastanowił, ale znów przed oczami zobaczył obraz systematycznie wypełniającego się konta w banku i przestał się już czymkolwiek martwić. Wrócił radośnie do domu i przez resztę dnia oglądał seriale.

***

Następnego dnia założył czystą i wyprasowaną, białą koszulę, granatowe dżinsy oraz lekko podniszczone pantofle. Przeczesał powoli rzednące, brązowe włosy i nawet ogolił szczupłą twarz, co odmłodziło go o kilka lat. Spojrzał swojemu odbiciu w wielkie niebieskie oczy i powiedział sobie, żeby tym razem nie spartolił sprawy, bo druga taka okazja już mu się nie trafi, po czym pospiesznie wyszedł z mieszkania.

Dzień był słoneczny, wiał lekki wiatr, a Patryk szedł w stronę ulicy Okulickiego z uśmiechem od ucha do ucha, gdy nagle rozdzwonił się jego telefon.

– Cześć, mamo – powiedział na powitanie. – Właśnie idę do pracy… mhm… w klinice okulistycznej… mhm… asystentem chirurga… nie, mamo, nie okulisty, tylko chirurga… no przecież wiem, co mi powiedzieli… mhm… trzy tysiące… nie wiem, nie pytałem o umowę… mhm… trzy tysiące na czysto… mhm… nie wiem, nie spytałem… o to też nie spytałem… do widzenia, mamo.

Rozłączył się i jego nastrój prysł w jednej chwili. Mama Patryka zawsze tak na niego działała, ale chyba nic nie dało się na to poradzić. Za każdym razem zadawała całą masę niepotrzebnych pytań. Patryka w ogóle nie obchodziło, jaką będzie miał umowę, jakie ubezpieczenie, ani czy wszystko będzie opodatkowane. Mama zawsze mu powtarzała, że powinien szybciej myśleć i zadawać od razu takie oczywiste pytania. A przecież był już dorosły i dokładnie wiedział, czego chce i co mu potrzebne. W tym momencie potrzebował jedynie tych trzech tysięcy złotych miesięcznie i guzik go obchodziła cała reszta.

Mijał kolejne nowo wybudowane domy i stare kamienice. Widział bezdomnych buszujących w pobliskich krzakach i śmietnikach w poszukiwaniu czegoś, co mogliby sprzedać. Czuł się dzisiaj wyjątkowo stylowo i elegancko. Założył najlepsze ubrania, żeby jak najlepiej się prezentować. Czuł w kościach, że to jest to!

– Przepraszam, młodzieńcze — z marzeń wyrwała go chuda jak patyk staruszka. — Nie wie pan przypadkiem, która jest godzina?

– Eeee… tak, mam zegarek – powiedział, podwijając rękaw koszuli. – O nie… hahaha… niech pani spojrzy, założyłem go do góry nogami… hahaha.

Próbował wygiąć przez chwilę rękę, żeby staruszka mogła zobaczyć godzinę, ale wszystkie próby kończyły się niepowodzeniem.

– Może pan go po prostu zdjąć i założyć tak jak trzeba — powiedziała w końcu staruszka.

– Hmmm… no tak, w sumie. Bo wie pani, trochę się spieszę. Do nowej pracy i w ogóle. Tu niedaleko.

– Przy tej ulicy? – spytała staruszka, przyglądając mu się podejrzliwie.

– No tak! W klinice okulistycznej.

Starsza kobieta otworzyła szeroko oczy i odeszła pośpiesznie, nie pytając już o to, która jest godzina. Patrykowi wydawało się, że mruknęła pod nosem coś, co brzmiało jak „szaman” i „bezbożnik”, ale równie dobrze mogło mu się coś przesłyszeć. Patrzył za nią z zegarkiem w ręku, nie bardzo wiedząc, o co w tym wszystkim chodziło. Starsza pani obejrzała się na niego kilka razy i jeszcze bardziej przyśpieszyła kroku. Kto by pomyślał, że starzy ludzie potrafią tak szybko chodzić – przeleciało Patrykowi przez głowę.

Zadzwonił domofonem pod ten sam numer co wczoraj, usłyszał ten sam głos, który powitał go poprzedniego dnia i już był pod drzwiami swojej nowej pracy. W recepcji niewiele się zmieniło (jeśli cokolwiek, ale Patryk za bardzo nie pamiętał, jak to wyglądało wczoraj), od razu jednak zauważył, że kryształowa ozdobna kula jest zakryta jakąś szmatką. Rzuciły mu się też w oczy zdjęcia i dyplomy jakiegoś wysokiego człowieka w czepku z maską chirurgiczną, która zasłaniała mu większość twarzy. Na fotografiach widać było tylko stalowoszare oczy i kawałek włosa przyprószonego siwizną. Na każdym zdjęciu towarzyszyli mężczyźnie ludzie, których Patryk skądś kojarzył (może z telewizji albo z gazet?), ale za nic nie mógł sobie przypomnieć skąd.

– Dzień dobry! – powitała go recepcjonistka, wyciągając rękę. – Cieszymy się, że jednak udało się panu przyjść. Proszę się nie przejmować tą starą kobietą – dodała po chwili. – To babsko jest nawiedzone i straszy każdego, kogo spotka.

Dzisiaj ubrana była w obcisłe, jasnoniebieskie dżinsy, białą, elegancką koszulę i czarną marynarkę. Włosy spięła na górze w ciasny kok. Podeszła do biurka, zostawiając Patryka pośrodku pomieszczenia (nie bardzo wiedział, co ma ze sobą zrobić, więc zaczął kręcić się w kółko, oglądając jeszcze raz te same zdjęcia) i zaczęła grzebać w szufladach, wyciągając jakieś papiery.

– Zanim wpuszczę pana dalej, musi mi pan coś podpisać – odezwała się, sortując wyciągnięte papiery i zszywając je ze sobą. – Wiem, że nie powiedziałam panu o tym wczoraj, ale wszystko, co najważniejsze już ustaliliśmy, prawda?

– Eeee…

– No właśnie. Będzie pan zarabiał u nas trzy tysiące miesięcznie, na czysto, zaraz po podpisaniu tych papierów. To nic strasznego, zapewniam. Chodzi tutaj głównie o to, żeby trzymać w tajemnicy to, co tutaj robimy.

– W tajemnicy? – zapytał podejrzliwie Patryk.

– Chodzi o to, że czasami nasi pacjenci wstydzą się tego, jakie mają problemy – dodała pośpiesznie, zapraszając gestem do tego, żeby usiadł. – No wie pan, tak jak psychiatrze nie wolno rozmawiać o swoich pacjentach - tak nam o swoich. To powszechna praktyka.

– No nie wiem… – odparł z powątpiewaniem Patryk, wietrząc podstęp. Usiadł jednak pospiesznie na wskazanym miejscu.

– Rozumiem. Jeśli chciałby pan podzwonić i upewnić się, czy mówię prawdę, jak najbardziej się na to zgadzamy, ale muszę pana uprzedzić, że wtedy będziemy musieli znów wrzucić ogłoszenie i wznowić rekrutację. Zapewniam, że za pensję w wysokości trzech tysięcy złotych na czysto szybko kogoś znajdziemy. Będzie więc pan musiał zaryzykować.

Patryk otworzył szeroko oczy, a serce ścisnęło mu się ze strachu. Nie mógł sobie pozwolić na utratę takich pieniędzy. Po prostu nie mógł! W biednej głowie Patryka już wszystko było ułożone, ustawione i zaplanowane. Drżącą ręką złapał długopis i przytknął go we wskazane miejsce. Złapał głęboki oddech i machnął podpis tak szybko, jak umiał… jakby się bał, że zdrowy rozsądek i uśpiony rozum wezmą górę nad tłustą kwotą, jaką miał zarobić.

– Ałć! – syknął w momencie, w którym kończył się podpisywać.

Długopis, który mu dano, miał na sobie coś ostrego, co wbiło mu się w palec dokładnie w chwili, w której kończył składać podpis. Szybko przytknął palec do ust, ale pojedyncza kropelka krwi spadła na kartkę, rozmazując nieco jego nazwisko.

– Przepraszam, ale nie wiem, co się stało – zaczął Patryk. – Jeśli wydrukuje mi to pani jeszcze raz…

– Nie trzeba – odpowiedziała sekretarka, łapiąc podpisane oświadczenie i jednym ruchem chowając je do szuflady. – Jest tak, jak być powinno. Teraz może pan poznać chirurga.

Patrykowi nie spodobał się chytry uśmiech, który nagle wykrzywił twarz tej całkiem ładnej dziewczyny. Przez chwilę wydawało mu się, że jej oczy zrobiły się lodowate - jak te ze zdjęć, które oglądał przed paroma minutami. Mrugnął szybko parę razy i wrażenie, o ile było to tylko wrażenie, zniknęło. Dziewczyna, znów uśmiechając się promiennie, wyszła zza biurka i stanęła przed drzwiami, których - Patryk mógłby przysiąc - wcześniej tutaj nie było.

– Zapraszam do drugiej części gabinetu – powiedziała radośnie i otworzyła drzwi.

Patryk wstał, ssąc palec i poszedł za sekretarką. Znaleźli się w szatni, w której po jednej stronie wisiały jasnoniebieskie bluzy i spodnie, a pod siedzeniami stały białe półbuty. Po drugiej zaś znajdowały się normalne, wyjściowe ubrania. Polecono mu się przebrać, a potem wprowadzono go do gabinetu.

Chirurg siedział za wielkim biurkiem zawalonym stosami papierów oraz kubkami po kawie, herbacie i innych napojach, które lekarz pochłaniał tak często w takich ilościach, jakby miał cztery żołądki i co najmniej sześć pęcherzy. Był wysoki i niesamowicie chudy. Wyglądał jak tyczka w czepku oraz masce chirurgicznej. Nigdy jej nie zdejmował, nawet, a może zwłaszcza wtedy, kiedy rozmawiał z ludźmi. W jego biurze nie było żadnych osobistych rzeczy, za to wszędzie walały się dokumenty, manekiny człowieka z odsłoniętymi organami, modele głów z rozkrojonymi czaszkami i inne paskudztwa, których Patryk nawet nie umiałby sobie wyobrazić, gdyby ktoś mu je opisał.

– Witam mojego nowego asystenta – rzekł doktor przytłumionym głosem.

Podał Patrykowi dłoń, a zaraz potem podszedł szybko do okna, na którym stał wielki baniak z jakimś gęstym przezroczystym płynem. Wycisnął trochę na dłonie i zaczął nimi energicznie pocierać.

– Tutaj jest lista rzeczy, które będziemy dzisiaj robić – podjął, gdy uznał, że jego dłonie są już wystarczająco czyste, jednocześnie wskazując palcem na swoje biurko. – Zechciałby mi pan przeczytać, co tam jest napisane?

Patryk podszedł nieśmiało do biurka i wziął podkładkę z przyczepioną kartką papieru. Zerknął na nią, po czym zawahał się na moment.

– No! Śmiało! – chirurg prawie krzyknął. – Nie mamy przecież całego dnia!

– No… eee… ekhm… – odchrząknął Patryk, wpatrując się w listę wielkimi oczami. – Za godzinę ma pan… eee… usuwanie depresji. Następnie wszczepianie paranoi. Później jest pomoc w opętaniu.

– Ahh… — westchnął chirurg. – Uwielbiam, kiedy kościół płaci mi za usługi.

– Ale… eee… proszę pana – zaczął Patryk, przeglądając jeszcze raz listę. – Ja niczego z tego nie rozumiem. Przecież to jest klinika okulistyczna. Jaja pan sobie ze mnie robi? Jestem w ukrytej kamerze, czy coś?

Chirurg przekrzywił lekko głowę i spojrzał swoimi zimnymi oczami najpierw na Patryka, później na swoją sekretarkę, po czym lekko uniósł brew. Usiadł ponownie za swoim biurkiem i przemówił przytłumionym głosem.

– Panie Patryku, to jest klinika OKULTYSTYCZNA, a nie okulistyczna i zajmujemy się tutaj nieco innymi przypadkami niż te, o których pan myślał. Zajmuję się wszystkim, za co ludzie mi zapłacą. Potrafię ulżyć człowiekowi w każdym problemie, wyleczyć go z każdego strachu, ale również bardzo mu zaszkodzić, jeśli ktoś da mi za to pieniądze. Mieliśmy w zeszłym miesiącu mężczyznę, któremu podarowałem mocno zaawansowany alkoholizm, ponieważ zdradzał żonę i nie zostawił jej nic przy rozwodzie, a ona chciała się po prostu zemścić. Tego samego dnia pomogłem kobiecie cierpiącej na agorafobię. Był to prezent ślubny od jej męża i, z tego co wiem, spędzają teraz uroczy miesiąc miodowy gdzieś w ciepłych krajach.

– Aha… to mi przypomniało – wtrąciła się w rozmowę sekretarka. – Dzwoniło do nas wojsko z pytaniem, czy jest pan w stanie usunąć z umysłów żołnierzy poczucie strachu. Potrzebują ludzi, którzy bez wahania rzucą się w każdy wir walki. Pytali, czy armia dostanie zniżkę, jeśli podda pan zabiegowi wszystkich zawodowych żołnierzy. Oczywiście płacą za transport, zakwaterowanie, wyżywienie, i tym podobne.

– Oczywiście, że jestem w stanie to zrobić! – oburzył się chirurg. – Jeśli zaś chodzi o zniżki, to możesz im powiedzieć, że na pewno się dogadamy.

– Rozumiem – pokiwała głową kobieta, zapisując coś w notatniku. – Dzwonił też rząd. Mają następnego prezydenta, tylko trzeba mu będzie wszczepić dodatkowe punkty IQ. Mówią, że chcą zrobić z naszego kraju potęgę, ale nie wchodziłam w szczegóły, bo mnie to nie interesowało. Powiedziałam, że odezwie się pan do nich w celu ustalenia ceny.

– Możecie sprawić, że ktoś będzie… mądrzejszy? – zapytał Patryk, otwierając szeroko usta ze zdziwienia.

– Panie Patryku, przekona się pan niebawem, że nie ma rzeczy, której nie da się zrobić człowiekowi. Uczyłem się tej sztuki całe moje życie. Nadal się uczę. Mogę ulżyć w życiu każdemu człowiekowi, albo zamienić je w istne piekło… oczywiście tak długo, jak zleceniodawcę stać na moje usługi. – Oczy chirurga zabłyszczały stalowym blaskiem, a Patrykowi przebiegł po plecach zimny dreszcz strachu.

***

To był najdziwniejszy pierwszy dzień pracy, jaki Patryk kiedykolwiek przeżył. Asystował przy usuwaniu depresji. Nie miał pojęcia, że depresja to ciężka, gęsta maź koloru smoły, którą można wysączyć przez uszy i nos. Wystarczyło poddać pacjenta wentylacji naparem z ziół, przygotowanym przez chirurga, a później mocno trzymać chorego w fotelu, gdy zaczynał się trząść i wymiotować, a czarna breja sączyła się przez wcześniej wspomniane otwory. Do końca nie zrozumiał wszczepiania paranoi. Chirurg wyłowił szczypcami z wielkiej kamiennej misy coś, co wyglądało jak srebrna, świecąca pajęczyna, która, gdy tylko dotknęła oka unieruchomionego pacjenta, natychmiast ożyła, otulając je całe. Pomocy w opętaniu natomiast Patryk nie doświadczył, ponieważ zemdlał ze strachu w momencie, w którym wprowadzono do gabinetu księdza z twarzą białą jak ściana, sińcami pod oczami, bablającego w języku, którego asystent nigdy wcześniej nie słyszał. Stracił przytomność dokładnie w chwili, w której ksiądz wystawił długi, wężowaty język, próbując dotknąć policzka Patryka.

Najbardziej szokujący byli jednak pacjenci, a konkretniej ich stan przed wejściem i po wyjściu z zabiegu. Pierwszy chory, którego Patryk wprowadził z poczekalni, wyglądał mizernie, był wychudzony, policzki miał obwisłe, a nadgarstki owinięte bandażami, przez które powoli przesączała się krew. Gdy chirurg z nim skończył, mężczyzna odzyskał kolory na twarzy, przestał mieć tiki nerwowe, a cała poczekalnia jeszcze długo rozbrzmiewała jego śmiechem. Z kolei po wszczepieniu paranoi, Patryk musiał prawie siłą wyrzucić mężczyznę, który kulił się w kącie gabinetu, mrucząc o tym, że jest obserwowany przez obcych, ponieważ ma na sobie zieloną koszulę, a to właśnie ich przyciąga.

Chirurg to cudownie uzdrawiał, to niszczył ludzkie życia i nawet nie robiło to na nim wrażenia. Patryk nie do końca rozumiał, co się dzieje i czemu tak bardzo się boi. Miało do niego dopiero dotrzeć to, że właśnie poznał najbardziej przerażającego człowieka w swoim życiu.

Nawet nie mógł nikomu o tym opowiedzieć - chociaż próbował. Zadzwonił do mamy, która cały dzień wysyłała mu wiadomości z pytaniami na temat jego pierwszego dnia. Po wymienieniu wstępnych grzeczności mężczyzna poczuł, że zaraz pęknie i że musi komuś powiedzieć o tym, co przeżył, lecz w momencie, w którym otworzył usta… wspomnienia zniknęły, podobnie jak strach, a wróciły z taką samą mocą zaraz po zakończeniu rozmowy.

– Podpisałeś umowę poufności – powiedziała surowo sekretarka, gdy Patryk stawił się następnego dnia w pracy. – Podpisałeś ją własną krwią, więc pakt jest wiążący. Ilekroć będziesz chciał cokolwiek powiedzieć na temat tego, co się tutaj dzieje, wspomnienia znikną z twojego umysłu. Lepiej będzie, jeśli się przyzwyczaisz.

Minę miała surową… właściwie to mało powiedziane - była wściekła. Chodziła w tę i z powrotem, rzucając przekleństwa i ciskając gromami w skulonego na krześle Patryka. Kula wypełniona dymem jasno świeciła na jej biurku.

– A co to takiego? – spytał, chcąc zmienić temat i trochę uspokoić koleżankę z pracy.

– A na co to wygląda? – warknęła w odpowiedzi. – To kryształowa kula. Dzięki niej wiem, co chciałeś zrobić. To ona wyłoniła cię spośród wszystkich kandydatów, prześwietlając twoją przeszłość i potencjalną przyszłość.

Tego już było za wiele. Patryk zerwał się z krzesła i wszedł do szatni, zatrzaskując za sobą drzwi. Wreszcie uwierzył w to, co wszyscy od zawsze mu mówili - był kretynem i teraz dotarło to do niego z pełną mocą. Jak mógł się wpakować w taką kabałę? Kryształowe kule, pakty podpisane krwią, chirurg, który może wszystko. To było jak… magia! Patryk osunął się zrozpaczony, bojąc się zajrzeć w plan dzisiejszego dnia. Nawet nie potrafił się domyślić tego, co może go czekać. Drżącymi palcami zdjął z wieszaka uniform i wciągnął go przez głowę, by kilka minut później zapukać do drzwi gabinetu chirurga.

Dowiedział się wczoraj, że każdego dnia będzie spędzał godzinę w biurze swojego szefa, notując wszystko, co ten powie. Do jego zajęć należało także prowadzenie akt pacjentów.

– Nie przejmuj się – powiedział do niego chirurg, gdy Patryk opadł na krzesło po drugiej stronie biurka. – Każdy pierwszego dnia mdleje, a szczególnie ludzie, którzy nigdy wcześniej nie mieli do czynienia z okultyzmem. Dzisiaj będzie lepiej, zobaczysz. Teraz, gdy sobie tak o tym myślę, to twoja asysta przy na wpół opętanym księdzu była zbyt pochopna. Powinienem cię stopniowo przygotować do tego, co się będzie tutaj działo. Większość przypadków nie jest nawet w połowie tak straszna jak ten wczorajszy, ale czasem i takie się zdarzają.

– Czy dużo jest takich chirurgów na świecie? – wpadł mu w słowo Patryk.

– W tym świecie… hmmm... jest nas kilkudziesięciu i, z tego co wiem, drugie tyle się szkoli. Jest to bardzo trudny i niebezpieczny zawód, wymaga on inteligencji oraz samodyscypliny.

– I naprawdę może pan sprawić, że ktoś będzie mądrzejszy? – zapytał z nadzieją w głosie Patryk.

Chirurg spojrzał na niego badawczo. Wiedział, o co chłopak chce go poprosić. Nie był pierwszym i na pewno nie ostatnim z asystentów, którzy tego łakną.

– Jesteś tak mądry, jak potrzebuję, żebyś był – rzekł chłodno. – Powiedz mi, co dzisiaj mamy w planie!

Patryk opuścił głowę i szybko zaczął kartkować notatnik. Przejrzał go już w szatni i dowiedział się z niego, że chirurg ma zarezerwowane terminy na dekadę do przodu. To było niesamowite, jak wielu ludzi czegoś od niego potrzebowało. Każdy chciał mieć coś, czego uważał, że mu brakuje, każdy chciał się na kimś zemścić albo sprawić, że ktoś będzie mu wierny, a człowiek, który właśnie podszedł do okna i wcierał w ręce dezynfekujący żel, był jedną z kilkudziesięciu osób na świecie, które były w stanie im to dać.

– Dzisiaj mamy – odezwał się Patryk, przesuwając stos papierów na biurku (część z nich spadło na podłogę) – wszczepianie talentu czteroletniemu dziecku.

– Wiem, kto to jest – odezwał się chirurg, nie odwracając się od okna. – Bogaci rodzice życzą sobie, żeby ich syn był następcą Leonarda Da Vinci. Dzieciak będzie miał ciężko już na samym starcie. Co dalej?

– Znowu podniesienie IQ.

– Oczywiście. Dalej?

– Wymiana… osobowości?

Chirurg klasnął głośno w dłonie i odwrócił się od okna. Patryk nie widział jego twarzy, ale mógłby się założyć o całą swoją pensję, że wyrażała ekscytację. Już miał coś powiedzieć, gdy nagle drzwi się otworzyły i do środka wpadła sekretarka. Była zdyszana i trzymała tablet w ręku. Po jej twarzy można było od razu poznać, że jest przeszczęśliwa.

– Co to ma znaczyć?! – fuknął chirurg. – Rozmawiam z asystentem, a ty wpadasz tutaj jak…

– Wiem, przepraszam – przerwała pośpiesznie, ledwo łapiąc oddech. – Chodzi o to, że rodzina Ponurych znów przyjmuje zamówienia.

– Co? – zdziwił się chirurg. – Myślałem, że już dawno zostali wytropieni i zabici. Najwidoczniej są jeszcze lepsi niż przechwalają się, że są.

– Też się zdziwiłam, ale to pewna informacja. Handlarz i jego syn znowu zaopatrują rynek, więc jeśli ma pan coś, co chciałby pan u nich zamówić, to lepiej teraz, bo zaraz zrobi się kilkumiesięczna kolejka.

– Oczywiście, że chcę! – krzyknął mężczyzna, wychodząc na środek pomieszczenia i krzyżując z tyłu ręce. – Mam dla nich zamówienie już od kilku miesięcy, ale byli nieosiągalni, bo oszukali wampira i przez to musieli się ukrywać.

– Znam historię – powiedziała z zapałem sekretarka. – Wszyscy znają.

– Dokładnie! No więc do rzeczy! Potrzebuję: demona z Puszki Pandory, prawdziwą i pierwszą Tablicę Ouija, esencję czystego strachu, oczu Niewidomca i audiencji u Kostuchy.

– U Kostuchy? – spytała z niedowierzaniem sekretarka. – Proszę pana, Kostucha śpi.

– Otóż nie! Wiem, że nie dalej jak kilka dni temu pewna dziewczynka ją obudziła. Potrzebuję się z nią widzieć! Przekaż Rodzinie Ponurych, że dostaną wszystko, czego tylko zażądają. Jeśli nie będą chcieli podjąć się tego zadania, dowiedz się wszystkiego na temat miejsca, w którym się ukrywają i wydaj ich wampirowi.

Po tych słowach chirurg wrócił do swojego okna, a sekretarka opuściła gabinet po zapisaniu wszystkiego, co powiedział jej szef. W pomieszczeniu ponownie zapadła ciężka cisza, a Patryk siedział oniemiały na swoim krześle, po raz kolejny zdając sobie sprawę z tego, że nie rozumie co się dzieje.

– Dlaczego ja w ogóle tutaj jestem? – zebrał się w sobie i zadał pytanie, które już niejednokrotnie chodziło mu po głowie.

***

Odpowiedź pojawiła się zdecydowanie szybciej, niż Patryk by sobie tego życzył. Jakkolwiek podnoszenie IQ, wszczepianie talentów już mu się znudziły i kompletnie nie robiły na nim wrażenia, tak wymiana osobowości ciągle go przerażała. Ilekroć Patryk przypomniał sobie zdejmowanie skalpu i ręczne piłowanie czaszki na pacjencie, który dostawał tyle znieczulenia, ile zleceniodawca sobie życzył, ciarki przechodziły mu po plecach, a serce zaczynało boleśnie walić w klatce piersiowej - jakby i ono chciało uciec jak najdalej.

Mijały miesiące, a Patryk nabrał całkowitej pewności, że pakt, który podpisał, nie stracił na ważności. Niejednokrotnie chciał się komuś zwierzyć, ale za każdym razem, gdy otwierał usta, żeby coś powiedzieć albo laptopa - żeby do kogoś napisać, jego mózg odmawiał posłuszeństwa i wymazywał wybrane informacje, pozostawiając Patryka w stanie częściowego otępienia.

Nie pozostało mu nic innego, jak tylko sumiennie wykonywać swoje obowiązki, przyjmować kolejnych pacjentów, zamawiać potrzebne organy i magiczne przedmioty oraz obserwować niesamowite, niewyjaśnione rzeczy, którymi z nikim nie mógł się podzielić. Z nikim - poza chirurgiem, który nie chciał z nim rozmawiać o jego uczuciach, a także sekretarką, która nie pałała do niego sympatią i najzwyczajniej w świecie jej to nie interesowało.

Pewnego pięknego zimowego dnia, Patryk wreszcie dowiedział się, dlaczego tak naprawdę potrzebny był w klinice. Wszystko zaczęło się od tego, że nawalił z zamówieniem. Zdał sobie z tego sprawę w chwili, w której zerknął na fakturę, którą przynieśli ze sobą przemytnicy (karłowate stworzenia zajmujące się dostarczaniem magicznych przedmiotów z punktu A do punktu B). Chirurg wyjaśnił mu, że przemytnicy nigdy nie nawalają i jeśli czegoś nie ma na fakturze, to po prostu nie zostało to zamówione. Tak było właśnie tym razem. Patryk nie miał się nawet co o to kłócić albo próbować z tego wyłgać. Przełknął tylko ślinę i gdy drzwi zamknęły się za przemytnikami, a jego otoczyła głucha cisza, poczuł jak krew odpływa mu z twarzy.

Brakowało ważnej rzeczy - jeśli nie najważniejszej - a Patryk nie miał pojęcia, jak to się stało, że o niej zapomniał. Co ja mam we łbie – tłukł sam siebie w myślach. Wrócił na miękkich nogach pod gabinet swojego szefa i drżącą ręką zapukał w drzwi. Usłyszał przytłumione „proszę”, po czym wszedł do środka.

– Właśnie o tobie myślałem! – ucieszył się chirurg na widok Patryka. – Jesteś prawie spóźniony, a ja chcę wiedzieć, co mam dzisiaj do zrobienia.

Patryk zasiadł w fotelu (dobrze, bo czuł, że zaraz może zemdleć) i położył sobie teczkę na kolanach. Wyjął z niej plan dnia i zaczął czytać:

– Za godzinę mamy pacjenta, którego trzeba pozbawić skłonności do kanibalizmu.

– Nic prostszego – skomentował chirurg. – Nie trzeba będzie nawet wiercić. Dalej!

– Eeee… – Patryk przełknął ślinę.

– No! Zapomniałeś języka w gębie?! – ponaglił go chirurg, nie odwracając się od okna.

– Eee… no więc… eee… o szesnastej jest przeszczep mózgu, proszę pana.

– Ta operacja jest cudowna! – ucieszył się chirurg, klaszcząc w dłonie. – Musisz to zobaczyć. To jak tworzenie nowego człowieka. Przeszczepiamy pamięć, wspomnienia, umiejętności, i tak dalej, a później wymazujemy i poprawiamy to, czego życzy sobie klient. To wspaniała operacja! Cieszę się, że klient nie odłączył swojego dziecka od respiratora, gdy lekarze stwierdzili śmierć mózgu i nie dawali mu żadnej nadziei.

– Tak, to fajnie, że… eee… pan znalazł sposób – Patryk przełknął ślinę.

– Ja zawsze znajduję sposób, chłopcze! – odpowiedział wyniośle chirurg, zerkając na Patryka z wyższością. – Czy przemytnicy dostarczyli mózg? Musi być odpowiednio przechowywany, bo inaczej się zepsuje. Koniecznie musi być wszczepiony na świeżo!

Asystent potarł przepocone ręce i spuścił głowę. Dostrzegł, że kartka z planem dnia jest pomięta i wilgotna od potu. Nawet Patryk wiedział, że temat nie przejdzie niezauważony i musi się przyznać. Po prostu śmiertelnie się bał. Przechodził go dreszcz, ilekroć patrzył w zimne oczy swojego pracodawcy, a jego móżdżek podpowiadał mu, ze za nic nie chciałby spotkać się z gniewem tego człowieka. Jak mógł być tak głupi, żeby zapomnieć zamówić mózg? Cholerny mecz! Musiał go wczoraj oglądać na swoim nowym telefonie?!

– No więc… – zaczął Patryk. – Sprawa wygląda tak, że tego zabiegu nie można dzisiaj zrobić.

Chirurg powoli odwrócił się od okna i postąpił dwa kroki w kierunku skulonego Patryka, wlepiając w niego ostre spojrzenie szarych oczu.

– Jak to nie będzie można przeprowadzić dzisiaj zabiegu? – wysyczał chirurg, zbliżając się do swojego pracownika.

– No bo… eeee… tego… ja jakby – jąkał się Patryk, podciągając nogi pod brodę i upuszczając przy tym teczkę na ziemię. – Tylko niech się pan nie złości, szefie, ale… eee… tego… ja jakby zapomniałem zamówić mózg.

Patryk zacisnął powieki, a jego ciało trzęsło się tak bardzo, że bał się, iż zaraz spadnie z krzesła. Wyczuł, że chirurg pochyla się nad nim i poczuł, że kładzie dłonie na oparciu krzesła. Chłopak całkiem poważnie się bał, że za moment zmoczy spodnie.

– Otwórz oczy, Patryku! – usłyszał rozkaz i w nos uderzyła go ostra woń czegoś zepsutego. – Nie bój się. Zabieg i tak zostanie dziś przeze mnie wykonany.

Patryk delikatnie uchylił powieki, ale to wystarczyło. Miał ochotę krzyknąć, wołać pomocy, ale głos uwiązł mu w gardle. Przynajmniej już się dowiedział, dlaczego chirurg nigdy nie zdejmował maski. Pewnie niewygodnie mu się chodziło z dolną szczęką huśtającą się na jednym zawiasie, a sam fakt obijającego się o szyję podgniłego mięsa i strzępów skóry musiał być nieprzyjemny. Ostatnie, co zobaczył Patryk zanim zemdlał, była uniesiona dłoń chirurga, szykująca się do zadania ciosu.

Nawet nie poczuł bólu.

***

Gdy się obudził, najpierw do niego dotarło, że siedzi na czymś twardym, a później, że ręce i nogi ma do tego czegoś ciasno przywiązane. W dodatku było strasznie niewygodnie. Otworzył delikatnie oczy, ale jasne światło i tak go na chwilę oślepiło. Kiedy źrenice przyzwyczaiły się do światła, Patryk poznał, że znajduje się w tak dobrze znanej mu sali operacyjnej, a nieopodal chirurg rozmawia ze swoją sekretarką.

– Będziesz musiała znowu prześledzić wszystkich kandydatów przy pomocy kuli – mówił do niej. – Wiem, że to uciążliwe, ale potrzebujemy kogoś, kto nie myśli tak szybko, żeby zadawać pytania w odpowiednim momencie. Już przez poprzedniego prawie mieliśmy przestój. Dobrze, że nie był alkoholikiem.

– Ma się rozumieć, szefie – przytaknęła dziewczyna, notując coś szybko na tablecie.

– Ma przyjść na rozmowę już jutro, bo interes musi się kręcić, jasne?!

– Jak słońce. Co mam zrobić z ciałem?

– O to nie musimy się martwić – zachichotał doktor. – Przesunąłem zabieg kanibala na jutrzejszy wieczór.

Sekretarka nic na to nie odpowiedziała, ale Patryk dostrzegł, że lekko pobladła.

Chirurg odwrócił się nagle i dostrzegł, że Patryk jest przytomny. Podszedł do niego, a oczy mu błyszczały. Chłopak zerknął w bok i rozpoznał zestaw przyborów, których chirurg używał do zdjęcia skalpu i otworzenia czaszki jednego z pacjentów. Nagle poczuł ból w przedramieniu. Odwrócił się i zobaczył, że lekarz wbił strzykawkę i podał mu coś, po czym Patryk zaczął odpływać. Ostatnie co usłyszał, to głos swojego szefa:

– Nikt nie będzie spowalniał mojej pracy, chłopcze.

***

Następnego dnia na rozmowę przyszedł kolejny nieudacznik, wabiony perspektywą wysokiego zarobku. Podobnie jak poprzednik, zawarł pakt, bardziej myśląc o tym, co kupi sobie za trzy tysiące na rękę, niż o tym, co właściwie podpisuje.

No bo interes musi się kręcić.

A. Forge

Opublikował do tej pory trzy opowiadania na łamach portalu Nowa Fantastyka. Obecnie jest w trakcie pracy nad swoją pierwszą książką, którą zamierza wydać samodzielnie w przyszłym roku. Akcja jego opowiadań rozgrywa się w tym samym świecie, co wydarzenia przestawione w powstającej powieści.

OPOWIADANIE

To co stare i zapomniane

Agnieszka Żak

Temperatura była idealna. Letnie słońce rozgrzewało powietrze, a wiatr od jeziora chłodził. Mimo wczesnej pory, ojciec otwierał już pierwsze piwo. Mama brodziła leniwie w płytkiej wodzie. Gdy wychodziła na niewielką, dziką plażę, patrzyłem jak piach oblepia jej stopy.

Siedzieliśmy we dwóch na wzniesieniu otaczającym plażę od lewej strony, może jakieś półtora metra nad poziomem wody. Sosnowe igły zaścielały piaszczystą ziemię, korzenie wiły się dokoła nas. Rodzice zabrali Sebkowi telefon, więc ze znudzeniem wypatrywał kształtów w chmurach.

– Drzewa wydawały się wyższe, gdy byliśmy dziećmi – zagadał tata do pana Lewandowskiego, ojca Sebka. – W ogóle las wydawał się bardziej gęsty.

– Starzejemy się. W młodości wszystko było większe, lepsze.

O tak, nasi ojcowie doskonale znali tę okolicę. Przywieźli nas tu na wakacje, byśmy przeżywali przygody i cieszyli się naturą, tak jak oni za młodu.

– Chłopcy, co tak siedzicie? Poskaczcie może do wody, popływajcie.

Sceptycznie popatrzyłem w dół.

– Skakanie do wody jest niebezpieczne. Poza tym tu i tak jest za płytko.

– Widzisz, chłopak jest mądrzejszy od ciebie – skarciła męża mama, uśmiechając się do mnie z dumą. Lubiła mówić, że jestem najmądrzejszy i najrozsądniejszy w rodzinie.

– Sebastian, chodź do wody – zachęcał tym razem pan Lewandowski.

– Nie wziąłem kąpielówek.

– Co to za problem? Wskakuj w gaciach albo i bez!

Mężczyzna wybuchnął śmiechem, ale Sebek tylko podciągnął kolana pod brodę i objął ramionami. Przechodził właśnie fazę nienawiści do własnego ciała. Obaj byliśmy chudzi, niezgrabni, z włosami wychodzącymi w dziwnych miejscach i rzadką szczeciną na twarzach, która nie chciała ani ewoluować w prawdziwy zarost, ani nie nadawała się do porządnego golenia. Zresztą, nie potrafiliśmy się golić i potem chodziliśmy z zacięciami na twarzach. Osobiście znacznie lepiej znosiłem trudny okres dojrzewania, ale solidarność nakazywała mi interweniować.

– Może przejdziemy się lasem. Powdychamy świeżego powietrza – powiedziałem, krytycznie spoglądając na papierosa kopconego przez pana Lewandowskiego.

– Słusznie, przy dzieciach byś nie palił – mama znów mnie poparła.

Wstaliśmy. Sebek popatrzył na mnie z niemym podziękowaniem wypisanym na twarzy.

– Tylko nie idźcie tam – ojciec wskazał część lasu w oddali, prawie po drugiej stronie jeziora.

– Absolutnie. Słyszałeś, Sebastian? – pan Lewandowski zabrzmiał zaskakująco szorstko w porównaniu z wcześniejszym, beztroskim i rozbawionym tonem.

– Czemu?

– Bo tak powiedziałem – żachnął się pan Lewandowski. Typowa odpowiedź dorosłego.

Spojrzałem na tatę. Zmarszczył brwi. Wyglądał na zmartwionego, ale nie w sposób typowy dla dorosłych, głośny i agresywny, lecz bardziej po naszemu, chłopięcemu – gdy nie możesz jeść i spać z przerażenia przed konsekwencjami jakiejś głupoty, której dopuściłeś się z niewiedzy. Patrzył w dal, jakby próbował sobie coś przypomnieć. Spojrzałem w tę samą stronę. Widziałem tylko wodę i drzewa.

– …rzeczy – wybąkał coś niewyraźnie pod nosem. Miał gęsią skórkę, choć chwilowo nie wiało od jeziora.

Nie uzyskawszy satysfakcjonującej odpowiedzi, weszliśmy między sosny. Nie chcieliśmy jednak wracać do domku letniskowego, odbiliśmy więc w bok, idąc teraz wzdłuż jeziora.

– Czy tak będzie cały tydzień? – zajęczał Sebek.

– Poczekaj, aż rodzice dopadną do rowerów wodnych.

Załamał ramiona w geście szczerego nieszczęścia.

– Ale ognisko wieczorem będzie fajne. I widziałem piłkarzyki w pokoju rekreacyjnym.

– Byle tylko nie urządzali tu dyskotek.

Las był długi, ale wąski, uwięziony między jeziorem a szeregiem pól kempingowych i ośrodków wypoczynkowych. Wkrótce głosy ucichły za naszymi plecami. Zaczęliśmy zbierać kamienie, a następnie rzucać nimi do celu. Za bramkę mogła robić dziupla w drzewie albo przerwa między krzakami. Zabawa szybko stała się nudna. Wróciliśmy na brzeg, by zobaczyć, jak daleko odeszliśmy od rodzin, ale cypel zasłaniał widok na plażę.

– Hej! – Obejrzeliśmy się. Wołał chłopak może dwa-trzy lata od nas starszy, zdecydowanie wyższy i lepiej zbudowany. Typ, który śmiałby się z nas na WF-ie. – Mieszkacie tu, w ośrodku?

Przytaknąłem. Podeszliśmy bliżej. Nieznajomemu towarzyszyły dwie dziewczyny. Obie wzięły rozpęd przez wodę i zaczęły płynąć kraulem, jakby brały udział w wyścigu. Pruły z gracją syren, nagle gwałtownie zawróciły, a chwilę później już wybiegały na brzeg. Niższa, ciemna blondynka w jednoczęściowym kostiumie kąpielowym, pierwsza dopadła ręcznika, najwyraźniej wygrywając.

– To moje siostry, Natalia i Zośka. Kuba jestem – przedstawił wszystkich. – Kurczę, jakoś mało ludzi w okolicy.

Okazało się, że Kuba również przyjechał na wakacje z rodziną. Dziewczęta mogły pójść popływać poza chronioną plażę tylko pod warunkiem, że starszy brat będzie robił za opiekuna i ewentualnego ratownika. Nudziło mu się na tej funkcji niesamowicie, zwłaszcza że dziewczyny były świetnymi pływaczkami.

Usiedliśmy na kompletnie ubrudzonych piaskiem ręcznikach. Kuba poczęstował nas ciepłym piwem i papierosem. Fajki odmówiłem, ale wziąłem łyka alkoholu. Seba, cały czas onieśmielony i nieswój, niczego nie chciał.

– Chodźcie do wody! – zawołała Natalia.

– Daj mi spokój. Cały ranek z wami pływałem – odburknął Kuba. – W siatkówkę bym pograł.

– Nasi rodzice też siedzą na dzikiej plaży. Moglibyśmy wszyscy pójść na główną, przy restauracji – zaproponowałem.

– Tam jest za dużo ludzi! – zaprotestowała Zośka. – Wszędzie taplają się dzieci albo grubasy i nie można w spokoju popływać. Ani nawet poopalać, bo zboczeńcy patrzą.

O tak, Zośka miała pełne, kobiece kształty i wyglądała na najstarszą z nas wszystkich. Odwróciłem na wszelki wypadek wzrok, by samemu nie wypaść na zboczeńca. Puściłem oko do Sebka.

– Chociaż nogi zamoczcie!

Uległem w końcu namowom Natalii. Była ode mnie trochę wyższa i ładnie się uśmiechała. Od razu skróciła między nami dystans, biorąc mnie za dłoń i ciągnąc do wody.

– Poczekajcie! To ja też… – niepewnie zawołał Sebek.

Ściągnął koszulkę, buty i skarpetki, ale nie spodenki. Spytałem, czy na pewno będzie mu wygodnie, ale tylko wzruszył ramionami. Wbiegliśmy do wody. Krzyknąłem, czując zimno wokół kostek, zaraz jednak roześmiałem się. Sebek desperacko próbował dotrzymać mi kroku, walcząc z przemoczonymi, opadającymi w dół gatkami. Skoczyłem do przodu i zacząłem płynąć żabką. Dziewczyny były już daleko przede mną, więc nie próbowałem ich gonić. Przekręciłem się na plecy. Zamknąłem oczy i pozwoliłem, by słońce malowało cienie na moich powiekach. Po raz pierwszy od przyjazdu poczułem się w pełni zrelaksowany i zadowolony.

– Płyń Sebek, płyń! – usłyszałem rozbawione ponaglenia Natalii.

Zmieniłem pozycję. Zobaczyłem, jak Sebek z trudem utrzymuje się na powierzchni. Nie radził sobie szczególnie dobrze w żadnym sporcie i brak kondycji dawał o sobie znać. Martwiło mnie to. Zatrzymał się niedaleko mnie, wierzgając bezładnie nogami.

– Chcesz wracać? – zapytałem.

Siostry dołączyły do nas. Śmigały niczym nimfy wodne. Zaczęły ochlapywać nas wodą w ferii śmiechu i krzyków. Natalia złapała Sebka od tyłu, oparła ręce o jego ramiona i wepchnęła pod wodę, samej wyskakując ku niebu. Fala wzburzona przez Zośkę na chwilę mnie oślepiła. Nie mogłem ani odpłynąć, ani się bronić, atakowany kolejnymi chlustami. Nagle wszystko ustało. Odgarnąłem włosy z twarzy.

– Sebek?

Sebka nie było. Kuba stał na brzegu, ale nie spieszył na pomoc.

– Chyba poczułam go nogą! – zawołała Natalia.

Zanurkowała, a ja za nią. W ciemnej wodzie nie widziałem zbyt wiele. Ruszyłem głębiej, w gęstą ciemność. Z początku nie odczuwałem strachu, choć zaskoczyło mnie, że jezioro okazało się tak głębokie i czarne. Stopniowo moje ręce i nogi napotykały coraz większy opór, jakbym wpłynął w smołę. Straciłem wyczucie kierunku. Nie widziałem ani Natalii ani Sebka. Stłumiłem narastający lęk, skupiając się na parciu przed siebie – czyli, jak myślałem, w stronę dna.

W końcu znalazłem Sebka. Zahaczyłem o jego ramię palcami. Złapałem go pod pachami, spróbowałem odepchnąć się od dna, czy też otaczającej nas mazi. Opór stawał się nieznośnie duszący. Wtedy poczułem, że to patrzyło.

Może było rybą, może innym zwierzęciem. Wyraźnie poczułem czyjś wzrok na karku, nieruchomą obecność trzeciej istoty. Przez chwilę łudziłem się, że to Kuba, ale wiedziałem, że to coś innego. Obejrzałem się. To było tylko cieniem, ciemniejszym nawet od wody, bezkształtnym, falującym.

Zamarłem. Pomyślałem z tęsknotą o mamie. To mnie trochę ocuciło. Musiałem być mądrym, rozsądnym chłopakiem, za jakiego mnie miała. Zacząłem analizować sytuację. Tak ciężko było mi się poruszać, bo muł z dna wciągnął moje stopy. Falujące cienie to wodorosty poruszane prądem. Oczy to światło odbijane od kamieni lub rybich łusek. Odrzuciłem na razie fakt, iż zdawały się całkiem rozumne, bo nie pasował do reszty teorii, która w tym momencie miała uratować nam życie.

Udało mi się odpłynąć. Nie byłem pewien jak. Po prostu wykonałem ruch i po chwili woda znów była zwykłą wodą. Kuba pomógł mi wyciągnąć Sebka na powierzchnię.

– Gdzie wy byliście, do cholery? Nurkowaliśmy we trójkę i nic!

Wyszliśmy na brzeg. Dziewczyny powtarzały, że wszystko było w porządku, ale Kuba odchodził od zmysłów. Zakopał w piasku puszki po piwie i zaczął dopytywać, czy planujemy cokolwiek powiedzieć rodzicom. Praktycznie błagał, byśmy o niczym nikomu nie wspominali. Bał się, że wpadnie w tarapaty i zostanie ukarany za niedopilnowanie obcych dzieciaków. W końcu sam nas zaczepił i jeszcze dał piwa. Cóż, miał rację – nasi rodzice pewnie nie byliby zadowoleni.

Sebek, o dziwo, trzymał się całkiem nieźle. Był tylko trochę blady i roztrzęsiony, spojrzenie miał nieprzytomne, ale stał o własnych siłach. Przykryłem go ręcznikiem.

– W sumie to nic ci nie jest, co nie? Dobrze się czujesz, więc nie ma problemu, prawda? – dopytywał Kuba.

– Oczywiście, że nie – zapewniała Zośka. – Przecież nawet może sam chodzić. Wystraszyłeś się tylko trochę, co nie?

Sebek zadrżał gwałtownie i powrócił do rzeczywistości.

– Zgubiłem spodnie – powiedział słabym głosem. – Będzie siara.

Rzeczywiście, dopiero teraz zauważyłem, że był w samych majtkach. Natalia zaoferowała, by owinął się jej ręcznikiem. Ruszyliśmy w stronę domków, zapewniając Kubę, że nam również nie zależało na zdradzeniu szczegółów przygody dorosłym. Pomyślałem, że pewnie mój tata robił z przyjaciółmi jeszcze gorsze rzeczy w młodości i też nie opowiadał o nich rodzicom. W końcu nic złego się nam nie stało. Sebek miał dość uwag ze strony rodzeństwa, machnął więc niedbale ręką, bagatelizując całą sprawę. W ogóle nie myślał o tym, że prawie utonął i wiedziałem dlaczego.

Gdy w końcu znaleźliśmy się sami na ganku domku, powiedział:

– To patrzyło.

Chciałem zapewnić, że to nieprawda, że to była tylko gra świateł i wyobraźnia. Mózg człowieka, który się boi, potrafi zobaczyć bardzo dziwne rzeczy. Chciałem przedstawić moją teorię o wodorostach i mule, ale sam nie do końca w nią wierzyłem. Nie potrafiłem przy Sebku owijać w bawełnę, dlatego odpowiedziałem krótko.

– Wiem.

Sebek popadł w drgawki, więc przytuliłem go, poklepując pokrzepiająco po chudych plecach.

***

Siary nie było. Na szczęście nie odczuwałem aż tak mocnego wewnętrznego nacisku, by być szczerym z dorosłymi tak jak z Sebkiem, dlatego bez problemu wymyśliłem historię o tym, jak to zdjęliśmy ubrania, by popływać, po czym wiatr zrzucił spodnie do wody, a my – nie chcąc ryzykować – nie zdecydowaliśmy się nurkować w ich poszukiwaniu. Sam Sebek był szczerze przygnębiony utratą ubrania, więc rodzice szybko mu wybaczyli.

Wieczorne ognisko okazało się tak miłe, jak myślałem. Wzięło w nim udział także parę innych rodzin mieszkających w tym samym ośrodku. Piekliśmy kiełbaski, paru starszych nastolatków skakało przez ogień, a dorośli rozluźnieni piwem i karkówką, nie zwracali na nas specjalnej uwagi. Właśnie nurzałem kiełbasę w solidnej porcji musztardy, gdy dosiadł do nas Kuba.

– Dzięki, że nic nie powiedzieliście.

– Daj spokój. Nic się nie stało.

– Aha – przytaknął krótko Sebek.

Nawet nie spojrzał na nowego kolegę, pogrążony we własnych myślach. Tłuszcz ściekał mu po brodzie; szybko złapałem za chusteczkę i wytarłem mu zamaszystym ruchem twarz, by nie ośmieszył się przed dziewczynami, które również do nas podeszły.

– Pójdziemy gdzieś jutro razem? – zagadała Natalia. – Może do miasteczka na lody?

***

– Wszystko w porządku? – zapytałem następnego ranka, gdy szykowaliśmy się do spotkania z nowymi znajomymi. – Od wczoraj jesteś trochę dziwny.

– Po prostu nie chcę za bardzo tu być – odpowiedział flegmatycznie Sebek. Wyglądał na zmęczonego, chociaż dopiero co wstał.

– A tego czegoś w jeziorze…

– Śniło mi się – nagle zaczął mówić z ożywieniem – że coś na mnie patrzy. Ale ja nie mogłem tego zobaczyć, bo otaczała mnie czerń. W sumie to nic mi się nie śniło, tylko miałem wrażenie, że leżę w ciemności i coś tam jest.

– Może leżałeś, a to coś to byłem ja. Czasem strasznie się wiercę po nocy.

– Nie – stwierdził dosadnie.

Do miasta szliśmy w piątkę. Rozmawialiśmy beztrosko o głupotach i nawet Sebek trochę odżył, dyskutując o Grze o Tron. U celu jednak zaczęliśmy milknąć. Miasteczko okazało się paroma zaledwie domami, rozrzuconymi bezładnie wzdłuż pojedynczej asfaltowej drogi. Wszystko miało przytłumione kolory – i farba odpadająca ze ścian, i poszarzałe niebo, i kulawy pies obwąchujący przybyszy. Sam sklep również sprawiał ponure wrażenie, zwłaszcza ciężkimi, lekko pordzewiałymi kratami w oknach. Weszliśmy, kolejno przytrzymując skrzypiące drzwi, zaraz jednak część z nas wycofała się, tak ciasny był to sklepik. W zacienionym wnętrzu starsza kobieta sprzedawała głównie alkohol oraz turystyczne pasztety, konserwy i dżemy.

Wybór lodów okazał się niewielki, ale każdy z nas coś wziął. Wyszedłem ze sklepu z Big Milkiem w jednej ręce i resztą w drugiej, omal nie wpadając na mężczyznę na wózku. Warknął na mnie ostrzegawczo. Wybąkałem przeprosiny. Myślałem, że żebrze, więc wyciągnąłem rękę z pieniędzmi, ale zignorował ją, wbijając świdrujący wzrok w Sebka.

– Ty. Trzymaj się z dala od jeziora, bo skończysz jak ja albo gorzej.

Sebek schował się za dziewczynami, które nie chciały rozmawiać ze starym, niepełnosprawnym człowiekiem, ale ja uznałem, że to nieuprzejme. Wyglądał rzeczywiście odpychająco, ale przydarzył mu się najpewniej straszny wypadek i miał dobre intencje. Nie miał nóg aż ponad kolana, a krótkie spodenki odsłaniały przygnębiające kikuty. Koszulkę miał wyblakłą i poplamioną, zarost na twarzy zaniedbany i pełen łupieżu. Zrobiło mi się go żal i postanowiłem chwilę z nim pogawędzić.

– Chce pan nam opowiedzieć o jeziorze?

– Ty tam, nie chowaj się – cała jego uwaga wciąż skupiała się na moim przyjacielu. – Masz smartphone’a?

Zaskoczony pytaniem Sebek zapomniał o obrzydzeniu i odpowiedział.

– Rodzice mi zabrali… Żebym korzystał z wakacji, a nie klikał…

– Musisz mieć smartphone’a. Albo tego, tableta. Technologia jest dobra, wszystko co nowoczesne. Odstrasza to, co stare.

– Na przykład co? – zapytałem i mężczyzna w końcu zwrócił na mnie uwagę.

– Powiedziałbym, ale mi nie uwierzycie. Macie się zachowywać jak współczesne dzieciaki, rozumiecie? Grajcie w gry, piszcie sms-y, korzystajcie z Internetu. Absolutnie nie pływajcie, nie bawcie się w lesie. Im dalej na zachód tym gorzej. Trzymajcie się plaży dla wczasowiczów, ona jedna jest oswojona.

– To tam nie przypływa? – zapytał Sebek, podchodząc bliżej.

Mężczyzna nagle spoważniał, jakby w końcu dostrzegł w nas równych sobie rozmówców. Zaczął w zamyśleniu trzeć policzek wielką, włochatą dłonią.

– Ludzie stworzyli sobie bezpieczny świat. Tak bezpieczny, że aż zapomnieli, przed czym tyle wieków się bronili. Widzicie? – wskazał na linie wysokiego napięcia. – To jest granica. I spójrzcie, co się dzieje dookoła. Czujecie to? To jest w powietrzu… tutaj w ograniczonym stężeniu, ale im dalej, tym gorzej. Cholerne rezerwaty, parki narodowe… ludziom się przyrody zachciewa zamiast cieszyć się, że uciekli od tego koszmaru… – przerwał. Zdał sobie sprawę, że za nim nie nadążamy. – Ta przeklęta wioska leży na rubieżach cywilizacji. Jak prąd wysiądzie, strach do okna podejść, bo słychać, jak coś się czai na zewnątrz i dyszy ze złości. I woła mnie, woła. Raz mnie wypatrzyło i nie chce odpuścić. Tylko te kable nad głową mnie chronią, bo to się boi wszystkiego, co ludzką ręką stworzone, wszystkiego co nowe. Nowe wypiera stare… spycha w dzicz… – mężczyzna zaczął odpływać we własną fantazję, bełkotał coraz ciszej.

– Szalony dziadek – podsumował Kuba, otwierając piwo, choć sklepowa ostrzegła go, że sprzeda mu je tylko, jeśli nie zacznie pić zaraz po wyjściu.

Najwyraźniej traktowała takie umowy poważnie, bo Kuba nie zdążył przełknąć pierwszego łyka, gdy kobieta wypadła ze sklepu.

– Co ja mówiłam? Wynocha!

Kuba pomachał przepraszająco dłonią i ruszyliśmy w drogę powrotną. Mężczyzna zakręcił kołami wózka, tocząc się obok nas.

– Nie wracajcie tu już, ta wieś leży na granicy i powoli przegrywa walkę. Jesteśmy za blisko…

– Dobra już, dziadku – wtrącił wyraźnie zirytowany Kuba. – Masz tu dwa złote i daj już nam spokój.

Mężczyzna zatrzymał się. Razem z Sebkiem spoglądaliśmy za nim niepewnie. Zauważyłem, że mój przyjaciel zaczął zwalniać, może myśleć o zawróceniu, więc położyłem mu rękę na ramieniu, dając znać, że wystarczy doznań jak na jeden dzień.

– O czym wy mówiliście? – zapytała Natalia, mocniej ściskając moje ramię. – Co pływa w jeziorze?

– Nic – odparł nietypowo ostro jak na siebie Sebek, nim zdążyłem wymyślić jakąś wymówkę.

– Daj spokój – Zośka wyglądała na szczególnie rozeźloną. – Takie stare dziadki są najgorsze. Zaczepiają cię, zachowują się jakby byli nie wiadomo kim. Taka ładna dziewczyna, mówią. Prawią komplementy, a aż mi się chce rzygać.

– Ale on cię nie podrywał – zaprotestowała Natka. – W sumie najbardziej czepiał się Sebka.

– Może to pedofil – roześmiał się Kuba. – Nie no, po prostu z nudów mu się poprzewracało w głowie. Co tu można robić?

– Ale on mówił wszystko na odwrót. Nie żebyśmy się bawili, korzystali ze świeżego powietrza, tylko żebyśmy grali w gry. To dziwne.

Natalia ciągnęła swój wywód, ale niewiele mnie interesował. Szedłem ramię w ramię z Sebkiem, oferując mu milczące wsparcie. Nie mogliśmy w tym momencie rozmawiać szczerze, nie przy pozostałych. Ale chciałem, żeby wiedział, że rozumiem jego zaniepokojenie. Być może mężczyzna na wózku też widział tę istotę w jeziorze, a to oznaczało, że niczego sobie nie wymyśliliśmy. Przyspieszało mi serce, gdy o tym myślałem.

Nad ośrodkiem letniskowym świeciło piękne słońce. Nawet nie zauważyłem, w którym momencie pochmurne niebo znów stało się błękitne.

***

– Chodźmy do niemieckich bunkrów – zaproponowała Zośka.

– Może znajdziemy granaty. Albo miny. Ludzie znajdują miny wszędzie, nawet na polu kartofli – dodał Kuba.

– Znajdziemy najwyżej krzywe swastyki namalowane sprayem – stwierdziłem pesymistycznie.

Martwiłem się o Sebka. Rodzice oddali mu telefon, ale jedyne co z nim robił, to bezmyślnie przekładał z ręki do ręki. Gdy obudziłem się w nocy, słyszałem jego równy oddech. Nie wiem czemu, ale byłem przekonany, że Sebek wcale nie spał, tylko leżał bez ruchu i udawał. Kolejne wdechy wydawały się zbyt idealne, jakby dokładnie je kontrolował. Ale nie miałem odwagi choćby go zawołać.

– Albo pradawne istoty mroku – śmiał się Kuba, unosząc ręce do góry i potrząsając palcami.

Sebek przestał na chwilę obracać telefonem. Po chwili wrócił do wcześniejszego, jednostajnego ruchu dłoni, jak maszyna, która zacięła się na ziarenku piasku, ale powróciła do pracy, gdy tylko przemieliła je przez koła zębate.

Zdecydowaliśmy, że pójdziemy obejrzeć bunkry. W końcu były drugą po jeziorze atrakcją w okolicy. Gdy powiedziałem tacie o naszych planach, roześmiał się i zaczął wspominać czasy młodości. Jego opowiastki mi nie przeszkadzały, ale zwykle wcale nie brzmiały tak ekscytująco, jak mu się wydawało. A czasem nawet trochę obrzydliwie – lata temu całował mamę w okolicy tych bunkrów. Fee.

– A potem może przejdziemy się dalej… dokoła jeziora? – zagadałem, mając nadzieję, że przywoła też te mniej miłe wspomnienia.

– Nie ma mowy. Tam nie chodźcie.

– A co tam jest? Potwory? – zapytałem z rozbawieniem.

– Bagna.

Odpowiedź trochę mnie rozczarowała. Nie spodziewałem się czegoś tak logicznego. Mimo to, drążyłem dalej.

– Opowiadałeś, że jak byłeś dzieckiem, często bawiłeś się w tej okolicy… Słyszałeś, żeby ktoś miał jakiś wypadek? Ktoś utonął na tych bagnach?

Ojciec zaczął kciukiem lewej ręki smyrać kikuty palców małego i serdecznego. Robił tak zawsze, gdy czymś się denerwował. Nie byłem pewny jak je stracił, poza tym, że był to jakiś głupi wypadek w czasach dzieciństwa. Choć nigdy o tym nie mówił, domyślałem się, że nie pogodził się z utratą palców i myśl o niesprawnej ręce wywoływała u niego irytację. Przypominał sobie o niej ilekroć coś budziło jego niepokój.

– Tak, różne wypadki… Uważajcie w tych bunkrach.

Obiecałem, że na bagna nie pójdziemy. Tymczasem bunkry okazały się znacznie mniej emocjonujące niż myśleliśmy. Oczekiwaliśmy wielkich, betonowych bloków i ciągnących się kilometrami pod ziemią tuneli, ukrytych sal, pozostałości po systemach obronnych. Znaleźliśmy tylko resztki murów i fundamentów, zarośnięte przez młode drzewka. Mech przykrywał część ruin warstwą tak grubą, że zauważyłem je dopiero, gdy rozbiłem sobie palec u stopy o starą cegłę.

– I to tyle? – zapytała z rozczarowaniem Zośka.

Na ścianie ktoś namalował farbą swastykę. Kuba znalazł coś na kształt tunelu i wszedł jedną obetonowaną dziurą, a wynurzył się drugą kawałek dalej.

– Co tam jest?

– Puszki po piwie, pety i zużyte gumki.

– Poważnie? Kto chciałby kochać się w takim miejscu… – Zośka patrzyła poprzez liście w niebo.

Trzymałem się blisko Sebka, a Natalia nie odstępowała nas na krok. Nie byłem pewny, czy któryś z nas się jej podoba, czy po prostu próbuje być przyjacielska. Nie miałem do tego głowy, zajęty pilnowaniem Sebka. Cichy i spokojny, mógł sprawiać wrażenie bezproblemowego, ale wiedziałem, że był nadzwyczajnie skupiony. Nie olewał Natalii z nieśmiałości, czego normalnie bym się po nim spodziewał. Po prostu nie zwracał na nic i na nikogo uwagi.

– Chodźmy tam – wskazał ręką. – Wydaje mi się, że tam jest więcej bunkrów.

– Czemu? Ja nic nie widzę.

– Tam dalej. Na pewno.

Sebek nigdy nie kłamał, a nawet jeśli, głos zawsze mu drżał i rumieniec go zdradzał. Tym razem twarz miał jak z kamienia. Ściągnąłem brwi w niezadowoleniu. Spojrzałem na niego ostro, dając znać, że mam dość jego dziwnego zachowania. Wyglądał, jakby poczuł wstyd, ale nie powstrzymało go to przed ruszeniem w głąb lasu.

Szliśmy w kierunku, który mój ojciec odradzał. Z początku wszystko zdawało się normalne. Ptaki śpiewały w koronach drzew, a żuczki pracowicie toczyły kulki z gówna wokół korzeni. Gdzieś z oddali dobiegał warkot silnika przejeżdżającego leśną drogą samochodu. Natalia co chwila prosiła, bym wziął ją za rękę i pomógł wdrapać na głaz albo przeskoczyć konar. Z uprzejmości nie odmawiałem. Kuba próbował do mnie zagadywać, ale rozmowa się nie kleiła. Był znudzony; nasza znajomość raczej nie przetrwa po zakończeniu wakacji. Zośka założyła sweter, do tej pory przewiązany wokół bioder, choć wcale nie było zimno. Po prostu liście całkiem przysłaniały słońce.

– Tam niczego nie ma – zaprotestowała. – Wracajmy na plażę.

– Jeszcze kawałek – powiedział Sebek, bardziej do siebie niż do niej.

Spojrzałem na Kubę i przewróciłem oczami.

– Wracajcie. My dołączymy później.

– Pójdę z wami – oświadczyła z entuzjazmem Natalia, przyspieszając kroku, by dogonić nieczekającego na nas Sebka.

Kuba spojrzał na mnie w zamyśleniu, pokręcił głową i sięgnął do kieszeni. Wcisnął mi w dłoń dwie prezerwatywy.

– Ja nie…

– Dobra, dobra. Kleicie się do siebie z Natką, nie myśl, że nie widzę. Ale jak zaciążysz mi siostrę to ci urwę kutasa i wepchnę do gardła, jasne? Wiesz, jak się tego używa?

Przytaknąłem, choć nie zamierzałem skorzystać z podarunku. Nie było to miejsce ani czas na tracenie dziewictwa, nie lubiłem też Natalii na tyle, by mi zależało. Chciałem tylko, by Kuba i Zośka już sobie poszli, żebym mógł pobiec za Sebkiem i może w końcu szczerze z nim porozmawiać.

Las był ciemny i przyjemnie chłodny, a mech pod moimi stopami zapadał się miękko, jakbym chodził po poduszkach. Słyszałem podniesione głosy moich towarzyszy, ale gdy do nich w końcu podszedłem, nikt się nie odzywał. Natalia wyglądała na obrażoną.

– Sebek, tam mogą być bagna. Nie chcemy w nie wleźć. Nie mówię, żebyśmy zawrócili, ale czegokolwiek szukasz, musisz to robić z głową. Nie pędź tak.

– Nie musisz iść ze mną – odparł naburmuszony.

– Nie gadaj głupot. Oczywiście, że z tobą pójdę. – Wciąż spoglądał na mnie nieufnie, więc dodałem: – Jesteś moim najlepszym kumplem, nie zostawię cię, nawet jeśli uważam, że popełniasz błąd. Po prostu nie rozumiem, czemu musisz tam iść.

– Właśnie, że rozumiesz – wciąż wyglądał na złego, ale jego opór malał.

– Częściowo. Wiem, czego szukasz. Ale nie rozumiem dlaczego. Ani czemu akurat tutaj.

– Wszyscy nas ostrzegali przed tą częścią lasu, więc czy to nie oczywiste?

– Rozumiem. A dlaczego chcesz to znaleźć?

Tym razem nie odpowiedział od razu.

– Ty nie chcesz? Nie czujesz… takiej potrzeby?

– Nie.

– Nie czujesz ssania w żołądku, jakby jednocześnie chciało ci się jeść i wymiotować? Nie masz powracających myśli, ciągłego stukania pod czaszką? Nie tęsknisz do tego?

– Jak mogę tęsknić do czegoś, czego nigdy nie znałem?

– Sehnsucht – wtrąciła Natalia. Zadrżałem, wystraszony dziwnym, groźnym dźwiękiem, jaki z siebie niespodziewanie wydała. – To z niemieckiego. Oznacza tęsknotę za czymś, co się utraciło, albo nigdy się nie znało, pustkę w sercu, poszukiwanie czegoś, czego nie umiemy nazwać.

Spojrzeliśmy na nią zaskoczeni i przejęci. Dziewczyna zacisnęła dłonie w pięści.

– Idę z wami. Nie boję się.

Sebek zaczął rozglądać się wokół. Znalazł zagłębienie pod korzeniem pobliskiego drzewa i powiększył je podłużnym kamieniem.

– Jeśli chcecie iść dalej, musicie zostawić tutaj telefony, zegarki, wszystko.

Spojrzałem niepewnie w dziurę, ale Natalia pewnie wsunęła do skrytki swoją komórkę. Zastanawiałem się, czy też coś widziała i została zarażona tym samym co Sebek. Może tylko chciała uciec spod opiekuńczych skrzydeł starszego rodzeństwa. Może chciała nam zaimponować. Może się nudziła, a może ryzyko leżało głęboko w jej naturze, a ja nie potrafiłem rozróżnić, co było w jej przypadku zachowaniem naturalnym, a co odstępstwem od normy; nie znałem jej tak jak Sebka.

Sprawiała jednak wrażenie zbyt rozkojarzonej. W przypadku Sebka jasno dostrzegałem obsesję. Po prostu parł przed siebie, gdy Natalia wciąż nasłuchiwała samochodów lub ludzkich głosów w oddali, złościła się, gdy ostra gałązka przecięła skórę na łydce, poprawiała włosy i kręciła w zamyśleniu bransoletkami. Wciąż miała jasny umysł, więc cokolwiek pchało ją do przodu, nie mogło to być szaleństwo.

Co ze mną? Czy ja byłem szalony? Oczywiście wiedziałem, że nie powinniśmy iść na bagna. Część mojego mózgu odpowiadająca za logiczne myślenie wciąż działała prawidłowo – pamiętała o wszystkich przestrogach i traktowała je poważnie; wyciągnęła słuszną konkluzję, by trzymać się z dala od bagien. Nigdy nie biłem się z Sebkiem, ale nie wahałbym się użyć siły, gdyby miało go to uratować. Co powstrzymywało mnie przed przyłożeniem mu naprawdę mocno w głowę, a potem zaciągnięciem z powrotem do domków? A jednak w tej chwili mama nie mogłaby pochwalić mojego zdrowego rozsądku – zamiast protestować, podążałem za Sebkiem, choć budziło to we mnie i niepokój, i dyskomfort.

– Co zrobisz, gdy już to znajdziemy?

– No… nie jestem pewien – przyznał, nagle znów onieśmielony. Rozpoznałem w nim starego Sebka i serce zabiło mi szybciej w nadziei, że jednak uda mi się na niego wpłynąć.

– Mamy jeszcze kilka dni, możemy przemyśleć całą sprawę na spokojnie i tu wrócić – spróbowałem. – Może najpierw powinniśmy wypytać jeszcze ojca i mieszkańców wioski? Może zdradziliby nam jakieś szczegóły, choćby nieświadomie podpowiedzieli, gdzie i czego się spodziewać. Po co kręcić się po całych bagnach?

– Ech, zawsze ci zazdrościłem – przyznał, spuszczając oczy. – Jesteś cholernie mądry. I nie chodzi tylko o to, że masz lepsze stopnie ode mnie. Zawsze wszystko analizujesz, widzisz najdrobniejsze szczegóły. Układasz plan działania. Na przykład gdy udało ci się przekonać rodziców, że nocujemy u Emila, a tak naprawdę pojechaliśmy na koncert… i nikt nic nie zauważył! I w ostatniej chwili powstrzymałeś mnie przed wrzuceniem zdjęcia na Facebooka, bo wiedziałeś, że to będzie dowód przeciwko nam. Ja bym o czymś takim nie pomyślał.

– To co, wracamy? Przeprowadzimy najpierw małe śledztwo?

Liczyłem, że choć się zawaha, ale niespodziewanie nabrał nowych sił i przyspieszył kroku.

– Nie jestem taki jak ty. Ja po prostu robię rzeczy i mam nadzieję, że jakoś to będzie. Muszę to zrobić po swojemu. Ty wracaj, jeśli chcesz.

Zastanawiałem się, czy nie próbuje się mnie celowo pozbyć.

– Powiedziałem, że ci pomogę. Traktuję to poważnie.

Nie wyglądał na złego. Uśmiechnął się z ulgą. Czyli jednak chciał mnie tu, potrzebował mojego wsparcia. On parł do przodu, a ja go hamowałem. Może ten układ sił miał jakiś sens. On działał, a ja myślałem. On kierował się intuicją, a ja rozumem. Mogłem go dzięki temu uratować w każdej chwili. Zacząłem wierzyć, że nie stanie nam się nic złego, bo stanowiliśmy zgrany zespół. Pozostawała jeszcze Natalia – jaka była jej rola?

Szliśmy przed siebie kierowani przeczuciem Sebka. Zmiany, jakie zachodziły wokół nas, były tak subtelne i stopniowe, że długo ich nie zauważałem. Wkrótce jednak zdałem sobie sprawę, że las się odmienił. Przesycona zieleń stała się tak ciemna, że prawie niebieska, jakby cały świat przepuszczono przez jeden z filtrów w telefonie komórkowym. Nie zapadła jeszcze noc, ale nie widziałem słońca; problemem nie była ciemność, a raczej brak światła, czy też jego wyraźnego źródła. Po prostu jasność i cienie wisiały rozproszone w powietrzu. Natalia próbowała coś powiedzieć, ale jej słowa wydobywały się z ust w zwolnionym tempie. Popukałem dłonią w ucho, próbując ją zrozumieć. Gęste i ciężkie powietrze zatrzymywało dźwięki. Pokręciłem głową, dając znać, że nic nie słyszę. Dopadała mnie senność.

Nie zauważyłem, kiedy się przewróciłem. Nie poczułem bólu upadku. Tylko wilgoć chłodziła policzek. Sebek stał nade mną wyraźnie zmartwiony, potrząsał moim ramieniem. Pozwoliłem, by postawił mnie na nogi. Już blisko – rozumiałem, że to chciał mi przekazać, choć nie wymieniliśmy ani słowa. Spojrzałem błagalnie w jego oczy, wciąż wierząc, że możemy się wycofać. Ale Sebek musiał iść. A ja musiałem iść z nim.

Natalia zauważyła to pierwsza. Tego się nie spodziewałem, ale właśnie tak się stało. Stała nieruchomo w kompletnie przemoczonych, lekkich butach. Nawet na nas nie spojrzała, wskazała ręką przed siebie. Cokolwiek tam się skrywało, było nieśmiałe. Sebkowi trochę puściły nerwy, może z zazdrości i obawy, że Natalia odbierze mu jego odkrycie. Szarpnął ją tak mocno, że aż uderzyła o pień jak szmaciana lalka o ścianę. Z drzewa wzbił się zielonkawo-fioletowy pył. Gęsta chmura otoczyła dziewczynę i osiadła puszystymi czapami na jej ramionach.

Stanąłem między nią a Sebkiem. Miała twarz zupełnie bladą, widziałem sine żyłki wokół oczu i na czole. Nie mrugała. To mnie przeraziło najbardziej, sam zacząłem mrugać jak szalony, żeby jakoś wyrównać brak ruchu na jej twarzy; w końcu oczy zaszły mi łzami i przestałem cokolwiek widzieć. Przytuliła mnie i nie wiedziałem, czy bardziej starała się pocieszyć mnie czy siebie. Znów nie czułem – ani ciepła jej ciała, ani zimna jej dłoni, ani bliskości, ani nawet jej oddechu na mojej szyi, a przecież musiała oddychać. Łzy zdawały się nie spływać po mojej twarzy, ale po przylepionej do niej masce, tak że nawet ich nie potrafiłem poczuć.

Nie wiem, ile czasu minęło. Pozwoliłem, by uścisk trwał, dopóki nie zapanowałem nad strachem. Zapomniałem jednak o Sebku; nie był skłonny na mnie poczekać. Gdy znów się rozejrzałem, był tylko cieniem przemykającym między drzewami. Puściłem Natalię. Jej twarz nabrała kolorów – głównie nienaturalnych pomarańczy, wyostrzonych żółci, ale jednak kolorów. Przyłożyłem mały palec do ust, a kciuk do ucha, tworząc symbol telefonu. Zrozumiała.

Od razu wybrała kierunek powrotny. Skąd wiedziała, gdzie iść? Może postrzegała w tej chwili świat inaczej niż ja. Może od początku nie znajdowała się pod działem tej istoty, a może wręcz przeciwnie, może przyszła tu gnana tym samym pragnieniem co my, ale została przez to odrzucona. Może zaspokojenie ciekawości nie było warte ryzyka. Cieszyłem się, że dostała szansę, by wyjść z tego cało. Ja nie mogłem zawrócić. Nie widziałem jasnej, prostej ścieżki do domu, którą bez wahania wyruszyła Natalia. Gdy zniknęła z pola widzenia, znów zgubiłem poczucie kierunku.

Pragnąłem, by i Sebek został odesłany do domu przez wybredne bóstwo. Wykrzyknąłem jego imię, ale z ust nie wyszedł żaden dźwięk – czułem, jakbym zachłysnął się wodą i wypuszczał ostatnie bąbelki powietrza z ust. Wziąłem głęboki oddech, z trudem pokonując próbującą utopić mnie na lądzie iluzję. Klatka piersiowa płonęła bólem. Wytężyłem wzrok i w ciemniejącym lesie dostrzegłem w końcu słomiane włosy Sebka, niczym światełko w tunelu.

Ziemia stała się miękka i błotnista. Tata mówił poważnie, gdy ostrzegał przed bagnami. Miałem zatkane uszy, słyszałem tylko szum własnej krwi, ale goniłem za Sebkiem przez niebiesko-szary las. Nagle perspektywa zawirowała, a świat uległ spłaszczeniu. Byłem jednocześnie blisko i daleko. Zatrzymałem się i zacisnąłem pięści na oczach, chcąc powstrzymać wywołane wirowaniem mdłości. Połknąłem gorzką grudkę wymiotów.

Gdy otworzyłem oczy, zobaczyłem to, ale pod karą śmierci nie potrafiłbym opisać jego wyglądu. Bardziej wyczuwałem czyjąś obecność niż wprost ją widziałem. Obraz rozmazywał się, a rysy sylwetki, nie mówiąc o twarzy, pozostawały nieostre. To stało za Sebkiem, otulając jego ramiona widmowymi mackami. Chłopak miał spuszczoną głowę i wyglądał spokojnie. Zirytowało mnie to. Nie chciałem, żeby właśnie tu odnalazł spokój. Zrobiłem parę niepewnych kroków po ziemi delikatnej jak skorupka jajka, pękającej i zapadającej się pode mną. Wiedziałem, że dalej była już tylko woda, zakamuflowana sprytnie pod wysoką trawą i gnijącymi liśćmi. Owładnęło mną nieprzyjemne uczucie bycia natarczywie obserwowanym. To przesunęło się, ciągnąc za sobą Sebka. Szczerze mówiąc, nie wyglądał, jakby próbował stawiać opór. Jego posłuszeństwo wzbudziło we mnie furię. To zdawało się czekać na moją reakcję. Stanąłem na osuwającym się powoli w muł kamieniu; dalej nie widziałem już żadnego oparcia, tylko hipnotyzująco połyskującą, atramentową powierzchnię bagna, nienaturalnie gładką, niczym lustro mające mnie poprowadzić na drugą stronę. To znów się oddaliło.

– Nie.

Nie krzyknąłem. Nie miałem już problemów z mówieniem, nie dusiłem się. Wyraziłem swój sprzeciw czystym, silnym głosem. To przez chwilę zdawało się zaskoczone, może nawet strapione, z widmowymi ramionami lekko uniesionymi do góry. A może tylko tak sobie wyobraziłem. Nie miało to znaczenia – ważne, że znalazłem w sobie dość siły, by zrobić krok w przód. Czarna woda była tak gęsta, że przez chwilę stawiała realny opór i myślałem, że uda mi się przebiec po jej powierzchni. Szybko jednak zacząłem się zapadać. Szurałem ciężko nogami po dnie, ale parłem wytrwale przed siebie. To patrzyło na mnie, przysiągłbym, z zainteresowaniem. Cienie przepływały po znudzonej twarzy Sebka. Też stał zanurzony po uda w ciemnej mazi, z palcami prześlizgującymi się po tafli.

– Sebastian – powiedziałem, by wyrwać go z transu.

Spojrzał na mnie, a jego oczy nie wyrażały absolutnie żadnych emocji. Nogi mi zdrętwiały, nic już nie czułem. Nie mogłem oderwać stóp, tylko pokracznie szarpać całym ciałem. Ogarniała mnie słabość – pot spływał po czole, przed oczami zaczęły latać mroczki. Wyciągnąłem rękę do Sebka. Rozczapierzyłem palce, wydając z siebie jęk, jakbym podnosił ciężary. Sebek cudem oprzytomniał i również wyciągnął dłoń. Złączyliśmy się w mocnym uścisku. Wolną ręką złapałem zwisającą nisko gałąź. To musiało w końcu zareagować i odczułem lekką satysfakcję, że potrafiłem realnie przeciwstawić się tej istocie. Przypominające wodorosty, cieniste macki przemknęły koło mojej twarzy. Poczułem ich dotyk niczym muśnięcie skrzydeł motyla, ale i tak zamknąłem oczy, spodziewając się uderzenia.

Nic takiego nie nastąpiło. Sebek zaczął tonąć w bagnie, a to razem z nim. Szybko zrozumiałem, jak złudne było chwilowe wrażenie triumfu. Tak naprawdę nie miałem żadnej władzy, nie mogłem nic zrobić. To obserwowało mnie tak jak człowiek obserwuje w znudzeniu krążącą wokół lampy muchę; nie wielką i irytującą brzęczeniem, ale malutką i nieszkodliwą, dla której nie opłaca się sięgać po gazetę. To nie musiało ze mną walczyć, bo od początku kontrolowało sytuację.

Sebek zniknął pod powierzchnią. Stałem zanurzony po uda w bagnie, szarpiąc za żylastą gałąź, walcząc jednocześnie o wyciągnięcie przyjaciela i uratowanie siebie. Opór rozrywał bólem mięśnie, ale nie puściłem. Z początku ciągnąłem w górę, ale potem po prostu zamarłem w bezruchu – nie miałem dość siły, by nas wydostać, ale też nie zamierzałem dać się wchłonąć. Trzymałem Sebka, choć płomień zdawał się trawić moje kończyny. Ból wkrótce stał się tak jednostajny i tępy, że przestałem zwracać na niego uwagę. Trzymałem przyjaciela godzinami. Może nawet dniami. Czas na bagnach płynął własnym tempem. Zaczynałem się przyzwyczajać do trwania w uporze, gdy zostałem odnaleziony. Natalia miała dość odwagi, by wrócić i sprowadzić pomoc.

***

Szpitalny sufit był pomalowany nierówno i niedbale. Leżałem w łóżku, skubiąc skrawek pościeli poranionymi przez gałąź palcami lewej dłoni. Lekarze patrzyli pustym wzrokiem na kikuty moich nóg i drugiej ręki. Wzruszali ramionami, mówiąc, że nie potrafią wyjaśnić jak doszło do powstania obrażeń. Gładkie krawędzie niczym roztopione szkło… Wiedziałem, że kłamią. Być może nie rozumieli w pełni mechanizmu tego, co się stało, ale byłem przekonany, że już coś takiego widzieli. Po prostu zbyt ich to przerażało, by mogli wypowiedzieć właściwe słowa na głos.

Nie miałem im tego za złe – poza tym zajmowali się mną dobrze. Również nie chciałem o tym mówić. Zawiodłem Sebka. Powiedziałem, że pójdę z nim, a w końcu zostałem. Teraz był sam, gdziekolwiek został zabrany. Zawiodłem matkę, która zawsze wierzyła, że byłem zbyt mądry, by zrobić coś naprawdę głupiego, jak inne dzieciaki. Lamentowała, wykłócała się z lekarzami i policją. Gdy miała siłę, wymuszała na wszystkich działania, ale na bagnach nie znalazła żadnych odpowiedzi. Cokolwiek tam żyło, zostało przegonione, wystraszyło się tłumu ludzi szukających Sebka. Ludzi cały czas gadających przez komórki, z latarkami, krótkofalówkami, aparatami, zegarkami, czujnikami i przyrządami do mierzenia poziomu wody. Ludzi, którzy nie bali się nieznanego, bo żyli z odkrywania jego tajemnic. Zadeptali dziewiczą ziemię zapomnianych bóstw, ale niczego nie znaleźli. Przynieśli tylko zniszczenie. Chociaż tyle miałem pocieszenia – złudnego zapewne – że to nie będzie mogło już tam wrócić.

Gdy matka nie miała już sił, tylko płakała cicho.

Nie wiedziałem, czy zawiodłem też ojca. Siedział w milczeniu, skubiąc nerwowo resztki utraconych przed laty palców. Też nie chciał rozmawiać. Wolałby zapomnieć.

Agnieszka Żak – autorka opowiadań fantastycznych, self-publisherka. Rocznik ’88. Ukończyła bibliotekoznawstwo, trochę pracowała w trzecim sektorze. Kocha wąchać książki i czytać e-booki. Fanka fantastyki, skandynawskich kryminałów i wydawnictwa Karakter. Latem uprawia na balkonie pomidory, zimą szydełkuje. Autorka zbioru Karaluch w uchu. Strona: https://agnieszkazak.com.

Agnieszka Żak

autorka opowiadań fantastycznych, self-publisherka. Rocznik ’88. Ukończyła bibliotekoznawstwo, trochę pracowała w trzecim sektorze. Kocha wąchać książki i czytać e-booki. Fanka fantastyki, skandynawskich kryminałów i wydawnictwa Karakter. Latem uprawia na balkonie pomidory, zimą szydełkuje. Autorka zbioru "Karaluch w uchu".

OPOWIADANIE

Panna z wilkiem

Anna Grzanek

Takiego Sylwestra jeszcze w Kobielowej nie widziano, fajerwerki puszczono najlepsze w całej okolicy. Inna sprawa, że rozochoconej młodzieży od niezbyt legalnych specyfików kolorowo zrobiło się przed oczami już grubo przed północą, więc nie miało większego znaczenia, co jej latało nad głowami.

W remizie alkohol lał się strumieniami, disco porażało natężeniem głośności, a w ogólnym ścisku nikt nie miał pewności, kogo akurat maca i przez kogo sam jest macany.

Marika wytoczyła się z budynku gdzieś po trzeciej, ledwo utrzymując równowagę. Zaraz za nią wyszło kilku chłopaków, również mających już dość imprezy. Dziewczyna szczelniej opatuliła się płaszczem, który prawie na pewno nie należał do niej i, krok za krokiem, zaczęła przemieszczać się w stronę przystanku autobusowego. Siarczysty mróz natychmiast przeniknął do szpiku kości, nie zdołał jednak pokonać unoszących się wokół oparów alkoholu.

Nie miała czapki ani rękawiczek, szalik imitowała cieniutka apaszka. Buty na nonsensownie wysokich obcasach zapadały się raz po raz w głęboki śnieg, którego gminny pług nie raczył od rana ruszyć. Dobrze, że teraz nie sypie – pomyślała Marika na wpół przytomnie. – A może niedobrze, podobno pod śniegiem jest ciepło…

Po zdającej się trwać w nieskończoność wędrówce dotarła do przystanku i opadła na betonową ławeczkę. Objęła się ciasno ramionami i tak zamarła, skulona, jeszcze drżąca z zimna, ale powoli tonąca w oceanie odrętwienia.

– Nie siadaj na zimnym, bo wilka dostaniesz! – zawołał jeden z chłopaków, którzy właśnie minęli przystanek i, przepychając się po przyjacielsku, poszli chwiejnie dalej.

Marika zignorowała ich, skupiona całkowicie na sobie. Tak zimno… Chociaż w pewnym momencie zaczęło jej się wręcz robić ciepło. Nawet nie zauważyła, kiedy osunęła się z ławeczki na ziemię i przewróciła na bok.

Nagle w przyjazny mrok nieświadomości wdarły się dwie rzeczy – uczucie wilgoci i odór psiej paszczy.

Coś lizało ją po twarzy.

– Co znowu… – wymruczała słabo. Z trudem otworzyła oczy i ujrzała wielki, szary, kudłaty łeb. To nie był pies.

– Wstawaj, mała – powiedział wilk.

Dziewczyna resztką dostępnej świadomości zadumała się głęboko nad tym, co zobaczyła i usłyszała. Choć przeszła już kiedyś chrzest bojowy w postaci tańczących drzew i płynących przez zielone niebo jednorożców, to jeszcze nigdy nie miała halucynacji, które potrafiłyby mówić.

– Wstawaj – powtórzył wilk. – Bo zamarzniesz.

– Czekam na autobus – zaprotestowała Marika, całkowicie obojętna na absurdalność sytuacji.

– W Nowy Rok? W środku nocy? Na autobus szkolny?

Wilk prychnął pogardliwie i ze zdwojoną energią przystąpił do szorowania twarzy Mariki. Dziewczyna, nieco otrzeźwiona, z trudem uniosła rękę, by odgonić intruza. Kiedy ten nie przestawał, a najwyraźniej nie zamierzał też zniknąć, postanowiła odwrócić się do niego plecami. Wilk bezceremonialnie wcisnął łeb w śnieg, między ziemię a brzuch Mariki, usiłując dźwignąć ją do góry.

Poddała się w końcu, podparła na rękach, potem podniosła na kolana. Wreszcie, przytrzymując się częściowo ławki, częściowo wilczego grzbietu, przyjęła pozycję mniej więcej pionową. Zwierz był w dotyku ciepły, wręcz gorący jak piec.

– Bardzo ładnie – pochwalił. – A teraz za mną. Żywo! Pomachaj trochę rękami, potuptaj w miejscu, zrobi ci się lepiej. Tutaj nie możesz zostać.

– Bo co? – nadąsała się dziewczyna, ale posłusznie zaczęła udawać marionetkę, która dostała się w ręce epileptyka.

– Wystarczy. Chodź. Do domu tylko kilometr. Środkiem drogi, śmiało. O tej porze i tak nikogo raczej nie spotkamy, a samochody trochę rozjeździły śnieg, będzie ci łatwiej. No dalej. Przytrzymaj się mnie, jeśli musisz. Grzeczna dziewczynka. A najlepiej to mów cały czas. Wierszyk wyrecytuj albo co.

– A bo ja tam wiersze znam – wymruczała Marika, usiłując się skupić na stawianiu kolejnych kroków. Resztka zdrowego rozsądku kołaczącego się w jej świadomości uznała, że może to i wilk, ale mądrze gada. I że lepiej go słuchać, bo inaczej nie będzie miała więcej okazji do słuchania kogokolwiek, kiedykolwiek. – Skąd wiesz, gdzie mieszkam?

Zwierz nie odpowiedział. Po kilkunastu krokach Marika straciła rachubę, więc przestała liczyć i ponownie zwróciła się do towarzysza:

– Nie wiedziałam, że wilki potrafią mówić…

– Cóż, niewątpliwie jest to noc pełna niespodzianek dla nas obojga – odparł wilk. – Bo ja na przykład wcale nie planowałem się tu pojawiać.

– Nic z tego nie rozumiem. – Dziewczyna zaczęła rozcierać skostniałe ramiona.

– Wiem tylko to, co wiem – odpowiedział spokojnie wilk. – I wiem, że ty miałaś cholerne szczęście, że jednak usiadłaś na zimnym betonie, a tamci goście akurat przechodzili obok.

***

Inna dziewczyna nie miała tyle szczęścia. Ale o tym wieś dowiedziała się dopiero po południu następnego dnia, kiedy imprezowicze zaczęli trzeźwieć i podnosić się z barłogów. Powoli, od domu do domu, rozniosła się wieść, że córka sołtysa, Sylwia, nie wróciła z remizy.

– No i co z tego? – skwitował ojciec Mariki, kiedy sąsiad zaszedł do niego na noworocznego kielicha i podzielił się wieściami. – Bo to pierwszy raz dziewucha na noc do domu nie wróciła? Poszła w tango i przygruchała se kawalera.

– Może tak, może nie – mruknął sąsiad, Kazik Kielecki, kontemplując zawartość wypełnionej czystą koniakówki. – No, to hapluczek… Mówią, że jakieś dziwne ślady znaleźli za remizą. Jakby kto wyszedł z tancbudy i kroki nagle się urywały, czy co, a dalej tylko śnieg nietknięty. Niedaleko na dodatek pełno wilczych tropów… A dziady mówią, że nie widziano tu tych bestii ze sto lat!

– A wilcze to chyba wiem skąd – ucieszył się ojciec, pocierając nos. – Moja najmłodsza takowego jednego po nocy przyprowadziła.

Sąsiad zamrugał zaczerwienionymi oczami.

– Że niby co?

– No, wilka. Chcesz zobaczyć? Marika!!!

Dziewczyna, która słuchała rozmowy mężczyzn jednym uchem, niechętnie przywlokła się z sąsiedniego pokoju, gdzie właśnie dogorywała na kanapie. Mimo długiego snu nadal czuła się jak rozdeptany krowi placek. Wilk, z niewiadomych powodów, wszędzie chodził w ślad za nią. Nawet do kibla.

– O kurrr… – zatchnął się sąsiad. – Wilk! Najprawdziwszy!

– Dzień dobry – powiedział grzecznie zwierz, na co Kielecki aż pisnął z wrażenia.

– No, każdą razą bądź, to pewno stąd te ślady – powiedział ojciec Mariki, uradowany, jakby rozwiązał skomplikowaną zagadkę kryminalną. – A gdzie zniknęła Sylwia? Ano, diabli wiedzą. Ale niech mnie, jeśli najpóźniej jutro nie wróci do domu, rozchełstana i bez grosza przy duszy. Założyłbym się o berbeluchę.

***

Diabli rzeczywiście wiedzieli, gdzie się podziała Sylwia Jakimiuk. Tyle tylko, że absolutnie nic ich to nie obchodziło. A gdyby ojciec Mariki faktycznie założył się z kimkolwiek o cokolwiek – przegrałby z kretesem. Sylwia bowiem nie wróciła do wsi ani tego popołudnia, ani następnego.

Miejscowa policja nie grzeszyła inwencją i inteligencją, kiedy więc rozpoczęła wreszcie poszukiwania zaginionej, wszelki ślad już dawno ostygł i został zasypany śniegiem, który po Nowym Roku zaczął padać jak opętany. Sołtys z sołtysową rozpaczali i szaleli, krążąc od domu do domu i przepytując ludzi, którzy bawili się w Sylwestra w remizie, jednak bezskutecznie. Wszyscy byli zbyt nawaleni, by cokolwiek zostało w ich pamięci. Według relacji niezbyt godnych zaufania świadków, ostatni raz widziano Sylwię około północy, kiedy młodzież wyległa przed budynek, by podziwiać fajerwerki i wznieść toast szampanem zmieszanym z wódką. Potem – nic.

– W sumie to moja tak jakby przyjaciółka – stwierdziła Marika, wyglądając za okno na pokrytą przybrudzonym śniegiem wieś. Sama niestety nie potrafiła powiedzieć zrozpaczonej sołtysowej nic ponadto, że Sylwia przez większość nocy trzymała się paczki Łysego, czyli Grześka Dorosza, szalejąc na ułożonym z desek podeście do hitów pokroju „Ona tańczy dla mnie” oraz „Daj mi tę noc”. – Nie raz i nie dwa popalałyśmy skręty za przystankiem albo w lesie.

– No, to rzeczywiście brzmi jak przyjaźń wszech czasów – mruknął wilk. Leżał pod piecem, z nosem schowanym pod ogonem.

– Właśnie. To co, idziem?

– Słucham? Dokąd niby?

– No, niefajnie, że zniknęła. Nie dałbyś rady jej wywąchać czy coś?

– Genialne – parsknął wilk. – Rychło w czas wymyśliłaś, doprawdy, jak wszystko zdążył pokryć śnieg. Teraz już tak jakby trochę za późno. Poza tym co ja, pies gończy? Nie jestem tu po to, by szukać jakichś zalanych w pestkę dziewuch po stodołach…

– A po co tu jesteś? – spytała Marika, a wilk nie odpowiedział. Bo nie wiedział, co.

Mierzyli się przez chwilę wzrokiem, aż z sieni dobiegł nieludzki łomot, jakby stado demonów dobijało się do drzwi.

– Musi Kielecki – westchnęła dziewczyna, podnosząc się ociężałe. Miała rację. To była pora popołudniowego kielonka.

– Co tam słychować? Jest Staszek? – zapytał gość, ładując się do domu.

– W szopie – mruknęła Marika, cofając się, by nie dostać rykoszetem z łokcia bądź potężnego spirytusowego chuchu sąsiada. – Zawołam.

Po niespełna dziesięciu minutach stół w kuchni już był zastawiony. Marika wyłożyła na półmiski pokrojoną w talarki kiełbasę i resztki świątecznego śledzika, a potem zaczęła wycofywać się na z góry upatrzoną pozycję. Zamarła jednak w progu, gdy sąsiad powiedział radośnie:

– Wiesz, Staszek, co gadają? Sołtysówny nadal nie znaleziono, nie? No to ponoć mają zawołać jakiegoś policyjnego łebka z miasta, bo nasi se nie radzą. Niby to za wcześnie, bo dopiero po trzech dniach się uznaje, że delikwent zaginął na dobre, ale stary Jakimiuk znajomości ma w Białymstoku, czy co. No i przyjedzie jakiś uczony pętak, co to naszą Sylwię ma odszukać. O! Zdarovie!

Wypili, a Marika nie mogła się zdecydować, czy wyjść, czy zostać.

– Wie sąsiad może, kiedy ten miastowy ma przyjechać? – zapytała wreszcie, przezwyciężając marazm.

– Ano, pono jutro.

– To może i ja do jutra zaczekam. – Marika zamknęła za sobą drzwi, by nie słyszeć odgłosów popijawy.

– Popieram – oznajmił wilk. Potruchtał do sąsiedniego pokoju i zajął ulubione miejsce pod piecem. Starszy brat Mariki, Jeremi, gapił się tępo w telewizor. Na ekranie właśnie coś wybuchło.

– Suń się – burknęła Marika i przyłączyła się do brata. A co, w końcu niedziela była, a na dworze ziąb. Jutro też jest dzień.

***

Detektyw był młody, przystojny i niedostępny niczym wino na najwyższej półce w Stokrotce. Marika umierała do niego przez okno, raz po raz wydychając gęste kłęby pary. Mróz, który w noc sylwestrową był zaledwie silny, trzeciego stycznia wręcz momentalnie ścinał krew w żyłach. Tym razem jednak Marika była trzeźwa, a przez lata przywykła do typowo wschodniej zimy. Wilk zaś nie dość, że miał grube futro, to sam w sobie wydawał się odporny na warunki świata rzeczywistego.

– Znamy się od przedwczoraj, ale domyślam się, że to jedna z najgłupszych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobiłaś w swoim życiu – utyskiwał teraz.

Paczka Łysego co do jednego członka – Mała Mi, czyli Michalina, Wiktor, Anastazja, Piotr, Sergiusz, Julia i Mikołaj – siedziała karnie rzędem przed policjantem z Białegostoku i niechętnie odpowiadała na krótkie, cięte jak uderzenia bicza pytania.

– Może najgłupsza – zgodziła się dziewczyna, próbując wyłowić cokolwiek przez nieszczelne drewniane okno. Dochodziły do niej strzępy ostrych słów policjanta, ale wiejska młodzież mówiła bardzo niechętnie i cicho. – Nawet licząc… a, zresztą nieważne.

– Co znowu?

– W ten sposób niczego się nie dowiemy – stwierdziła Marika, niezadowolona. – Ni cholery nie słychać. A na dodatek niewiele widzę, bo powietrze jest gęste od dymu.

– Słucham? – Nie zrozumiał wilk. Nie miał pojęcia, co się dzieje w pomieszczeniu, bo siłą rzeczy znajdował się poniżej poziomu parapetu.

– No, wygląda na to, że kłamią, aż im się z uszu kurzy.

Wilk otwarł paszczę i zaraz ją zamknął.

– Od frontu policjanci – zauważył po chwili.

– Od frontu może tak. Ale to moja podstawówka i to ja wiem, którędy można wchodzić i wychodzić bezkarnie. – Marika zatarła ręce i wycofała się między nagie krzewy forsycji, by obejść budynek.

– Zapewne częściej to drugie – mruknął wilk, truchtając za nią.

Przekradli się niezauważenie od tyłu, przez pomieszczenia, w których kiedyś mieściło się niewielkie mieszkanie nauczyciela. W Kobielowej od kilku lat nie było już szkoły podstawowej, jednak budynek nadal stał jak stał. I jakoś nikt nie przykładał wielkiej wagi do zamykania drzwi, bo co też takiego można było ukraść ze starej ceglanej chałupy, opróżnionej z niemal wszelkich mebli? A teraz starą szkołę, jako jedyny adekwatny budynek, zaanektowali policjanci.

– Całkiem sprytne – przyznał wilk, gdy dotarli do drzwi dzielących dawną kwaterę nauczycielską i salę używaną niegdyś do prowadzenia zajęć. Przez cieniutkie skrzydło wszystko było nadzwyczaj dobrze słychać.

– A bo ja wiem, co i z kim robiła, ja tam nikomu w garki nie patrzę – mówił akurat Piotr beznamiętnym tonem. – Rozeszlimy się tuż po północy. Cimno było, głośno, tłoczno. Zapiłem, to co ja tam mogę pamiętać…

– Akurat – parsknęła Marika. – Przecież to kurde abstynent tymczasowy jest, założył się z Łysym, że ani kropelki do Matki Boskiej Gromnicznej nie wypije…

– Cicho! – syknął wilk, gdy w sali obok nagle zapadło milczenie.

– Bo co? – odburknęła Marika. Po chwili rozległ się odgłos kroków, zbliżających się do drzwi od ich drugiej strony.

– Bo… – Wilk nie zdążył dokończyć, bowiem za ich plecami zagrzmiał nagle ponury, niezadowolony głos:

– Wołali?

– Hę? A ty to kto? – zdziwiła się Marika, robiąc obrót na pięcie i mierząc przybysza podejrzliwym spojrzeniem. Za nimi stał wysoki, barczysty chłop odziany w ciężką, ciemnoszarą parkę.

– Zdzicho – odparł mężczyzna tonem sugerującym, że pytanie jest zbędne, bo to przecież oczywiste. Spoglądał na dziewczynę tak bardzo z góry, jak to tylko możliwe w pomieszczeniu wysokim na dwa i pół metra.

– Zamknijcie się oboje! – warknął wilk, jako że miastowy policjant węszył przy drzwiach przedsionka jak, nomen omen, pies. Te jednak były zamknięte na zasuwkę od strony mieszkania i nawet kiedy kontrolnie nacisnął klamkę, ani drgnęły. Wstrzymali oddech, aż kroki za drzwiami zaczęły się oddalać.

– Co tam jest? – spytał śledczy surowo.

Przez chwilę trwała cisza. Wreszcie Wiktor odpowiedział:

– Mieszkanie uczyciela, panie władzo. Dwa pokoje z kuchnią.

– Spadamy stąd – zasugerował wilk. Gdy za drzwiami ponownie rozległ się gromki głos policjanta, wycofali się cichutko poza obręb budynku.

Marika obejrzała się niepewnie na towarzyszącego im mężczyznę, który, gdyby ktoś zapytał ją o zdanie, pojawił się dosłownie znikąd. Zdzicho był nieprzeciętnie wysoki, w barach szeroki jak kombajn, a na twarzy miał wyraz generalnego niezadowolenia.

– Coś ty za jeden? – powtórzyła.

Zdzicho nie raczył się zniżyć do udzielenia odpowiedzi, tylko – uznawszy, że nie jest w danym momencie do niczego potrzebny – odwrócił się i odszedł ciężkim krokiem. Dziewczyna patrzyła za nim, dopóki nie zniknął za rogiem.

– No i co to było? Przyjdzie taki i wsio zepsuje – burknęła.

– Rzeczywiście, bo tyle się dowiedziałaś z tego całego podsłuchiwania, że hoho.

Sarkazm spłynął po Marice niczym woda po wysmarowanej olejem gęsi. Wilk westchnął.

– No, a ty niby wiesz, co to za drągal? Nietutejszy przecie… – powiedziała dziewczyna, marszcząc brwi. W Kobielowej i po okolicznych wsiach wszyscy znali się na wylot jak durszlaki.

– Na litość bogów… To nie dziwiłaś się, jak kłamliwej młodzieży się z uszu kurzyło, a dziwisz się Zdzichowi? Wszystko jedno zresztą. Powiesz mi wreszcie, czego niby chciałaś się dowiedzieć, podsłuchując pod drzwiami?

– Nic tu po nas. Wracamy do domu – zignorowała pytanie dziewczyna, zacierając ręce, marznące mimo grubych, wełnianych rękawiczek.

Wilk warknął, poirytowany.

– Nie. Nie cierpię półśrodków. Albo ci zależy i chcesz coś zrobić dla koleżanki, albo nie. Policja i tak niewiele wskóra. Przesłuchali już połowę mieszkańców wioski i nic. A jeśli ty chcesz się czegoś dowiedzieć, to idziemy do lasu – oznajmił stanowczo.

– A czemu akurat do lasu?

– Bo mieszka tam ktoś, kto wie rzeczy. I nie pytaj, skąd ja o tym wiem. Po prostu wiem.

***

– No chyba sobie jaja robisz – oznajmiła Marika z pewnym podziwem.

Na środku polany stała chatka na kurzej nóżce. Okiennice ociekały czekoladą, szyby skrzyły się lukrem, z komina leniwie sączył się dym.

– To jakaś pomyłka. W okolicy nie mieszka żaden Zdzicho, a w lesie nie ma żadnej cholernej chatki czarownicy. Wiem, co mówię, znam te lasy jak własną kieszeń! Hm, a nawet lepiej – dodała po namyśle – bo to przecież nie jest moja kapota… – Zajęła się metodycznym przeszukiwaniem kieszeni płaszcza, który w pijanym widzie wyniosła z remizy w Sylwestra.

Wilk ruszył w stronę chatki.

– Nie komentuj jej wyglądu ani wystroju wnętrza. Najlepiej w ogóle się nie odzywaj. I niczego nie dotykaj – ostrzegł.

Drzwi otworzyły się akurat kiedy stanął u podnóża schodków.

– A, to ty – mruknęła bez entuzjazmu wysoka, czarnowłosa kobieta w typie „od trzydziestu do pięćdziesięciu”. Krytycznym spojrzeniem omiotła też Marikę. – No trudno, wchodźcie, bo mróz, że jaja urywa.

Wnętrze chatki okazało się o wiele większe, niż można by przypuszczać. Okrągłe pomieszczenie stanowiło połączenie kuchni, salonu i biblioteki. Lakierowane, drewniane schodki prowadziły do klapy w suficie, mimo że chatynka zdecydowanie była parterowa. Co więcej, w części kuchennej widniała także klapa w podłodze, choć w budynku stojącym na metrowej kurzej nóżce nie mogło być mowy o piwnicy.

– No, to czego chcecie? – zapytała gospodyni, stając pod oknem, z rękami skrzyżowanymi na bujnej piersi. Nieżyczliwym wzrokiem mierzyła wodę spływającą z białych kozaczków i wilczych łap na gustowne kafelki. – Nie poproszę, abyście usiedli ani nie poczęstuję pierniczkiem.

Wilk od razu przeszedł do sedna.

– Zaginęła córka sołtysa. Co możesz nam powiedzieć na jej temat, Babo?

– No co ty? – zdziwiła się Marika. – Ładnie to tak walić do kogoś, od kogo chcesz pomocy?

– Słucham? Przecież to jej imię, Baba Jaga – mruknął wilk. – Siedź cicho, jak mówiłem.

Kobieta prychnęła pogardliwie.

– Co jest? Zdegradowałeś się z Czerwonych Kapturków do nierozgarniętych wiejskich dziewuch? Skarlałeś z wilka do podwórkowego burka? Wróć, w zasadzie wychodzi na to samo, Czerwony Kapturek też rozumem nie grzeszy i też pochodzi ze wsi.

– Akurat taka konwencja mi się trafiła. – Wilk, gdyby mógł, wzruszyłby ramionami. – Nie samymi kapturkami człowiek żyje. To co? Im szybciej nam coś dasz, tym szybciej się pozbędziesz kałuży z podłogi.

– No dobra. – Po chwili namysłu Baba Jaga wydęła mocno umalowane usta. – Ale dobrze wiesz, że nie mogę powiedzieć niczego wprost.

– Rzuć cokolwiek.

– Skoro doprawdy nie masz nic lepszego do roboty… No to łap: kluczem do odnalezienia córki sołtysa jest to, co dziewczyna usłyszała od matki tuż przed wyjściem na popijawę w remizie. Młoda damo, jeszcze raz tego dotkniesz, a ręka ci uschnie.

Marika czym prędzej odłożyła szmacianą lalkę z powrotem na półkę. Groźba zabrzmiała niepokojąco dosłownie.

– Sorry… nigdy wcześniej nie widziałam takiej bajeranckiej poduszeczki do szpilek.

– I teraz też nie zobaczyłaś. Coś jeszcze?

– Tylko jedno. – Wilk uśmiechnął się szeroko, wywalając język. – Powiedz, jakim cudem wchodzisz w sześciocalowych szpilkach na te lakierowane schodki?

Wiedźma uniosła brwi. Wystarczył jeden gest ręki, by drzwi chatki otworzyły się z impetem, a nieokiełznana siła wyssała Marikę i wilka na zewnątrz. Śnieg zamortyzował częściowo ich upadek, ale i tak przeturlali się dobre kilka metrów, nim udało im się zatrzymać.

– Kurwa – powiedział wilk, który zakończył lot na pniu drzewa.

– Sam jesteś sobie winien – oznajmiła Marika, wypluwając śnieg z ust. – I mnie. A mówiłeś, by jej nie drażnić.

Wilk z trudem wstał i otrzepał się jak pies.

– Wybacz. Nie mogłem się powstrzymać. Ale wiesz co? Było warto.

– Skoro tak mówisz… – Marika niemrawo pozbierała się na czworaki. – Myślałam, że Baba Jaga zjada dzieci – dodała.

– No pewno. Nie widziałaś, jaki ma piec? Ale ty już jesteś za duża na takie zabawy, więc nie musisz się martwić.

– O – odpowiedziała tylko dziewczyna, właściwie bez zdziwienia, kiedy spojrzała przed siebie.

Polana opustoszała. Po chatce na kurzej nóżce nie było nawet śladu.

***

– Co teraz? – spytała Marika.

– Teraz musimy się dowiedzieć co sołtysowa powiedziała córce.

Weszli pomiędzy pierwsze zabudowania wsi.

– Znaczy, że co? Po prostu zalecimy do niej i zapytamy?

– A czemu nie? Najprostsze rozwiązania są najlepsze. Masz inny pomysł?

Marika po kilku chwilach przeszła nad nowym planem do porządku dziennego. Bo w sumie faktycznie – czemu nie?

– No tak. Po policyjnemu i tak sami nie poradzimy. Zatem pan władza niech se robi po swojemu, ja zrobię po swojemu.

– To znaczy?

– To znaczy, że wezmę połówkie orzechówki i pójdę do Jakimiuków. Nie wiem, jak takie rzeczy załatwia się tam, skądkolwiek przylazłeś, ale u nas flaszka otwiera wszystkie drzwi. No, w każdym razie większość. – Marika rozpromieniła się i zatarła dłonie, tak z uciechy, jak i dla ich rozgrzania. – A po hapluczku zawsze łatwiej zasięgnąć języka, nie?

Wilk miał wątpliwości co do tego, czy sołtysowa zechce się przynapić z taką małolatą, ale nie skomentował. Nie podzielił się również informacją, że on wcale nie sołtysowej zamierzał pytać, jakie były ostatnie słowa usłyszane przez Sylwię Jakimiuk przed wyjściem na zabawę sylwestrową.

Gdy dotarli do domu, sytuacja skomplikowała się o tyle, że Marika odkryła dwie rzeczy – że nie ma już ani kropli orzechówki, o co skrupulatnie zadbał jej ojciec do spółki z Kazikiem Kieleckim, oraz że przed telewizorem obok Jeremiego siedzi Zdzicho.

Kilkukrotnie otworzyła i zamknęła usta, aż wreszcie wzruszyła ramionami, wygrzebała z kredensu ukrytą za garnkami ćwiartkę pigwówki i ponownie wyszła na mróz.

Dodatkowa przeszkoda objawiła się, kiedy dotarli do domu sołtysa. Ponieważ w Kobielowej na porządku dziennym były wzajemne wizyty sąsiadów, tym bardziej w chwilach nieszczęścia, największa chałupa we wsi była pełna ludzi. Jeśli Marika liczyła na kameralną pogawędkę z sołtysową, to srodze się przeliczyła. Na dodatek w drzwiach zderzyła się z Katarzyną Grygorukową, niewiastą tyleż postawną, co stanowczą.

– Kundel zostaje na zewnątrz – oznajmiła.

– Ale…

– Ale, ale, nie dziamgaj mi tu. Jak chcesz wleźć, to właź, ino bez kundla.

Marika obejrzała się niepewnie przez ramię, po czym, trzymając przed sobą pigwówkę niczym tarczę, została wciągnięta do wnętrza domu.

Oprócz starej Grygorukowej, sołtysów odwiedziły jeszcze trzy inne sąsiadki oraz – a jakże – Kazik Kielecki, zawsze łasy na darmową popijawę.

Na przybycie Mariki w zasadzie nikt nie zwrócił uwagi. Wydukała kilka słów na temat tego, jak jej smutno i że na pewno wszystko będzie dobrze, a potem – jako najmłodszą – odesłano ją do kuchni, by doniosła jeszcze trochę sałatki ziemniaczanej i ugotowała jajka na twardo, bo właśnie się skończyły. Telewizor nastawiony na kanał informacyjny ryczał niemiłosiernie, a w kuchni, w której zwykle panował nieskazitelny porządek, teraz królowały brudne naczynia i swąd spalonego tłuszczu.

Pod piecem, rozpalonym do granic możliwości, siedział mały, kudłaty, bardzo brzydki chłopiec. Przed sobą trzymał miskę pełną wiśni, ewidentnie wydobytych z gąsiorka z nalewką, i pluł pestkami na podłogę.

– A ty to kto? – zdziwiła się Marika, wciąż ściskająca w dłoniach butelkę pigwówki. Jakimiukowie mieli tylko jedno dziecko, czyli Sylwię, chłopiec zresztą nie wyglądał szczególnie ludzko.

Zapytany obdarzył dziewczynę znudzonym spojrzeniem i splunął pestką pod jej nogi.

– Gówno drogą szło – odparł bez związku.

Marika kątem oka dostrzegła ruch za oknem. To wilk dał radę wspiąć się na tylne łapy i oprzeć przednimi na parapecie. Postukał nosem w szybę.

– Zapytaj jego! – syknął zwierz, gdy Marika uchyliła jedno skrzydło. Do kuchni natychmiast wdarł się podmuch mroźnego powietrza. – Nie sołtysową, tylko jego!

Dziewczyna skinęła głową i na powrót zamknęła okno.

– Ekhm… przepraszam… ale czy mógłbyś mi powiedzieć, co pani Justyna powiedziała Sylwii, kiedy ta wychodziła w Sylwestra do remizy? – zapytała najuprzejmiej jak tylko potrafiła.

Chłopiec zerknął na nią spod strzechy skołtunionych włosów i wykrzywił się złośliwie.

– A ni chuja nie powiem.

I pokazał język.

– Nie wytykaj języka, bo ci krowa nasika – burknęła zirytowana Marika, a chłopiec zakrztusił się jedną z pestek. Zaczął się miarowo uderzać w mostek, tocząc dookoła przerażonym wzrokiem. Jednocześnie gdzieś niedaleko rozległ się straszny huk, dobiegający mniej więcej od strony podwórka. Po chwili chłopiec odzyskał oddech i wybiegł z kuchni na korytarz.

– To jest bobo – powiedział ktoś łagodnie. Marika rozejrzała się i w rogu pomieszczenia dostrzegła zgarbioną postać. Siwowłosy staruszek pogłaskał się po długich wąsach i uśmiechnął. – Ładnieś mu nagadała, dziewczyno. Popamięta tę lekcję na długo.

Rumor na podwórku narastał. W głębi domu rozległy się krzyki.

– Bobo-srobo – fuknęła Marika, mając już dość dziwnych spotkań jak na jeden dzień. U Jakimiuków, przynajmniej aż do dzisiaj, nie mieszkał żaden staruszek. – Co tu się, do cholery, wyrabia?! Ja tylko jedno pytanie chciałam zadać! Miejcie litość, na bogów!

– Bobo to taki demon, psotnik i szkodnik. A ja odpowiem na twoje pytanie, ale coś za coś – odparł dziadek spokojnie. Marika, kompletnie zagubiona, poszukała wzrokiem wilka, którego łeb raz na jakiś czas pojawiał się nad parapetem. Pech chciał, że za oknem dostrzegła coś jeszcze – zbliżających się do frontowych drzwi policjantów, z młodym śledczym z Białegostoku na czele.

– O jejuńciu! Ten przystojniak tu idzie! – jęknęła, z wrażenia wypuszczając wciąż trzymaną w ręku butelkę. Ta upadła i pękła, zaś złocista zawartość rozlała się po starych kaflach. – A niech to!

Wąsaty dziadek z nieprawdopodobną jak na swój wiek szybkością rzucił się na podłogę, by zacząć zlizywać rozchlapany trunek. Okruchy szkła najwyraźniej nie robiły mu różnicy.

– Matka powiedziała córce: „A niech cię licho, jeśli zamierzasz wyjść w tej kiecce!” – oznajmił pomiędzy jednym łykiem a drugim.

Marika złapała się za głowę.

– Nic z tego nie rozumiem…

Kiedy policjanci wcisnęli dzwonek do drzwi, tumult na podwórku osiągnął apogeum. Coś łomotało straszliwie. Gdzieś ktoś wrzeszczał, brzęknęło tłuczone szkło. Mundurowi, słysząc hałasy, nie czekali aż ktoś im otworzy, tylko wpadli z krzykiem do wnętrza domu.

– Twój wilk czegoś chce, dziewczyno – zauważył staruszek, nadal pracowicie oczyszczający podłogę z rozlanej pigwówki. Oszołomiona Marika podeszła do okna i otworzyła je.

– Zapytałaś? – rzucił niecierpliwie zwierz. – Bo, jak widzę, już dostał obiatę.

– Co dostał? Tak, zapytałam…

– Wspaniale. A teraz wyłaź.

– Co, przez okno?

– Dobrze ci radzę, tak będzie najbezpieczniej. Unikniesz zbędnych pytań, policji oraz krowy.

Dziewczyna postanowiła odłożyć dalsze pytania do czasu, gdy znajdą się w spokojniejszym miejscu. Wspięła się na parapet, pomachała staruszkowi i zeskoczyła na ziemię obok wilka, wprost w głęboki po kolana śnieg.

– Zmiatamy stąd, ale już – warknął zwierz i pobiegł, a Marika za nim. Odważyła się obejrzeć dopiero po kilkuset metrach, na podjeździe jedynego we wsi sklepu. Oparła ręce na kolanach, wydychając w mroźne powietrze kłęby pary. Przystanęła akurat w idealnym momencie by ujrzeć, jak przez bramę gospodarstwa sołtysa wybiega rozwrzeszczane bobo, a za nim pędzi mucząca przeraźliwie krowa.

– Ładnie go załatwiłaś – pochwalił wilk. – No, to co ci powiedział domowik?

– Kto?

Wilk zmierzył Marikę ciężkim spojrzeniem.

– Czy was już niczego w tych szkołach nie uczą? – westchnął. – Albo po szkole? Ten dziadek, któremu nalewkę rozlałaś. Domowe bóstwo opiekuńcze.

– Rozlałam przypadkiem…

– Domyśliłem się, że nie specjalnie. – Wilk wzniósł oczy ku niebu, na którym kłębiły się ciemnoszare chmury, brzemienne śniegiem. – Masz więcej szczęścia niż rozumu. I to tak ze cztery razy więcej.

– Wilku?

– Tak?

– Czemu ja widzę takie rzeczy? Ty się pojawiłeś, teraz jakieś boba i domowiki… Nic z tego nie rozumiem.

– Nie wiem. Ja też nie rozumiem. No, to co powiedział dziadek?

– „A niech cię licho!”

Wilk zasępił się.

– No to szukaj wiatru w polu…

– A właśnie że nie w polu, tylko w lesie – sprostowała Marika, nagle rozpromieniona.

– Co, wiesz, gdzie mieszka licho?

– Nie jestem pewna, ale chyba wiem, gdzie warto o to zapytać.

Wilk nie zdążył odpowiedzieć, bo akurat minęła ich starsza pani prowadząca za rączkę małą dziewczynkę. Dziecko miało na sobie czerwony płaszczyk, do którego kapturka doszyto urocze, okrągłe uszka. Zwierz patrzył tęsknie, jak babcia z wnuczką znikają we wnętrzu sklepu.

– Wstyd przyznać, ale mam silną pokusę, by za nią pobiec…

Marika zajrzała przez witrynę do sklepu.

– Za małą Malwinką? Bo co, bo taka słodka?

– Trafiłaś w sedno, dziewczyno, ale chyba nie w tym sensie, jaki masz na myśli – westchnął wilk. – Zresztą czy słodka to nie dowiemy się, dopóki nie spróbuję – dodał na tyle cicho, by Marika nie dosłyszała.

***

Zmierzchało, gdy byli gotowi do wyruszenia w drogę. Wcześniej wilk nalegał, by Marika wróciła do domu i zjadła coś ciepłego. Niekoniecznie miał na myśli zupkę instant, ale uznał, że lepsze to niż nic. Po czym spojrzał w okno i stwierdził, że może na ten dzień powinni już sobie darować wyprawy; robiło się coraz ciemniej i wszystko wskazywało na rychłe opady śniegu. Dziewczyna jednak ani myślała zostać w domu.

– Co, mało ci marznięcia? – spytał wilk.

– Przecież mróz wcale dziś tak bardzo nie daje, jest tylko minus osiem…

– Jak ci tak zależy na czasie, to sam pójdę, tylko powiedz dokąd.

– Myślałam, że nigdzie nie poleziesz beze mnie. – Marika zmarszczyła brwi. – Zresztą nie ma mowy. W końcu chodzi o, tego, uratowanie Sylwii, nie? Jeśli tylko możemy jej pomóc, to ja ubieram buty.

– Zakładam – poprawił odruchowo wilk, przeciągając się.

– Wsio ryba.

Chwilę trwało, zanim pobiegła przebrać się w ocieplane spodnie. Wciągnęła długie buty z kożuszkiem i narzuciła na plecy sztuczne, krzykliwe futerko, tym razem własne.

– Pięknie – podsumował wilk z przekąsem, acz niepotrzebnie, bo Marika była w stu procentach odporna na sarkazm. – To dokąd idziemy?

– Do lasu.

– To już wiem, ale dokąd dokładnie? Jak szliśmy do Baby, to nic specjalnego po drodze nie znaleźliśmy.

– Bo to nie…

Wilk nie dowiedział się, co nie, bo do sieni zajrzał nagle Zdzicho.

– Idę z wami – oznajmił grzmiącym głosem.

– A po kiego?

Zdzicho nie odpowiedział, tylko zaczął wciągać ciężkie śniegowce. Marika protestowała przez chwilę, ale że została zignorowana, a wilkowi ewidentnie było wszystko jedno, skapitulowała.

Wyszli na mróz.

– Musimy przejść przez całą wieś – powiedziała naburmuszonym tonem, rzucając Zdzichowi krzywe spojrzenie.

– Obyśmy tylko na policję się nie natknęli – rzucił wilk.

– A co, boisz się?

– Pfff… Nie boję się, tylko nie lubię. Ciebie jeszcze, o dziwo, nie przesłuchiwali. Chyba nie spieszy ci się do zawierania z nimi bliższej znajomości?

Marika westchnęła z rozmarzeniem na myśl o miastowym śledczym.

– Tak po prawdzie, to… – urwała. Wszyscy troje czym prędzej zeszli na pobocze, gdy bobo i krowa przebiegli z tumultem obok nich.

Wilk szedł pierwszy, Marika dziarsko maszerowała za nim, Zdzicho zamykał pochód. Gęsta warstwa chmur wisiała nisko nad ziemią, jakby zamierzała ją zmiażdżyć raz a dobrze. Wciąż jeszcze nie padało, ale w każdej chwili mogło zacząć.

– Jesteś pewna, że wiesz, dokąd iść? – spytał wilk, gdy weszli między pierwsze drzewa. Pod ich koronami było jeszcze ciemniej niż na otwartej przestrzeni.

– No raczej, droga jest prosta jak w mordę strzelił. Są zresztą znaki.

Zaiste, przy drodze stała tabliczka z napisem „Leśnictwo Jodełka 3,5 km”.

– Cudownie. Nie wiem, czy wiesz, ale jeśli jest coś, czego nie lubię jeszcze bardziej niż policjantów, to są to leśniczy… – mruknął wilk. – A droga może i prosta, ale też nieodśnieżona.

Miał rację. Drogi we wsi jako tako wyglądały, oczyszczone wspólnym wysiłkiem mieszkańców i gminnego pługu (z wyraźną przewagą tych pierwszych), ale na przejeździe do leśniczówki najwyraźniej nikomu nie zależało.

– A niech to dunder świśnie – zeźlił się Zdzicho, gdy zapadł się po kolana w zaspę.

Jak na zawołanie, z ciemniejącego nieba strzelił w ziemię piorun, aż wszystkie okoliczne drzewa się skuliły. Marika po chwili odjęła dłonie od uszu i ze zdumieniem stwierdziła, że nic jej się nie stało.

– Lepiej uważajcie na słowa – syknął wilk.

Marika i Zdzicho spojrzeli po sobie. Wtem Zdzicho bez ostrzeżenia chwycił dziewczynę, uniósł lekko, jak gdyby była piórkiem, i posadził sobie na barana.

– Będzie szybciej – mruknął, ruszając przez głęboki śnieg. Wilk z aprobatą pokiwał głową i, wykorzystując sytuację, szedł korytarzem wydeptanym przez potężnego mężczyznę. Marika po chwili przestała popiskiwać i przyjęła swój los z rezygnacją.

Dzięki Zdzichowi, przebyli całą drogę do leśniczówki zadziwiająco szybko. Warstwa śniegu, poprzecinana tu i ówdzie jedynie śladami dzikiej zwierzyny, wyraźnie świadczyła o tym, że leśniczy nie ruszał się z domu przynajmniej od kilku dni. Na przykład od Sylwestra.

– I co teraz? – zapytał wilk, kiedy wreszcie ujrzeli pomiędzy pniami drzew światło. Budynek leśniczówki był spory, piętrowy, kryty dachówką. Przez okna na parterze sączył się ciepły, żółty blask. Budynki gospodarcze tłoczyły się dookoła podwórka, ciemne i ciche.

Z budy stojącej przy otwartej na oścież bramie wystawił nos kudłaty pies, ale na widok wilka zastanowił się i schował na powrót. Najwidoczniej uznał, że ta wizyta to nie jego interes.

– Zadzwonimy – odpowiedziała beztrosko Marika, którą Zdzicho postawił na ziemi tuż przed drzwiami.

Jak powiedziała, tak zrobiła. Świdrujący dźwięk dzwonka zabrzmiał dziwnie obco.

– Czego? – zapytał po chwili wysoki, chudy mężczyzna, uchylając drzwi. Owinięty był szlafrokiem, na gołych nogach miał tylko klapki. – Na bogów, ale ziąb… – Urwał, widząc Zdzicha, po czym przeniósł wzrok na wilka. – A to co za pielgrzymka? Zrobiłem coś, o czym nie wiem i przyszliście dokonać linczu, chłopaki?

– Co, to wy się znacie? Jaki ten świat mały! My do Sylwii – zaszczebiotała Marika, bezceremonialnie pakując się do sieni. Pozostali weszli za nią, by móc zamknąć drzwi i odciąć się od zmierzchu i mrozu.

– A skąd wiecie, że ona tu jest? – Leśniczy nadal podejrzliwie przenosił wzrok z wilka na Zdzicha i z powrotem.

– Nie byliśmy pewni, ale teraz już jesteśmy – odparł wilk, z pewnym uznaniem spoglądając na Marikę. – Skąd wiedziałaś?

Dziewczyna uśmiechnęła się triumfalnie.

– A bo pan Andrzej się nazywa, jak się nazywa!

Wilk uniósł brwi.

– Andrzej Lichy – odparł leśniczy z westchnieniem. – Takiego nazwiska tu używam… Wiem, wiem, mało kreatywne. Ale o co chodzi, tak w ogóle? Coś się stało? Bo my tu trzy dni siedzimy i nie wiemy, co się dzieje na zewnątrz… – dodał, ciaśniej owijając się szlafrokiem.

– No właśnie to się dzieje, że siedzicie. Policja szuka dziewczyny, która nie wróciła do domu w Nowy Rok.

Zdzicho tylko stał i ociekał wodą z potężnych śniegowców, obojętny na wszystko.

– Ach… No tak… Hm, skoro już jesteście, to wejdźcie, rozdziejcie się – mruknął leśniczy. – Co ja poradzę? – dodał tonem tłumaczenia. – Nie miałem wyboru. Wiesz przecież, jak to jest.

Zrobiło się trochę zamieszania, gdy wilk otrzepał futro ze śniegu w ciasnej sieni, a potem goście zajęli się zdejmowaniem butów i płaszczy.

– Sylwia śpi – mówił dalej Andrzej, choć nikt go nie prosił o wyjaśnienia. – No… to taka miła dziewczyna. W sumie zaskoczony jestem. Dobrze nam się razem siedzi, jeśli rozumiesz, o co mi chodzi… Jej też się tu podoba, przecież siłą jej nie trzymam, w każdej chwili może wrócić do wsi.

Wprowadził gości do przestronnej kuchni. Wydawało się, że cały czas mówi tylko do wilka, ignorując pozostałych.

– Daruj sobie – burknął teraz zwierz, przewracając oczami. – Nie interesuje mnie to za grosz. My tylko chcieliśmy odnaleźć dziewczynę. Gdzie ona jest?

– Śpi, mówiłem…

– Chcę zobaczyć. Nie żebym ci nie ufał, kolego, ale wiesz przecież, jak to jest – dodał z sarkazmem.

Leśniczy wiedział. Wskazał pokój. Po chwili, cicho stukając pazurami po drewnianej podłodze, wilk wrócił i – zadowolony – zwinął się w kłębek pod buchającym gorącem piecem.

Marika, Zdzicho i Andrzej siedzieli jeszcze długo, nie rozmawiając o niczym szczególnym i popijając herbatę z wiśniówką.

***

Zdaniem Mariki, ranek przyszedł o wiele za szybko.

– Zbieraj się, mała – zahuczał Zdzicho, potrząsając lekko jej ramieniem.

Dziewczyna wybełkotała coś niezrozumiale i odwróciła się na drugi bok, jednak gwałtowne szarpnięcie postawiło ją do pionu.

– Śniadanie czeka? – wymamrotała nieprzytomnie.

Marika spała na kanapie w gabinecie leśniczego, a Zdzicho i wilk w kuchni.

– Żadnego śniadania.

– Czemu?

– Bo policja idzie.

Zanim uzmysłowiła sobie, że przecież nie ma powodów, by obawiać się policji, Marika już była kompletnie ubrana. Właśnie wciągała drugiego buta, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi.

Leśniczy z kwaśną miną otworzył i wpuścił do środka trzech mundurowych: miastowego śledczego i dwóch miejscowych, którzy trzymali się nieco z tyłu i robili zza jego pleców głupie miny. Młody policjant wylegitymował się, a Marika, która z wrażenia – oraz dlatego, że sień była naprawdę ciasna – wbiła się między wiszące na wieszaku płaszcze, odkryła, że jej wyobrażenie o super-przystojnym-panie-władzy właśnie pękło niczym bańka mydlana.

Nie miała wcześniej okazji obejrzeć go sobie z bliska, a teraz szczerze żałowała, że jej się udało. Westchnęła rozdzierająco.

– Kim pani jest? – Policjant odwrócił się ku niej błyskawicznie. – Nazwisko?

– Marika Tołkacz – odpowiedziała, ponownie wzdychając.

– Co pani tu robi?

– A co to pana obchodzi? – zaperzyła się. – W odwiedziny do Sylwii przyszłam, nie wolno?

Zaskoczony śledczy nie zdążył zadać kolejnego pytania, bo do przepełnionej sieni jakimś cudem wcisnął się Zdzicho, już kompletnie ubrany.

– Jezus… A pan to kto?

– Zdzicho – odparł Zdzicho. Spokojnie rozsunął zdumionych mężczyzn, wyprowadził Marikę na zewnątrz i, tak jak wcześniej, posadził ją sobie na barana. Z domu, utorowanym przez Zdzicha tunelem, wysunął się wilk. Przeciągnął się i odetchnął głęboko mroźnym powietrzem. Niespiesznie, nie niepokojeni przez nikogo, zaczęli oddalać się w stronę wsi.

Policjanci najwyraźniej uznali ich za przywidzenie, bo spoglądali za nimi przez chwilę bez słowa, a potem zwrócili się do leśniczego tak, jakby nic się nie wydarzyło.

– O co chodzi? – zapytał wilk Marikę, bo ta wzdychała raz po raz, nadal boleśnie przeżywając zawód.

– Żartujesz? Nie widziałeś jego twarzy? – burknęła. Tak urzekająco przystojny z daleka młody śledczy miał tuż nad górną wargą ogromną, wyjątkowo paskudną brodawkę.

– Znaczy co, czyżby nastąpił koniec wielkiej miłości? – parsknął wilk.

Marika zastanowiła się. Policjant z miasta i tak był poza zasięgiem, z brodawką czy bez. Teraz, jak Sylwia się odnalazła, po prostu wyjedzie i tyle go widzieli.

Zerknęła z góry na niosącego ją Zdzicha. W sumie… nie był taki zły. Nie wiedziała, ile ma lat, bo nie wydawał się ani stary, ani młody. Z pewnością był silny i nie bał się niczego, z takim można się czuć bezpiecznie. Wysoki, barczysty… no i nie miał brodawek.

– Będą następne – odpowiedziała pogodnie.

Zdzicho niósł ją aż do pierwszych zabudowań wsi. I szedł za nią dalej. Po drodze omal nie wpadli na krowę, która nadal ścigała bobo, choć oboje ewidentnie gonili już resztką sił. Na miejscu, w domu, spokojnie ściągnął buty i płaszcz, po czym zasiadł w salonie obok Jeremiego i znieruchomiał niczym posąg.

– Aha, no tak. A ty co, też zostajesz?– zapytała Marika, zwracając się do wilka. – Zrobię jajecznicę. Z kiełbasą.

Zwierz przymknął oczy, zastanawiając się. W sumie… nie miał niczego szczególnego do roboty. Co-kolwiek było mu dalej pisane, na razie jeszcze się o niego nie upomniało. W końcu wskoczy w koleiny następnej fabuły, ale póki co, na zewnątrz było zimno, a tu czekał rozgrzany piec. Ponadto gdzieś niedaleko mieszkała dziewczynka, która nosiła płaszczyk z kapturkiem z naszytymi uszkami. Prędzej czy później będzie musiała udać się na spacer do lasu, prawda?

– Zostaję – odpowiedział. – Co to za kiełbasa? Dobra aby?

– No raczej. Własnej roboty!

Po południu znowu zaczął padać śnieg. Ale nie dokuczał ani Andrzejowi i Sylwii, którzy nie wyściubiali nosa z leśniczówki, ani Marice, Zdzichowi i wilkowi, którzy siedzieli przed telewizorem i kłócili się, który program włączyć. Tylko młody śledczy wracał do Białegostoku wściekły jak osa i w niewybrednych słowach wyrzekał na biały puch, mimo ciężkiej pracy wycieraczek co chwila oblepiający przednią szybę jego samochodu. Wkrótce jednak ślady kół zasypało i wioska została sama, otulona śniegiem, spokojem oraz ciszą.

Aż do następnego razu.

Anna Grzanek

Pochodzi z Łodzi, z wykształcenia jest klimatologiem, z zawodu – zarządcą nieruchomości. Publikowała do tej pory m.in. w Esencji, Creatio Fantastica, Fantomie, Bramie, Silmarisie i Qfancie. Udziela się aktywnie na portalu Nowej Fantastyki, współpracuje z redakcją Smokopolitana, dorywczo robi korektę dla Szortalu.

OPOWIADANIE

W Opałach

Anna Baj

Całą siłą woli powstrzymywała się od zatłuczenia ich gołymi rękoma. Oni natomiast bardzo starali się nie uronić niczego ze swoich pęcherzy moczowych.

– Gdzie jest mój brat?

– Nie mamy pojęcia, nie widzieliśmy go…

– Gdzie jest mój brat?

– W starym domu Małeckich! – wyrwał się najmniejszy z nich. Nie miał zamiaru spędzać najbliższych dni będąc nieprzytomnym, bo wiedział, że ich uporczywe milczenie właśnie do tego prowadzi. Z Apolonią nie ma żartów. Może i miała przyjemną aparycję, ale ta czerwona plama w kształcie płomienia nad jej okiem oddawała prawdziwą naturę tej dziewczyny. No cóż, w zasadzie kobiety. Ile miała lat? Ze dwadzieścia? Pamiętał, że była niewiele starsza od jego sąsiada.

– A możecie mi wyjaśnić, co on tam robi?

– Eeee… ekhm…no w zasadzie sam tam poszedł, no nie, chłopaki?

– Sam poszedł, powiadasz? A może wyjaśnisz mi – po co?

Stali we trzech, cali zlani potem. Nadchodził chłodny, jesienny wieczór, ale odczuwalna temperatura była znacznie wyższa. Przynajmniej dla nich.

– Nie zmuszaliśmy go!

– Nie zmuszaliście? Więc chcesz mi powiedzieć, że nie wyśmiewaliście się z niego od kilku dni, wmawiając wszystkim, jakim jest mikrusem, tchórzem i skończonym frajerem? Że pewnie moczy się w nocy, ssie kciuka i nawet do piwnicy nie zejdzie bez swojego misia?

– O nie! Sam się wszystkim chwalił, że wszędzie łazi z pluszakiem!

– Pluszak to nasz szczeniak, idioto! Tak się wabi! – traciła resztki cierpliwości do tych młokosów. Była przerażona faktem, że Miron poszedł sam do opuszczonego, walącego się domu. Była tak wściekła, że traciła z oczu najważniejszą rzecz – musi znaleźć młodszego brata. – Później się z wami policzę. Jeśli coś mu się stało, to urządzę wam takie piekło, o jakim Dante bałby się pisać. Gwarantuję.

Wiedzieli, że spełni swoją groźbę. Z nawiązką. To prawda, nabijali się z tego lamusa, bo sam się o to prosił. Niski, chuderlawy dziwak, do tego mądrzy się przed nauczycielami. I jeszcze to imię. Aż chciałoby się dopasować mu pięść do oka. Na przeszkodzie stała ona. Apolonia. Zaprawiona w bójkach, wielka obrończyni wszystkich frajerów świata.

Szybko uciekli, licząc na to, że cały dom Małeckich zawali się na nich oboje i pozbędą się problemu. Ona wiedziała, że tak łatwo się nie wykpią.

Niemal biegła do starego domu na końcu ulicy Dworskiej. Miron nie wracał już od ponad 8 godzin, musiało go coś tam zatrzymać. Bała się o niego, ale wiedziała, że musi trzeźwo myśleć, bo panika nigdy nie była dobrym doradcą. Domyślała się, dlaczego tam poszedł. Chciał tym wszystkim głąbom udowodnić, że był odważny i będzie w stanie przynieść sławetny portret Anny, córeczki Małeckich, którą zmogła straszna choroba, prowadząc tym samym do zgonu. Wierutna bzdura, Małeccy nigdy nie mieli córki, ale wiele legend urosło wokół tej historii. Wszystkie sprowadzały się do jednego – dom podobno był nawiedzony. Niegdyś ludzie wyśmiewali tego typu nowinki, uważając je za wyssane z palca, ale teraz nic już nie było takie pewne…

Gdy przed oczami wynurzył się jej ów budynek, to poczuła lekki zawód. Mały o niezbyt skomplikowanej budowie klocek. Nie żaden imponujący dwór, nie żadna willa z basenem – zwykły klocek z przyklejonym garażem.

Próbowała przejść przez furtkę, ale zapięcie tak przerdzewiało, że nie mogła nic z nim zrobić, by je wyszarpać. Rozejrzała się w poszukiwaniu luki w ogrodzeniu. Nic z tego. Pozostała jedynie wspinaczka. Sceptycznie popatrzyła na powykręcane, rudawe pręty, założyła „bezpalcowe” rękawiczki i ostrożnie podciągnęła ciało. Może i brama nie była szczególnie wysoka, ale liczne ozdobniki o ostrych końcach szarpały ubranie. Gdy znalazła się po drugiej stronie, uważnie rozejrzała się wokół w poszukiwaniu jakichś śladów Mirona. Nie znalazła niczego szczególnego.

Podeszła do drzwi frontowych. Dopiero sobie uświadomiła jak bardzo wejście było ocienione przez okoliczne drzewa.

– Miron? Mironie, gdzie jesteś? Odezwij się?

Uważnie nasłuchiwała, ale nie doczekała się odpowiedzi.

– Mironie, proszę, to nie czas na żarty! To ja, Pola, odezwij się!

A może go tam wcale nie ma? Może udawał, że tutaj przyszedł, a w rzeczywistości gdzieś się chowa przed tymi głupkami? - pomyślała, ale przeszukała już wszystkie jego kryjówki i nigdzie go nie znalazła. Musi gdzieś tu być.

Pchnęła drzwi, które zaraz wypadły z górnych zawiasów, potknęła się o nie i z trudem utrzymała równowagę. Niech to chudy byk na rogi weźmie! W środku było ciemno. Tumany kurzu unoszące się w powietrzu łaskotały jej oczy i nos. Przez brudne okna światło słabo się przedzierało i chwilę musiała przyzwyczajać wzrok do ciemności. Uważnie obejrzała wnętrze. Resztki rozwalonych mebli walały się po podłodze.

Dźwięk jej kroków głucho roznosił się po pokoju. Po prawej stronie była główna część salonu. Imitacja kominka, jakiś stolik, zakurzona kanapa i fotel. Po lewej – dwoje zamkniętych drzwi. Na wprost schody na górę, a za nimi kuchnia. Dom wydawał się całkowicie normalny. Poza jednym małym szczegółem.

Drzwiami frontowymi, które same się zamknęły z cichym trzaskiem.

Apolonia poczuła wzdłuż całego kręgosłupa falę nieprzyjemnych dreszczy. Napięła wszystkie mięśnie i nasłuchiwała. Uszy wypełniało gwałtowne bicie jej serca. Przerabiałam już to. Weź się w karby, zaciśnij pięści i do przodu. Nie zamierzała się poddać strachowi. Uwłaczało to jej dumie.

Przeszukiwanie pomieszczeń zaczęła od salonu. Choć nie było wiele zakątków do sprawdzenia, przeszła do kuchni. Wzrokiem błądziła po blatach w poszukiwaniu jakiegoś noża, tłuczka, czegokolwiek, co mogłoby posłużyć za broń. Sceptycznie obejrzała drzazgi po frontach szafek. Nigdzie nie dostrzegła śladu pajęczyn, obecności robaków czy gryzoni. Dziwne.

Rozważyła wybicie szyby i posłużenie się szkłem, ale szybko zrezygnowała z pomysłu. Większą krzywdę zrobiłaby sobie niż przeciwnikowi. Jakiemu przeciwnikowi? Z czym ja właściwie mam do czynienia? Z jakimś duchem? Bezdomnym? Co za kreatura?

Uśmiechnęła się kwaśno, gdy zobaczyła rozwaloną szufladę ze sztućcami. Była integralnie połączona z podłogą, jakąś szarą, twardą masą. Żadnego śladu noża czy widelca. Cokolwiek, na bogów, cokolwiek do ręki!

BUM! Nagle coś z ogromnym impetem zaatakowało duże okno kuchenne, aż zadzwoniły szyby. Apolonia odskoczyła, uderzając się boleśnie biodrem o kant szafki i wyrywając kawałek nadgniłego blatu. Podniosła go i była gotowa na rzut prowizorycznym dyskiem w napastnika. Jednak nikogo nie zauważyła. Na podwórzu było jasno, zapuszczony trawnik usłany pierwszymi opadłymi liśćmi nie zdradzał niczyjej obecności. Kątem oka zauważyła metalową prowadnicę przymocowaną do ściany szafki. Zbliżyła się ostrożnie i zaczęła główkować nad wymontowaniem ustrojstwa. Lepsza taka broń niż żadna.

Wyjęła scyzoryk Zaraz, zaraz... Teraz wpadłam na to, że mam scyzoryk? Świetnie, po prostu świetnie. IQ na poziomie temperatury pokojowej. Po chwili zastanowienia jednak postanowiła użyć małego śrubokrętu i wykręciła prowadnicę. Ostrze było zbyt krótkie, żeby komuś zagrozić, chyba że cierpi na aichmofobię. Długi metal lepiej się sprawdzi. Ale na wszelki wypadek włożyła rozłożony scyzoryk do kieszeni.

Ostrożnie wróciła do salonu. Apolonia masowała obolałe biodro, starając się nie kuleć. Powoli podeszła do pierwszych zamkniętych drzwi. Za nimi ukazała się mała łazienka z toaletą i pustą wanną. Postawiła malutki krok, wychyliła głowę, żeby zbadać, czy nie ma tutaj lepszego kandydata na broń w zwarciu.

Coś szczelnie owinęło się wokół jej szyi, zaczęło dusić i ściągać do wanny. Waliła z całych sił prowadnicą, ale wrogiem okazała się foliowa zasłona, od której ciosy odbijały się jak piłeczka. Z trudem utrzymywała równowagę, kopała w wannę, choć nie przynosiło to żadnego rezultatu. Zaczęła odbijać się od podłogi i odkręcać w drugą stronę niż splot zasłonki licząc na to, że uścisk zelży i złapie choć trochę oddechu. Nic z tego.

Sięgnęła do kieszeni po scyzoryk. Dźgała z zawziętością, choć powoli opadała z sił. Nadal tańczyła, obracając się wokół własnej osi, starając się zerwać zasłonę z wieszaka… W końcu się udało! Opadła na jedno kolano, drugą stopą przygniotła folię, odbiła się od podłogi i z impetem wyskoczyła z łazienki. Pełna złości wstała, trzasnęła drzwiami, po czym zaczęła je wkopywać do środka pomieszczenia.

Niewiele zdziałała, ale poczuła satysfakcję.

Uświadomiła sobie, że prowadnica została w środku.

Nie zamierzała po nią wracać.

Lecz mimo to, uchyliła szybko drzwi, włożyła ramię i poczęła macać podłogę w jego zasięgu. Chwyciła poszukiwany kawałek metalu. A zasłona – jej nadgarstek.

Pociągnęła z całych sił, przytrzasnęła piekielną folię i docisnęła stopami. Drugą ręką rozcinała rozciągliwy materiał. Po chwili była już wolna. Spojrzała skruszona na swój scyzoryk i nabożnie z powrotem umieściła go w kieszeni. Wstała, otrzepała spodnie, otarła krew lecącą z nosa. Co za dzień…zabiję gnojka, o ile ktoś mnie jeszcze nie uprzedził. Momentalnie ponownie poczuła ucisk w gardle. Mam nadzieję, że Miron jest cały. Sytuacja nie wygląda dobrze.

Drugie drzwi były zatrzaśnięte. Zostało poddasze.

Stanęła naprzeciwko schodów i sceptycznie na nie popatrzyła. Wyglądały dobrze i bezpiecznie. Ale czy na pewno? Apolonia zganiła siebie w myślach i postawiła pierwszy krok. Potem następny. Ręce same się uniosły w obronnej gardzie. Gdy dotarła do szczytu schodów, była już przerażona. Czuła całą sobą, że coś było nie tak. Jakaś aura niesamowitości przetaczała się po piętrze, wypełniała Apolonię z każdym jej oddechem. Czy może to tylko paranoja? Nie, tutaj naprawdę dzieje się coś osobliwego.

Poczuła oddech na swoich plecach. Obejrzała się gwałtownie, zachwiała i szybko odskoczyła do tyłu, aby nie stoczyć się na dół. Usłyszała cichy syk. Zamarła w bezruchu. Po jej ubraniach i skórze przetoczyła się fala powietrza. Potem kolejna i kolejna. Z różnych stron. Delikatne, ale drażniące uczucie.

Apolonia odwróciła się i spojrzała w okno. Widać było z niego podwórze, nic nadzwyczajnego, widok taki sam jak i z kuchni. Jednak coś przykuło jej uwagę. Podeszła. To była sama szyba. Tęczowe smugi przemieszczały się po niej, mieszały ze sobą, tworzyły najróżniejsze kształty. Zupełnie by jej to umknęło, gdyby nie słońce, które ostatnimi promieniami uchwyciło szczególne widowisko. Początkowo dziewczyna stała oczarowana, ale zaraz uświadomiła sobie jedną rzecz. Niedługo zapadnie zmrok. Ta myśl ją otrzeźwiła.

Skierowała wzrok na pomieszczenie. Po obu stronach holu znajdowało się po parze drzwi, łącznie czworo. Od których zacząć? Postanowiła przywołać imię brata zanim zacznie sprawdzać. Gdy tylko otworzyła usta, podmuch uderzył ją w splot słoneczny. Apolonia zachłysnęła się powietrzem. Usłyszała odgłos rozbijanego szkła. Szybko kucnęła i osłoniła głowę. Czuła, jak ostre odłamki rozdzierają jej rękawiczki, jak odbijają się od pleców i z brzękiem lądują na podłodze. Resztki szkła spadły z jej ubrania, gdy Apolonia zaniosła się od kaszlu. Strach ustąpił miejsca gniewowi.

Wstała, ostentacyjnie, strzepała pył z ramienia i wykopała najbliższe drzwi po prawej. Z głośnym łoskotem spadły na podłogę, wznosząc tumany kurzu. Poczuła falę uderzeniową, roznoszącą się po całej nodze. Postanowiła wkroczyć szybko do pomieszczenia, nim przerodzi się ona w ból.

Kolejna łazienka.

Rzuciła szybko okiem i wycofała się rakiem. Nie zamierzała znowu ryzykować.

Przeszła do następnych drzwi.

Tym razem nacisnęła klamkę. Uchyliła drzwi, ale coś z drugiej strony je zamknęło. Otworzyła jeszcze raz. Ponownie ta sama sytuacja. Skonsternowana myślała nad kolejnym posunięciem. Okno jest rozbite, pewnie to zwykły przeciąg. Zerknęła w jego kierunku. Niech to szlag, szyba cała.

Wzięła parę głębszych oddechów i pchnęła drzwi z większą werwą. Od razu odbiła w lewo. Była to trafna decyzja. Drewno rozsypało się na pył i drzazgi, a utworzony na podłodze wir wessał te resztki i zamknął się z suchym świstem. Apolonia trzymała kurczowo ścianę, jakby to była jedyna ostoja rzeczywistości. Do czasu.

Ściany i podłoga zaczęły falować niczym morze. Z całych sił próbowała utrzymać pion i udawało jej się to wcale nieźle. Zmaganie przypominało festynowe zabawy na dmuchanych zamkach, tylko było bardziej mordercze i nie na miejscu. Cudaczne zjawisko zaczęło przybierać na sile. Fale pulsowały coraz wyżej i gwałtowniej, ale nadal rytmicznie i płynnie. Jakby chciały ją zahipnotyzować.

Dawid “Blodek” Boldys

Pokój wrócił do normalności na tyle nagle, że dziewczyna wciąż na miękkich nogach walczyła z własnym ciałem, starając się zamortyzować dziwaczny ruch parkietu. Zamroczona przez zawroty głowy, nie zauważyła od razu postaci przyglądającej się jej z holu. Potem doszła do wniosku, że to tylko jej wyobraźnia.

Apolonia podeszła do trzecich drzwi. O dziwo, nie spotkało się to z żadnym oporem. Zamarła, gdy zauważyła sylwetkę Mirona siedzącego na środku pomieszczenia.

– Miron? – żadnej reakcji ze strony chłopca. – Mironie, to ja, Pola. Czy wszystko w porządku? Nic ci nie jest? – podejrzliwie lustrowała otoczenie. Wyglądało ono nadzwyczaj dobrze w porównaniu z całą resztą domu. Podeszła do brata, potrząsnęła nim – Mironie, obudź się! To ja!

Spojrzał na nią nieprzytomnym wzrokiem. Przez chwilę nie dowierzał swoim oczom, nie rozumiał słów, które doń kierowała. Po chwili zdawało się, że można było usłyszeć kamień spadający mu z serca.

– Pola! To naprawdę ty, Pola! Jak się tu dostałaś przez ten cały labirynt? Ja od tak długiego czasu szukam wyjścia…

– Jaki labirynt? Mironie, tutaj nie ma żadnego labiryntu, o czym ty mówisz? – Apolonia widziała, w jakim paskudnym stanie był jej brat. Wycieńczony, głodny, na twarzy dostrzegła ślady zacieków po łzach.

– Jak… to… nie ma? Przecież… – chłopak rozglądał się zdezorientowany, jakby po raz pierwszy zobaczył miejsce, w którym się znajduje. – Co ja tu robię? Czyżby… - uśmiech zagościł na jego twarzy, ale na krótko.

– Mironie, co się dzieje? Co widzisz?

Podążyła wzrokiem w tym samym kierunku, co chłopiec. Niczego nie ujrzała. Kiedy z powrotem się doń odwróciła, ujrzała krąg cieni, które wyciągały ręce po Mirona. Apolonia chwyciła brata i przerzuciła go sobie na plecy.

– Złap mnie i choćby nie wiem co się działo, nie puszczaj! Rozumiesz? – czuła, jak w bracie wzbiera szloch i strach. Łkał, że nie chce wracać do labiryntu, że jest zmęczony – Nie wrócisz tam, obiecuję ci. Zamknij oczy. Wszystkim się zajmę. Wyciągnę nas stąd.

Wierzyła w to, co mówi. Musiała. Choć nie było łatwo, gdy przed sobą oglądała makabryczny spektakl cieni. Czuła, jakby odnalazła wrota piekieł. Upiorne ręce wirowały przed jej oczami, starały się po nią sięgnąć, wijąc drapieżnie i czekając na okazję. Ścisnęła mocniej prowadnicę. Cofała się powoli, bo jakoś podskórnie czuła, że pośpiech był niewskazany.

Na wysokości progu ogłuszyły ją przeraźliwe wrzaski. Miron ścisnął ją jeszcze mocniej. Jedną ręką niezgrabnie przytrzymywała brata, drugą zaś starała się zamknąć drzwi, ale przeszkadzał jej wzmagający się w środku wiatr, który niewidzialną dłonią toczył z nią walkę o jedyną dzielącą ich przeszkodę.

Apolonia z trudem wygrała to stracie.

Lecz to nie był koniec zmagań na ten dzień. Usłyszała za sobą głos.

– On należy do mnie.

Apolonia odwróciła się gwałtownie. Ujrzała dziewczynkę w błękitnej sukience. Wiedziała, że dziecko w nawiedzonym domu to niezbyt dobry omen.

– On należy do mnie, zostaw go.

– A na jakiej podstawie wnioskujesz, że jest twoją własnością?

– On mnie widzi.

– Ja też cię widzę.

– Ale ty jesteś inna.

– Czyżby?

– On ma światełko, a ciebie nie ma, tak jak i mnie.

Apolonię zdziwiły te rewelacje. Nie zamierzała szukać sensu w wypowiedzi jakiejś mary, ale poczuła się zaintrygowana i choć wiedziała, że kontynuowanie tej rozmowy tylko zwiększa niebezpieczeństwo, nie potrafiła tak po prostu odejść.

– Pola, chodźmy już, proszę. – szeptał Miron.

– Jeszcze chwilę.

– Proszę, już nie mogę, chcę do domu…nie chcę tutaj być…

– Dobrze, wychodzimy. A ty, no cóż, znajdź sobie inną ofiarę. – Apolonia podążyła w prawo, do schodów, ale dziewczynka już przed nią stała.

– Nigdzie nie idziesz. Zostaw go, on jest mój!

– Tracę powoli do ciebie cierpliwość. Odsuń się i daj mi przejść. Przejdę po tobie, jeśli zajdzie taka potrzeba.

– ON JEST MÓJ!!! – podczas gdy dziewczynka gwałtownie przybierała szkaradną postać ducha, Apolonia zadziałała instynktownie i zaatakowała jedyną bronią, jaką trzymała w ręku – prowadnicą. Wbiła ją z całych sił w coś, co wydawało się jej głową zjawy. Mara zamarła, po czym rozpłynęła w powietrzu. Po chwili martwej ciszy usłyszała glos Mirona.

– Pola…

– No?

– To nie był najlepszy pomysł…

– O co ci chodzi?

– Bo… to ona nie pozwalała tamtym cieniom wyjść…

Zanim zdążyła w głowie uformować wiązankę przekleństw, z niedawno opuszczonego pokoju wydobył się niepokojący pomruk. Rzuciła się do schodów i niemal upadłszy na dół, doskoczyła do frontowych drzwi. Nie dały się otworzyć.

– Muszę wybić okno. Schowaj się bardziej.

– Pola, nie możemy wyjść. Oni za nami wyjdą, zrobią komuś krzywdę, musimy coś zrobić!

– Skąd wiesz, że tak będzie? Może dom stanowi swoistą barierę, więc są w nim uwięzieni? Nie wychodzili do tej pory, nie wierzę, że jakiś duszek trzymał ich w ryzach. Póki nikt tu nie przyjdzie, nikomu nic się nie stanie…

- To ona była główną barierą, nie dom.

- Skąd ta pewność, powiedziała ci? Nieważne. Jeśli jest tak, jak mówisz, to nasze wyjście niczego nie zmieni. Trzymaj się – wychodzimy! – starała się zagłuszyć nie tylko rosnący hałas na górze, ale i własną intuicję, która aż krzyczała, że było coś z prawdy w słowach brata. Nie chciała dopuścić do świadomości, że…

– Pola, im chodzi o mnie! Więc zatrzymajmy ich tutaj!

– Przed chwilą chciałeś wyjść, teraz chcesz zostać?! Ledwo żyjesz, ja jestem zbyt głupia, żeby zrozumieć, o co tu chodzi, jak niby to sobie wyobrażasz?! – czuła się kompletnie bezsilna i mała. Umiała walczyć z ludźmi, nie z upiornymi cieniami. Nie miała pojęcia, co takiego było w Mironie, czego bardzo potrzebowały stwory z piekła rodem. Obroni braciszka za wszelką cenę, nawet cenę swego życia, lecz obawiała się, że to i tak będzie za mało. – Wiesz cokolwiek, co może nam pomóc?

– Chyba boją się ciebie… – odpowiedział po chwili.

Te słowa nie podniosły jej pewności siebie nawet o jotę. W głowie miała pustkę. Z każdą minutą wróg wzrastał w siłę, a ona nie mogła znaleźć żadnego sensownego rozwiązania.

– Mironie, powiedziałeś, że cienie były zamknięte w pokoju. Czyli musiały się tam dostać przejściem właśnie w tym pomieszczeniu, tak?

– Pewnie tak. Ta dziewczynka goniła mnie po całym domu, schowałem się w tym pokoju i już z niego nie mogłem wyjść. Wiem, że wpadła wtedy w furię, bo nie mogła otworzyć tych drzwi i mnie stamtąd wyciągnąć. A potem…a potem był ten labirynt.

– W ogóle widziałeś ten pokój w normalnym, pierwotnym stanie?

– Nie, właśnie nie… – dom aż trzeszczał w posadach. Targały nim wstrząsy, jakby rozsadzał się od środka. Apolonia nie miała ochoty wracać na górę, do centrum wydarzeń. Biła się z myślami, nie mogła przesądzić, co było mniejszym złem – próba ratowania siebie i brata, czy stawienie czoła cieniom. – Pola, nie ma czasu. Wracamy. – Miron zszedł z pleców siostry, stanął obok, złapał ją za rękę i pociągnął za sobą po schodach.

Na poddaszu panował ogromny harmider. Szepty, wrzaski, buczenie, upiorna kakofonia dźwięków. Drzwi od feralnego pokoju uwypuklały się, ledwo trzymały w zawiasach. Rodzeństwo stanęło na przeciw nich w milczeniu. Musieli podjąć jakąś decyzję.

– Mironie, zostań tu. Wejdę tam i zamknę za sobą drzwi. Postaram się coś wymyślić na miejscu. Nie zamknęli mnie w labiryncie, może dam im radę.

Nie była pewna, czy brat ją słyszał. Słowa ledwo przedzierały się przez gąszcz innych odgłosów, ale wymieniła z Mironem porozumiewawcze spojrzenia i zostawiła go za sobą.

Przyszła teraz jej kolej na zmierzenie się z cieniami.

Do pokoju weszła zadziwiająco łatwo. Spodziewała się, że zjawy zechcą skorzystać z okazji i rzucą się do drzwi. Do niczego takiego nie doszło, zupełnie jakby nie wykryły jej obecności i samego faktu, że drzwi zostały otwarte.

Apolonia jednak była w błędzie.

Zauważyły, po prostu nie ośmieliły się tego zrobić.

Dało jej to do myślenia.

Powoli zbliżała się do centrum pokoju. Cienie otoczyły ją, krążyły wokół dziewczyny zagniewane, ciekawe, skonsternowane. Pokazywały co gorsze pozy, miny i obrazy, prześcigając się w finezji tworzenia makabry i koszmaru. Serce Apolonii pompowało adrenalinę. Głucha na upiorne zawodzenie, stała się niczym oko cyklonu. Spokojna, niewzruszona, nieprzystępna. To tylko pozór, ale najwidoczniej działał. Bacznie obserwowała otoczenie, szukając wyłomu do innego świata. Cienie tańczyły wokół, drażniły, sprawdzały swoje granice. Nie mogły jej dotknąć, nie mogły jej przenieść do swojego chorego koszmaru, ani zamknąć w labiryncie, jak wcześniej chłopca. Doprowadzało je to do ślepej furii, która z każdą minutą przybierała groźniejszą formę.

Apolonia wyciągnęła rękę. Starała się utworzyć jakiś korytarz umożliwiający dokładniejszą eksplorację. Włoski na jej przedramionach stanęły dęba, a przed sobą widziała obłoczki pary, wydobywające się z jej oddechu. Temperatura spadała, mroźny podmuch kąsał skórę, a ona parła przed siebie. Dotknęła gorącej ściany.

Nie rozumiała z początku co się działo. Widziała przed sobą tylko urywek jakiejś nakreślonej linii. Po dokładniejszej obserwacji dostrzegła, że była ona częścią większej całości. Potarła kreskę, co rozjuszyło cienie jeszcze bardziej.

Już wiedziała, co ma zrobić.

Tarła z zawziętością misterne wzory, podczas gdy koszmar za nią osiągał swoje apogeum. Piski wściekłości i bólu świdrowały jej bębenki. Apolonia niezdarnie zakrywała uszy ramionami, choć czuła, że nie przynosi to żadnej ulgi. Sięgnęła do kieszeni po scyzoryk i poczęła zapamiętale zeskrobywać resztki symboli, które ktoś wcześniej nakreślił.

W końcu wszystko ucichło.

Padła wycieńczona na kolana. Wzięła kilka oddechów.

– Pola? Jesteś tam? – usłyszała nieśmiałe wołanie zza drzwi.

– Tak, jestem! Nic mi nie jest, już wychodzę!

Stanęli naprzeciwko nawiedzonego domu Małeckich. Był już wieczór. Budynek nic się nie zmienił. Stał zniszczały na swoim miejscu, jak gdyby nigdy nic szczególnego w nim nie zaszło.

– Mironie, czy wiesz, co to było? – Apolonia postanowiła przerwać ciszę. Wolała wyjaśnić sprawę tu i teraz, a potem zostawić cały ten koszmar za sobą i nigdy więcej do niego nie wracać.

– Pojęcia nie mam. Ale było naprawdę kiepskie.

– Czy wiesz, o co tej dziewczynce chodziło?

Chłopiec milczał. Starsza siostra znała go zbyt dobrze, żeby nie zauważyć, że waha się przed udzieleniem odpowiedzi. Podeszła i poklepała go po ramieniu próbując zachęcić do mówienia.

– Wiesz… nie jestem pewien, ale… nie będziesz się śmiała?

– Po tym wszystkim? Naprawdę nie jestem w nastroju.

– Chyba… chyba…

– Taaak?

– Wydaje mi się, że mam dar magii.

Anna Baj

Na co dzień urzędniczka pracująca w kulturze i walcząca z jej brakiem, bibliofilka, fanka letsplay’ów oraz nolifów. Uwielbiam podróże po wymyślonych światach, poznawanie alter ego ludzi na stronach książek i sztukę użytkową. Kiedy dorosnę chciałabym być jak Ron Swanson, lecz dla wybranych tak wspaniałomyślna jak Leslie Knope, choć pewnie skończę jako damska wersja Bernarda Blacka. Pisanie to dawno zapomniane hobby, które staram się wskrzesić. I całkiem mi się to podoba!

Dla wszystkich tych, co chcieliby publikować
w magazynie „Biały Kruk”

Mail kontaktowy: magazyn@bialykruk.org

1. Darujcie sobie w mailu formułki pan/pani/państwo, redakcja Kruka woli jak jesteście bardziej bezpośredni (ale bez przesady). Po prostu, po każdym takim formalnym mailu patrzymy się w lustro i liczymy zmarszczki.

2. Teksty przyjmujemy w formacie .rtf lub .doc. Czcionka Times New Roman, rozmiar 12, wyjustowany. Prosimy również, aby tekst był podpisany (nie tylko w mailu), ale również w samym pliku.

3. Jesteśmy zainteresowani zarówno materiałami publicystycznymi (artykuły, recenzje, reportaże, felietony), jak i opowiadaniami z gatunku szeroko pojętej fantastyki.
Nadsyłane teksty powinny posiadać następującą objętość:
Publicystyka: do 25 000 znaków ze spacjami
Opowiadania: do 40 000 znaków ze spacjami

4. Bardzo fajnie, jeśli napiszecie kilka słów o sobie. Nie jest to wymagane, ale ułatwi to sprawę, jeśli zdecydujemy się na publikację tekstu.

5. Nadsyłane teksty nie powinny być wcześniej publikowane.

6. Staramy się odpowiedzieć na każdą wiadomość, która przychodzi na naszą skrzynkę mailową. Jednakże miejcie na uwadze, że pracujemy nad magazynem po godzinach, a każdy z nas musi zarobić na chlebek z masełkiem. Więc nie zdziwcie się, jeśli że na odpowiedź możecie trochę poczekać. Dlatego jeśli po miesiącu nie otrzymacie od nas żadnej wiadomości piszcie i przypomnijcie się.

7. Wysyłanie tekstu do magazynu „Biały Kruk” równoznaczne jest z udzieleniem wydawcy – stowarzyszeniu Bialski Klub Miłośników Fantastyki „Biały Kruk” nieodpłatnej licencji niewyłącznej na publikację tekstów oraz wykorzystaniem jego fragmentów w celach promocyjnych. To znaczy, że wciąż masz prawo do zarządzania losem swojego tekstu w przyszłości. Prosimy jednak, aby nadsyłany tekst nie był nigdzie indziej wysyłany w ciągu następnych trzech miesięcy do innych czasopism.

Zatem do twórczej pracy ludziska.

REDAKTOR NACZELNY: Grzegorz Czapski

Wydawca: Bialski Klub Miłośników Fantastyki "Biały Kruk"

KRS: 0000534866

ADRES KONTAKTOWY: magazyn@bialykruk.org

ISSN: 2544-6304

REDAKCJA TEKSTÓW: Grzegorz Czapski, Daniel Wójcik, Halina Brzasło

KOREKTA TEKSTÓW: Daniel Wójcik, Halina Brzasło

SKŁAD I  ŁAMANIE TEKSTÓW: Mariusz Kiesiński

PROJEKT LOGOTYPU: Paweł Iwaniuk

PROJEKT GRAFIKI NA OKŁADKĘ: Anna Salwin

PROJEKT OKŁADKI: Daniel Wójcik

ILUSTRACJE: Dawid Blodek Boldys, Paulina Karpiarz, Daniel Wójcik, Mariusz Kiesiński